31 Μαϊ. 2019

Καν΄το όπως ο Κωνσταντίνος (μου)...

Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είναι 26 χρονών. Διαβάζοντας το βιογραφικό του, βάζεις στοίχημα πως είναι τουλάχιστον 35:
Πτυχιούχος Διαιτολογίας από το King's College του Λονδίνου στα 22 του.
Πρώτο Μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Liverpool στα 23 του.
Δεύτερο Μεταπτυχιακό στην Εκτίμηση και Διαχείριση Επαγγελματικού, Περιβαλλοντικού και Φαρμακευτικού Κινδύνου  (ούτε που ξέρω τι είναι αυτό...) από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ στα 25 του.
Υποψήφιος διδάκτορας της Ιατρικής Αθηνών (με αντικείμενο που αφορά την διατροφή και τον καρκίνο του μαστού ή κάτι τέτοιο...) στα 26 του.
Και ταυτόχρονα γνώστης της Αγγλικής και της Γαλλικής γλώσσας. Συνεργάτης Διαιτολογικού γραφείου. Και "φρέσκος" Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Παλαιού Φαλήρου.

"Μα πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά;" ρωτούν οι περισσότεροι.
"Είναι πολύ μελετηρός, ε;", υποθέτουν κάποιοι.
"Είναι σπασικλάκι", συμπεραίνουν με ευκολία κάποιοι άλλοι. 
"Τίποτε από τα δύο", τους απαντώ. "Είναι απλώς ο Κωνσταντίνος".

Η αλήθεια είναι πως έχω υπάρξει πολύ αυστηρή μαμά. Ειδικά σε θέματα προγράμματος (τι ώρα διαβάζουμε, τι ώρα κοιμόμαστε, πόση ώρα παίζουμε ηλεκτρονικό...) νομίζω ότι την πειθαρχία που επιχείρησα να επιβάλλω στον γιο μου, θα την ζήλευε κι ο Στρατηγός Πάττον.

Ποια ήταν η στάση του Κωνσταντίνου σε όλα αυτά; Έκανε τα πάντα, με τον δικό του τρόπο.

Δεν διάβασε ποτέ υπερβολικά. Δεν ήταν ο άριστος μαθητής που έπαιρνε συνεχώς 20άρια. Ούρλιαζα η μάνα "αν δεν διαβάσεις περισσότερο δεν θα καταφέρεις τίποτα" κι εκείνος κλεινόταν στο δωμάτιό του παριστάνοντας ότι μελετάει, με τα ακουστικά στο αυτί, που τον βοηθούσαν να μην με ακούει. Στα μαθήματα που αγαπούσε (Χημεία, Βιολογία, Φυσική, Μαθηματικά) "έσκιζε"- κυρίως γιατί τα κατείχε απολύτως. Στα υπόλοιπα, "τσιμπολογούσε" μονίμως καλούς βαθμούς- χάρη στην έμφυτη ευγένεια και την καπατσοσύνη του. 

Με τον αθλητισμό δεν τα πήγε ποτέ καλά. Αντίθετα, του άρεσε η υποκριτική. Συμμετείχε στο Θεατρικό Τμήμα, χάνοντας πολλές ώρες διαβάσματος.
"Τι το θές το θέατρο; Δεν θα σου χρειαστεί σε κάτι", γκρίνιαζα εγώ, αφού -αν και "κουκουβάγια"- αντιλαμβανόμουν ότι δεν ήταν δα και ταλεντάρα το παιδί! Κι όμως, έπαιρνε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε όλες τις παραστάσεις.
"Γιατί;" ρώτησα κάποτε τον σκηνοθέτη/δάσκαλό του.
"Γιατί τους θέλει πολύ και του διεκδικεί πιο δυναμικά από τους άλλους", ήρθε η εξήγηση.

Αποφάσισε από πολύ νωρίς ότι θα γίνει Διαιτολόγος.
"Θα προσπαθήσω να μπω στο King's College του Λονδίνου ή στο Χαροκόπειο", μας ανακοίνωσε.
"Μακάρι βρε αγόρι μου αλλά επειδή είναι και τα δύο πολύ υψηλοί στόχοι, ας προετοιμάσουμε κι ένα plan b", του είπαμε.
"Δεν χρειάζεται. Το ΄χω", μας καθησύχασε. 

Ο καρκίνος του μπαμπά του, τον βρήκε στις αρχές της Β Λυκείου. Δύσκολη περίοδος. Τη χειρίστηκε με τρόπο υποδειγματικό.

Το γράμμα από το King's College, που τον καλούσε στο Λονδίνο να περάσει από προφορική συνέντευξη, τον βρήκε στην εποχή που κατέρρεε το Alter, αλλάζοντας καταλυτικά την ζωή της οικογένειάς μας. Ούτε αυτό τον επηρέασε.

Κέρδισε την είσοδό του εκεί, χωρίς δίδακτρα- ο ένας από τους δύο Έλληνες της χρονιάς του, μετά από ένα interview που εκ των υστέρων μάθαμε ότι εντυπωσίασε του Άγγλους καθηγητές του. Ίσως και να βοήθησαν λίγο τα μαθήματα υποκριτικής... Οι όροι ωστόσο που έθεσε το Πανεπιστήμιο, ήταν αυστηροί: "Πρέπει να γράψεις 19 στην Βιολογία και στη Χημεία στις Πανελλαδικές και να βγάλεις 18,5 μέσο όρο στο Εθνικό Απολυτήριο".

Τα 19άρια τα έγραψε. Μια αναποδιά όμως στην Εκθεση των Πανελλαδικών, έθεσε σε κίνδυνο τον μέσο όρο του. Την ημέρα που πήρε τα αποτελέσματα, πήγε ολομοναχος στο γραφείο του Λυκειάρχη. "Χρειάζομαι 18,5 αλλιώς δεν θα μπορέσω να πάω στο King's College. Μπορείτε να μου πειτε αν το πιάνω, αλλιώς να με βοηθήσετε ανεβάζοντας μου λίγο τους βαθμούς σε κάποια δευτερεύοντα μαθήματα;" του είπε με θράσος.
Χαμογέλασε ο άνθρωπος. "Καλες σπουδές να έχεις στο Λονδίνο" του απάντησε.

Τα χρόνια στο Λονδίνο, ήταν για όλους μας δύσκολα. Κάθε τρίμηνο εξετάσεις του μπαμπά για να βεβαιωθούμε ότι ο καρκίνος δεν επέστρεψε. Αλλαγή στην οικογενειακή καθημερινότητα λόγω του οριστικού λουκέτου του Alter. Κι ο Κωνσταντίνος εκεί. Τάχα μου cool και ψύχραιμος. "Ο μπαμπάς καλά;" ρωτούσε δήθεν αδιάφορα λίγο πριν κλείσουμε την επικοινωνία στο Skype. Δεν ζήτησε ποτέ παραπάνω χρήματα από αυτά που του στέλναμε. Ακόμη κι όταν του τελειώνανε, εκείνος έβρισκε τρόπους να τα βγάζει πέρα χωρίς να μας επιβαρύνει ούτε στιγμή.

Την ημέρα της αποφοίτησής του, μας ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να επιστρέψει στην Ελλάδα.
"Είναι καμμένη γη" του είπαμε.
"Θέλω να δοκιμάσω να δω να μπορώ να την βοηθήσω να ξανανθίσει" μας συγκίνησε με την αποφασίστικότητά του.

Πέρασαν από τότε 5 χρόνια. Ο Κωνσταντίνος μου ολοκλήρωσε δύο Μεταπτυχιακά, είναι υποψήφιος Διδάκτορας στην Ιατρική Αθηνών και κάθε μέρα παλεύει να κάνει ένα βηματάκι παραπάνω.

Όταν μας είπε ότι θέλει να θέσει υποψηφιότητα για Δημοτικός Σύμβουλος στο Παλαιό Φάληρο, ο μπαμπάς του καμάρωσε. "Από εμένα πήρε το μικρόβιο", είπε.
Εγώ πάλι, αντέδρασα. "Πού πας να μπλέξεις; Ασχολήσου με τις σπουδές και την δουλειά σου".

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, δεν έκανε τίποτα "σωστά". Ακολούθησε μια δική του, ανορθόδοξη θα την έλεγα, στρατηγική.
"Καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις καμία πιθανότητα να εκλεγείς;"  σχολίασα -η σοφή!- λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. 
"Δεν πειράζει. Αν όμως εκλεγώ, θα το έχω κάνει με τον δικό μου τρόπο", με έβαλε στη θέση μου. Εξελέγη μέσα στους 10 πρώτους υποψήφιους από όλους τους Συνδυασμούς του Παλαιού Φαλήρου!

Αυτός είναι και ο λόγος που επέλεξα τον τίτλο "Κάν΄το όπως ο Κωνσταντίνος" γι αυτό το άρθρο. Γιατί τώρα πια ξέρω ότι όσο κι αν εμείς οι γονείς αγωνιούμε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας με τρόπο που θεωρούμε "καλύτερο", τελικά υπάρχει κι άλλος. Ο δικός τους τρόπος

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com