29 Μαρ. 2020

Πόσο μού έλειψε μια Δευτέρα από εκείνες τις παλιές, τις αντιπαθητικές...

Μια Δευτέρα, από εκείνες τις παλιές, τις αντιπαθητικές, που δεν τις χώνευε κανείς, αυτό νοστάλγησα. 

Να αρχίσω από νωρίς την Κυριακή τη γκρίνια γιατί με την αλλαγή της ώρας δεν θα ανοίγει το μάτι μου το πρωί. 

Να μου δείξει ο Κώστας τον ήλιο που πλησιάζει πια στην Καστέλλα για να δύσει, "μην μουρμουράς, κοντεύει καλοκαίρι" να μού πει.

Κι έπειτα να μαγειρέψω φαγητό για τρεις ημέρες. Να κοιμηθώ με νεύρα. Να ξυπνήσω νυσταγμένη. Να πιω βιαστικά τον πρώτο καφέ.

Να στριμωχτώ στο μετρό μαζί με άλλους νευριασμένους ανθρώπους. Να καλημερήσω τους συναδέλφους. "Πώς θα περάσει αυτή η εβδομάδα, είμαι ήδη κουρασμένη" να τους παραπονεθώ.

Να αγχωθώ για τη δουλειά. Να νιώσω ότι μπορούσα και καλύτερα. Να με πιάσει το παράπονο γιατί δεν αναγνωρίζεται πάντα η προσπάθειά μου.  Να χαρώ με την επιτυχία του αφεντικού και της ομάδας.

Να στείλω sms στον γιο μου, που πάλι ξέχασε να μου δώσει ένα σημάδι ζωής, "Ζεις;" να τον ρωτήσω.

Να μιλήσω στα γρήγορα με τη μάνα μου και τον αδελφό μου. "Ο μικρός καλά;" να μάθω για τον ανιψιό μου που πάει στη Β Λυκείου πια.

Να ρίξω μια ματιά στα social media, να διαβάσω αυτά που γράφετε και να χαμογελάσω στα κρυφά. 

Και στο τέλος της Δευτέρας, να γυρίσω κατάκοπη στο σπίτι. Να δώσω ένα φιλί στον άντρα μου. Να μάθω πώς ήταν η δική του ζόρικη Δευτέρα. Και να πέσω με τα μούτρα στις δουλειές μέχρι αργά το βράδυ.

Τότε που, επιτέλους, θα μπορέσουμε να δούμε αγκαλιά μια χαζοταινία μέχρι να μας πάρει ο ύπνος.

Χωρίς την έννοια του κορονοϊού. Χωρίς θανάτους. Χωρίς τον τρόμο της επόμενης ημέρας για την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τη χώρα, τον πλανήτη. 

Υ.Γ. Η φωτογραφία μου είναι από τον ταλαντούχο, φίλο πια, Μάνο Γαμπιεράκη. Μάρτιο του 2019. Τέτοια εποχή, έναν χρόνο πριν. Σε ένα από τα ομορφότερα μέρη του κόσμου. Στο Μικρολίμανο, στον Πειραιά.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com