Το blog μου

15 Απρ. 2020

Η αμαρτία, έχει και αντικειμενική και υποκειμενική διάσταση για τον καθένα. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν αμαρτία τις προγαμιαίες σχέσεις. Ή το να φας κρέας την Μεγάλη Εβδομάδα. Συχνά μάλιστα πιστεύουν πως εάν αποφύγουν ένα από τα δύο ή και τα δύο, αυτομάτως η ψυχή τους καθαρίζει από κάθε κακό που έχουν κάνει. Θαρρείς και το νερόβραστο μπρόκολο θα τους δώσει άφεση αμαρτιών... 

Υπάρχουν κι οι άλλοι, στους οποίους ανήκω εγώ. Εκείνοι που θεωρούν αμαρτία το να βλάπτεις συνειδητά τον διπλανό σου. Να πατάς στο πτώμα του για να ανέβεις ψηλότερα. Να του στερείς εκδικητικά το εισόδημά του. Να τον διαβάλλεις, να τον εμεταλλεύεσαι, να τον πονάς, να τον εξευτελίζεις, να τον αδικείς, να τον εξαπατάς, να τον κοροϊδεύεις... Οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται έτσι, είναι οι αμαρτωλοί στη δική μου συνείδηση!
 
Αυτοί είναι που μου δημιουργούν και το πρόβλημα! Γιατί στον προσωπικό μου κώδικα αξιών, υπάρχει κάτι που με φορτώνει ενοχές και το κουβαλάω σαν βάρος στην ψυχή μου: οι κακές σκέψεις που κάνω για τους εν λόγω αμαρτωλούς! Φαντάζομαι άσχημα πράγματα, συχνά εύχομαι να τους συμβούν καταστροφές, αδυνατώ να τους αντιμετωπίσω με επιείκεια και χριστιανική μεγαλοψυχία. Θέλω να τους επιστραφεί το κακό που προκαλούν, στο πολλαπλάσιο. Και το θέλω τώρα!

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα τελευταία χρόνια έχω αποφασίσει να μην νηστεύω και να μην κοινωνώ. Γιατί αισθάνομαι πως μέσα από αυτές τις αρνητικές σκέψεις, γίνομαι κι εγώ αμαρτωλή κατά μία έννοια, επιθυμώντας το κακό, συνεπώς, έχω πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να καθαρίσω το μέσα μου...   
 
Την ημέρα που θα φτάσω στο ύψιστο σημείο να συγχωρέσω εκείνον που έβλαψε δικούς μου ή εμένα, εκείνον που σκόρπισε συνειδητά το κακό σε πλήθος ανθρώπων, εκείνον που αδίκησε, εξαπάτησε, κατέστρεψε, βασάνισε... τότε, ναι! Θα νιώσω και άξια να νηστεύσω, να εξομολογηθώ, να μεταλάβωΤο να καταναλώσω νερόβραστα και λαδερά για δέκα ή σαράντα μέρες, να στηθώ στην ουρά της Εκκλησίας και να κοινωνήσω και μετά να επιστρέψω στις αρνητικές σκέψεις και στην επιθυμία μου να τιμωρηθούν οι σκατόψυχοι άνθρωποι, μου είναι αδύνατο! 

Δεν επιβάλλω σε κανένα την άποψή μου. 
Σέβομαι κάθε διαφορετική στάση και γι αυτό διεκδικώ τον σεβασμο και για την δική μου. Θαυμάζω όσους βρίσκουν τη γαλήνη στην Εκκλησία, ζηλεύω όσους καταφέρνουν μέσα από τη νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας να "καθαρίσουν" την ψυχή τους, μα αυτούς που ειλικρινά τους θεωρώ ευλογημένους ανθρώπους είναι όσους έχουν πετύχει το ακατόρθωτο: να συγχωρούν, ακόμη και το κακό! Είναι σαν να ζουν κάθε μέρα, την Ανάσταση... Ψυχής και πνεύματος.

Καλό Πάσχα σε όλους!
 
Υ.Γ. Το συγκεκριμένο άρθρο, το έγραψα to 2016. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αλλάξω ούτε λέξη... Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
29 Μαρ. 2020

Μια Δευτέρα, από εκείνες τις παλιές, τις αντιπαθητικές, που δεν τις χώνευε κανείς, αυτό νοστάλγησα. 

Να αρχίσω από νωρίς την Κυριακή τη γκρίνια γιατί με την αλλαγή της ώρας δεν θα ανοίγει το μάτι μου το πρωί. 

Να μου δείξει ο Κώστας τον ήλιο που πλησιάζει πια στην Καστέλλα για να δύσει, "μην μουρμουράς, κοντεύει καλοκαίρι" να μού πει.

Κι έπειτα να μαγειρέψω φαγητό για τρεις ημέρες. Να κοιμηθώ με νεύρα. Να ξυπνήσω νυσταγμένη. Να πιω βιαστικά τον πρώτο καφέ.

Να στριμωχτώ στο μετρό μαζί με άλλους νευριασμένους ανθρώπους. Να καλημερήσω τους συναδέλφους. "Πώς θα περάσει αυτή η εβδομάδα, είμαι ήδη κουρασμένη" να τους παραπονεθώ.

Να αγχωθώ για τη δουλειά. Να νιώσω ότι μπορούσα και καλύτερα. Να με πιάσει το παράπονο γιατί δεν αναγνωρίζεται πάντα η προσπάθειά μου.  Να χαρώ με την επιτυχία του αφεντικού και της ομάδας.

Να στείλω sms στον γιο μου, που πάλι ξέχασε να μου δώσει ένα σημάδι ζωής, "Ζεις;" να τον ρωτήσω.

Να μιλήσω στα γρήγορα με τη μάνα μου και τον αδελφό μου. "Ο μικρός καλά;" να μάθω για τον ανιψιό μου που πάει στη Β Λυκείου πια.

Να ρίξω μια ματιά στα social media, να διαβάσω αυτά που γράφετε και να χαμογελάσω στα κρυφά. 

Και στο τέλος της Δευτέρας, να γυρίσω κατάκοπη στο σπίτι. Να δώσω ένα φιλί στον άντρα μου. Να μάθω πώς ήταν η δική του ζόρικη Δευτέρα. Και να πέσω με τα μούτρα στις δουλειές μέχρι αργά το βράδυ.

Τότε που, επιτέλους, θα μπορέσουμε να δούμε αγκαλιά μια χαζοταινία μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.

Χωρίς την έννοια του κορονοϊού. Χωρίς θανάτους. Χωρίς τον τρόμο της επόμενης ημέρας για την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τη χώρα, τον πλανήτη. 

Υ.Γ. Η φωτογραφία μου είναι από τον ταλαντούχο, φίλο πια, Μάνο Γαμπιεράκη. Μάρτιο του 2019. Τέτοια εποχή, έναν χρόνο πριν. Σε ένα από τα ομορφότερα μέρη του κόσμου. Στο Μικρολίμανο, στον Πειραιά.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

29 Μαρ. 2020

"Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις" έγραψε ο Ελύτης και όποιος έχει "φτιάξει" μέσα του μια άνοιξη, ξέρει από πρώτο χέρι την κυριολεξία του στίχου. Τι γίνεται όμως με το καλοκαίρι; Άραγε "φτιάχνεται" κι αυτό; 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, όμως για την Ελλάδα μας το καλοκαίρι δεν είναι εποχή, είναι διάθεση.

Είναι η χαρά, η ανεμελιά, η παύση, η απόδραση. Είναι η αγκαλιά, το χάδι, το φιλί. 

Ένα ξεγύμνωμα της ψυχής είναι το δικό μας καλοκαίρι, μια άνευ όρων έκθεσή της στον ήλιο, για να μαζέψει δύναμη και να αντέξει τους χειμώνες.

Εκτυφλωτικός ο Ελληνικός ήλιος, δύσκολα τον αντέχει το μέσα μας όταν είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Θέλει αγώνα για να αφεθείς στις ζωογόνες ακτίδες του μα αν το καταφέρεις κανένα γιατρικό δεν συγκρίνεται με το βάλασαμο του. 

Θα βρουν άραγε φέτος τη δύναμη να εκτεθούν στη λάμψη του οι ψυχές μας; 

Αρκεί να τελειώσει ο εφιάλτης που ζούμε, για να έρθει το καλοκαίρι;

Με τι κουράγιο, με τι οικονομικούς πόρους, με τι ελπίδα θα κάνουμε "διακοπές" όταν η ζωή μας όλη έχει "διακοπεί" από τον κορωνοϊό και τις συνέπειές του;

Αν με διαβάζετε αυτή τη στιγμή, περιμένοντας απαντήσεις, ζητώ συγγνώμη αλλά δεν τις έχω. Εκείνο που έχω είναι πίστη ότι γίνονται και θαύματα.

Και μια απερίγραπτη λαχτάρα να χαράξει μέσα μου καλοκαίρι, να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου και να βγούμε όλοι μαζί στο φως...

Υ.Γ. Ο τουρισμός, είναι η ραχοκοκαλιά αυτής της χώρας. Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να σωθεί ό,τι σώνεται, πρέπει να παραμείνει ζωντανή...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

26 Μαρ. 2020

Το άδειο μπουκάλι της μαλακτικής κρέμας μαλλιών, ενώ το ντουζ μου βρισκόταν σε εξέλιξη χθες το απόγευμα, με ανάγκασε να καταφύγω στη βοήθεια των μικρών αναμνηστικών από ταξίδια και εκδρομές.

Εκατοντάδες μπουκαλάκια γεμάτα με αφρόλουτρο, σαμπουάν, μαλακτική και κρέμες σώματος, αραδιασμένα σε ένα κουτί, ξεχασμένα στο ντουλάπι του μπάνιου, συνήθως ασχολούμαι μαζί τους κάθε φορά που κάνω γενική καθαριότητα στο σπίτι.

Ληγμένη η ημερομηνία σε πολλά από αυτά, με δυσκολία μπορώ να θυμηθώ πότε και από ποιο ξενοδοχείο τα πήρα, όμως ούτε στιγμή δεν έχει περάσει από το μυαλό μου να τα πετάξω ως άχρηστα.

"Μπορείς να μου δώσεις έναν λόγο που τα μαζεύουμε όλα αυτά;", γκρινιάζει συχνά ο άντρας μου (έχω σαφείς τάσεις ρακοσυλλέκτριας, το ομολογώ!) και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν βρίσκω μια πειστική απάντηση να του δώσω.

Μέχρι χθες το απόγευμα. Ημέρα 14η που #μένουμε_σπίτι. 

Βγήκα μούσκεμα από τη ντουζιέρα, άνοιξα το ντουλάπι και πήρα στην τύχη το πρώτο μπουκαλάκι με μαλακτική κρέμα που έπιασε το χέρι μου. Άνοιξα το καπάκι του και ξαφνικά...

Το άρωμα της φράουλας δραπέτευσε από το εσωτερικό του και υψώθηκε μπροστά μου σαν τζίνι. 

"Θυμάσαι πού γνωριστήκαμε;" με ρώτησε μα πριν προφτάσω να του απαντήσω, με τύλιξε στην αγκαλιά του και με παρέσυρε πίσω στον χρόνο. 

Καλοκαίρι του 2008. Νέα Υόρκη. Το ταξίδι μας ήταν προγραμματισμένο πολλούς μήνες πριν. Η οικονομική κρίση είχε αρχίσει να δείχνει τα δόντια της στην αμερικανική οικονομία, αλλά οι φήμες για κραχ αντιμετωπίζονταν ακόμη ως υπερβολικές από την κοινή γνώμη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμαστε την ομορφότερη πόλη του κόσμου (στη δικη μου καρδιά...) κι έτσι η αλλαγή στην ατμόσφαιρα, έγινε αμέσως αντιληπτή.

Άνθρωποι σκυθρωποί, ανήσυχοι, προβληματισμένοι και υπεροπολυτελή καταστήματα που ξεπουλούσαν όσο όσο το εμπόρευμα τους, από τη μια μεριά.

Χιλιάδες ευρωπαίοι τουρίστες, αφελείς, ανυποψίαστοι, με μια σαδιστική ικανοποίηση για αυτό που βίωνε η πανίσχυρη Αμερική και ήταν τόσο μακριά από την ενωμένη Ευρώπη μας, από την άλλη...

"Το τελευταίο ξέγνοιαστο ταξίδι της ζωής μας...", είπα στο τζίνι, τερματίζοντας απότομα την πτήση μας. 

Προβλήματα υγείας στην οικογένεια, οικονομική κατάρρευση της χώρας, αγωνία μέχρι να ολοκληρώσει ο Κωνσταντίνος τις σπουδές του, ανασφάλεια για το μέλλον του ίδιου και όλων των παιδιών της καταραμένης δεκαετίας της κρίσης, δεν μας επέτρεψαν να απολαύσουμε ανέμελα καμία από τις αποδράσεις που ακολούθησαν.

"Θα έρθουν ξανά αυτές οι μέρες. Θα τελειώσει ο εφιάλτης της αρρώστιας, θα σηκώσει κεφάλι η οικονομια μας, θα βρει τον δρόμο της η γενιά του γιου μας", λέγαμε ο ένας στον άλλον όλα αυτά τα χρόνια, όχι για παρηγοριά, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύαμε πως αργά ή γρήγορα θα βγούμε από το σκοτάδι.

"Μαρία, έλα, βγαίνει ο Τσιόδρας" έφτασε στα αυτιά μου σαν πιστολιά η φωνή του Κώστα, έξω από την πόρτα του μπάνιου.

Σφράγισα ευλαβικά το τζίνι στο μπουκαλάκι του και το τοποθέτησα στο ράφι για να το βλέπω καθημερινά. Έπειτα τέλειωσα όπως όπως το ντουζ και κάθισα στον καναπέ για να ακούσω τα νέα του κορονοϊού δια στόματος του φύλακα-άγγελου που μας έστειλε ο Θεός στην πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.

"Μένουμε σπίτι", ήταν και πάλι η παράκλησή του. 

Μένουμε, του υποσχέθηκα βουβά. Όσο χρειαστεί. Η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, μα έχουμε ακόμη πολλά ταξίδια να κάνουμε. Χωρίς το τζίνι, συνέχισα απευθυνόμενη στον εαυτό μου. Όχι για παρηγοριά. Αλλά γιατί είμαι απολύτως βέβαιη γι αυτό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

24 Μαρ. 2020

"Όταν η καθημερινότητά σου ανατρέπεται, είναι σημαντικό να δημιουργείς μια νέα ρουτίνα. Να βρίσκεις έναν τρόπο να ξεχωρίζουν οι Κυριακές από τις Δευτέρες σου".

Αυτό είναι ένα από τα μαθήματα που πήρα το καλοκαίρι του 2009 από έναν σπουδαίο ακτινολόγο-ογκολόγο και Άνθρωπο, τον Κώστα Δαρδούφα. Πολύτιμα τα λόγια του, τούτες τις ημέρες του #μένουμε_σπίτι ακολουθώ όσο μπορώ τη συμβουλή του.

Aυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να δημιουργήσω μια δική μας Κυριακή. 

Βήμα 1o. Αποσυνδέθηκα από τα social media. Αφού τις καθημερινές μονοπωλούν ένα τεράστιο κομμάτι της καθημερινότητας μου, η Κυριακή μου δεν ήθελα να εχει ούτε facebook, ούτε instagram, ούτε twitter. Μην το φοβάστε! Είναι υπέροχο!

Βήμα 2o. Ντύθηκα. Κανονικά. Με παντελόνι που έχει κουμπί και φερμουάρ κι όχι λάστιχο όπως οι φόρμες και οι πυτζάμες που φορώ ολημερίς πλέον. Δοκιμάστε το! Αν δεν σας κουμπώσει, θα σας δώσει το έναυσμα που χρειάζεστε για να μπείτε σε διατροφή. Τωρα είνα η ώρα! Η απώλεια ενός κιλού την πρωτη εβδομάδα της κλεισούρας, είναι μια μεγάλη προσωπική μου νίκη, που με τονώνει ψυχολογικά στα δύσκολα!

Βήμα 3o. Χτενίστηκα και βάφτηκα. Ναι! Μεσα στο σπίτι. Ίσιωσα μαλλί, αγνόησα τη γκρίζα ρίζα, έκανα ένα ελαφρύ μακιγιάζ και η Κυριακή απέκτησε ξαφνικά άλλο νόημα!

Βήμα 4o Ζήτησα "ελεύθερη ημέρα διατροφής" από τον Κωνσταντίνο Χαρδαβέλλα. Μού την έδωσε με ευκολία και μαζί της μου έδωσε (επιτέλους!) και την περίφημη συνταγή του για σπιτικά χάμπουργκερ (με μπιφτέκι γαλοπούλας για τους άντρες του σπιτιού, μπιφτέκι λαχανικών για εμένα). Πεντανόστιμα!

Βήμα 5ο Έστρωσα οικογενειακό τραπέζι. Με τραπεζομάντηλο και ωραία σερβίτσια, στην τραπεζαρία κι όχι μπροστά στην τηλεόραση που τρώμε κάθε μέρα. Έφαγε και το παιδί μαζί μας, μετά από καιρό! Μέσω skype βεβαια, όπως κάναμε τα χρόνια που σπούδαζε στο Λονδίνο. Του πήγα το τάπερ του, κάθησε μπροστά στην οθόνη, μάθαμε τα νέα του κι εκείνος τα δικά μας, σχεδόν ξεχάσαμε την απόσταση που μας χώριζε. Σχεδόν...

Βήμα 6ο Μιλήσαμε ανοιχτά για τον κορονοϊό. Εξομολογηθήκαμε ο ένας στον άλλον τις αγωνίες μας, βγάλαμε από μέσα μας εκείνα που μας πλακώνουν για την επόμενη ημέρα αυτού του εφιάλτη, κάναμε το ατομικό βάρος, οικογενειακό και το σηκώσαμε όλοι μαζί. Δεν θα το πιστέψετε: ελάφρυνε αφάνταστα!

Βήμα 7ο Ακούσαμε μουσική. Δυνατά. Σαν να έχουμε γιορτή. Μαχαιρίτσας για τον Κώστα και τον Κωνσταντίνο. Ρέμος για εμένα. Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι ακούσαμε λίγο Ρέμο παραπάνω, αλλά Κυριακή χωρίς Ρέμο, γίνεται; 

Βήμα 8ο Ξεκίνησα επιτέλους το αστυνομικό μυθιστόρημα "Αθώοι Ένοχοι" της Ελευθερίας Μεταξά. Συγκλονιστικό! Μπροστά του, πολλά αστυνομικά best sellers του εξωτερικού, από αυτά που αγοράζονται με το κιλό, είναι απλώς παιδικά αναγνώσματα.

Η ανακοίνωση της απαγόρευσης κυκλοφορίας από τον πρωθυπουργό, το απόγευμα της Κυριακής, με επανέφερε στην ζόρικη πραγματικότητα. Τα δύσκολα είνα μπροστά. Να σας πω όμως κάτι, μέσα σπό την ψυχή μου; Η Κυριακή που έζησα, μου έδωσε δύναμη να τα αντιμετωπίσω. 

Ήδη ανυπομονώ, να φτάσει η επόμενη. Μέχρι τότε #menoumemesa και προσέχουμε την ψυχή μας!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com