15 Μαϊ. 2020

Ξεσηκωνόμαστε για τον "βρωμιάρη άστεγο", αλλά "διχαζόμαστε" για τους βιαστές της Τοπαλούδη!

Στην γειτονιά μου, τριγυρνάει ένας ρακένδυτος άνδρας, με ένα καρότσι του σούπερ μάρκετ και μαζεύει σκουπίδια. Πίσω του, ακολουθούν μονίμως τρεις πάνχοντρες γατες, τις οποίες πραφανώς καλοταϊζει, σε σημείο που αν προσπαθήσεις να τους δώσεις φαγητό, εκείνες γυρνούν τα μούτρα τους περιφρονητικά από την άλλη μεριά.

Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ο άνδρας "πάρκαρε" το καρότσι του στην γωνία, ξάπλωσε στο γρασίδι του μικρού πάρκου που εκείνη την ώρα καταβρεχόταν από τα αυτόματα ποτιστικά και άπλωσε τα αποφάγια που είχε συλλέξει σε ένα κομμάτι χαρτόνι λίγο πιο πέρα για να φάνε οι γάτες. 

Ένας από τους περίοικους τον πλησίασε εξοργισμένος και άρχισε να τον βρίζει κλωτσώντας τα γατιά και να απαιτεί να σηκωθεί αμέσως να φύγει φωνάζοντάς του "εδώ παίζουν τα παιδιά μας". Ο ρακοσυλλέκτης δεν του απάντησε, μονάχα τον κοίταξε μια δύο φορές, με βλέμμα που μού φάνηκε γεμάτο από απορία.

Δυο τρεις περαστικοί σταμάτησαν για να δουν τι συμβαίνει, ένα παλικάρι ψέλλισε "ντροπή, τι σας ενοχλεί ο δυστυχισμένος άνθρωπος;", δύο κυρίες κούνησαν το κεφάλι αηδιασμένες σχολιάζοντας "μυρίζουν όλοι αυτοί και ποτίζει το σημείο που ξαπλώνουν από την βρώμα", ενώ ένας ηλικιωμένος έριξε την ιδέα να ειδοποιήσουν την αστυνομία.

Η λέξη "αστυνομία" έπεσε σαν κεραυνός στο κεφάλι του μέχρι εκείνη τη στιγμή απαθούς άντρα, που πετάχτηκε σαν αίλουρος πάνω, μάζεψε γατιά και υπάρχοντα και πήρε τον δρόμο... για πού άραγε; 

Δεν ξέρω τι συνειρμός ήταν αυτός που έγινε στο μυαλό μου, αλλά διαβάζοντας αυτές τις ημέρες όλα αυτά που λέγονται και γράφονται για τη στάση της Εισαγγελέως στο τριπλό έγκλημα που οδήγησε στον θάνατο την Ελένη Τοπαλούδη, η σκηνή με τον ρακοσυλλέκτη ζωντανεύει συνεχώς μπροστά μου.

Και αναρωτιέμαι, τι ελπίδες έχει μία κοινωνία, που καλεί την αστυνομία και εξανίσταται γιατί ένας "βρωμιάρης άστεγος" κάθεται με τις γάτες του στο πάρκο "που παίζουν τα παιδιά μας", αλλά "διχάζεται" για τα υπερασπιστικά δικαιώματα των βιαστών-δολοφόνων της διπλανής πόρτας;

Όχι, δεν γενικεύω, δεν τσουβαλιάζω... Δεν λέω πως όλοι κάνουμε ή θα κάναμε το ίδιο. Αν και τελικά ο καθένας μας κρίνεται μόνο την ώρα της πράξης. Από το πώς θα συμπεριφερεθεί όταν ο "βρωμιάρης", ζει στη δική του γειτονιά. Όταν το παιδί που κακοποιείται, μένει δίπλα στη δική του πόρτα... Όταν τα κτήνη σκοτώσουν τη δική του Ελένη... Αν δεν συμβεί ποτέ αυτό, τότε όλοι έχουμε απλώς άποψη. Και είναι γνωστό πως οι απόψεις είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου... Σαν τη δική μου καλή ώρα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com