Το blog μου

16 Μαϊ. 2020

Παρακολουθώ Eurovision, κάθε χρόνο, ανελλιπώς. Δεν μου αρέσει πάντα. Συχνά βαριέμαι, ακόμη πιο συχνά θυμώνω, αλλά συνεχίζω να την παρακολουθώ. Και δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να απολογηθώ για αυτό.

Ο λόγος που το διευκρινίζω είναι γιατί το συγκεκριμένο άρθρο, απευθύνεται σε όσους επίσης παρακολουθούν Eurovision και όxι σε εκείνους που την θεωρούν υπεύθυνη ακόμη και για...την υπερθέρμανση του πλανήτη ή την αφορίζουν ως "πανηγυράκι που "πληρώνεται με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων". Αυτή, είναι μια άλλη συζήτηση, που μπορούμε να την κάνουμε κάποια στιγμή με όποιον ενδιαφέρεται (αφού κάνει ένα ζάπινγκ στο πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης και ρίξει μια ματιά στους προϋπολογισμούς των φετινών "ποιοτικών" προγραμμάτων).

Σκέφτηκα λοιπόν να αναζητήσω την "στιγμή" της Eurovision που θυμάμαι πιο έντονα, όχι κατ΄ανάγκη γιατί είναι η καλύτερη, αλλά γιατί για κάποιον λόγο έχει "γραφτεί" στη μνήμη ή την ψυχή μου. 

Πριν καταλήξω, ρώτησα τον γιο μου και τον άντρα μου, να μου πούνε χωρίς πολλή σκέψη ποιες είναι οι δικές τους "στιγμές", ζητώντας τους να αφήσουν "εκτός συναγωνισμού" την νίκη της Έλενας Παπαρίζου με το "My number one" (2005) που έτσι κι αλλιώς θα θυμόμαστε πάντα όλοι οι Έλληνες.

Ο πρώτος -που δεν "τρελαίνεται" κιόλας για την Eurovision- μου απάντησε με εμφανή διάθεση "τρολαρίσματος" του διαγωνισμού "το S' AGAPO του Ρακιντζή (2002) από Ελληνικές συμμετοχές και τα "τέρατα", οι Lordi (2006), από ξένες". Ο δεύτερος -που παρακολουθεί Eurovision- μου είπε " το Waterloo των Abba (1974) και το Lane Moje του Γιοκσίμοβιτς (2004)". 

Η δική μου αυθόρμητη επιλογή, ξάφνιασε κι εμένα την ίδια, αφού δεν αφορούσε κανένα από τα τραγούδια του διαγωνισμού που τραγουδάω (στο μπάνιο μου...). Δεν ήταν το θρυλικό Hold me now του Τζόνι Λόγκαν (1987), ούτε το αδικημένο Croire της Λάρα Φαμπιάν (1988). Δεν ήταν το κλασικό πλέον Volare (1958), ούτε το αθάνατο Μάθημα Σολφέζ (1977). Δεν ήταν το αξέχαστο Die for you των Αντίκ (2001) ούτε το ιδιαίτερο Fairytale του Ρίμπακ (2009).

Όπως έχω ήδη "προδώσει" από τη φωτογραφία του άρθρου, η "στιγμή" της Eurovision που προσωπικά ξεχωρίζω είναι το "Shake it" του Σάκη Ρουβά (2004). Ρουβίτσα δεν υπήρξα ποτέ και για να είμαι ειλικρινής μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον Σάκηηηηηηηη. Εκείνα τα 3 λεπτά στην σκηνή ήταν αρκετά για να καταλάβω ότι -ανεξάρτητα από το εάν σου αρέσει ή όχι ο τραγουδιστής Ρουβάς- ο άνθρωπος είναι ένας από τους μεγαλύτερους star που έβγαλε η Ελλάδα.

Με τα γαλανόλευκα χρώματα να δεσπόζουν στην σκηνή του Abdi Ipekci της Κωνσταντινούπολης...

Με τον Σάκη ομορφότερο από ποτέ, ντυμένο από τον Κωνσταντίνο Κασπίρη με ένα απλό τζην παντελόνι κι ένα λευκό σακάκι που στα μισά του τραγουδιού αφαιρείται και αφήνει την θέση του σε ένα μακό tshirt, την στιγμή που ο καλλιτέχνης φωνάζει στα Ελληνικά "πάμε" "έλα", ξεσηκώνοντας τους fans της Eurovsion.

Με την μουσική του Νίκου Τερζή -γραμμένη για να διεκδικήσει από μόνη της την πρωτιά στον διαγωνισμό, ακόμη κι αν όλα πήγαιναν στραβά την ώρα του live- και τους "έξυπνους" στίχους του Νεκτάριου Τυράκη - που είχαν στόχο να μεταδοθούν από στόμα σε στόμα κι όχι να...περάσουν κάποιο υψηλό μήνυμα (για την Eurovision μιλάμε ρε παιδιά)-.

Με δύο θεϊκά γυναικεία κορμιά, της Μαρίας Λυραράκη και της Irina Mansurova να λικνίζονται υπό την καθοδήγηση του Φωκά Ευαγγελινού που είχε στήσει μία απο τις πιο "έξυπνες" χορογραφίες που είδαμε ποτέ στον διαγωνισμό...

Ναι, το Shake it (εδώ μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε), είναι χωρίς αμφιβολία η "στιγμή" της Eurovision (επαναλαμβάνω: της Eurovision...) που έχει καταγραφεί μέσα μου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Η δική σας;

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

16 Μαϊ. 2020

Είμαι η Μαρία και είμαι προληπτική. Δεν περηφανεύομαι γι αυτό, αντίθετα ντρέπομαι πολύ. Συχνά κατακεραυνώνω τον εαυτό μου, τον "μαστιγώνω" με όλα τα κοσμητικά επίθετα που νιώθω ότι ταιριάζουν σε ανθρώπους που επιτρέπουν σε δοξασίες και προλήψεις να τούς επηρεάζουν τη ζωή. Και μετά, ξανακυλάω... 

Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία ξεκίνησε το πρόβλημα, αλλά η αφορμή ήταν σίγουρα το ποδόσφαιρο. Παναθηναϊκός, αν και Πειραιώτισσα, κάθε φορά που έπαιζε η ομάδα μου, αναζητούσα λυσσασμένα τρόπους να βάλω κι εγώ από το σπίτι ένα χεράκι για να βοηθήσω. Και...τούς έβρισκα κιόλας. Αν νομίζετε ότι ο Μέγας Σαραβάκος το 1987 έβαλε μόνος του τη μπάλα στα δίχτυα της Γιουβέντους στο Ολυμπιακό Στάδιο, στέλνοντας ουσιαστικά τους πράσινους στην τρίτη φάση του Κυπέλλου Ουέφα, πλανάστε πλάνην οικτρά! Ας μην είχα φροντίζει εγώ να δέσω έντεκα κόμπους το κασκόλ της Γιουβέντους (όσοι και οι παίκτες της) και εν συνεχεία να το βάλω στην κατάψυξη για να παγώσουν τα πόδια τους και σας έλεγα αν θα τα κατάφερνε ο τεράστιος μικρός...

Από την εποχή εκείνη και μετά, με πήρε η κάτω βόλτα.

Μπλούζα-γούρι στις Πανελλαδικές, η οποία φορέθηκε άπλυτη και τις 4 ημέρες (κάτι που επιβλήθηκε 23 χρόνια μετά και στον γιό μου, με τεράστια επιτυχία).

Περπάτημα στην ίδια πλευρά του πεζοδρομίου, πριν από κάθε σημαντικό ραντεβού, χωρίς να πατάμε πάνω στις ενώσεις των τσιμεντένιων πλακών (μην λέμε και τα αυτονόητα!).

Συγκεκριμένη θέση στις εξετάσεις του Πανεπιστημίου (σειρά 8, θέση 8 δεξιά όπως ανεβαίνουμε) που αν ήταν πιασμένη από συμφοιτητή, ήταν βέβαιο πως θα κοπώ.

Και η λίστα συνεχώς μεγάλωνε, μαζί της και η ντροπή μου.

Όταν παντρεύτηκα, είδα για πρώτη φορά το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση. Μακριά από προκαταλήψεις, γούρια και δεισιδαιμονίες ο άντρας μου (κουβαλούσε μόνο από τον πατριό του την λαϊκή δοξασία "Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις αν θέλεις να προκόψεις" την οποία επαναλάμβανε σαν ποιηματάκι περισσότερο για να γελάσουμε), ο πρώτος καιρός της συγκατοίκησης ήταν ένα ένα δράμα για εμένα.

Άντε να ισιώνω κρυφά τις παντόφλες στο κομοδίνο (μεγάλη γρουσουζιά οι ανάποδες παντόφλες). Άντε να βρίσκω δικαιολογίες για να μην τού δώσω χέρι με χέρι το αλάτι στο τραπέζι (α, πα, πα, πα). Άντε να παρακολουθώ ποδοσφαιρικούς αγώνες μαζί του χωρίς να με καταλάβει ότι είμαι έτοιμη να σκάσω από το κατούρημα (δεν κάνουμε την ανάγκη μας εν ώρα αγώνα παιδιά, γιατί τρώμε τζάμπα γκολ). Άντε να κρύβω το κόκκινο αντρικό μποξεράκι που φορούσα την Πρωτοχρονιά για γούρι (με τα γυναικεία δεν πιάνει, καρατσεκαρισμένο!).

Κάποια στιγμή, με κατάλαβε.

"Ενα μυαλό σαν το δικό σου, δεν είναι δυνατόν να πιστεύει ότι κάτι πήγε στραβά γιατί ανοίξαμε την ομπρέλα μέσα στο σπίτι", σχολίασε (φτου, φτου, φτου!), "αλλά εμένα δεν με ενοχλεί, εσύ παιδεύεσαι για ανοησίες" έκανε το λάθος να συμπληρώσει, ανάβοντάς μου το πράσινο φως! Αυτό ήταν! Από την ίδια κιόλας ημέρα, άφησα ελεύθερο τον καταπιεσμένο προληπτικό εαυτό μου και για τα επόμενα 28 χρονια (όσα είμαστε μαζί μέχρι σήμερα) δεν έκανα καμία προσπάθεια να τον ξανακαταπιέσω.

Αντίθετα, έκανα ακριβως ό,τι όλοι οι εξαρτημένοι, "άρρωστοι" άνθρωποι, που δεν θέλουν να γίνουν καλά: προσπάθησα να παρασύρω και τον άντρα μου και τον γιο μας στην καταστροφή. Φτάνοντας στο ακραίο σημείο να χωρίζω τους ανθρώπους σε "γουρλήδες" και "γκαντέμηδες, προτείνοντάς να βγάλουμε από την ζωή μας τους δεύτερους αφού μόνο κακό μάς φέρνουν (γι αυτό ντρέπομαι λίγο παραπάνω, αλλά...θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ για ώρες προσπαθώντας να σας πείσω πως έχω κι ένα δίκαιο)!

Ήταν το καλοκαίρι του 2009, όταν ο σύζυγός μου διαγνώστηκε με καρκίνο, που η κατάσταση ξέφυγε εντελώς από τον έλεγχό μου. Δεν ήμουν πλέον απλώς προληπτική! Ξυπνούσα και κοιμόμουν, ερμηνεύοντας σαν "θετικά" ή "αρνητικά" σημάδια, τα πάντα. Αντιγράφω ένα σχετικό απόσπασμα από το κεφάλαιο "Το γράμμα της Μαρίας" που έγραψα για το βιβλίο "Κώστας Χαρδαβέλλας-Το ζεϊμπέκικο του νικητή"- Εκδόσεις Πατάκη:

"Αν τα φανάρια της Κηφισίας ήταν πράσινα στη διαδρομή που πηγαίναμε να κάνουμε τις αιματολογικές εξετάσεις, πίστευα πως όλα θα πάνε καλά. Κάθε κόκκινος σηματοδότης με βύθιζε στη θλίψη.

»Αν το ραδιόφωνο έπαιζε τραγούδια ενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη το πρωί της Δευτέρας που θα γινόταν η χημειοθεραπεία, θεωρούσα δεδομένη την επιπλοκή.

»Αν είχε ρεπό η όμορφη μελαχρινή κοπέλα που μου έδινε τον καφέ στο κυλικείο του νοσοκομείου, πλακωνόταν η ψυχή μου ότι κάτι κακό θα συμβεί.

»Κι εκείνο το μοιραίο πρωινό του Δεκαπενταύγουστου του 2009, ανήμερα της γιορτής μου, όταν στις 8.30 το πρωί έφτασε στο κινητό μου το πρώτο SMS για “χρόνια πολλά” από έναν άνθρωπο που τον θεωρούσα έτσι κι αλλιώς κακότυχο, ήξερα ότι θα βρισκόμασταν ένα βήμα πριν τον θάνατο…".

Αντιλαμβάνομαι πως ακούγονται ανόητα όλα αυτά, πως δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους με παιδεία και καλλιέργεια, σάς το είπα από την πρώτη στιγμή, δεν είμαι περήφανη που είμαι προληπτική. Κάνω προσπάθειες να το ελέγξω, να το εκλογικεύσω, να το μετριάσω... Κάποιες φορές τα καταφέρνω. Άλλες όχι. Και αν θέλω να είμαι έντιμη μαζί σας, πρέπει να σας αποκαλύψω πως ούτε απόψε το βράδυ θα τολμήσω να τινάξω τα ψίχουλα από το τραπεζομάντηλο. Αλλά μην βιαστείτε να με κατακρίνετε γι αυτό... Το ότι το παραδέχομαι δημοσίως, είναι ένα βήμα... Δεν είναι;

**Η φωτο μου είναι από τον ταλαντούχο φωτογράφο Μάνο Γαμπιεράκη

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

16 Μαϊ. 2020

Δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει σε άλλους λαούς, όμως στην Ελλάδα η θηλιά "της γνώμης των άλλων" παραμένει σφιχτή γύρω από, απογοητευτικά, πολλούς ανθρώπους. Ζωές, σχέσεις, συμπεριφορές, φιλίες, ευτυχίες και δυστυχίες, χτίζονται πάνω στα θεμέλια του "τι θα πει ο κόσμος;".

Στην αρχή "κόσμος" είναι οι συγγενείς, η γιαγιά, ο θείος, η νονά, ο ξάδελφος, οι φίλοι των γονιών, η γειτονιά... Όλοι αυτοί που το παιδί εκπαιδεύεται να υπολογίζει την άποψή τους σαν καταλυτική για την εξέλιξη της ζωής του:

"Να είσαι φρόνιμος, τι θα πουν οι θείοι σου;",
"Να προσέχεις πώς θα μιλάς μπροστά στο σόι του πατέρα σου, μην μας πιάσουν στο στόμα τους",
"Όταν σε ρωτάνε πώς πας στο σχολείο, θα λες ότι είσαι άριστος μαθητής",

"Τατουάζ κάνουν οι φυλακισμένοι κι οι ναρκομανείς, θέλεις να πάθει τίποτα ο παππούς μόλις σε δει;"
"Ξυρίσου αγόρι μου, μούσια και μαλλιά αφήνουν οι κομμουνιστές και οι αλήτες".
"Βάλε μια πιο μακριά φούστα, στη γιαγιά σου θα πάμε".
"Μην σε φέρνει στο σπίτι ο Χάρης αστεφάνωτη, τι θα πει η γειτονιά;",
είναι οι "ανώδυνες" νουθεσίες μαμάδων και μπαμπάδων, που χτίζουν τον πρώτο φράχτη γύρω από την ελευθερία μικρών παιδιών και εφήβων.

Αμέσως μετά την ενηλικίωση, στον "κόσμο" προστίθενται κι άλλοι άνθρωποι. Συνεργάτες, γκόμενοι και γκόμενες, σύντροφοι, πεθερικά, κουνιάδοι, μπατζανάκηδες, νύφες... Η αυτολογοκρισία, ο αυτοπεριορισμός της βούλησής μας, ο αυτοέλεγχος των πράξεων και των λόγων, επιβάλλεται πλέον και από την δική τους γνώμη:

"Δεν χρειάζεται να ξέρουν όλοι ότι δουλεύεις ντελίβερι, εσύ θα λες ιδιωτικός υπάλληλος",
"Μα πώς θα παντρευτείς μια από το Κερατσίνι, τι θα πει ο κύκλος μας;",
"Κακομοίρα μου έχε το νου σου στην κουνιάδα σου γιατί σε περιμένει με το τουφέκι να κάνεις το λάθος",

"Μην πάρουν χαμπάρι οι συμπέθεροι ότι ο πατέρας σου έχει χρέη και μας κρεμάσουν κουδούνια",
"Χαμήλωσε τη φωνή σου, θα δώσουμε δικαιώματα στην πεθερά σου ότι τσακωνόμαστε",
"Να λες ότι δεν θέλετε να κάνετε παιδιά, μην καταλάβουν ότι έχετε πρόβλημα και μας πιάσουν στο στόμα τους"...

Δεκάδες καταναγκασμοί στη λογική του "σημασία δεν έχει ποιος είσαι αλλά ποιός δείχνεις ότι είσαι", σηκώνουν τον φράχτη της καταπίεσης όλο και ψηλότερα. Και κάπως έτσι, χωρίς και oι ίδιοι να το καταλάβουν, βρίσκονται να ζούνε για "την γνώμη των άλλων". Για να μην τους κακοχαρακτηρίσουν, να μην τους κουτσομπολέψουν, να μην τους κατατάξουν στα "μαύρα πρόβατα"... Φοβισμένοι, ευνουχισμένοι, σχεδόν πείθονται ότι αυτή είναι η ζωή που ονειρεύονταν.

Αποφεύγοντας επιμελώς να κοιταχτούν στον καθρέφτη, από φόβο μήπως εκείνος τους ζητήσει απαντήσεις που θα ξεγυμνώσουν την πραγματικότητα. "Κι εσύ;", μπορεί να τους ρωτήσει.
"Πού πήγε αυτό που κάνει εσένα ευτυχισμένο;
Το τατουάζ που σχεδίαζες από παιδί στο θρανίο;
Το ξανθό της πλατίνας που πάντα ήθελες να βάψεις τα μαλλιά σου κι ας το έλεγε "πρόστυχο" η γιαγιά σου;
Ο σύντροφος που κουμπώνει στην ψυχή σου σαν κομμάτι ενός παζλ, αλλά δεν έχει τα τυπικά προσόντα που αποδέχονται οι πολλοί;
Η λαχτάρα να απολαύσεις τον έρωτα χωρίς κοινωνικούς περιορισμούς και συμβάσεις;
Η δουλειά που ονειρευόσουν, αδιαφορώντας για το αν ανήκει σε εκείνες που προκαλούν θαυμασμό στους συγγενείς σου;
Τα άφησες όλα έξω από τον φράχτη, μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκες τι θα πει ο κόσμος;", θα συνεχίσει την ανελέητη "ανάκριση" το είδωλό τους στον καθρέφτη.

Αν την αντέξουν μέχρι τέλους, μπορεί να το ακούσουν να τους αποκαλύπτει και μια σκληρή, αβάσταχτη αλήθεια: "Καημένε μου! Ζεις ζωή μισή, γιατί δεν κατάλαβες ότι ο συγκεκριμένος κόσμος πάντα θα βρίσκει κάτι να πει. Αυτή είναι η μόνη του διέξοδος μέσα στην απόλυτη μιζέρια όπου ζει. Να λέει...".

Υ.Γ. Η φωτο μου είναι από τον ταλαντούχο Μάνο Γαμπιεράκη, στον τόπο που μεγάλωσα, χωρίς ποτέ να νοιαστώ "τι θα πει ο κόσμος;". Στον Πειραιά.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

15 Μαϊ. 2020

Στην γειτονιά μου, τριγυρνάει ένας ρακένδυτος άνδρας, με ένα καρότσι του σούπερ μάρκετ και μαζεύει σκουπίδια. Πίσω του, ακολουθούν μονίμως τρεις πάνχοντρες γατες, τις οποίες πραφανώς καλοταϊζει, σε σημείο που αν προσπαθήσεις να τους δώσεις φαγητό, εκείνες γυρνούν τα μούτρα τους περιφρονητικά από την άλλη μεριά.

Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ο άνδρας "πάρκαρε" το καρότσι του στην γωνία, ξάπλωσε στο γρασίδι του μικρού πάρκου που εκείνη την ώρα καταβρεχόταν από τα αυτόματα ποτιστικά και άπλωσε τα αποφάγια που είχε συλλέξει σε ένα κομμάτι χαρτόνι λίγο πιο πέρα για να φάνε οι γάτες. 

Ένας από τους περίοικους τον πλησίασε εξοργισμένος και άρχισε να τον βρίζει κλωτσώντας τα γατιά και να απαιτεί να σηκωθεί αμέσως να φύγει φωνάζοντάς του "εδώ παίζουν τα παιδιά μας". Ο ρακοσυλλέκτης δεν του απάντησε, μονάχα τον κοίταξε μια δύο φορές, με βλέμμα που μού φάνηκε γεμάτο από απορία.

Δυο τρεις περαστικοί σταμάτησαν για να δουν τι συμβαίνει, ένα παλικάρι ψέλλισε "ντροπή, τι σας ενοχλεί ο δυστυχισμένος άνθρωπος;", δύο κυρίες κούνησαν το κεφάλι αηδιασμένες σχολιάζοντας "μυρίζουν όλοι αυτοί και ποτίζει το σημείο που ξαπλώνουν από την βρώμα", ενώ ένας ηλικιωμένος έριξε την ιδέα να ειδοποιήσουν την αστυνομία.

Η λέξη "αστυνομία" έπεσε σαν κεραυνός στο κεφάλι του μέχρι εκείνη τη στιγμή απαθούς άντρα, που πετάχτηκε σαν αίλουρος πάνω, μάζεψε γατιά και υπάρχοντα και πήρε τον δρόμο... για πού άραγε; 

Δεν ξέρω τι συνειρμός ήταν αυτός που έγινε στο μυαλό μου, αλλά διαβάζοντας αυτές τις ημέρες όλα αυτά που λέγονται και γράφονται για τη στάση της Εισαγγελέως στο τριπλό έγκλημα που οδήγησε στον θάνατο την Ελένη Τοπαλούδη, η σκηνή με τον ρακοσυλλέκτη ζωντανεύει συνεχώς μπροστά μου.

Και αναρωτιέμαι, τι ελπίδες έχει μία κοινωνία, που καλεί την αστυνομία και εξανίσταται γιατί ένας "βρωμιάρης άστεγος" κάθεται με τις γάτες του στο πάρκο "που παίζουν τα παιδιά μας", αλλά "διχάζεται" για τα υπερασπιστικά δικαιώματα των βιαστών-δολοφόνων της διπλανής πόρτας;

Όχι, δεν γενικεύω, δεν τσουβαλιάζω... Δεν λέω πως όλοι κάνουμε ή θα κάναμε το ίδιο. Αν και τελικά ο καθένας μας κρίνεται μόνο την ώρα της πράξης. Από το πώς θα συμπεριφερεθεί όταν ο "βρωμιάρης", ζει στη δική του γειτονιά. Όταν το παιδί που κακοποιείται, μένει δίπλα στη δική του πόρτα... Όταν τα κτήνη σκοτώσουν τη δική του Ελένη... Αν δεν συμβεί ποτέ αυτό, τότε όλοι έχουμε απλώς άποψη. Και είναι γνωστό πως οι απόψεις είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου... Σαν τη δική μου καλή ώρα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com



17 Απρ. 2020

Δεν θα αναφερθώ καθόλου στο θέμα μένουμε ή όχι σπίτι, όσοι δεν εργαζόμαστε. Το άρθρο μου δεν απευθύνεται σε ηλιθίους.

Επτά ημέρες εγκλεισμού λοιπόν. Η αλήθεια είναι ότι το ΄χω ξαναδεί το έργο. Ήταν Ιούλιος του 2009 τότε, ο Η1Ν1 ό,τι είχε κάνει την εμφάνισή του κι εμείς είχαμε κλειστεί για δυο μήνες οικογενειακώς στο σπίτι γιατί ο άντρας μου λόγω χημειοθεραπειών κινδύνευε και από το φτέρνισμα. Τούτος ο εγκλεισμός, ωστόσο, διαφέρει. Παγκόσμιο το πρόβλημα, δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι αυτό που μας περιμένει μετά, είναι το χάος. Ο φόβος από τη μια, η ανασφάλεια για την επόμενη ημέρα από την άλλη...

Δύο επιλογές έχω, σκέφτηκα από την πρώτη στιγμή.

Ή το αφήνω να με βυθίσει στην μελαγχολία, περιφέρομαι από καναπέ σε πολυθρόνα, τρώω τα πάντα, κοιτάζω το ταβάνι και πενθώ για όσα χάνονται...

Ή κάνω αντεπίθεση, υιοθετώντας νέες συνήθειες, δημιουργώντας μια νέα καθημερινή "ρουτίνα"...

Μια ημέρα κράτησε το δίλημμα. Την επόμενη κιόλας, πήρα το όπλο μου.

Ο απολογισμος της πρώτης εβδομάδας εγκλεισμού, με βρίσκει με πρόσημο θετικό:

1) Απώλεια σχεδόν 1 κιλού (ναι, γίνεται!)
Συνεδρία μέσω skype κάθε μέρα για 5 λεπτά με τον Κωνσταντίνο Χαρδαβέλλα και πειθαρχία στις εντολές του (έστω και μουτζώνοντας τον κρυφά κάτω από την οθόνη). Έχει και τα καλά του να έχεις γιο διαιτολόγο.

2) Αναθέρμανση της σχέσης μου με τη γυμναστική (μπλιαχ!)
Δεν έγινα ξαφνικά η Κατερίνα Στεφανίδη, αλλά 10 λεπτά απλών ασκήσεων κάθε πρωί, μου κάνουν καλό, ψυχικό και σωματικό. Ο στόχος είναι την εβδομάδα που έρχεται να τα κάνω 15. Θα δείξει...

3) Γράψιμο 15.617 λέξεων, για το νέο μου βιβλίο (αν και όποτε αυτό βγει). 
Η αληθινή ιστορία της Κ. με συγκλόνισε από την πρώτη στιγμή που την άκουσα, ωστόσο η έλλειψη χρόνου δεν μου επέτρεπε να ξεκινήσω να τη γράφω. "Χάρη" στον εγκλεισμό, έχω πλέον την πολυτέλεια, όχι μόνο να γράφω 2 ώρες την ημέρα, αλλά και να επικοινωνώ καθημερινά με την ηρωίδα, μέσω διαδικτύου, γεγονός που κάνει την εμπειρία της συγγραφής του πρωτόγνωρη...

4) Μελέτη του "Φλόγα & Άνεμος" του Στέφανου Δάνδολου
Το διάβασα απνευστί μία φορά αλλά ο κορονοϊός μου δίνει τώρα το περιθώριο μιας δεύτερης ανάγνωσης. Μια ώρα ημερησίως, υπό τη μορφή μαθημάτων δημιουργικής γραφής, με βοηθούν να νιώσω καλύτερη συγγραφέας.

5) Online αγορές
Τα ψώνια μου στο σούπερ μάρκετ δυστυχώς δεν μπορώ να τα κάνω online αφού όλα τα ηλεκτρονικά καταστήματα δίνουν ημερομηνία παράδοσης...το Πάσχα, όμως δεν φανταζόμουν πόσα πράγματα μπορεί να αγοράσει κανείς μέσω διαδικτύου. Φαρμακείο on line, φρούτα και μαναβική, ψάρια, είδη καθημερινής χρήσης, επιτραπέζια και φυσικά βιβλία! Μην ακούσω ανοσησίες "και πού ξέρω ποιός έχει πιάσει τα πακέτα που θα μου φέρουν;". Τις συσκευασίες των χαρτιών υγείας που αγοράζετε κατά δεκάδες, ξέρετε ποιός τις έχει πιάσει δηλαδή; Σωστή απολύμανση χρειάζεται και...λογική!

Ούτε 4 ώρες από το 24ωρό μου δεν καλύπτουν τα παραπάνω, το όφελος όμως που έχουν στο σώμα, την ψυχή και το πνεύμα μου, είναι ανεκτίμητο. Εν όψει της δεύτερης εβδομάδας, ο προσωπικός μου πήχυς ανεβαίνει.

Μακάρι να τελειώσει αύριο αυτός ο εφιάλτης, μα αν αργήσει όπως όλα δείχνουν, ο στόχος μου είναι να φτάσω στον τερματισμό υγιής, δυνατή και λίγο βελτιωμένη σε όλα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, όμως θα μείνω σπίτι και θα το παλέψω λυσσαλέα!

Εδώ επιβίωσα στον Πειραιά ως βάζελος, στον κορονοϊό θα κωλώσω; Στη φωτο, με τον "άρρωστο" γαύρο αδελφό μου...

Καλή δύναμη έγκλειστοι!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com