Οι αναγνώστες μου

8 Απρ. 2018

Με την (ας την πούμε) Καιτούλα, δεν έχουμε συναντηθει ποτέ. Διάβασε το βιβλίο μου, μού έστειλε ένα υπέροχο email με την παράκληση να μην το δημοσιοποιήσω ποτέ για λόγους που σέβομαι απολύτως και έκτοτε επικοινωνούμε συχνά μέσω facebook.

Ετών 30 η Καιτούλα, μοναχοπαίδι, είναι αρραβωνιασμένη εδώ και δύο μήνες με τον 35χρονο (ας τον πούμε) Παντελή. "Ξεκαρδίστηκα στα γέλια όταν μου είπε να αρραβωνιαστούμε μεγάλοι άνθρωποι, το βρήκα τόσο αναχρονιστικό έθιμο, κατάλοιπο μιας εποχής όπου τα ζευγάρια παρίσταναν ότι δεν έχουν προγαμιαίες σχέσεις και η συγκατοίκηση άνευ γάμου ισοδυναμούσε με πορνεία για μια κοπέλα", μου είχε εξηγήσει η Καιτούλα μιλώντας μου για τον αρραβώνα της. "Τέλος πάντων, δέχτηκα γιατί κατάλαβα ότι για εκείνον είχε ιδιαίτερη σημασία και απέφυγα να ζητησω περισσότερες διευκρινήσεις γιατί το ένστικτό μου φώναζε ότι πίσω από αυτόν το ψευτοκαθωσπρεπισμό κρυβόταν η μανούλα του", είχε καταλήξει.

Την Μεγάλη Τετάρτη, η Καιτούλα μού ευχήθηκε καλή Ανάσταση, ενημερώνοντάς με ότι θα περνούσε τις άγιες ημέρες του Πάσχα στο χωριό του Παντελή, με σύσσωμη την οικογένειά του, που αποτελείται από την μέλλουσα πεθερά της, τις δύο αδελφές του μετά των συζύγων τους και τα έξι (!) ανίψια του. "Κάτι μου λέει, ότι η εμπειρία που θα ζήσω θα σου δώσει τροφή για κάποιο επόμενο βιβλίο σου" έγραφε κατά λέξη το μήνυμά της. Κυριακή του Πάσχα, σήμερα, γύρω στις 17.00 το απόγευμα ξεκίνησε η... ανταπόκριση της Καιτούλας η οποία ολοκληρώθηκε μία ώρα αργότερα. Με την άδειά της, δημοσιεύω ένα μέρος των όσων μου είπε, αποκρύπτοντας τα σημεία που η ίδια μου υπέδειξε.

"Μαρία μου αγαπημένη, έκανα λάθος.Το πρώτο μου Πάσχα στο χωριό με το σόι του καλού μου δεν προσφέρεται για μυθιστόρημα. Είναι ιδανικό για κινηματογραφική ταινία. Της κατηγορίας θρίλερ. Δεκατρείς άνθρωποι (μπρρρρρ!) κλεισμένοι για τρεις μέρες σε ένα (υπέροχο ομολογώ) σπίτι. Να κατουράω ενοχικά, με την επίγνωση πως όλοι ξέρουν τι κάνω. Να ανοίγω το ψυγείο και να πετάγεται από το πουθενά η μητέρα του και να με ρωτάει "θέλεις κάτι Καιτούλα;", με ύφος "πάλι θα φας μωρή μουλάρα;". Να θέλω να κλείσω για λίγο τα μάτια μου να ξεκουραστώ το απομεσήμερο της Μεγάλης Παρασκευής και να μην μπορώ γιατί οι τέσσερεις ανιψιές του Παντελή (ζωή να έχουν τα παιδάκια!) αποφασίζουν να τραγουδήσουν το "ξημερώματα δίνεις δικαιώματα". Συγγνώμη, αυτά ακούνε σήμερα τα τετράχρονα και τα εξάχρονα;

"Το μεγάλο δράμα ωστόσο ξημέρωσε μαζί με το Μεγάλο Σάββατο. "Οι άντρες θα πάνε βόλτα με τα παιδιά κι εμείς θα καθαρίσουμε τα αντεράκια για την μαγειρίτσα" έβγαλε το ανακοινωθέν η πεθερά μου. Μάρτυς μου ο Θεός, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να βοηθήσω στην διαδικασία και να πλύνω και όλα τα σκεύη με τα χεράκια μου, αν δεν υπήρχε ένα αξεπέραστο συνειδησιακό εμπόδιο: όπως ίσως σου έχω πει, απέχω από την κατανάλωση κρέατος από τα 16 μου χρόνια! Όχι ακραία πράγματα, μόνο κρέας δεν τρώω, αλλά καταλώνω κανονικά γαλακτοκομικά και αυγά. Ε, λοιπόν, εξωγήινος να έμπαινε στο σαλόνι του σπιτιού και μάλιστα από εκείνους τους κακάσχημους με τα τεράστια πράσινα κεφάλια, δεν θα τον κοιτούσε σύσσωμη η οικογένεια έτσι όπως κοίταξε εμένα την στιγμή που είπα τη φράση "αν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη δουλειά να σας βοηθήσω με ευχαρίστηση αλλά αντεράκια να καθαρίσω δεν μπορώ γιατί δεν τρώω κρέας και δεν συμμετέχω στα σχετικά  έθιμα". Άσπρισε ο έρημος ο Παντελής, μα ήθελα να ήξερα κι αυτός πότε περίμενε να τους πει αυτην την σημαντική λεπτομέρεια Πασχαλιάτικα;
"Τι εννοείς δεν τρως κρέας;" με ρώτησε ξινισμένα η μεγάλη του αδελφή.
"Και τι θα φας μετά την Ανάσταση και αύριο το μεσημέρι;" συμπλήρωσε η μικρή.
"Α, μην σας απασχολεί καθόλου. Δεν είμαι αυστηρή χορτοφάγος, θα φάω αυγά και πατάτες φούρνου και σαλάτες. Μια χαρά θα είμαι" προσπάθησα να τους καθησυχάσω.
"Και όταν ανοίξετε σπιτικό τι θα τρώει ο γιος μου; Σαλάτες; Σαλάτες τρώνε τα αρνιά! Ο Παντελής είναι δυο μέτρα άντρας. Αν δεν φάει κρέας θα του πέσει ο σίδηρος. Εσύ τι λες για όλα αυτά;" άρχισε να ωρύεται η μητέρα, απευθυνόμενη στον καλό μου.
"Αυτό αφορά εμένα και την Καιτούλα" πήγε να το παίξει αυστηρός αυτός αλλά η ματιά που του έριξαν μάνα, αδελφές και γαμπροί τον έκανε να το βουλώσει.

"Βγήκε βεβαια και κάτι θετικό από όλη αυτήν την ιστορία. Το ότι από εκείνη την ώρα, κανείς δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μου. Σαν να έγινα ξαφνικά αόρατη αφού δεν τρώω κρέας, ένιωσα. Τυπικές κουβέντες, ψυχρές ευχές, περίεργες ματιές, μουρμουρητά πίσω από την πλάτη μου και μια ατάκα από την εξάχρονη ανιψιά που σίγουρα δεν την σκέφτηκε από μόνη της: "Εσύ θεία Καίτη, πώς θα κάνεις γερά παιδάκια αφού δεν τρως κρεατάκι;".

Χριστός Ανέστη Μαρία μου! Θέλει θυσίες ο έρωτας!"

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

12 Μαρ. 2018

Μακμπέθ.

Φόνος. Αίμα. Ο Βασιλιάς νεκρός.

Μια σκοτεινή τραγωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, γραμμένη μεταξύ του 1603 και του 1606, σε μία περίοδο ηθικής και πολιτικής κρίσης.

Το “Σκωτσέζικο έργο” έρχεται στην Αθηναϊκή Σκηνή "σε μια προσπάθεια να καταρρίψει όλες τις ηθικές μας επιλογές", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το δελτίο τύπου.  

Από την Παρασκευή 16 Μαρτίου, στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή (Αθανασίου Διάκου & Τζιραίων 13, Μετρό Ακρόπολη) και κάθε Παρασκευή στις 21.15

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το εξαιρετικό τρέιλερ της παράστασης

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Βουτζουράκη

Σκηνοθεσία – Πρωτότυπη μουσική: Ιωάννης Παπλωματάς

Παίζουν οι ηθοποιοί :  

Νάντια Γερμενή

Θοδωρής Ελευθεριάδης

Κωνσταντίνα Matwali Κουτουλάκη

Μαρίτα Κωστοπούλου

Νικολέττα Μήτσιου

Λυκούργος Μπάδρας

Θεοδώρα Παπαϊωάννου

Ιωάννης Παπλωματάς

Στέλα Σταθοπούλου

Γιάννης Τριαντάκης

Βασίλης Τριανταφύλλου

Θανάσης Τσεκούρας

Ελισάβετ Χρήστου


thisismarias.com

follow me on facebook

18 Δεκ. 2017

Ο Αλέξανδρος είναι οδηγός ΤΑΧΙ. Τα προβλήματα του κλάδου του "μοιάζουν με τον Όλυμπο" όπως χαρακτηριστικά μου είπε και το μεροκάματο "σαν τον πρώτο αριθμό του λαχείου". Οι τεράστιες δυσκολίες της καθημερινότητας όμως, δεν εγιναν ποτέ για εκείνον άλλοθι, δεν χρησιμοποιήθηκαν σαν εύκολες δικαιολογίες, ώστε να καταπατήσει έναν όρκο-δώρο προς την γυναίκα της ζωής του: την διακοπή του τσιγάρου.

Πριν από τρία χρόνια ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε την Φωτεινή του και λιγες εβδομάδες μετά τον γάμο τους έμαθαν πως θα γίνουν γονείς. "Εκείνη, την ίδια μέρα, κάπνισα το τελευταίο μου τσιγάρο. Ηταν το δώρο μου προς το κορίτσι μου, που θα έπρεπε για τους επόμενους έξι μήνες να στερηθεί το κάπνισμα για να μην βλάψει το μωρό μας. Δεν ήταν δυνατόν εκείνη να ταλαιπωρείται κι εγώ να καπνίζω. Το σταμάτησα μαχαίρι. Όχι για τον γιόκα μου που ήταν αγέννητος τότε αλλά για την Φωτεινούλα μου, για συμπαράσταση", μου είπε με καμάρι.

"Δεν έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου και δεν ξέρω την δυσκολία του να το κόψεις. Γνωρίζω βέβαια ότι κόβεται. Αφού ο πατέρας μου και ο άντρας μου, μανιώδεις καπνιστές, τα κατάφεραν, τότε όλοι μπορούν", του απάντησα.

"Στο μυαλό μας είναι όλα. Για εμένα αυτός ήταν ο τρόπος να δείξω στην Φωτεινούλα μου πόσο πολύ την αγαπάω. Όχι στη θεωρία και στα λόγια αλλά στην πράξη. Όταν πια γεννήθηκε ο γιος μας είχα κλείσει έξι μήνες χωρίς τσιγάρο. Την ημέρα εκείνη η τεράστια χαρά με έκανε για πρώτη και τελευταία φορά να λαχταρήσω μια τζούρα. Δεν την έκανα όμως. Γιατί να ξέρετε μεγαλύτερο παραμύθι από το "μια τζούρα μόνο" δεν υπάρχει. Ήμουν πατέρας πια. Υπεύθυνος για μια ζωούλα που στην τελική εγώ αποφάσισα να την φέρω στον κόσμο. Μετά από τρία χρόνια κι εγώ και η μάνα του, δεν αντέχουμε ούτε να μυρίσουμε τον καπνό. Νικήσαμε την εξάρτηση με την θέλησή μας αλλά βασικά με την δύναμη της αγάπης μας", ολοκλήρωσε με περηφάνια.

"Σε πειράζει να τα γράψω όλα αυτά που μου είπες σε ένα site που έχω στο διαδίκτυο και γράφω προσωπικές σκέψεις, απόψεις και ιστορίες;" τον ρώτησα λίγο πριν αποβιβαστώ από το ΤΑΧΙ. Γέλασε!

"Ο κουμπάρος μου λέει ότι χαλάω την πιάτσα. Κι ότι είναι πιο εύκολο να δειξεις την αγαπη σου με μια ανθοδέσμη, άντε ένα κόσμημα άμα βαστάει η τσέπη σου, παρά  κόβοντας το κάπνισμα. Εγώ πάλι λέω ότι ο καθένας αγαπάει διαφορετικά. Οι περισσότεροι βρίσκουν τρόπους να μην χαλάνε τη ζαχαρένια τους, αγαπάνε εγωιστικά, βάζουν πάνω από όλα τους εαυτούς τους. Δικαίωμά τους είναι. Οπότε, μήπως αν γράψεις όλα αυτά που σου είπα δεν σε διαβάσει κανένας; Θα ξεβολέψεις όλους αυτούς που λένε ότι τάχα το τσιγάρο δεν κόβεται. Κάνε ό,τι θέλεις", μου απάντησε.

Το έκανα Αλέξανδρε. Αφιερωμένο σε εσένα και στην Φωτεινή σου. Να είναι γερός ο Σταμάτης σας και να γίνει δυνατός και μαχητής σαν τους γονείς του... Όπως σου είπα και στο ΤΑΧΙ, χαίρομαι πολύ όταν γνωρίζω ανθρώπους των πράξεων γιατί από θεωρίες και λόγια είμαι χορτασμένη. Βαρυστομαχιασμένη είναι η σωστή λέξη....

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook

 

8 Δεκ. 2017

Δεν την γνωρίζω προσωπικά. Μιλάμε εδώ και καιρό μέσω facebook, μου σχολιάζει συχνά τα άρθρα μου, μου έκανε μία από τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις για τις δύο ηρωίδες του βιβλίου μου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" και μόλις προχθές μου εμπιστεύτηκε την προσωπική της εμπειρία.

Ετών 29 η (ας την πούμε) Ρενάτα, χώρισε μετά από έξι χρόνια γάμου και βιώνει σήμερα τον "ρατσισμό της γυναίκας που είναι μόνη" όπως τον χαρακτήρισε.

"Είναι αδιανόητο ότι ακόμη και φίλες μου, ή πιο σωστά γυναίκες που εγώ τις θεωρούσα φίλες μου, με αντιμετωπίζουν ξαφνικά ως "απειλή" για την οικογενειακή τους ευτυχία! Λες και οι χωρισμένες δεν έχουν τίποτε άλλο στο νου τους από το να φλερτάρουν και δη με τους άντρες των φιλενάδων τους. Πολλές αποφεύγουν να με καλούν στα σπίτια τους, ενώ μία μου είπε ευθέως "θα χαρούμε να κάνουμε μαζί Χριστούγεννα αλλά μην μου έρθεις με κανένα θεόστενο φόρεμα από αυτά που φοράς". Με εξοργίζει να με βλέπουν σαν γυναίκα που "ψάχνεται" με μοναδικά κριτήρια το ότι είμαι μόνη και προσέχω την εμφάνισή μου, ενώ ποτέ δεν έχω δώσει το παραμικρό δικαίωμα".

Γυμνάστρια στο επάγγελμα, με ένα καλογυμνασμένο σώμα που βλέποντας τις φωτογραφίες κατάλαβα ότι και με τσουβάλι να το ντύσει, πάλι καλλίγραμμο θα είναι, η Ρενάτα μοιράστηκε μαζί μου την πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία της για τις γυναίκες που... ψάχνονται!

"Στα έξι χρόνια του γάμου μου, δεν σκέφτηκα καν να κοιτάξω άλλον άντρα. Κι όμως. Επειδή μου άρεσε να ντύνομαι πάντα θηλυκά, ένιωθα συχνά την δυσπιστία στα μάτια των άλλων γυναικών κι ας ήμουν ηλιθιωδώς όπως αποδείχτηκε  μονογαμική, αφού ο πρώην σύζυγος είχε κάνει την απιστία χόμπι. Σε αντίθεση με μενα, υπήρχαν πολλές πελάτισσες στο γυμναστήριο που εργάζομαι, λιγότερο νέες και καλοφτιαγμένες, που απατούσαν ασύστολα τους συντρόφους τους. Αρκετές μάλιστα λάνσαραν το προφίλ της σοβαρής, χαμηλοβλεπούσας, συνεσταλμένης ή συντηρητικής, αλλά στην πραγματικότητα φλέρταραν από τους γυμναστές μέχρι τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης και σπανίως έμεναν μόνο στο φλερτ. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι η γυναίκα που "ψάχνεται" δεν φαίνεται ούτε από τα sexy ρούχα, ούτε από την ομορφιά, ούτε από την σχέση με το έτερό της ήμιση. Από το μάτι της φαίνεται. Που είναι πάντα έτοιμο να κεντράρει τον στόχο και να επιτεθεί. Αυτό είναι και το μεγάλο μου παράπονο. Ότι οι άνθρωποι μένουν στην εικόνα και καταλήγουμε άλλες να έχουμε το όνομα κι άλλες την χάρη", μου είπε κλείνοντας την κουβέντα μας η όμορφη Ρενάτα.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

30 Σεπ. 2017

Το email μια αναγνώστριας και μητέρας δύο ανήλικων παιδιών, που ανησυχεί για το Ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης, γράφτηκε με αφορμή ένα περιστατικό που έζησε η ίδια μέσα στο Μετρό σήμερα το πρωί.

"Είμαι μητέρα δυο παιδιών 4 και 6 ετών και από τότε που εγώ ήμουν μαθήτρια, ακούω συνεχώς για ριζικές αλλαγές και τομές στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας. Αγωνιώ για την μόρφωση των παιδιών μου, δεδομένου ότι η οικονομική κρίση μου αφαιρεί κάθε δικαίωμα ιδιωτικής εκπαίδευσης, αλλά ανησυχώ και προβληματίζομαι για την μόρφωση όλων των Ελληνόπουλων, αφού θεωρώ πως μόνο μέσα από την ουσιαστική Παιδεία, θα έρθει κάποτε η αναγέννηση της δύσμοιρης Ελλάδας μας.

Σήμερα λοιπόν το πρωί στο Μετρό, έγινα μάρτυρας ενός περιστατικού που με έριξε σε ακόμη μεγαλύτερη στενοχώρια και προβληματισμό και με έκανε να σου γράψω. Δύο κορίτσια, ηλικίας από 15 έως 17 χρονών, σερφάριζαν μανιωδώς στα κινητά τους, σχολιάζοντας τις τάσεις της μόδας του φετινού χειμώνα και καλά έκαναν. Το ίδιο έκανα κι εγώ στην ηλικία τους, ξεφυλλίζοντας περιοδικά. 

Οι οθόνες του βαγονιού έπαιζαν μια διαφήμιση για την παράσταση "Ειρήνη" του Αριστοφάνη.

"Ειρήνη του Αριστοφάνη" διάβασε δυνατά το ένα από τα δύο κορίτσια.

"Ναι ρε είδες ξεφτίλα; Τα παλιά τα χρόνια οι γυναίκες ήταν τόσο κατώτερες που δεν είχαν επίθετα αλλά τις έλεγαν με το όνομα του άντρα τους. Η Ειρήνη του Αριστοφάνη, η Κατερίνα του Σταμάτη. Δεν υπάρχει!", σχολίασε έξω φρενών το άλλο κορίτσι.

"Πας καλά ρε; Ειρήνη λέγεται το έργο. Και Αριστοφάνης είναι αυτός που το έγραψε. Είναι η ιστορία αυτηνής που την θυσιάσανε στην Αυλίδα. Έχω πάει με τους γονείς μου εκεί και το ξέρω", την διόρθώσε η πρώτη με ύφος σοφής, μπερδεύοντας προφανώς την Ειρήνη με την Ιφιγένεια, τον Αριστοφάνη με τον Ευριπίδη και τα αυγά με τα πασχάλια.

"Α, ναι το θυμάμαι από το σχολείο. Κοίτα φέτος όλα τα ρούχα έχουν πέρλες πάνω τους", επανήλθε στο αρχικό θέμα συζήτησης η δεύτερη και η κουβέντα περί αρχαίων ποιητών τελείωσε εκεί.

Είναι ξεκάθαρο ότι κάτι πάει τραγικά λάθος με την εκπαίδευση των παιδιών μας στην Ελλάδα. Και το να προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε αλλάζοντας τον τρόπο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια κάθε λίγο και λιγάκι είναι στρουθοκαμηλισμός. Θέλει πέταμα όλο το σύστημα. Και μαζί του όσοι συνειδητά το υπηρετούν λάθος. 

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

Σταματία Αυγέρη"

Μαρία Παναγοπούλου

Επιστροφή στις Ιστορίες Αναγνωστών