Το blog μου

17 Απρ. 2020

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στο θέμα μένουμε ή όχι σπίτι, όσοι δεν εργαζόμαστε. Το άρθρο μου δεν απευθύνεται σε ηλιθίους.

Επτά ημέρες εγκλεισμού λοιπόν. Η αλήθεια είναι ότι το ΄χω ξαναδεί το έργο. Ήταν Ιούλιος του 2009 τότε, ο Η1Ν1 ό,τι είχε κάνει την εμφάνισή του κι εμείς είχαμε κλειστεί για δυο μήνες οικογενειακώς στο σπίτι γιατί ο άντρας μου λόγω χημειοθεραπειών κινδύνευε και από το φτέρνισμα. Τούτος ο εγκλεισμός, ωστόσο, διαφέρει. Παγκόσμιο το πρόβλημα, δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι αυτό που μας περιμένει μετά, είναι το χάος. Ο φόβος από τη μια, η ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα από την άλλη...

Δύο επιλογές έχω, σκέφτηκα από την πρώτη στιγμή.

Ή το αφήνω να με βυθίσει στην μελαγχολία, περιφέρομαι από καναπέ σε πολυθρόνα, τρώω τα πάντα, κοιτάζω το ταβάνι και πενθώ για όσα χάνονται...

Ή κάνω αντεπίθεση, υιοθετώντας νέες συνήθειες, δημιουργώντας μια νέα καθημερινή "ρουτίνα"...

Μια ημέρα κράτησε το δίλημμα. Την επόμενη κιόλας, πήρα το όπλο μου.

Ο απολογισμος της πρώτης εβδομάδας εγκλεισμού, με βρίσκει με πρόσημο θετικό:

1) Απώλεια σχεδόν 1 κιλού (ναι, γίνεται!)
Συνεδρία μέσω skype κάθε μέρα για 5 λεπτά με τον Κωνσταντίνο Χαρδαβέλλα και πειθαρχία στις εντολές του (έστω και μουτζώνοντας τον κρυφά κάτω από την οθόνη). Έχει και τα καλά του να έχεις γιο διαιτολόγο.

2) Αναθέρμανση της σχέσης μου με τη γυμναστική (μπλιαχ!)
Δεν έγινα ξαφνικά η Κατερίνα Στεφανίδη, αλλά 10 λεπτά απλών ασκήσεων κάθε πρωί, μου κάνουν καλό, ψυχικό και σωματικό. Ο στόχος είναι την εβδομάδα που έρχεται να τα κάνω 15. Θα δείξει...

3) Γράψιμο 15.617 λέξεων, για το νέο μου βιβλίο (αν και όποτε αυτό βγει). 
Η αληθινή ιστορία της Κ. με συγκλόνισε από την πρώτη στιγμή που την άκουσα, ωστόσο η έλλειψη χρόνου δεν μου επέτρεπε να ξεκινήσω να τη γράφω. "Χάρη" στον εγκλεισμό, έχω πλέον την πολυτέλεια, όχι μόνο να γράφω 2 ώρες την ημέρα, αλλά και να επικοινωνώ καθημερινά με την ηρωίδα, μέσω διαδικτύου, γεγονός που κάνει την εμπειρία της συγγραφής του πρωτόγνωρη...

4) Μελέτη του "Φλόγα & Άνεμος" του Στέφανου Δάνδολου
Το διάβασα απνευστί μία φορά αλλά ο κορονοϊός μου δίνει τώρα το περιθώριο μιας δεύτερης ανάγνωσης. Μια ώρα ημερησίως, υπό τη μορφή μαθημάτων δημιουργικής γραφής, με βοηθούν να νιώσω καλύτερη συγγραφέας.

5) Online αγορές
Τα ψώνια μου στο σούπερ μάρκετ δυστυχώς δεν μπορώ να τα κάνω online αφού όλα τα ηλεκτρονικά καταστήματα δίνουν ημερομηνία παράδοσης...το Πάσχα, όμως δεν φανταζόμουν πόσα πράγματα μπορεί να αγοράσει κανείς μέσω διαδικτύου. Φαρμακείο on line, φρούτα και μαναβική, ψάρια, είδη καθημερινής χρήσης, επιτραπέζια και φυσικά βιβλία! Μην ακούσω ανοσησίες "και πού ξέρω ποιός έχει πιάσει τα πακέτα που θα μου φέρουν;". Τις συσκευασίες των χαρτιών υγείας που αγοράζετε κατά δεκάδες, ξέρετε ποιός τις έχει πιάσει δηλαδή; Σωστή απολύμανση χρειάζεται και...λογική!

Ούτε 4 ώρες από το 24ωρό μου δεν καλύπτουν τα παραπάνω, το όφελος όμως που έχουν στο σώμα, την ψυχή και το πνεύμα μου, είναι ανεκτίμητο. Εν όψει της δεύτερης εβδομάδας, ο προσωπικός μου πήχυς ανεβαίνει.

Μακάρι να τελειώσει αύριο αυτός ο εφιάλτης, μα αν αργήσει όπως όλα δείχνουν, ο στόχος μου είναι να φτάσω στον τερματισμό υγιής, δυνατή και λίγο βελτιωμένη σε όλα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, όμως θα μείνω σπίτι και θα το παλέψω λυσσαλέα!

Εδώ επιβίωσα στον Πειραιά ως βάζελος, στον κορονοϊό θα κωλώσω; Στη φωτο, με τον "άρρωστο" γαύρο αδελφό μου...

Καλή δύναμη έγκλειστοι!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

15 Απρ. 2020

Η αμαρτία, έχει και αντικειμενική και υποκειμενική διάσταση για τον καθένα. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν αμαρτία τις προγαμιαίες σχέσεις. Ή το να φας κρέας την Μεγάλη Εβδομάδα. Συχνά μάλιστα πιστεύουν πως εάν αποφύγουν ένα από τα δύο ή και τα δύο, αυτομάτως η ψυχή τους καθαρίζει από κάθε κακό που έχουν κάνει. Θαρρείς και το νερόβραστο μπρόκολο θα τους δώσει άφεση αμαρτιών... 

Υπάρχουν κι οι άλλοι, στους οποίους ανήκω εγώ. Εκείνοι που θεωρούν αμαρτία το να βλάπτεις συνειδητά τον διπλανό σου. Να πατάς στο πτώμα του για να ανέβεις ψηλότερα. Να του στερείς εκδικητικά το εισόδημά του. Να τον διαβάλλεις, να τον εμεταλλεύεσαι, να τον πονάς, να τον εξευτελίζεις, να τον αδικείς, να τον εξαπατάς, να τον κοροϊδεύεις... Οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται έτσι, είναι οι αμαρτωλοί στη δική μου συνείδηση!
 
Αυτοί είναι που μου δημιουργούν και το πρόβλημα! Γιατί στον προσωπικό μου κώδικα αξιών, υπάρχει κάτι που με φορτώνει ενοχές και το κουβαλάω σαν βάρος στην ψυχή μου: οι κακές σκέψεις που κάνω για τους εν λόγω αμαρτωλούς! Φαντάζομαι άσχημα πράγματα, συχνά εύχομαι να τους συμβούν καταστροφές, αδυνατώ να τους αντιμετωπίσω με επιείκεια και χριστιανική μεγαλοψυχία. Θέλω να τους επιστραφεί το κακό που προκαλούν, στο πολλαπλάσιο. Και το θέλω τώρα!

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα τελευταία χρόνια έχω αποφασίσει να μην νηστεύω και να μην κοινωνώ. Γιατί αισθάνομαι πως μέσα από αυτές τις αρνητικές σκέψεις, γίνομαι κι εγώ αμαρτωλή κατά μία έννοια, επιθυμώντας το κακό, συνεπώς, έχω πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να καθαρίσω το μέσα μου...   
 
Την ημέρα που θα φτάσω στο ύψιστο σημείο να συγχωρέσω εκείνον που έβλαψε δικούς μου ή εμένα, εκείνον που σκόρπισε συνειδητά το κακό σε πλήθος ανθρώπων, εκείνον που αδίκησε, εξαπάτησε, κατέστρεψε, βασάνισε... τότε, ναι! Θα νιώσω και άξια να νηστεύσω, να εξομολογηθώ, να μεταλάβωΤο να καταναλώσω νερόβραστα και λαδερά για δέκα ή σαράντα μέρες, να στηθώ στην ουρά της Εκκλησίας και να κοινωνήσω και μετά να επιστρέψω στις αρνητικές σκέψεις και στην επιθυμία μου να τιμωρηθούν οι σκατόψυχοι άνθρωποι, μου είναι αδύνατο! 

Δεν επιβάλλω σε κανένα την άποψή μου. 
Σέβομαι κάθε διαφορετική στάση και γι αυτό διεκδικώ τον σεβασμο και για την δική μου. Θαυμάζω όσους βρίσκουν τη γαλήνη στην Εκκλησία, ζηλεύω όσους καταφέρνουν μέσα από τη νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας να "καθαρίσουν" την ψυχή τους, μα αυτούς που ειλικρινά τους θεωρώ ευλογημένους ανθρώπους είναι όσους έχουν πετύχει το ακατόρθωτο: να συγχωρούν, ακόμη και το κακό! Είναι σαν να ζουν κάθε μέρα, την Ανάσταση... Ψυχής και πνεύματος.

Καλό Πάσχα σε όλους!
 
Υ.Γ. Το συγκεκριμένο άρθρο, το έγραψα to 2016. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αλλάξω ούτε λέξη... Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
29 Μαρ. 2020

Μια Δευτέρα, από εκείνες τις παλιές, τις αντιπαθητικές, που δεν τις χώνευε κανείς, αυτό νοστάλγησα. 

Να αρχίσω από νωρίς την Κυριακή τη γκρίνια γιατί με την αλλαγή της ώρας δεν θα ανοίγει το μάτι μου το πρωί. 

Να μου δείξει ο Κώστας τον ήλιο που πλησιάζει πια στην Καστέλλα για να δύσει, "μην μουρμουράς, κοντεύει καλοκαίρι" να μού πει.

Κι έπειτα να μαγειρέψω φαγητό για τρεις ημέρες. Να κοιμηθώ με νεύρα. Να ξυπνήσω νυσταγμένη. Να πιω βιαστικά τον πρώτο καφέ.

Να στριμωχτώ στο μετρό μαζί με άλλους νευριασμένους ανθρώπους. Να καλημερήσω τους συναδέλφους. "Πώς θα περάσει αυτή η εβδομάδα, είμαι ήδη κουρασμένη" να τους παραπονεθώ.

Να αγχωθώ για τη δουλειά. Να νιώσω ότι μπορούσα και καλύτερα. Να με πιάσει το παράπονο γιατί δεν αναγνωρίζεται πάντα η προσπάθειά μου.  Να χαρώ με την επιτυχία του αφεντικού και της ομάδας.

Να στείλω sms στον γιο μου, που πάλι ξέχασε να μου δώσει ένα σημάδι ζωής, "Ζεις;" να τον ρωτήσω.

Να μιλήσω στα γρήγορα με τη μάνα μου και τον αδελφό μου. "Ο μικρός καλά;" να μάθω για τον ανιψιό μου που πάει στη Β Λυκείου πια.

Να ρίξω μια ματιά στα social media, να διαβάσω αυτά που γράφετε και να χαμογελάσω στα κρυφά. 

Και στο τέλος της Δευτέρας, να γυρίσω κατάκοπη στο σπίτι. Να δώσω ένα φιλί στον άντρα μου. Να μάθω πώς ήταν η δική του ζόρικη Δευτέρα. Και να πέσω με τα μούτρα στις δουλειές μέχρι αργά το βράδυ.

Τότε που, επιτέλους, θα μπορέσουμε να δούμε αγκαλιά μια χαζοταινία μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.

Χωρίς την έννοια του κορονοϊού. Χωρίς θανάτους. Χωρίς τον τρόμο της επόμενης ημέρας για την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τη χώρα, τον πλανήτη. 

Υ.Γ. Η φωτογραφία μου είναι από τον ταλαντούχο, φίλο πια, Μάνο Γαμπιεράκη. Μάρτιο του 2019. Τέτοια εποχή, έναν χρόνο πριν. Σε ένα από τα ομορφότερα μέρη του κόσμου. Στο Μικρολίμανο, στον Πειραιά.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

29 Μαρ. 2020

"Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις" έγραψε ο Ελύτης και όποιος έχει "φτιάξει" μέσα του μια άνοιξη, ξέρει από πρώτο χέρι την κυριολεξία του στίχου. Τι γίνεται όμως με το καλοκαίρι; Άραγε "φτιάχνεται" κι αυτό; 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, όμως για την Ελλάδα μας το καλοκαίρι δεν είναι εποχή, είναι διάθεση.

Είναι η χαρά, η ανεμελιά, η παύση, η απόδραση. Είναι η αγκαλιά, το χάδι, το φιλί. 

Ένα ξεγύμνωμα της ψυχής είναι το δικό μας καλοκαίρι, μια άνευ όρων έκθεσή της στον ήλιο, για να μαζέψει δύναμη και να αντέξει τους χειμώνες.

Εκτυφλωτικός ο Ελληνικός ήλιος, δύσκολα τον αντέχει το μέσα μας όταν είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Θέλει αγώνα για να αφεθείς στις ζωογόνες ακτίδες του μα αν το καταφέρεις κανένα γιατρικό δεν συγκρίνεται με το βάλασαμο του. 

Θα βρουν άραγε φέτος τη δύναμη να εκτεθούν στη λάμψη του οι ψυχές μας; 

Αρκεί να τελειώσει ο εφιάλτης που ζούμε, για να έρθει το καλοκαίρι;

Με τι κουράγιο, με τι οικονομικούς πόρους, με τι ελπίδα θα κάνουμε "διακοπές" όταν η ζωή μας όλη έχει "διακοπεί" από τον κορωνοϊό και τις συνέπειές του;

Αν με διαβάζετε αυτή τη στιγμή, περιμένοντας απαντήσεις, ζητώ συγγνώμη αλλά δεν τις έχω. Εκείνο που έχω είναι πίστη ότι γίνονται και θαύματα.

Και μια απερίγραπτη λαχτάρα να χαράξει μέσα μου καλοκαίρι, να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου και να βγούμε όλοι μαζί στο φως...

Υ.Γ. Ο τουρισμός, είναι η ραχοκοκαλιά αυτής της χώρας. Αν υπάρχει έστω και μια ελπίδα να σωθεί ό,τι σώνεται, πρέπει να παραμείνει ζωντανή...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

26 Μαρ. 2020

Το άδειο μπουκάλι της μαλακτικής κρέμας μαλλιών, ενώ το ντουζ μου βρισκόταν σε εξέλιξη χθες το απόγευμα, με ανάγκασε να καταφύγω στη βοήθεια των μικρών αναμνηστικών από ταξίδια και εκδρομές.

Εκατοντάδες μπουκαλάκια γεμάτα με αφρόλουτρο, σαμπουάν, μαλακτική και κρέμες σώματος, αραδιασμένα σε ένα κουτί, ξεχασμένα στο ντουλάπι του μπάνιου, συνήθως ασχολούμαι μαζί τους κάθε φορά που κάνω γενική καθαριότητα στο σπίτι.

Ληγμένη η ημερομηνία σε πολλά από αυτά, με δυσκολία μπορώ να θυμηθώ πότε και από ποιο ξενοδοχείο τα πήρα, όμως ούτε στιγμή δεν έχει περάσει από το μυαλό μου να τα πετάξω ως άχρηστα.

"Μπορείς να μου δώσεις έναν λόγο που τα μαζεύουμε όλα αυτά;", γκρινιάζει συχνά ο άντρας μου (έχω σαφείς τάσεις ρακοσυλλέκτριας, το ομολογώ!) και η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν βρίσκω μια πειστική απάντηση να του δώσω.

Μέχρι χθες το απόγευμα. Ημέρα 14η που #μένουμε_σπίτι. 

Βγήκα μούσκεμα από τη ντουζιέρα, άνοιξα το ντουλάπι και πήρα στην τύχη το πρώτο μπουκαλάκι με μαλακτική κρέμα που έπιασε το χέρι μου. Άνοιξα το καπάκι του και ξαφνικά...

Το άρωμα της φράουλας δραπέτευσε από το εσωτερικό του και υψώθηκε μπροστά μου σαν τζίνι. 

"Θυμάσαι πού γνωριστήκαμε;" με ρώτησε μα πριν προφτάσω να του απαντήσω, με τύλιξε στην αγκαλιά του και με παρέσυρε πίσω στον χρόνο. 

Καλοκαίρι του 2008. Νέα Υόρκη. Το ταξίδι μας ήταν προγραμματισμένο πολλούς μήνες πριν. Η οικονομική κρίση είχε αρχίσει να δείχνει τα δόντια της στην αμερικανική οικονομία, αλλά οι φήμες για κραχ αντιμετωπίζονταν ακόμη ως υπερβολικές από την κοινή γνώμη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόμαστε την ομορφότερη πόλη του κόσμου (στη δικη μου καρδιά...) κι έτσι η αλλαγή στην ατμόσφαιρα, έγινε αμέσως αντιληπτή.

Άνθρωποι σκυθρωποί, ανήσυχοι, προβληματισμένοι και υπεροπολυτελή καταστήματα που ξεπουλούσαν όσο όσο το εμπόρευμα τους, από τη μια μεριά.

Χιλιάδες ευρωπαίοι τουρίστες, αφελείς, ανυποψίαστοι, με μια σαδιστική ικανοποίηση για αυτό που βίωνε η πανίσχυρη Αμερική και ήταν τόσο μακριά από την ενωμένη Ευρώπη μας, από την άλλη...

"Το τελευταίο ξέγνοιαστο ταξίδι της ζωής μας...", είπα στο τζίνι, τερματίζοντας απότομα την πτήση μας. 

Προβλήματα υγείας στην οικογένεια, οικονομική κατάρρευση της χώρας, αγωνία μέχρι να ολοκληρώσει ο Κωνσταντίνος τις σπουδές του, ανασφάλεια για το μέλλον του ίδιου και όλων των παιδιών της καταραμένης δεκαετίας της κρίσης, δεν μας επέτρεψαν να απολαύσουμε ανέμελα καμία από τις αποδράσεις που ακολούθησαν.

"Θα έρθουν ξανά αυτές οι μέρες. Θα τελειώσει ο εφιάλτης της αρρώστιας, θα σηκώσει κεφάλι η οικονομια μας, θα βρει τον δρόμο της η γενιά του γιου μας", λέγαμε ο ένας στον άλλον όλα αυτά τα χρόνια, όχι για παρηγοριά, αλλά γιατί πραγματικά πιστεύαμε πως αργά ή γρήγορα θα βγούμε από το σκοτάδι.

"Μαρία, έλα, βγαίνει ο Τσιόδρας" έφτασε στα αυτιά μου σαν πιστολιά η φωνή του Κώστα, έξω από την πόρτα του μπάνιου.

Σφράγισα ευλαβικά το τζίνι στο μπουκαλάκι του και το τοποθέτησα στο ράφι για να το βλέπω καθημερινά. Έπειτα τέλειωσα όπως όπως το ντουζ και κάθισα στον καναπέ για να ακούσω τα νέα του κορονοϊού δια στόματος του φύλακα-άγγελου που μας έστειλε ο Θεός στην πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας.

"Μένουμε σπίτι", ήταν και πάλι η παράκλησή του. 

Μένουμε, του υποσχέθηκα βουβά. Όσο χρειαστεί. Η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, μα έχουμε ακόμη πολλά ταξίδια να κάνουμε. Χωρίς το τζίνι, συνέχισα απευθυνόμενη στον εαυτό μου. Όχι για παρηγοριά. Αλλά γιατί είμαι απολύτως βέβαιη γι αυτό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com