Το blog μου

29 Μαρ. 2021

Το ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Το τι ακριβώς θεωρείται σεξουαλική παρενόχληση, έχει διχάσει τους ανθρώπους του θεάματος, τους κοινούς θνητούς και φυσικά τoυς χρήστες των social media. Φράσεις όπως "άλλο το επίμονο φλερτ και άλλο η σεξουαλική επίθεση", "μερικές τα θέλουν κιόλας αφού κυκλοφορούν ημίγυμνες ", "αν δεν κουνήσεις την ουρά σου, κανένας δεν στην πέφτει" είναι μερικές μόνο από αυτές που εντόπισα στο facebook.

Προσωπικά, δεν έχω δεχτεί ποτέ παρενόχληση με την μορφή ανεπιθύμητου αγγίγματος, ούτε με έχει πιέσει κάποιος να έχω ερωτική επαφή μαζί του εκβιάζοντάς με. Όπως οι περισσότερες γυναίκες, έχω ακούσει χοντράδες για συγκεκριμένα σημεία του σώματός μου, έχω νιώσει αμήχανα από λαίμαργα βλέμματα, έχω γίνει αποδέκτης πρόστυχων υπονοούμενων... Όλα, τα αντιμετωπίζω με τον τρόπο που τους αρμόζει. Εκτός από ένα... Που το άφησα αναπάντητο... Ίσως γιατί για εμένα, αποτελεί την πιο χυδαία μορφή παρενόχλησης.

Ήμουν πάνω κάτω 20 χρονών, ξεκινούσα συνεργασία με διάφορα μέσα ενημέρωσης και σε ένα από αυτά, είχα γνωρίσει κάποιον μεγάλο και τρανό του χώρου. Γοητευτικός (κατά γενική ομολογία), ευγενικός (σε βαθμό υπερβολής), γλυκομίλητος (να κολλάς από τα μέλια), σοβαρός (με συμπεριφορά κυρίου). Συμπλήρωνα μία εβδομάδα στη δουλειά, όταν με κάλεσε στο γραφείο του για να μου δώσει συμβουλές επαγγελματικής φύσεως.

"Χαίρομαι που βλέπω νέα παιδιά να έχουν ικανότητες. Να κανονίσουμε να πιούμε έναν καφέ να τα πούμε με την ησυχία μας γιατί μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα στο χώρο", μου είχε πετάξει γενικά και αόριστα την ώρα που έφευγα.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, η πρόσκληση είχε γίνει πιο συγκεκριμένη: "Σήμερα το βράδυ κανόνισα να πάμε να φάμε σε ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας και μετά να περάσουμε από ένα μπαράκι που θα είναι και φίλοι από την τηλεόραση. Με τέτοιο κοντινό που καταλαβαίνω ότι έχεις, πρέπει να κάνεις οπωσδήποτε τηλεόραση". Είχα αρνηθεί ευγενικά, του είχα πει ότι δεν με ενδιέφερε σε εκείνη τη φάση η τηλεοραση και είχα αποχωρήσει από το γραφείο του.

Δεκαπέντε μέρες είχε κρατήσει η πολιορκία. Καθημερινά, με φώναζε μόνη στο γραφείο του, έκλεινε την πόρτα, μου μιλούσε μονο για θέματα της δουλειάς και στο τέλος επαναλάμβανε την πρόσκληση για φαγητό. Πάντα ευγενικά, χωρίς ίχνος χυδαιότητας, χωρις καν να με κοιτάζει "διαφορετικά". Είχα αρχίσει να νιώθω πιεσμένη κυρίως γιατί ντρεπόμουν τους υπόλοιπους εργαζόμενους που με έβλεπαν κάθε μέρα να κλείνομαι μαζί του στο γραφείο, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ήμουν πιτσιρίκι κι έκανα τα πρώτα μου βήματα, κείνος βρισκόταν ήδη στην κορυφή και σε τελική ανάλυση ήμουν υποχρεωμένη να δέχομαι τις επαγγελματικές εντολές του.

Στο τέλος της πρώτης εβδομάδας, έφτασαν στα αυτιά μου τα πρώτα μισόλογα. Προερχόμενα δυστυχώς από γυναίκες που, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρούσαν εμένα υπεύθυνη για το ασφυκτικό φλερτ του "μεγάλου". Γιατί; Γιατί ήμουν νέα, με μια εμφάνιση -που ο Θεός μου την έδωσε- καλή! Αυτό ήταν το "παράπτωμα" που μου καταλόγιζαν! 

Παραμονές εθνικών εκλογών, με την δουλειά και την κούραση να χτυπάνε κόκκινο λόγω της επικαιρότητας, ο "κύριος" με φώναξε στο γραφείο του, με ύφος για πρώτη φορά "διαφορετικό".

"Γιατί με αποφεύγεις; Σου έχω ζητήσει δεκαπέντε φορές να βγούμε, σαν φίλοι, να μιλήσουμε για την δουλειά, να σε βοηθήσω γιατί βλέπω ότι "το ΄χεις" κι εσύ μου το παίζεις σνομπ! Δεν θα κάνεις ποτέ καριέρα έτσι", θυμάμαι ακόμη τα λόγια του, σχεδόν 30 χρόνια μετά.

"Δεν πειράζει. Ας μην κάνω καριέρα" του είχα απαντήσει και τον είχα ενημερώσει ότι αμέσως μετα από τις εκλογές θα ζητούσα από την διεύθυνση να με μεταφέρει σε άλλη βάρδια. Δεν μου είχε πει τίποτα, ένα ξερό "μπορείς να πηγαίνεις" μόνο. Δύο ώρες μετά, είχε ζητήσει εκτάκτως σύσκεψη όλου του τμήματος. 

"Επειδή έχουμε κοντά μας μία νέα συνάδελφο, νέα στην ηλικία αλλά νέα και στην εμπειρία, η οποία δυστυχώς όσο φιλότιμα κι να προσπαθεί δεν καταφέρνει να ανταπεξέλθει στις υψηλές απαιτήσεις της δουλειάς μας, θα ήθελα να παρακαλέσω να μην της ξαναδοθεί ποτέ από κανέναν σοβαρό θεμα να ασχοληθεί. Μπορεί να μας βοηθάει στις φωτοτυπίες, στα φαξ, να σηκώνει τα τηλέφωνα ή να φέρνει τους καφέδες, δεν είναι υποτιμητικό, όλοι από κάπου ξεκινήσαμε", είχε πει παρουσία δεκάδων ανθρώπων και είχε αποχωρήσει θριαμβευτικά. Ήταν ολοφάνερο ότι μιλούσε για εμένα. Δεν ταίριαζε κανένας άλλος στην περιγραφή που είχε κάνει.

Παραιτήθηκα μία εβδομάδα αργότερα. Όχι γιατί θεωρούσα υποτιμητικό να φτιάχνω καφέδες (όσοι έτυχε να δουλέψουμε μαζί ξέρετε ότι μέχρι και σήμερα τους φτιάχνω) αλλά γιατί ένιωθα  σαν να με είχαν βιάσει... Αυτός είναι και ο λόγος που έγραψα αυτό το κείμενο. Για να φωνάξω ότι η χειρότερη μορφή σεξουαλική παρενόχλησης δεν είναι να σου πιάνουν τον κώλο, αλλά να σου κόβουν τα φτερά γιατί δεν τους άφησες να στον πιάσουν. 

Υ.Γ. Επειδή είναι πολλοί εκείνοι που ξέρουν και θυμούνται το περιστατικό, παρακαλώ θερμά να μην υπάρξει κάποιο σχόλιο που να κατονομάζει τον "κύριο". Εδώ, βλέπετε, δεν είναι Χόλιγουντ. Οι σοβαροί, επιτυχημένοι και famous, με τις καλογυαλισμένες βιτρίνες,  έχουν πάντα δίκιο...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook
 

23 Μαρ. 2021

Είμαι η Μαρία και είμαι προληπτική. Δεν περηφανεύομαι γι αυτό, αντίθετα ντρέπομαι πολύ. Συχνά κατακεραυνώνω τον εαυτό μου, τον "μαστιγώνω" με όλα τα κοσμητικά επίθετα που νιώθω ότι ταιριάζουν σε ανθρώπους που επιτρέπουν σε δοξασίες και προλήψεις να τούς επηρεάζουν τη ζωή. Και μετά, ξανακυλάω... 

Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία ξεκίνησε το πρόβλημα, αλλά η αφορμή ήταν σίγουρα το ποδόσφαιρο. Παναθηναϊκός, αν και Πειραιώτισσα, κάθε φορά που έπαιζε η ομάδα μου, αναζητούσα λυσσασμένα τρόπους να βάλω κι εγώ από το σπίτι ένα χεράκι για να βοηθήσω. Και...τούς έβρισκα κιόλας. Αν νομίζετε ότι ο Μέγας Σαραβάκος το 1987 έβαλε μόνος του τη μπάλα στα δίχτυα της Γιουβέντους στο Ολυμπιακό Στάδιο, στέλνοντας ουσιαστικά τους πράσινους στην τρίτη φάση του Κυπέλλου Ουέφα, πλανάστε πλάνην οικτρά! Ας μην είχα φροντίζει εγώ να δέσω έντεκα κόμπους το κασκόλ της Γιουβέντους (όσοι και οι παίκτες της) και εν συνεχεία να το βάλω στην κατάψυξη για να παγώσουν τα πόδια τους και σας έλεγα αν θα τα κατάφερνε ο τεράστιος μικρός...

Από την εποχή εκείνη και μετά, με πήρε η κάτω βόλτα.

Μπλούζα-γούρι στις Πανελλαδικές, η οποία φορέθηκε άπλυτη και τις 4 ημέρες (κάτι που επιβλήθηκε 23 χρόνια μετά και στον γιό μου, με τεράστια επιτυχία).

Περπάτημα στην ίδια πλευρά του πεζοδρομίου, πριν από κάθε σημαντικό ραντεβού, χωρίς να πατάμε πάνω στις ενώσεις των τσιμεντένιων πλακών (μην λέμε και τα αυτονόητα!).

Συγκεκριμένη θέση στις εξετάσεις του Πανεπιστημίου (σειρά 8, θέση 8 δεξιά όπως ανεβαίνουμε) που αν ήταν πιασμένη από συμφοιτητή, ήταν βέβαιο πως θα κοπώ.

Και η λίστα συνεχώς μεγάλωνε, μαζί της και η ντροπή μου.

Όταν παντρεύτηκα, είδα για πρώτη φορά το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση. Μακριά από προκαταλήψεις, γούρια και δεισιδαιμονίες ο άντρας μου (κουβαλούσε μόνο από τον πατριό του την λαϊκή δοξασία "Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις αν θέλεις να προκόψεις" την οποία επαναλάμβανε σαν ποιηματάκι περισσότερο για να γελάσουμε), ο πρώτος καιρός της συγκατοίκησης ήταν ένα ένα δράμα για εμένα.

Άντε να ισιώνω κρυφά τις παντόφλες στο κομοδίνο (μεγάλη γρουσουζιά οι ανάποδες παντόφλες). Άντε να βρίσκω δικαιολογίες για να μην τού δώσω χέρι με χέρι το αλάτι στο τραπέζι (α, πα, πα, πα). Άντε να παρακολουθώ ποδοσφαιρικούς αγώνες μαζί του χωρίς να με καταλάβει ότι είμαι έτοιμη να σκάσω από το κατούρημα (δεν κάνουμε την ανάγκη μας εν ώρα αγώνα παιδιά, γιατί τρώμε τζάμπα γκολ). Άντε να κρύβω το κόκκινο αντρικό μποξεράκι που φορούσα την Πρωτοχρονιά για γούρι (με τα γυναικεία δεν πιάνει, καρατσεκαρισμένο!).

Κάποια στιγμή, με κατάλαβε.

"Ενα μυαλό σαν το δικό σου, δεν είναι δυνατόν να πιστεύει ότι κάτι πήγε στραβά γιατί ανοίξαμε την ομπρέλα μέσα στο σπίτι", σχολίασε (φτου, φτου, φτου!), "αλλά εμένα δεν με ενοχλεί, εσύ παιδεύεσαι για ανοησίες" έκανε το λάθος να συμπληρώσει, ανάβοντάς μου το πράσινο φως! Αυτό ήταν! Από την ίδια κιόλας ημέρα, άφησα ελεύθερο τον καταπιεσμένο προληπτικό εαυτό μου και για τα επόμενα 28 χρονια (όσα είμαστε μαζί μέχρι σήμερα) δεν έκανα καμία προσπάθεια να τον ξανακαταπιέσω.

Αντίθετα, έκανα ακριβως ό,τι όλοι οι εξαρτημένοι, "άρρωστοι" άνθρωποι, που δεν θέλουν να γίνουν καλά: προσπάθησα να παρασύρω και τον άντρα μου και τον γιο μας στην καταστροφή. Φτάνοντας στο ακραίο σημείο να χωρίζω τους ανθρώπους σε "γουρλήδες" και "γκαντέμηδες, προτείνοντάς να βγάλουμε από την ζωή μας τους δεύτερους αφού μόνο κακό μάς φέρνουν (γι αυτό ντρέπομαι λίγο παραπάνω, αλλά...θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ για ώρες προσπαθώντας να σας πείσω πως έχω κι ένα δίκαιο)!

Ήταν το καλοκαίρι του 2009, όταν ο σύζυγός μου διαγνώστηκε με καρκίνο, που η κατάσταση ξέφυγε εντελώς από τον έλεγχό μου. Δεν ήμουν πλέον απλώς προληπτική! Ξυπνούσα και κοιμόμουν, ερμηνεύοντας σαν "θετικά" ή "αρνητικά" σημάδια, τα πάντα. Αντιγράφω ένα σχετικό απόσπασμα από το κεφάλαιο "Το γράμμα της Μαρίας" που έγραψα για το βιβλίο "Κώστας Χαρδαβέλλας-Το ζεϊμπέκικο του νικητή"- Εκδόσεις Πατάκη:

"Αν τα φανάρια της Κηφισίας ήταν πράσινα στη διαδρομή που πηγαίναμε να κάνουμε τις αιματολογικές εξετάσεις, πίστευα πως όλα θα πάνε καλά. Κάθε κόκκινος σηματοδότης με βύθιζε στη θλίψη.

»Αν το ραδιόφωνο έπαιζε τραγούδια ενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη το πρωί της Δευτέρας που θα γινόταν η χημειοθεραπεία, θεωρούσα δεδομένη την επιπλοκή.

»Αν είχε ρεπό η όμορφη μελαχρινή κοπέλα που μου έδινε τον καφέ στο κυλικείο του νοσοκομείου, πλακωνόταν η ψυχή μου ότι κάτι κακό θα συμβεί.

»Κι εκείνο το μοιραίο πρωινό του Δεκαπενταύγουστου του 2009, ανήμερα της γιορτής μου, όταν στις 8.30 το πρωί έφτασε στο κινητό μου το πρώτο SMS για “χρόνια πολλά” από έναν άνθρωπο που τον θεωρούσα έτσι κι αλλιώς κακότυχο, ήξερα ότι θα βρισκόμασταν ένα βήμα πριν τον θάνατο…".

Αντιλαμβάνομαι πως ακούγονται ανόητα όλα αυτά, πως δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους με παιδεία και καλλιέργεια, σάς το είπα από την πρώτη στιγμή, δεν είμαι περήφανη που είμαι προληπτική. Κάνω προσπάθειες να το ελέγξω, να το εκλογικεύσω, να το μετριάσω... Κάποιες φορές τα καταφέρνω. Άλλες όχι. Και αν θέλω να είμαι έντιμη μαζί σας, πρέπει να σας αποκαλύψω πως ούτε απόψε το βράδυ θα τολμήσω να τινάξω τα ψίχουλα από το τραπεζομάντηλο. Αλλά μην βιαστείτε να με κατακρίνετε γι αυτό... Το ότι το παραδέχομαι δημοσίως, είναι ένα βήμα... Δεν είναι;

**Η φωτο μου είναι από τον ταλαντούχο φωτογράφο Μάνο Γαμπιεράκη

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

22 Μαρ. 2021

"Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις" έγραψε ο Ελύτης και όποιος έχει "φτιάξει" μέσα του μια άνοιξη, ξέρει από πρώτο χέρι την κυριολεξία του στίχου. Τι γίνεται όμως με το καλοκαίρι; Άραγε "φτιάχνεται" κι αυτό; 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, όμως για την Ελλάδα μας το καλοκαίρι δεν είναι εποχή, είναι διάθεση.

Είναι η χαρά, η ανεμελιά, η παύση, η απόδραση. Είναι η αγκαλιά, το χάδι, το φιλί. 

Ένα ξεγύμνωμα της ψυχής είναι το δικό μας καλοκαίρι, μια άνευ όρων έκθεσή της στον ήλιο, για να μαζέψει δύναμη και να αντέξει τους χειμώνες.

Εκτυφλωτικός ο Ελληνικός ήλιος, δύσκολα τον αντέχει το μέσα μας όταν είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Θέλει αγώνα για να αφεθείς στις ζωογόνες ακτίδες του μα αν το καταφέρεις κανένα γιατρικό δεν συγκρίνεται με το βάλασαμο του. 

Θα βρουν άραγε φέτος τη δύναμη να εκτεθούν στη λάμψη του οι ψυχές μας; 

Αρκεί να τελειώσει ο εφιάλτης που ζούμε, για να έρθει το καλοκαίρι;

Με τι κουράγιο, με τι οικονομικούς πόρους, με τι ελπίδα θα κάνουμε "διακοπές" όταν η ζωή μας όλη έχει "διακοπεί" από τον κορωνοϊό και τις συνέπειές του;

Αν με διαβάζετε αυτή τη στιγμή, περιμένοντας απαντήσεις, ζητώ συγγνώμη αλλά δεν τις έχω. Εκείνο που έχω είναι πίστη ότι γίνονται και θαύματα.

Και μια απερίγραπτη λαχτάρα να χαράξει μέσα μου καλοκαίρι, να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου και να βγούμε όλοι μαζί στο φως...

Υ.Γ. Ο τουρισμός, είναι η ραχοκοκαλιά αυτής της χώρας. Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να σωθεί ό,τι σώνεται, πρέπει να παραμείνει ζωντανή...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

15 Μαρ. 2021

Βρίσκονται παντού! Σαν τη σκόνη... Εισβάλλουν σε επαγγελματικούς χώρους, κοινωνικές ομάδες, παρέες, χωρίς να τους αντιληφθεί κανείς. Η ταμπέλα του "επιτυχημένου" που έχουν κρεμάσει στον λαιμό τους, είναι το πασπαρτού που τους ανοίγει δρόμους, πόρτες και παράθυρα. Από το σημείο αυτό κι έπειτα, όλα είναι στο χέρι τους! Με κινήσεις χειρουργικής ακρίβειας, εφαρμόζουν την αλάνθαστη μέθοδο που τους οδηγεί στην κορυφή!

Βήμα πρώτo: η στάση του σώματος

Κεφάλι ελαφρώς υψωμένο, σαν την κότα που ετοιμάζεται να να πιει νερό, στήθος προτεταμένο, της παρέλασης και ύφος, αχ αυτό το ύφος! "Έμείς οι επιτυχημένοι..." φωνασκεί και όσο μικρότερη είναι η όποια επιτυχία τους, τόσο πιο δυνατή είναι η φασαρία που εκπέμπει το μάτι τους. Για να πείσει τους πάντες, έχοντας προηγουμένως πείσει τον ίδιο τον κάτοχό του. 

Βήμα δεύτερο: η στρατολόγηση

Κάθε "επιτυχημένος" που σέβεται τον γλοιώδη εαυτό του, οφείλει να διαθέτει τους υπηκόους του. Αυτούς που θα τον θαυμάζουν, θα τον χειροκροτούν, θα διαδίδουν τα "επιτεύγματά" του, θα τον ραίνουν με ροδοπέταλα. Στα χρόνια των social media, οι χειροκροτητές έχουν επιφορτιστεί με άλλον έναν, όχι και τόσο βαρύ, ρόλο. Στα καθήκοντά τους έχει ενταχθεί και ο καθημερινός αποθεωτικός σχολιασμός του "επιτυχημένου". Με απώτερο σκοπό τον προσυλητισμό νέων "πιστών". Ευκολάκι...  

Βήμα τρίτο: η τακτική της προσκολήσεως

Διότι ο "επιτυχημένος" ξέρει καλά ότι τίποτε δεν μπορεί να του χαρίσει μεγαλύτερη αναγνώριση από την λάμψη ενός αληθινά επιτυχημένου! Εξ΄ου και κολλάει δίπλα του σαν τσιμπούρι! Τον γλύφει μέχρι εξαντλήσεως του σάλιου, τον προσκυνάει σαν Ολύμπιο θεό, στρώνει στα πόδια του κόκκινα χαλιά, προσφέρει δώρα και "εξυπηρετήσεις", δίνει μάχη μέχρις εσχάτων για μια θέση στον περίγυρό του. Και -δυστυχώς- ενίοτε την κερδίζει. Οι φωτογραφίες "ημών των επιτυχημένων" αγκαλιά, γίνονται εισιτήριο, διαβατήριο και αποσκευή προς την "επιτυχία".

Βήμα τέταρτο: η εξόντωση των ικανών

Έχοντας τρουπώσει στο κλαμπ των επιτυχημένων, ο "επιτυχημένος", αρχίζει να ζει με την ανασφάλεια. "Αν με πάρουν χαμπάρι;" σου λέει. "Αν με εκπαραθυρώσουν; Αν τους έρθει καμιά φαεινή έμπνευση να τσεκάρουν με αντικειμενικά κριτήρια, τις ικανότητές μου; Ωιμέ!". Και κάπου εκεί ξεκινάει η επιχείρηση εξόντωσης των ικανών. Όχι των ομοίων του. Αυτούς δεν τους φοβάται. Όλοι οι ντεμέκ ικανοί, χωράνε. Με τους άλλους έχει πρόβλημα. Τους ταλαντούχους. Τους άξιους. Τους αληθινούς. Γι αυτό και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τους ξεφορτωθεί. Υπογείως πάντα. "Να τον προσέχεις αυτόν, δεν έχω ακούσει καλά πράγματα". Ύπουλα. "Μακριά από αυτήν, δεν αρμόζει στο επίπεδό σου". Μπαμπέσικα. "Βρε παιδί μου, εγώ επειδή σε εκτιμώ στο λέω, αυτός έχει κακό όνομα". Στα σκοτάδια. "Α, πα,πα, έχω μάθει ότι όπου πάει ανακατεύεται με όλους και με όλα". 

Θα  μπορούσα να συνοδεύσω το άρθρο μου με φωτογραφίες. Διάσημων "επιτυχημένων", άσημων "επιτυχημένων", ανθρώπων της τηλεόρασης, του θεάτρου, της συγγραφής, της πολιτικής αλλά και άλλων, της γειτονιάς μου, της διπλανής πόρτας, του γωνιακού καταστήματος, του ευρύτερου περίγυρου. Δεν το κάνω για έναν κυρίως λόγο: αυτό ακριβώς περιμένουν. Να τους διαφημίσεις. Όχι εγώ!

Εξάλλου, πείτε αλήθεια: διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές, δεν αναγνωρίσατε πίσω από τις λέξεις κάποιον γνωστό σας, κάποιον γνωστό γενικότερα, ένα, δύο ή δέκα συγκεκριμένα πρόσωπα; Είμαι σίγουρη πως ναι...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

11 Μαρ. 2021

Στα χρόνια του σχολείου, τους φωνάζαμε γλειφτρόνια. Στο πιο σικ, λέγονται αυλοκόλακες. Χειροκροτητές. Οσφυοκάμπτες. Εγώ τους αποκαλώ ανθρώπους-βούρτσες. Συχνά και "οι πωλώντες εξυπηρέτηση".

Όπως κι αν τους πεις, σημασία έχει ότι είναι σαν τις κατσαρίδες. Επιβιώνουν παντού. Και πάντα...

Βγάζουν την τεράστια γλώσσα τους και σε περνάνε από κορυφής εώς ονύχων, σε βουρτσίζουν παινεύοντας ακατάπαυστα κάθε σου πράξη. Σωστή ή λάθος. 

Στην επιτυχία σου σε ραίνουν με χρυσόσκονη, σε εξυψώνουν, σε χειροκροτούν μέχρι να πρηστούν τα χέρια τους. Και φυσικά, κολλάνε και δίπλα σου για την καθιερωμένη selfie...

Η ιδανική συνθήκη, ωστόσο, είναι το λάθος σου. Πεδίο δόξης λαμπρό ανοίγεται μπροστά τους, γνωρίζοντας ότι τότε είσαι πιο εύκολο θύμα. Η στιγμή που οι αληθινοί φίλοι σου θα σου πούνε κατάμουτρα "ρε Μαράκι, έκανες μαλ@#@α", είναι γι αυτούς η καλύτερη ώρα να βγουν στο προσκήνιο για το νούμερό τους.

Σε πλησιάζουν και αρχίζουν να αποθεώνουν την λανθασμένη επιλογή σου. Σου λένε αυτό που έχεις ανάγκη να ακούσεις. Σου ταϊζουν τον πληγωμένο εγωισμό με φούμαρα. Ενίοτε αναλαμβάνουν να σου πουλήσουν κι εξυπηρέτηση, τασσόμενοι δημοσίως στο πλευρό σου. Απέναντι σε όλους τους άλλους. Τους "κακούς". Που σε αμφισβήτησαν "γιατί σε ζηλεύουν". 

Δεν το κάνουν με το αζημίωτο. Εξυπακούεται αυτό. Άλλοτε το εισπράτουν σε υλικά αγαθά, άλλοτε σε ενέργεια που στην ρουφάνε μέχρι τελευταίας σταγόνας. Σημασία έχει ότι κάνουν τη δουλίτσα τους, καθιστώντας σε υπόχρεο. Είναι αυτοί που "σου στάθηκαν" στην στραβή. Πώς να φανείς εσύ αχάριστος και να μην τους το ανταποδώσεις;

Αυτός είναι εξαρχής ο στόχος τους. Σε επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο εάν έχουν να πάρουν κάτι από εσένα. Όταν πάψεις να διαθέτεις αυτό το κάτι, προχωράνε στον επόμενο. Α, όλα κι όλα! Το σέβονται το σάλιο τους! Δεν το σπαταλάνε δίχως λόγο. 

Οι άνθρωποι-βούρτσες, υπάρχουν παντου γύρω μας. Στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή. Το ερώτημα είναι, γιατί; 

Η δική μου απάντηση; Γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε.

Ανάλογα με την ανασφάλειά του ο καθένας μας, το ψυχικό μπόι του, την αξιοπρέπειά του, επιλέγει τι προτιμάει: το βολικό γλείψιμο που τονώνει το εγώ του; Ή την ανόθευτη φιλία που μπορεί και να ενοχλήσει, να πονέσει λειτουργώντας σαν καθρέφτης;

Δικό σας!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com