Οι αναγνώστες μου

20 Απρ. 2018

Φίλη, γύρω στα 40, μόνη εδώ και καιρό, αποδέχεται την πρόταση συνομήλικου συναδέλφου της να βγουν για φαγητό. Εμφανισιακά είναι ο τύπος της, η συμπεριφορά του στο χώρο εργασίας είναι υποδειγματική και παρά το γεγονός ότι έχει ξεκινήσει πρόσφατα η συνεργασία τους και δεν γνωρίζει πολλά πράγματα γι αυτόν, νιώθει οικεία μαζί του.

Ο, ας τον πούμε, Μιχάλης αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να κλείσει τραπέζι σε ένα πολύ in εστιατόριο των νοτίων προαστίων, την περιμένει κάτω από το σπίτι της δέκα λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού, της ανοίγει την πόρτα, φροντίζει να ακούνε την αγαπημένη της μουσική κατά την διάρκεια της διαδρομής....

"Αν δεν είναι φάρσα κάποιου πρώην, τότε μόλις γνώρισα τον mr perfect" πληκτρολογεί στα κλεφτά η, ας την πούμε, Μαρίνα στο κινητό της και αποστέλει το μήνυμα σε όλες τις κολλητές της, που περιμένουμε με αγωνία ανταποκριση για την έκβαση του ραντεβού.

Η πρώτη γρατζουνιά στην...τελειότητα, κάνει την εμφάνισή της μαζί με την φιάλη του κρασιού, όταν ο Μιχάλης εντελώς ξαφνικά αρχίζει να  της μιλάει για...ζαντολάστιχα και να περιαυτολογεί για τις οδηγικές του ικανότητες.

"Κορίτσια sos! Αυτός εδώ και ένα τέταρτο καμαρώνει για τα ζαντολάχιστα του αυτοκινήτου του και μου αναλύει τον τρόπο που οδηγεί στη Θηβών με ύφος αστροναύτη που πήγε στο διάστημα! Τι κάνω;" είναι το νέο μήνυμα που στέλνει η Μαρίνα στις φίλες της, πηγαίνοντας για λίγο στην τουαλέτα.

"Σκάσε και περίμενε!" της απαντάει η μία.

"Σήκω φύγε! Άντρας που ασχολείται τόσο με το αυτοκίνητό του, πάσχει αλλού..." την συμβουλεύει η άλλη.

"Αν είναι καλό το φαγητό, τουλάχιστον απόλαυσέ το", της λέω εγώ.

Όταν επιστρέφει στο τραπέζι, η Μαρίνα κάνει μία απόπειρα να αλλάξει θέμα συζήτησης ρωτώντας τον Μιχάλη πού συνηθίζει να πηγαίνει για διακοπές το καλοκαίρι. Και κάπου εκεί, ξεκινάει η μάχη του Βατερλώ...

Για την επόμενη μισή ώρα, ο τύπος τής μιλάει με πάθος για τα...ακάρεα! Εξηγώντας την διαφορά τους από τα τσιμπούρια. Περιγράφοντας με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τον τρόπο που τα σιχαμερά έντομα βρίσκονται παντού στο σπίτι μας αλλά και στα ξενοδοχεία που διαμένουμε. Στον αέρα, στη σκόνη, στο στρώμα, στον καναπέ...

Μπουκιά δεν μπορεί να καταπιεί η γυναίκα, αναγούλα της έρχεται μόνο που βλέπει το λιγκουίνι με τις γαρίδες, οι δαγκάνες τους τής μοιάζουν τόσο πολύ με εκείνες που τις έχει περιγράψει ο συνοδός της ότι διαθέτουν τα ακάρεα, που νιώθει το στομάχι της να ανεβαίνει με φόρα προς τα πάνω!

"Σε παρακαλώ μπορούμε να πούμε κάτι άλλο, γιατί τα ζωύφια με ανατριχιάζουν;" του ζητάει ευθέως, τής χαμογελάει απολογητικά εκείνος, σηκώνει το ποτήρι του, το ακουμπάει απαλά στο δικό της και τής ρίχνει την χαριστική βολή:

"Από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα μου θύμισες την μάνα μου, την κυρά Ρούλα, αλλά αυτή σου η αντίδραση ξεπερνάει κάθε ομοιότητα. Είστε φτυστές. Και αυτό είναι για εμένα το πιο σημαντικό στοιχείο σε μία γυναίκα", της λέει κι ένα δάκρυ τρεμοπαίζει στο αριστερό του μάτι.

Αν είδατε το Σάββατο το βράδυ μια φιγούρα να σχίζει σαν αστραπή την παραλιακή λεωφόρο, ήταν η φίλη μου η Μαρίνα... Ακόμη τρέχει...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com  

12 Μαρ. 2018

Μακμπέθ.

Φόνος. Αίμα. Ο Βασιλιάς νεκρός.

Μια σκοτεινή τραγωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, γραμμένη μεταξύ του 1603 και του 1606, σε μία περίοδο ηθικής και πολιτικής κρίσης.

Το “Σκωτσέζικο έργο” έρχεται στην Αθηναϊκή Σκηνή "σε μια προσπάθεια να καταρρίψει όλες τις ηθικές μας επιλογές", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το δελτίο τύπου.  

Από την Παρασκευή 16 Μαρτίου, στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή (Αθανασίου Διάκου & Τζιραίων 13, Μετρό Ακρόπολη) και κάθε Παρασκευή στις 21.15

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το εξαιρετικό τρέιλερ της παράστασης

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Βουτζουράκη

Σκηνοθεσία – Πρωτότυπη μουσική: Ιωάννης Παπλωματάς

Παίζουν οι ηθοποιοί :  

Νάντια Γερμενή

Θοδωρής Ελευθεριάδης

Κωνσταντίνα Matwali Κουτουλάκη

Μαρίτα Κωστοπούλου

Νικολέττα Μήτσιου

Λυκούργος Μπάδρας

Θεοδώρα Παπαϊωάννου

Ιωάννης Παπλωματάς

Στέλα Σταθοπούλου

Γιάννης Τριαντάκης

Βασίλης Τριανταφύλλου

Θανάσης Τσεκούρας

Ελισάβετ Χρήστου


thisismarias.com

follow me on facebook

18 Δεκ. 2017

Ο Αλέξανδρος είναι οδηγός ΤΑΧΙ. Τα προβλήματα του κλάδου του "μοιάζουν με τον Όλυμπο" όπως χαρακτηριστικά μου είπε και το μεροκάματο "σαν τον πρώτο αριθμό του λαχείου". Οι τεράστιες δυσκολίες της καθημερινότητας όμως, δεν εγιναν ποτέ για εκείνον άλλοθι, δεν χρησιμοποιήθηκαν σαν εύκολες δικαιολογίες, ώστε να καταπατήσει έναν όρκο-δώρο προς την γυναίκα της ζωής του: την διακοπή του τσιγάρου.

Πριν από τρία χρόνια ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε την Φωτεινή του και λιγες εβδομάδες μετά τον γάμο τους έμαθαν πως θα γίνουν γονείς. "Εκείνη, την ίδια μέρα, κάπνισα το τελευταίο μου τσιγάρο. Ηταν το δώρο μου προς το κορίτσι μου, που θα έπρεπε για τους επόμενους έξι μήνες να στερηθεί το κάπνισμα για να μην βλάψει το μωρό μας. Δεν ήταν δυνατόν εκείνη να ταλαιπωρείται κι εγώ να καπνίζω. Το σταμάτησα μαχαίρι. Όχι για τον γιόκα μου που ήταν αγέννητος τότε αλλά για την Φωτεινούλα μου, για συμπαράσταση", μου είπε με καμάρι.

"Δεν έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου και δεν ξέρω την δυσκολία του να το κόψεις. Γνωρίζω βέβαια ότι κόβεται. Αφού ο πατέρας μου και ο άντρας μου, μανιώδεις καπνιστές, τα κατάφεραν, τότε όλοι μπορούν", του απάντησα.

"Στο μυαλό μας είναι όλα. Για εμένα αυτός ήταν ο τρόπος να δείξω στην Φωτεινούλα μου πόσο πολύ την αγαπάω. Όχι στη θεωρία και στα λόγια αλλά στην πράξη. Όταν πια γεννήθηκε ο γιος μας είχα κλείσει έξι μήνες χωρίς τσιγάρο. Την ημέρα εκείνη η τεράστια χαρά με έκανε για πρώτη και τελευταία φορά να λαχταρήσω μια τζούρα. Δεν την έκανα όμως. Γιατί να ξέρετε μεγαλύτερο παραμύθι από το "μια τζούρα μόνο" δεν υπάρχει. Ήμουν πατέρας πια. Υπεύθυνος για μια ζωούλα που στην τελική εγώ αποφάσισα να την φέρω στον κόσμο. Μετά από τρία χρόνια κι εγώ και η μάνα του, δεν αντέχουμε ούτε να μυρίσουμε τον καπνό. Νικήσαμε την εξάρτηση με την θέλησή μας αλλά βασικά με την δύναμη της αγάπης μας", ολοκλήρωσε με περηφάνια.

"Σε πειράζει να τα γράψω όλα αυτά που μου είπες σε ένα site που έχω στο διαδίκτυο και γράφω προσωπικές σκέψεις, απόψεις και ιστορίες;" τον ρώτησα λίγο πριν αποβιβαστώ από το ΤΑΧΙ. Γέλασε!

"Ο κουμπάρος μου λέει ότι χαλάω την πιάτσα. Κι ότι είναι πιο εύκολο να δειξεις την αγαπη σου με μια ανθοδέσμη, άντε ένα κόσμημα άμα βαστάει η τσέπη σου, παρά  κόβοντας το κάπνισμα. Εγώ πάλι λέω ότι ο καθένας αγαπάει διαφορετικά. Οι περισσότεροι βρίσκουν τρόπους να μην χαλάνε τη ζαχαρένια τους, αγαπάνε εγωιστικά, βάζουν πάνω από όλα τους εαυτούς τους. Δικαίωμά τους είναι. Οπότε, μήπως αν γράψεις όλα αυτά που σου είπα δεν σε διαβάσει κανένας; Θα ξεβολέψεις όλους αυτούς που λένε ότι τάχα το τσιγάρο δεν κόβεται. Κάνε ό,τι θέλεις", μου απάντησε.

Το έκανα Αλέξανδρε. Αφιερωμένο σε εσένα και στην Φωτεινή σου. Να είναι γερός ο Σταμάτης σας και να γίνει δυνατός και μαχητής σαν τους γονείς του... Όπως σου είπα και στο ΤΑΧΙ, χαίρομαι πολύ όταν γνωρίζω ανθρώπους των πράξεων γιατί από θεωρίες και λόγια είμαι χορτασμένη. Βαρυστομαχιασμένη είναι η σωστή λέξη....

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook

 

8 Δεκ. 2017

Δεν την γνωρίζω προσωπικά. Μιλάμε εδώ και καιρό μέσω facebook, μου σχολιάζει συχνά τα άρθρα μου, μου έκανε μία από τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις για τις δύο ηρωίδες του βιβλίου μου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" και μόλις προχθές μου εμπιστεύτηκε την προσωπική της εμπειρία.

Ετών 29 η (ας την πούμε) Ρενάτα, χώρισε μετά από έξι χρόνια γάμου και βιώνει σήμερα τον "ρατσισμό της γυναίκας που είναι μόνη" όπως τον χαρακτήρισε.

"Είναι αδιανόητο ότι ακόμη και φίλες μου, ή πιο σωστά γυναίκες που εγώ τις θεωρούσα φίλες μου, με αντιμετωπίζουν ξαφνικά ως "απειλή" για την οικογενειακή τους ευτυχία! Λες και οι χωρισμένες δεν έχουν τίποτε άλλο στο νου τους από το να φλερτάρουν και δη με τους άντρες των φιλενάδων τους. Πολλές αποφεύγουν να με καλούν στα σπίτια τους, ενώ μία μου είπε ευθέως "θα χαρούμε να κάνουμε μαζί Χριστούγεννα αλλά μην μου έρθεις με κανένα θεόστενο φόρεμα από αυτά που φοράς". Με εξοργίζει να με βλέπουν σαν γυναίκα που "ψάχνεται" με μοναδικά κριτήρια το ότι είμαι μόνη και προσέχω την εμφάνισή μου, ενώ ποτέ δεν έχω δώσει το παραμικρό δικαίωμα".

Γυμνάστρια στο επάγγελμα, με ένα καλογυμνασμένο σώμα που βλέποντας τις φωτογραφίες κατάλαβα ότι και με τσουβάλι να το ντύσει, πάλι καλλίγραμμο θα είναι, η Ρενάτα μοιράστηκε μαζί μου την πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία της για τις γυναίκες που... ψάχνονται!

"Στα έξι χρόνια του γάμου μου, δεν σκέφτηκα καν να κοιτάξω άλλον άντρα. Κι όμως. Επειδή μου άρεσε να ντύνομαι πάντα θηλυκά, ένιωθα συχνά την δυσπιστία στα μάτια των άλλων γυναικών κι ας ήμουν ηλιθιωδώς όπως αποδείχτηκε  μονογαμική, αφού ο πρώην σύζυγος είχε κάνει την απιστία χόμπι. Σε αντίθεση με μενα, υπήρχαν πολλές πελάτισσες στο γυμναστήριο που εργάζομαι, λιγότερο νέες και καλοφτιαγμένες, που απατούσαν ασύστολα τους συντρόφους τους. Αρκετές μάλιστα λάνσαραν το προφίλ της σοβαρής, χαμηλοβλεπούσας, συνεσταλμένης ή συντηρητικής, αλλά στην πραγματικότητα φλέρταραν από τους γυμναστές μέχρι τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης και σπανίως έμεναν μόνο στο φλερτ. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι η γυναίκα που "ψάχνεται" δεν φαίνεται ούτε από τα sexy ρούχα, ούτε από την ομορφιά, ούτε από την σχέση με το έτερό της ήμιση. Από το μάτι της φαίνεται. Που είναι πάντα έτοιμο να κεντράρει τον στόχο και να επιτεθεί. Αυτό είναι και το μεγάλο μου παράπονο. Ότι οι άνθρωποι μένουν στην εικόνα και καταλήγουμε άλλες να έχουμε το όνομα κι άλλες την χάρη", μου είπε κλείνοντας την κουβέντα μας η όμορφη Ρενάτα.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

30 Σεπ. 2017

Το email μια αναγνώστριας και μητέρας δύο ανήλικων παιδιών, που ανησυχεί για το Ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης, γράφτηκε με αφορμή ένα περιστατικό που έζησε η ίδια μέσα στο Μετρό σήμερα το πρωί.

"Είμαι μητέρα δυο παιδιών 4 και 6 ετών και από τότε που εγώ ήμουν μαθήτρια, ακούω συνεχώς για ριζικές αλλαγές και τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας. Αγωνιώ για την μόρφωση των παιδιών μου, δεδομένου ότι η οικονομική κρίση μου αφαιρεί κάθε δικαίωμα ιδιωτικής εκπαίδευσης, αλλά ανησυχώ και προβληματίζομαι για την μόρφωση όλων των Ελληνόπουλων, αφού θεωρώ πως μόνο μέσα από την ουσιαστική Παιδεία, θα έρθει κάποτε η αναγέννηση της δύσμοιρης Ελλάδας μας.

Σήμερα λοιπόν το πρωί στο Μετρό, έγινα μάρτυρας ενός περιστατικού που με έριξε σε ακόμη μεγαλύτερη στενοχώρια και προβληματισμό και με έκανε να σου γράψω. Δύο κορίτσια, ηλικίας από 15 έως 17 χρονών, σερφάριζαν μανιωδώς στα κινητά τους, σχολιάζοντας τις τάσεις της μόδας του φετινού χειμώνα και καλά έκαναν. Το ίδιο έκανα κι εγώ στην ηλικία τους, ξεφυλλίζοντας περιοδικά. 

Οι οθόνες του βαγονιού έπαιζαν μια διαφήμιση για την παράσταση "Ειρήνη" του Αριστοφάνη.

"Ειρήνη του Αριστοφάνη" διάβασε δυνατά το ένα από τα δύο κορίτσια.

"Ναι ρε είδες ξεφτίλα; Τα παλιά τα χρόνια οι γυναίκες ήταν τόσο κατώτερες που δεν είχαν επίθετα αλλά τις έλεγαν με το όνομα του άντρα τους. Η Ειρήνη του Αριστοφάνη, η Κατερίνα του Σταμάτη. Δεν υπάρχει!", σχολίασε έξω φρενών το άλλο κορίτσι.

"Πας καλά ρε; Ειρήνη λέγεται το έργο. Και Αριστοφάνης είναι αυτός που το έγραψε. Είναι η ιστορία αυτηνής που την θυσιάσανε στην Αυλίδα. Έχω πάει με τους γονείς μου εκεί και το ξέρω", την διόρθώσε η πρώτη με ύφος σοφής, μπερδεύοντας προφανώς την Ειρήνη με την Ιφιγένεια, τον Αριστοφάνη με τον Ευριπίδη και τα αυγά με τα πασχάλια.

"Α, ναι το θυμάμαι από το σχολείο. Κοίτα φέτος όλα τα ρούχα έχουν πέρλες πάνω τους", επανήλθε στο αρχικό θέμα συζήτησης η δεύτερη και η κουβέντα περί αρχαίων ποιητών τελείωσε εκεί.

Είναι ξεκάθαρο ότι κάτι πάει τραγικά λάθος με την εκπαίδευση των παιδιών μας στην Ελλάδα. Και το να προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε αλλάζοντας τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια κάθε λίγο και λιγάκι είναι στρουθοκαμηλισμός. Θέλει πέταμα όλο το σύστημα. Και μαζί του όσοι συνειδητά το υπηρετούν λάθος. 

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Σταματία Αυγέρη"

Μαρία Παναγοπούλου

Επιστροφή στις Ιστορίες Αναγνωστών