Οικογένεια

24 Μαϊ. 2020

Ο σύζυγός μου "έχασε" την μαμά του, την Καλυψώ, όταν ήταν μόλις 5 ετών. Είχε μείνει ήδη ορφανός από πατέρα αμέσως μετά την γέννησή του και η απώλεια της μητέρας ήταν ένα απερίγραπτα οδυνηρό πλήγμα που τον σφράγισε ανεξίτηλα.

Η Καλυψώ Βαρβαρίδου, πόντια στην καταγωγή, δεν πρόλαβε να δει τα δύο παιδιά της να μεγαλώνουν κι εκείνα έμειναν με μοναδική "περιουσία" από τους γονείς τους λίγες φωτογραφίες και ακόμη λιγότερες αναμνήσεις.

Σαν για να απαλύνει την αβάσταχτη τραγωδία, η μοίρα τούς έστειλε έναν υπέροχο πατριό, έναν νέο άντρα που, αν και βρέθηκε ξαφνικά με δύο ξένα παιδιά, δεν διανοήθηκε ούτε λεπτό να τα εγκαταλείψει ή να τα στείλει σε κάποιο ίδρυμα. Σε αντίθεση με τους συγγενείς τους εξ αίματος, θείους και θείες, που είδαν τα δύο ορφανά σαν βάρος και τους γύρισαν απάνθρωπα την πλάτη, ο μοναδικός αυτός άνθρωπος τα σκέπασε με τις φτερούγες του και τα αγάπησε περισσότερο και από δικά του.

Ο Κώστας τον αποκαλούσε πάντα "μπαμπά" και ακόμη και σήμερα όταν μιλάει γι αυτόν λέει "ο δεύτερος μπαμπάς μου". Ποτέ "ο πατριός μου". Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και για την γυναίκα που παντρεύτηκε ο "δεύτερος μπαμπάς" και μεγάλωσε τον μικρό Κώστα μέχρι την ενηλικίωσή του και την αποχώρηση του από το πατρικό σπίτι. Εκείνη, δεν την είπε ποτέ "μαμά". Γιατί δεν την ένιωσε ποτέ "μαμά". Ούτε η ίδια τον ένιωσε ποτέ "παιδί" της...  

Έτσι, ο Κώστας δεν μεγάλωσε σαν όλους εμάς. Τους τυχερούς, που θεωρούμε δεδομένη και αυτονόητη την αγάπης της μάνας μας. Εκείνης που μας έφερε στη ζωή ή εκείνης που μας λάτρεψε και μας ανέθρεψε,εκείνης που συχνά μας "ενοχλεί" με την υπεροπροστασία της, μας θυμώνει με τις φοβίες της, εκείνης που "βαριόμαστε" να της ευχηθούμε στη γιορτή της...

Μεγάλωσε όπως "οι άλλοι". Οι άτυχοι. Αυτοί που δεν γνωρίζουν τι είναι το μητρικό νοιάξιμο ή το μάλωμα, η μητρική έννοια ή η φροντίδα... Και όλη τους τη ζωή αγωνίζονται να "μπαλώσουν" το δυσαναπλήρωτο κενό... Αυτοί που δεν είπαν ποτέ "χρόνια πολλά μαμά" στη γιορτή της μητέρας... 

Υ.Γ. Στη φωτογραφία είναι η μαμά του άντρα μου και πεθερά μου. Η Καλυψώ... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

20 Μαϊ. 2020

Παρακολουθώντας την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ το 2018, με είχαν συγκινήσει δύο από τους νικητές, οι οποίοι έσπευσαν να αφιερώσουν τα αγαλματάκια τους στις υπέργηρες μανούλες τους. Ο Γκάρι Όλντμαν απευθύνθηκε στην 99χρονη (!) μητέρα του που τον έβλεπε από τον καναπέ του σπιτιού τους, ενώ ο σπουδαίος Αλεξάντρ Ντεσπλα, αφιέρωσε για δεύτερη φορά το βραβείο Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής στην (Ελληνίδα είναι η αλήθεια!) 90χρονη μαμά του.

Αναρωτήθηκα τι θα είχε συμβεί εάν δύο Έλληνες έκαναν αντίστοιχες αφιερώσεις. Ο τίτλος του "Έλληνα μαμάκια" θα τους συνόδευε για το υπόλοιπο της ζωής τους ενώ οι αναλύσεις για την "Ελληνίδα μάνα" που δεν αφήνει τον γιόκα της να απομακρυνθεί από το...εσώρουχό της θα κατέκλυζαν τα μέσα ενημέρωσης.

Ως μαμά ενός 25χρονου γιου δεν θα με ενοχλούσε καθόλου να πάρει Οσκαρ και να το αφιερώσει στην σύντροφό του κι όχι σε μένα. Εκείνο που θα με θύμωνε, είναι εάν τελικά ένιωθε την ανάγκη να αναφερθεί στην μάνα του, να του φόρτωναν τον τίτλο του "μαμάκια". Και γράφω "φόρτωναν" γιατί στην Ελλάδα οι άνδρες είναι πιο ενοχικοί από τους ξένους με το θέμα αυτό, ίσως γιατί νιώθουν πως η ταμπέλα "μαμάκιας" απειλεί τον (κακώς εννοούμενο) ανδρισμό τους.

Δεν είναι τυχαίο πως τρεις από τους πιο σέξι σταρς του Χόλιγουντ, φέρουν με καμάρι τον τίτλο του "μαμάκια" και όχι μόνο δεν προσπαθούν να το αποποιηθούν, αλλά τον συντηρούν με κάθε τρόπο. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν έκρυψε ποτέ ότι η μαμά Νίνα, είναι ο άνθρωπος που τον επηρεάζει περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο, γεγονός που μάλλον χειρίζεται με μαεστρία η "γάτα" Αμάλ Αλαμουντίν. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ζούσε με την μαμά του Γκλόρια, μέχρι που ερωτεύτηκε την Ιρίνα Σάικ και απέκτησαν το μωρό τους (και υποψιάζομαι πως μετά τον χωρισμό τους, πάλι με τη μαμά του ζει). Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, δεν πάει πουθενά χωρίς την μαμά Ιρμελίν, ενώ δεν διστάζει να εμφανιστεί μαζί της σε επίσημες εκδηλώσεις του Χόλιγουντ. Στη φωτο που συνοδεύει το άρθρο μου, ο Μπράντλεϊ και ο Λίο, ποζάρουν καμαρωτοί καμαρωτοί με τις μαμάδες τους σε κάποια τελετή απονομής Χρυσής Σφαίρας.

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα, πολλές αγορομάνες "εγκληματούν" σε βάρος των γυιών τους, αρνούμενες να δεχτούν ότι μία άλλη γυναίκα θα μπει στην καρδιά τους. Άλλες τόσες μαμάδες γυιών όμως, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αγαπούν τα παιδιά τους! Και μπορεί κάποια αναγνώστρια να σκεφτεί  τώρα "τι μας λες ρε Μαρία; Ίδιο είναι να ανέχομαι την μάνα του Μπράντλεϊ Κούπερ και την μάνα του Μπάμπη;". Η απάντησή μου είναι "ναι, είναι ακριβώς το ίδιο".

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε δίκαιες, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως και πολλές γυναίκες σύντροφοι "εγκληματούν" σε βάρος των σχέσεών τους, συναγωνιζόμενες για πάντα την "μαμά" του καλού τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι ο "Μπράντλεϊ" ή ο "Μπάμπης" αλλά "η μανούλα" που τους γέννησε. 

Μάνα είναι μόνο μία, παγκοσμίως, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πριν γίνει μάνα, ήταν σύντροφος. Ενός άνδρα, που είχε κι εκείνος την δική του μάνα...  Ένας φαύλος κύκλος, μία αέναη κόντρα που συνήθως αποσκοπεί στην κατάκτηση της εξουσίας, στην κυριαρχία της μιας ή της άλλης πλευράς πάνω στον Μπράντλεϊ. Ή στον Μπάμπη....

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook
 

11 Μαρ. 2019

Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είχε μία ιδιαίτερη σχέση με το έθιμο του χαρταετού όταν ήταν μικρούλης. Τουλάχιστον δέκα μέρες πριν από την Καθαρά Δευτέρα, ξεκινούσε ο προβληματισμός για το χρώμα του χαρταετού που θα αγοράζαμε. 

-Κίτρινο, θα πάρουμε, έλεγε ο ΑΕΚτζής μπαμπάς.

Πράσινο, για να πάει ψηλότερα, έλεγα εγώ η πράσινη.

- Ο θείος Νίκος λέει ότι μόνο οι κόκκινοι αετοί φτάνουν στον ουρανό, σαν τον Ολυμπιακό...", μας έσπαγε τα νεύρα ο σπόρος, δασκαλεμένος από τον γαύρο αδελφό μου.

Αφού επιλέγαμε το χρώμα, περνούσαμε στην επόμενη φάση της επιχείρησης χαρταετός, δηλαδή στην αγορά του. Ο σπόρος, βλέπετε, δεν δεχόταν να τον προμηθευτούμε από όπου κι όπου αλλά επέμενε πεισματικά να περιμένουμε τον "κύριο αετοπώλη", που κάθε χρόνο έστηνε το εμπόρευμά του απέναντι από το σπίτι μας στο Τροκαντερό. Ερχόταν ο "αετοπώλης" αγοράζαμε αετό, ουρές, καλούμπες και μια γροθιά οι άνδρες της οικογένειας ξεκινούσαν προς αναζήτηση του σωστού σημείου απογείωσης που θα βοηθούσε στην επίτευξη του στόχου. 

Η αλήθεια είναι ότι ο παράγοντας "ούριος άνεμος" ουδόλως απασχολούσε τον μικρό Κωνσταντίνο, που θεωρούσε δεδομένο ότι ο δικός του αετός έπρεπε να πάει ψηλά. Πιο ψηλά από όλους! Με έναν ωστόσο απαράβατο όρo: ο ίδιος δεν θα συμμετείχε καθόλου στην προσπάθεια ανύψωσης του αετού. Καθόταν, λοιπόν, οκλαδόν σε μία άκρη και κουνούσε ανυπόμονα τα πόδια του, δυσανασχετώντας συνήθως με τους υπόλοιπους που ήταν εξαιρετικά αργοί για τα γούστα του:

-Ακόμη να τον ετοιμάσετε! Όλοι οι αετοί είναι στον ουρανό και ο δικός μου στο χώμα, τους έκανε παρατήρηση.

Έτρεχαν μπαμπάς, παππούς και θείος, μπερδεύονταν με τα σχοινιά, έπεφτε ο αετός, άντε ξανά μανά να τον σηκώσουν και όταν επιτέλους, μετά από μία και βάλε ώρα προσπάθειας, τα κατάφερναν, ο Κωνσταντίνος τον κοιτούσε χαμογελώντας, χειροκροτούσε με ενθουσιασμό, έπιανε την καλούμπα και... δύο λεπτά αργότερα τους έλεγε:

-Να φύγουμε τώρα. Πεινάω.

Όσο ήταν μκρούλης, ο μπαμπάς του έβρισκε χαριτωμένη την συμπεριφορά του, μόλις όμως πέρασε τα 8, άρχισε να προβληματίζεται:

-Μαρία, ο γιος σου είναι κακομαθημένος, μου έλεγε, αφού ως γνωστόν οι γιοι όταν είναι κακομαθημένοι αποκαλούνται "ο γιος σου" και ουχί "ο γιος μας". Δεν θα τον ξαναπάω για χαρταετό. Κάθεται και δίνει εντολές, μας βγαίνει η γλώσσα και μόλις τον δει στον ουρανό, βαριέται και θέλει να φύγουμε.

Πρέπει να ήταν περίπου 10 ετών ο Κωνσταντίνος, όταν περιμένοντας τον "κύριο αετοπώλη" να στήσει την πραμάτεια του απέναντι από το σπίτι μας, του άνοιξα κουβέντα για το θέμα:

-Κωνστατίνε μου, ο χαρταετός είναι δικός σου. Αν πραγματικά θέλεις να πάει πιο ψηλά από όλους, πρέπει να προσπαθήσεις μόνος σου, γι αυτό. Και όταν τα καταφέρεις, θα νιώσεις πολύ μεγαλύτερη χαρά από ό,τι να τα έχει καταφέρει ο μπαμπάς... ξεκίνησα την κουβέντα.

-Αυτό είναι το πρόβλημα, μου απάντησε με ύφος 30χρονου.

-Δηλαδή;, ζήτησα περισσότερες διευκρινίσεις.

-Εμένα από την Καθαρά Δευτέρα, μου αρέσουν μόνο  η λαγάνα και το ψητό χταποδάκι. Τον χαρταετό τον βαριέμαι. Είναι χαζομάρες να τρέχουμε όλοι μαζί με ένα πλαστικό πανί και να το πετάμε στον ουρανό και μετά να το κοιτάμε, χωρίς να γίνεται τίποτα άλλο, μου εξήγησε σοβαρά.

Τότε γιατί πας κάθε χρόνο με τον μπαμπά, τον παππού και τον θείο Νίκο και τους βάζεις και ταλαιπωρούνται να πετάξουν τον χαρταετό;, τον ρώτησα.

-Γιατί όλοι με ζαλίζουν όταν έρχονται Απόκριες "Κωνσταντίνε φέτος ο αετός μας θα πάει πιο ψηλά από όλους" και "Κωνσταντίνε θα βάλουμε την πιο μεγάλη ουρά". Για να μην τους στενοχωρήσω πάω, μου απάντησε αφοπλιστικά, ρίχνοντας φως στο μυστήριο της κακομαθημένης συμπεριφοράς του.

Το "καψόνι χαρταετός", είχε επιτέλους αποκωδικοποιηθεί! 

Πριν πάρετε τις ραχούλες λοιπόν σήμερα, ρωτήστε με τρόπο τα παιδιάς σας πώς πραγματικά επιθυμούν να περάσουν την ημέρα. Ή καλύτερα θυμηθείτε την εποχή που είσαστε εσείς παιδιά και πολλά από τα έθιμα "των μεγάλων" έμοιαζαν με καταναγκαστικά έργα. Καλά κούλουμα σε όλους! Με ή χωρίς χαρταετό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

17 Ιαν. 2019

Δεν το έχω εύκολο το κλάμα. Όχι πως το καταπιέζω ή δεν θέλω να κλαίω μπροστά σε άλλους και λοιπά τέτοια συμπλέγματα. Μάλλον είναι "κατασκευαστικό" το πρόβλημα. Δεν κλαίω εύκολα. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να γεμίσουν τα μάτια μου με δάκρυα ευτυχίας ή στενοχώριας. Ο γιος μου, ο άντρας μου, οι γονείς μου, ο αδελφός μου, κάποιοι φίλοι καρδιάς... Κι ένας ξένος. 

Αυτόν τον τελευταίο, είχα την τύχη να τον συναντήσω πέντε φορές από κοντά, και να γοητευτώ όλες το ίδιο σαν να ήταν η πρώτη, όμως δεν τόλμησα ποτέ να του αποκαλύψω την επίδραση που ασκούσε πάνω μου. Το όνομά του; Αντώνης Βαρδής.

Δεν γίνεται να ακούσω τραγούδι του, που να το ερμηνεύει ο ίδιος, χωρίς να δακρύσω, υπάρχει όμως κι ένα που είναι ικανό να με κάνει να πλαντάξω στο κλάμα. Ίσως γιατί τους στίχους του υπογράφει ένας άνθρωπος που είναι για μένα σαν μεγάλος αδελφός. Ο Αντώνης Ανδρικάκης.

Ο τίτλος του; "Θέλω να σε δω" (ακούστε το εδώ).

Το άκουσα για πρώτη φορά το 1997. Πριν από 22 χρόνια. Είχα αφήσει τον γιο μου στο νηπιαγωγείο κι επέστρεφα στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Στη Λεωφόρο Συγγρού δυνάμωσα την ένταση του ραδιοφώνου γιατί το τραγούδι, αν και άγνωστο τότε, από τις πρώτες κιόλας νότες "μύριζε" Αντώνη Βαρδή. 

"Η νύχτα έπεσε νωρίς, πού να με βρεις κι εγώ απόψε πού να ψάξω. Στο δρόμο δυο περαστικοί κι από το μπαρ η μουσική..." έφτασε η φωνή του στα αυτιά μου και αυτομάτως τα μάτια μου θόλωσαν.

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω. Θέλω να σε δω, μπορώ να συγχωρώ να σε δικαιολογώ γιατί ακόμα σ’ αγαπάω" συνέχισε στο ρεφρέν και τα δάχτυλά μου μόλις που πρόλαβαν να πατήσουν τα alarm του αυτοκινήτου, πριν καταρρεύσω. Ήταν αδύνατο να συνεχίσω να οδηγώ. Σταμάτησα σε μία άκρη στο ύψος του Ωνασείου και έκλαψα με την ησυχία μου.

"Το νέο τραγούδι του Αντώνη Βαρδή, σε μουσική του ίδιου και στίχους του Αντώνη Ανδρικάκη" άκουσα τον παρουσιαστή να λέει και χωρίς δεύτερη σκέψη σχημάτισα στο κινητό μου το τηλέφωνο του αδελφικού φίλου, Αντώνη Ανδρικάκη. Η ώρα ήταν μόλις 8.00 το πρωί. Υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να κοιμάται και ο ίδιος και η γυναίκα του, η "αδελφή" μου η Μάικα, αλλά γι αυτό είναι οι φίλοι! Για να ξυπνάνε όταν σπαράζουμε!

"Γεια σου Αντώνη. Η Μαρία είμαι. Άκουσα μόλις το "Θέλω να σε δω" στο ραδιόφωνο κι έχω σταματήσει στη Συγγρού με το αυτοκίνητο και κλαίω" του είπα.

Γέλασε. Γιατί ήταν το μόνο που είχε περιθώριο να κάνει. Βρισκόταν σε ένα βαγόνι του τρένου, στριμωγμένος ανάμεσα σε άλλους αγουροξυπνημένους που πήγαιναν στις δουλειές τους. Τι να μου απαντήσει ο άνθρωπος;

Από ένα περίεργο παιχνίδι συμπτώσεων (;), το 2009, την στιγμή που έμαθα από τους γιατρούς ότι ο άντρας μου είχε καρκίνο, έφτασε δυνατά στα αυτιά μου από ένα αυτοκίνητο που περνούσε η φωνή του Αντώνη Βαρδή: 

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω..."

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια από τότε, για να καταφέρω να το ξανακούσω. Με τα μάτια μου να ξεχειλίζουν από δάκρυα ανακούφισης. Δάκρυα χαράς!

Σε ευχαριστώ Αντώνη Ανδρικάκη. Σε ευχαριστώ Αντώνη Βαρδή!

Είναι χάρισμα να αγγίζεις τις ψυχές των ανθρώπων με την μουσική και τους στίχους σου! Ευλογημένο από τον ίδιο τον Θεό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

 

30 Οκτ. 2018

Η μόνη σημαντική στιγμή της που δεν ήμουν εκεί, ήταν η γέννησή της, αφού με τους γονείς της γνωρίστηκα έναν χρόνο αργότερα. Την ίδια την συνάντησα για πρώτη φορά την ημέρα του γάμου μου, τον Σεπτέμβριο του '92, δεκαπέντε μηνών μπαλίτσα, με τα πιο λαχταριστά μάγουλα που είχα δει ποτε σε μωρό, ένα πανέμορφο κεφάλι πνιγμένο στις μπούκλες και δυο μάτια, μα τι μάτια!



Στα χρόνια που ακολούθησαν η μπαλίτσα έγινε η κολλητή φίλη του, κατά 18 μήνες μικρότερου, γιου μου και η κόρη που κάθε γονιός θα ήθελε να έχει: υπάκουη, υπεύθυνη, αβίαστα μελετηρή, αριστούχος στο σχολείο της, πτυχιούχος των ΜΜΕ του Καποδιστριακού στα 21 της (από την ορκομωσία της το 2104 είναι η επόμενη φωτογραφία), κάτοχος Μεταπτυχιακού στα 23 της, άριστη γνώστρια 3 ξένων γλωσσών στα 24 της. Και μια μελαχροινή καλλονή! Που χάρισε την καρδιά της στον Γιάννη Τζαγκαράκη κι ένωσε την ζωή της μαζί του πριν από δύο καλοκαίρια.

Η Μαρία ήταν μόλις 12 ετών, όταν ο Κώστας Χαρδαβελλας, ο σύζυγός μου, γύρισε και μας είπε, "αυτή είναι γεννημένη δημοσιογράφος!". Αλλά και στις αρχές του 2017, όταν η Μαρία ξεκίνησε την συνεργασία της με το Star.gr, ήταν πάλι ο Κώστας  που διαβάζοντας την πρώτη της συνέντευξη σχολίασε "αυτό είναι απλώς η προθέρμανση". Σαράντα χρόνια φούρναρης, κάτι παραπάνω θα ξέρει, σκεφτηκαμε. Και προφανώς ήξερε.

Εδώ και λίγες εβδομάδες η Μαρία Ανδρικάκη ανήκει στο δυναμικό του Open beyond και καλύπτει το διεθνές ρεπορτάζ για την πρωινή ζώνη. Αν και μεγάλωσε μέσα στο σπίτι μας, μάθαμε για την πρόσληψή της στον σταθμό αφού είχε ήδη υπογραψει την σύμβαση της. Περήφανη, εγωίστρια, ξεροκέφαλη, πεισματάρα (φτυστή ο μπαμπάς της, ο δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και στιχουργός Αντώνης Ανδρικάκης), δεν ζήτησε ποτέ τη  βοήθεια μας. Και καλά έκανε! Γιατί απλώς, δεν την χρειάζεται!

Ξέρω ότι μπορεί και να μού θυμώσει λίγο για το κείμενο αυτό (αφού προτιμάει τους χαμηλούς τόνους), αλλά δεν θα τολμήσει να παραπονεθεί. Έχει μάθει από μωρό, ότι με εμένα (και με τον μπαμπά της) είναι καλύτερα να μην διαφωνείς! Εξάλλου, η πραγματική πρωταγωνίστρια του άρθρου μου, δεν είναι η ίδια. Είναι η μανούλα της. Η Μάικα Ανδρικάκη που ήταν πάντα εκεί, στο παρασκήνιο, ένα βήμα πίσω της, έτοιμη να παρέμβει σε πιθανό στραβοπάτημα. Σε αυτήν θέλω να πω ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ! Έκανες σπουδαία δουλειά φιλενάδα! 

Υ.Γ. Όσοι διαβάσατε το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", το πρώτο μου βιβλίο, ξέρετε ότι το όνομα της ηρωίδας του είναι Μάικα. Και ναι, είναι δανεισμένο από την μαμά της Μαρίας. Για γούρι. Και όχι μόνο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com