Το blog μου

6 Μαϊ. 2021

Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει σε άλλους λαούς, όμως στην Ελλάδα η θηλιά "της γνώμης των άλλων" παραμένει σφιχτή γύρω από, απογοητευτικά, πολλούς ανθρώπους. Ζωές, σχέσεις, συμπεριφορές, φιλίες, ευτυχίες και δυστυχίες, χτίζονται πάνω στα θεμέλια του "τι θα πει ο κόσμος;".

Στην αρχή "κόσμος" είναι οι συγγενείς, η γιαγιά, ο θείος, η νονά, ο ξάδελφος, οι φίλοι των γονιών, η γειτονιά... Όλοι αυτοί που το παιδί εκπαιδεύεται να υπολογίζει την άποψή τους σαν καταλυτική για την εξέλιξη της ζωής του:

"Να είσαι φρόνιμος, τι θα πουν οι θείοι σου;",
"Να προσέχεις πώς θα μιλάς μπροστά στο σόι του πατέρα σου, μην μας πιάσουν στο στόμα τους",
"Όταν σε ρωτάνε πώς πας στο σχολείο, θα λες ότι είσαι άριστος μαθητής",

"Τατουάζ κάνουν οι φυλακισμένοι κι οι ναρκομανείς, θέλεις να πάθει τίποτα ο παππούς μόλις σε δει;"
"Ξυρίσου αγόρι μου, μούσια και μαλλιά αφήνουν οι κομμουνιστές και οι αλήτες".
"Βάλε μια πιο μακριά φούστα, στη γιαγιά σου θα πάμε".
"Μην σε φέρνει στο σπίτι ο Χάρης αστεφάνωτη, τι θα πει η γειτονιά;",
είναι οι "ανώδυνες" νουθεσίες μαμάδων και μπαμπάδων, που χτίζουν τον πρώτο φράχτη γύρω από την ελευθερία μικρών παιδιών και εφήβων.

Αμέσως μετά την ενηλικίωση, στον "κόσμο" προστίθενται κι άλλοι άνθρωποι. Συνεργάτες, γκόμενοι και γκόμενες, σύντροφοι, πεθερικά, κουνιάδοι, μπατζανάκηδες, νύφες... Η αυτολογοκρισία, ο αυτοπεριορισμός της βούλησής μας, ο αυτοέλεγχος των πράξεων και των λόγων, επιβάλλεται πλέον και από την δική τους γνώμη:

"Δεν χρειάζεται να ξέρουν όλοι ότι δουλεύεις ντελίβερι, εσύ θα λες ιδιωτικός υπάλληλος",
"Μα πώς θα παντρευτείς μια από το Κερατσίνι, τι θα πει ο κύκλος μας;",
"Κακομοίρα μου έχε το νου σου στην κουνιάδα σου γιατί σε περιμένει με το τουφέκι να κάνεις το λάθος",

"Μην πάρουν χαμπάρι οι συμπέθεροι ότι ο πατέρας σου έχει χρέη και μας κρεμάσουν κουδούνια",
"Χαμήλωσε τη φωνή σου, θα δώσουμε δικαιώματα στην πεθερά σου ότι τσακωνόμαστε",
"Να λες ότι δεν θέλετε να κάνετε παιδιά, μην καταλάβουν ότι έχετε πρόβλημα και μας πιάσουν στο στόμα τους"...

Δεκάδες καταναγκασμοί στη λογική του "σημασία δεν έχει ποιος είσαι αλλά ποιός δείχνεις ότι είσαι", σηκώνουν τον φράχτη της καταπίεσης όλο και ψηλότερα. Και κάπως έτσι, χωρίς και oι ίδιοι να το καταλάβουν, βρίσκονται να ζούνε για "την γνώμη των άλλων". Για να μην τους κακοχαρακτηρίσουν, να μην τους κουτσομπολέψουν, να μην τους κατατάξουν στα "μαύρα πρόβατα"... Φοβισμένοι, ευνουχισμένοι, σχεδόν πείθονται ότι αυτή είναι η ζωή που ονειρεύονταν.

Αποφεύγοντας επιμελώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη, από φόβο μήπως εκείνος τους ζητήσει απαντήσεις που θα ξεγυμνώσουν την πραγματικότητα. "Κι εσύ;", μπορεί να τους ρωτήσει.
"Πού πήγε αυτό που κάνει εσένα ευτυχισμένο;
Το τατουάζ που σχεδίαζες από παιδί στο θρανίο;
Το ξανθό της πλατίνας που πάντα ήθελες να βάψεις τα μαλλιά σου κι ας το έλεγε "πρόστυχο" η γιαγιά σου;
Ο σύντροφος που κουμπώνει στην ψυχή σου σαν κομμάτι ενός παζλ, αλλά δεν έχει τα τυπικά προσόντα που αποδέχονται οι πολλοί;
Η λαχτάρα να απολαύσεις τον έρωτα χωρίς κοινωνικούς περιορισμούς και συμβάσεις;
Η δουλειά που ονειρευόσουν, αδιαφορώντας για το αν ανήκει σε εκείνες που προκαλούν θαυμασμό στους συγγενείς σου;
Τα άφησες όλα έξω από τον φράχτη, μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκες τι θα πει ο κόσμος;", θα συνεχίσει την ανελέητη "ανάκριση" το είδωλό τους στον καθρέφτη.

Αν την αντέξουν μέχρι τέλους, μπορεί να το ακούσουν να τους αποκαλύπτει και μια σκληρή, αβάσταχτη αλήθεια: "Καημένε μου! Ζεις ζωή μισή, γιατί δεν κατάλαβες ότι ο συγκεκριμένος κόσμος πάντα θα βρίσκει κάτι να πει. Αυτή είναι η μόνη του διέξοδος μέσα στην απόλυτη μιζέρια όπου ζει. Να λέει...".

Υ.Γ. Η φωτο μου είναι από τον ταλαντούχο Μάνο Γαμπιεράκη, στον τόπο που μεγάλωσα, χωρίς ποτέ να νοιαστώ "τι θα πει ο κόσμος;". Στον Πειραιά.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook
 

3 Μαϊ. 2021

Σχεδόν τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από την έκδοση του πρώτου μου μυθιστορήματος. Τέσσερα χρόνια γεμάτα από νέες εμπειρίες και συγκινήσεις, τέσσερα χρόνια που έμαθα πολλά, θετικά και αρνητικά, για τον θαυμαστό κόσμο των εκδόσεων στην Ελλάδα.

Μία από τις συμβουλές που δέχτηκα, με καλή πρόθεση θέλω να πιστεύω, τις πρώτες ημέρες έκδοσης του βιβλίου μου ήταν "όσο λιγότερο λες την γνώμη σου τόσο καλύτερα θα τα έχεις με όλους". Στη λογική αυτή, δεν θα έπρεπε ποτέ να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. Ίσως στην επόμενη ζωή μου, καταφέρω να "τα έχω καλά με όλους". Σε αυτήν, είναι ήδη πολύ αργά!  

Θα ξεκινήσω λοιπόν από τα αρνητικά, τις "σφαλιάρες" όπως τις αποκαλώ, τα "καλώς ήλθες στο κλαμπ" όπως μου λένε χαριτολογώντας οι παλιές καραβάνες.

Ιδού τα 10 "σκουπίδια" που ανακάλυψα:

1. Ο χώρος του βιβλίου, είναι ακραία, υπέρμετρα ανταγωνιστικός σε όλες του τις εκφάνσεις.

2. Οι συγγραφείς δεν είναι όλοι ευαίσθητα πλάσματα με μεγαλείο ψυχής που καταθέτουν την αλήθεια τους στις σελίδες των βιβλίων. 

3. Οι εκδότες δεν είναι πάντα άνθρωποι του πνεύματος που εκτιμούν και σέβονται τους δημιουργούς.

4. Το να είσαι πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας για κάποιους ισοδυναμεί με εισβολή στο τσιφλίκι του παππού τους την οποία πρέπει να εμποδίσουν με κάθε θεμιτό και μη τρόπο.

5. Οι θετικές κριτικές στο διαδίκτυο δεν είναι όλες αυθόρμητες και ειλικρινείς, αφού υπάρχουν συγγραφείς με "στρατιές" ψεύτικων προφίλ ή υποστηρικτών, που για μερικά δωρεάν αντίτυπα ή απλώς για το "κολλητηλίκι" γράφουν διθυράμβους για τα βιβλία τους.

6. Οι μαζικές επιθέσεις σε βάρος κάποιων βιβλίων, είναι ενίοτε στημένες από "ανταγωνιστές" συγγραφείς (μέσω των αναγνωστών που λέγαμε παραπάνω) ή και από τους ίδιους τους συγγραφείς τους (αφού η αρνητική διαφήμιση "πουλάει" και στον χώρο των εκδόσεων).

7. Υπάρχουν υπέροχα έργα που δυστυχώς δεν τα ανακαλύπτει ποτέ το κοινό και δεν έχουν την πορεία που τους αξίζει.

8. Υπάρχουν μετριότατα ή και κακά βιβλία που πουλάνε μόνο και μόνο γιατί ο συγγραφέας τους είναι "της μόδας".

9. Υπάρχουν ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως "βιβλιοφιλικές" αλλά τα περισσότερα μέλη τους αν τα ρωτήσεις ξαφνικά ποιός ήταν ο Πάμπλο Νερούδα θα σου απαντήσουν στην καλύτερη περίπτωση "Κολομβιανός έμπορος ναρκωτικών". 

10. Αν νομίζετε ότι οι μεγαλύτεροι παραμυθάδες είναι οι ψαράδες και οι κυνηγοί, τότε δεν έχετε ακούσει συγγραφέα να λέει τερατώδη ψέματα για την απήχηση και τις πωλήσεις των έργων του και φιλαναγνώστη για τον αριθμό των βιβλίων που έχει διαβάσει.

Ναι! Όλα τα παραπάνω κι άλλα τόσα ανακάλυψα μέσα σε 4 χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου μου μυθιστορήματος. Πολλά με στενοχώρησαν και με απογοήτευσαν, άλλα με θύμωσαν, κάποια με έκαναν να γελάσω. Ευτυχώς όμως, αυτή είναι η μία μόνο πλευρά του φεγγαριού. Γιατί υπάρχει και η άλλη. Εκείνη που κρύβει τόσο φως, ικανό να πλημμυρίσει την ψυχή σου με γλύκα και ζεστασιά, να σε κάνει να πεις "χαλάλι" και να προχωρήσεις στο επόμενο έργο σου. 

Ιδού τα 5 "λουλούδια" στον χώρο των εκδόσεων:

1. Η συγγραφή και η έκδοση ενός βιβλίου είναι ένα ταξίδι σε άγνωστο προορισμό, που αν χαλαρώσεις και αφεθείς στην μαγεία της διαδρομής, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.

2. Υπάρχουν συγγραφείς με ψυχή μικρού παιδιού, ευαίσθητοι, δοτικοί, γενναιόδωροι, που υποδέχονται τους νέους ομότεχνούς τους με ανοιχτή αγκαλιά κι αντιμετωπίζουν τους παλιότερους με σεβασμό κι εκτίμηση.

3. Κάποιες εκδοτικές επιχειρήσεις συνεχίζουν να ονειρεύονται, να αγαπούν το βιβλίο, να σέβονται τους δημιουργούς και αντιμετωπίζουν τα έργα τους σαν καταθέσεις ψυχής.

4. Υπάρχουν ομάδες βιβλιόφιλων που οι διαχειριστές και τα μέλη τους, με μοναδικό κίνητρο την αγάπη για το διάβασμα και την επιθυμία να προβάλλουν το καλό βιβλίο, προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες σε αναγνώστες και συγγραφείς.

5. Η επικοινωνία με τους ανθρώπους που παίρνουν στα χέρια τους το "παιδί" σου και το διαβάζουν είναι συ-ναρ-πα-στι-κή και σου δίνει δύναμη και θέληση να συνεχίσεις.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θέλω να πω ένα μεγάλο "ευχαριστώ" σε εκείνους που ανήκουν στην φωτεινή πλευρά του φεγγαριού των εκδόσεων. Χάρη σε εσάς, το ταξίδι αποκτά νόημα και λόγο να γίνεται... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook 

 

 

30 Απρ. 2021

Καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις, όταν...

1. Ξυπνάς το πρωί και αναρωτιέσαι μήπως στον ύπνο σου υπνοβατείς παριστάνοντας τον Λευτέρη Πετρούνια στους κρίκους (δεν εξηγείται αλλιώς τόσο πιάσιμο σε όλο σου το σώμα).

2. Δεν ανήκεις στο δυναμικό κοινό των μετρήσεων τηλεθέασης.

3. Νοσταλγείς τα ΄80s, τη δεκαετία της εφηβείας σου, και γράφεις βιβλίο με τον τίτλο "Ολική έκλειψη καρδιάς" για να τη "φυλακίσεις" στις σελίδες του.

4. Πιάνεις τον εαυτό σου να συμπεριφέρεται όλο και πιο συχνά σαν τους γονείς σου.

5. Ακούς τη μάνα σου κάθε φορά που συζητάει για την ηλικία της Σαπουντζάκη να λέει "εδώ μεγάλωσε η Μαρία! H Ζωζώ δεν θα μεγαλώσει;"

6. Βλέπεις πώς είναι οι παιδικοί-εφηβικοί έρωτες, δικοί σου ή των φίλων σου, κι ευχαριστείς τον Θεό που παρέμειναν παιδικοί-εφηβικοί (πράγμα που πιθανότατα κάνουν κι εκείνοι για εσένα)

7. Σου ξεφεύγει διαρκώς η φράση "εμείς τότε..."

8. Δε θυμάσαι τα ονόματα όλων των συμμαθητών/καθηγητών.

9. Αποφεύγεις τροφές που κάποτε καταβρόχθιζες με τις χούφτες γιατί πλέον σου προκαλούν καούρα

10. Μιλάς με την κολλητή σου στο τηλέφωνο και ανταλλάσσετε μυστικά για το πώς πρέπει να μαγειρεύονται οι φακές για να μην πέφτουν βαριές στο στομάχι.

11. Φοράς ριχτές μπλούζες για να κρύψεις το φούσκωμα στην κοιλιά που δεν ξεκολλάει με τίποτα από την θέση του

12. Αρχίζεις να παίρνεις βάρος ενώ στην ουσία τρως λιγότερο από πριν.

13. Ξυπνάς νωρίς το πρωί, έχεις δεν έχεις δουλειά, ακόμη και τα Σαββατοκύριακα.

14. Σε αποκαλούν όλοι "κυρία".

15. Χρειάζεσαι τρεις μέρες για να συνέλθεις από βραδινή έξοδο στον Ρέμο (εσύ που κάποτε πήγαινες σερί στη δουλειά μετά από τα μπουζούκια).

16. Προτιμάς να φορέσεις τις πυζάμες σου και να δεις Netflix αραγμένος στον καναπέ σου αντί να βγεις για φαγητό (προ κορονοϊού αυτό!).

17. Συνειδητοποιείς ότι τα παιδιά που γεννήθηκαν το 2000 είναι πια 21 (!)

18. Πας σε κατάστημα καλλυντικών και ακούς την πωλήτρια να σου λέει ότι έχει "μια εξαιρετική κρέμα για τις ώριμες ηλικίες".

19. Συναντιέσαι με φίλους από το σχολείο και αφιερώνετε τουλάχιστον μισή ώρα σε...αναλύσεις αίματος, ούρων, αρρώστιες ή ακόμη και θανάτους.

20. Απομακρύνεις τη συσκευή του κινητού σου από τα μάτια σου για να διαβάσεις ένα μήνυμα.

21. "Μαλώνεις" εσύ τους γονείς σου, όπως έκαναν εκείνοι όταν ήσουν παιδί.

22. Εκτιμάς κομπλιμέντα για την εμφάνισή σου, που κάποτε θεωρούσες ανόητα.

23. Βλέπεις τα παιδιά σου και τα παιδιά των φίλων σου να ερωτεύονται, να παντρεύονται και να κάνουν δικά τους παιδιά.

24. Δακρύζεις ακούγοντας το "δε φταίω εγώ που μεγαλώνω" και πλαντάζεις στο κλάμα με το "μαμά γερνάω".

25. Νευριάζεις όταν χάνεις τον χρόνο σου με λάθος ανθρώπους.

26. Νευριάζεις με την αγένεια, την αχαριστία, την αμετροέπεια, την υποκρισία ΚΑΙ το δείχνεις.

27. Νευριάζεις (γενικώς).

28. Γνωρίζεις ότι ένας αληθινός φίλος είναι πιο πολύτιμος από χίλιους γνωστούς.

29. Απολαμβάνεις τις μικρές στιγμές ευτυχίας,

30. Ξέρεις ακριβώς τι θέλεις και δεν διστάζεις να το διεκδικήσεις.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Follow me on facebook

26 Απρ. 2021

Η αμαρτία, έχει και αντικειμενική και υποκειμενική διάσταση για τον καθένα. Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν αμαρτία τις προγαμιαίες σχέσεις. Ή το να φας κρέας την Μεγάλη Εβδομάδα. Συχνά μάλιστα πιστεύουν πως εάν αποφύγουν ένα από τα δύο ή και τα δύο, αυτομάτως η ψυχή τους καθαρίζει από κάθε κακό που έχουν κάνει. Θαρρείς και το νερόβραστο μπρόκολο θα τους δώσει άφεση αμαρτιών... 

Υπάρχουν κι οι άλλοι, στους οποίους ανήκω εγώ. Εκείνοι που θεωρούν αμαρτία το να βλάπτεις συνειδητά τον διπλανό σου. Να πατάς στο πτώμα του για να ανέβεις ψηλότερα. Να του στερείς εκδικητικά το εισόδημά του. Να τον διαβάλλεις, να τον εμεταλλεύεσαι, να τον πονάς, να τον εξευτελίζεις, να τον αδικείς, να τον εξαπατάς, να τον κοροϊδεύεις... Οι άνθρωποι που συμπεριφέρονται έτσι, είναι οι αμαρτωλοί στη δική μου συνείδηση!
 
Αυτοί είναι που μου δημιουργούν και το πρόβλημα! Γιατί στον προσωπικό μου κώδικα αξιών, υπάρχει κάτι που με φορτώνει ενοχές και το κουβαλάω σαν βάρος στην ψυχή μου: οι κακές σκέψεις που κάνω για τους εν λόγω αμαρτωλούς! Φαντάζομαι άσχημα πράγματα, συχνά εύχομαι να τους συμβούν καταστροφές, αδυνατώ να τους αντιμετωπίσω με επιείκεια και χριστιανική μεγαλοψυχία. Θέλω να τους επιστραφεί το κακό που προκαλούν, στο πολλαπλάσιο. Και το θέλω τώρα!

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που τα τελευταία χρόνια έχω αποφασίσει να μην νηστεύω και να μην κοινωνώ. Γιατί αισθάνομαι πως μέσα από αυτές τις αρνητικές σκέψεις, γίνομαι κι εγώ αμαρτωλή κατά μία έννοια, επιθυμώντας το κακό, συνεπώς, έχω πολλή δουλειά με τον εαυτό μου για να καθαρίσω το μέσα μου...   
 
Την ημέρα που θα φτάσω στο ύψιστο σημείο να συγχωρέσω εκείνον που έβλαψε δικούς μου ή εμένα, εκείνον που σκόρπισε συνειδητά το κακό σε πλήθος ανθρώπων, εκείνον που αδίκησε, εξαπάτησε, κατέστρεψε, βασάνισε... τότε, ναι! Θα νιώσω και άξια να νηστεύσω, να εξομολογηθώ, να μεταλάβωΤο να καταναλώσω νερόβραστα και λαδερά για δέκα ή σαράντα μέρες, να στηθώ στην ουρά της Εκκλησίας και να κοινωνήσω και μετά να επιστρέψω στις αρνητικές σκέψεις και στην επιθυμία μου να τιμωρηθούν οι σκατόψυχοι άνθρωποι, μου είναι αδύνατο! 

Δεν επιβάλλω σε κανένα την άποψή μου. 
Σέβομαι κάθε διαφορετική στάση και γι αυτό διεκδικώ τον σεβασμο και για την δική μου. Θαυμάζω όσους βρίσκουν τη γαλήνη στην Εκκλησία, ζηλεύω όσους καταφέρνουν μέσα από τη νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας να "καθαρίσουν" την ψυχή τους, μα αυτούς που ειλικρινά τους θεωρώ ευλογημένους ανθρώπους είναι όσους έχουν πετύχει το ακατόρθωτο: να συγχωρούν, ακόμη και το κακό! Είναι σαν να ζουν κάθε μέρα, την Ανάσταση... Ψυχής και πνεύματος.

Καλό Πάσχα σε όλους!
 
Υ.Γ. Το συγκεκριμένο άρθρο, το έγραψα to 2016. Δυστυχώς, δεν μπορώ να αλλάξω ούτε λέξη... Ελπίζω κάποτε να τα καταφέρω...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
7 Απρ. 2021

Καταπιεσμένα συναισθήματα. Θετικά ή αρνητικά, ελάχιστη σημασία έχει. Αυτο που τα χαρακτηρίζει είναι το θάψιμο, σε κάποια γωνιά της ψυχής μας. Δεν τα εκφράζουμε, δεν τα εξωτερικεύουμε, δεν τα ζωντανεύουμε με λόγια. Προτιμάμε να τα κουβαλάμε στα σκοτάδια μας, να τα αφήνουμε να σιγοβράζουν κατακαίγοντάς το μέσα μας.

"Σ' αγαπάω", "σε σκέφτομαι", "μου λείπεις", "με πληγώνεις", "με πονάς", "με αδικείς", "με υποτιμάς", "με χάνεις"... Ανείπωτες αλήθειες που διαβρώνουν ύπουλα τις σχέσεις μας, την ψυχική μας γαλήνη, την υγεία μας. Μας κάνουν νευρικούς ή θλιμμένους, κατηφείς ή υπερδραστήριους. Μας κάνουν...άλλους!

"Νόμιζα ότι είχες καταλάβεις πως νιώθω", κατηγορούμε τους γύρω μας, λες και συναναστρεφόμαστε με "Πυθίες" που διαθέτουν την υπερδύναμη να διαβάζουν μυαλά και ψυχές. Ναι! Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι καταφέρνουν να μας διαβάσουν. Όμως σπανίως  μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν. Με κάτι που δεν έχει ειπωθεί ποτέ; Ποιός ο λόγος;

Και ο χρόνος περνάει. Oι άλλοι βολεύονται με την σιωπή μας. Όσα δεν λέμε γίνονται θηλιά γύρω από τον λαιμό μας. Μας στερούν το οξυγόνο. Μας πνίγουν. Το βάρος των ανέκφραστων, καταπιεσμένων συναισθημάτων γίνεται ασήκωτο. Μας καμπουριάζει. Στο τέλος μας στερεί το ανάστημα που αξίζουμε να έχουμε...Μας συρρικνώνει. Μας κάνει τοσοδούληδες...

Θέτουμε συνήθως μεγαλεπήβολους στόχους οι άνθρωποι. Και χάνουμε την ευκαιρία να υλοποιήσουμε τους απλούς και ουσιαστικούς. Όπως το από σήμερα θα λέω αυτό που αισθάνομαι, χωρίς φόβο και δεύτερες σκέψεις. Θα βγάζω από την ψυχή μου ό,τι την βαραίνει. Θα πάψω να απαιτώ από τους άλλους να μαντεύουν τι θέλω. Θα διεκδικώ ο ίδιος για τον εαυτό μου αυτό που του αξίζει...

Υ.Γ. Με αφορμή την κουβέντα με μια φίλη που έμεινε βουβή. Και πνίγηκε...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com