Οικογένεια

14 Σεπ. 2020

Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με ταξιδεύει κάθε χρόνο στην πιο δυνατή και αξεπέραστη στιγμή από την μαθητική ζωή του 27χρονου πλέον γιου μου. 

Μοναχοπαίδι, αντιμετωπίζαμε κάθε πρώτη του φορά σαν κοσμογονία. Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό, στο προνήπιο, στο νηπιαγωγείο, στο καράτε, στο θεατρικό παιχνίδι, στο δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο κι ύστερα η φυγή για σπουδές στο εξωτερικό, η πρώτη φορά στην φοιτητική εστία, η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο, η πρώτη μέρα στον στρατό... Δεκάδες οι "πρώτες φορές" έντονα και πρωτόγνωρα τα συναισθήματα.

Ξεφυλλίζοντας όμως το άλμπουμ της ζωής μας, υπάρχει μία, που βρίσκεται στην κορυφαία θέση στην καρδιά της μανούλας, δηλαδή τη δική μου. Μια στιγμή τόσο ισχυρή και κομβική που μέχρι σήμερα καμία άλλη δεν κατάφερε να την ρίξει από τον "θρόνο της": η πρώτη μέρα του γιου μας στο δημοτικό σχολείο!

Έντεκα Σεπτεμβρίου 1999, μόλις τέσερεις μέρες μετά από τον καταστροφικό σεισμό στην Πάρνηθα, εγώ έπρεπε να πάρω τον εξάχρονο Κωνσταντίνο και να τον πάω σε ένα μεγάλο κτήριο, με πολλά παράθυρα, έπιπλα και αντικείμενα κρεμασμένα στους τοίχους και το χειρότερο όλων, πολλά μεγαλύτερα παιδάκια!

Ντρέπομαι που το γράφω, όμως ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου εκείνη την πρώτη μέρα στο δημοτικό, δεν ήταν το ενδεχόμενο ενός σεισμού εν ώρα μαθήματος. Ήταν να μην πατήσουν το παιδί μου τα μεγαλύτερα παιδιά, έτσι όπως έτρεχαν σαν αφηνιασμένα στην αυλή! Τώρα που το σκέφτομαι από την απόσταση των εικοσιενός ετών, αντιλαμβάνομαι ότι ήταν πρακτικά αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο, ειδικά στον δικό μου γιο που περνούσε δυο κεφάλια σχεδόν όλους τους συμμαθητές του, όμως τότε αυτό φάνταζε ασήμαντη λεπτομερεια.

Το παιδί μου ήταν μικρό. Και πήγαινε για πρώτη φορά σε ένα τόσο μεγάλο κτήριο με τόσα πολλά παιδιά και τόσο μεγάλους κινδύνους να παραμονεύουν σε κάθε γωνιά! Αυτή ήταν η πραγματικότητα! Όλα τα άλλα, τα άκουγα βερεσέ... 

Με αυτές τις σκέψεις στο κεφάλι μου είχα παρακολουθήσει τον αγιασμό και αμέσως μετά τη λήξη του είχα μείνει στην αυλή μαζί με τους άλλους γονείς-πρωτάκια περιμένοντας οδηγίες από την διευθύντρια του σχολείου. 

"Και τώρα θα ήθελα να σας πω το σημαντικότερο όλων" την θυμάμαι να μας λέει ολοκληρώνοντας την σύντομη ομιλία της. "Ξέρω ότι η ανάγκη σας είναι να μείνετε εδώ, στην αυλή ή έξω από την πόρτα του σχολείου, μέχρι το πρώτο διάλειμμα. Θέλω όμως να σας διαβεβαιωσω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στο παιδί σας είναι να σηκωθείτε να φύγετε. Μακριά. Να πάτε στο σπίτι σας, στη δουλειά σας και να μην επιστρέψετε εδώ πριν από το σχόλασμα".

Στα Ιμαλάια να μου ζητούσε να ανέβω, πιο εύκολο θα μου ακουγόταν. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου, είδα την εικόνα του Κωνσταντίνου ποδοπατημένου στην αυλή με αμέτρητα παιδιά να τρέχουν γύρω του στο διάλειμμα! Ανοίγοντάς τα, είχα πάρει την απόφαση μου.

Θα έφευγα! Χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Δική μου ήταν η ανασφάλεια, δική μου και η ανάγκη να μείνω κοντά του. Εκείνος ήμουν σίγουρη ότι μπορούσε να τα καταφέρει μια χαρά χωρίς εμένα. Δεν την ξέχασα ποτέ εκείνη τη στιγμή. Τα πενήντα, εκατό βήματα που περπάτησα μέχρι την εξοδο του σχολείου, με συνοδεύουν ακόμη, δεκαοκτώ χρόνια τώρα. Μαζί τους και η απάντηση του γιου μου στην ερώτηση "πώς πέρασες την πρώτη σου μέρα στο δημοτικο;" όταν χτύπησε το κουδούνι για το σχόλασμα:

"Πάρα πολύ ωραία! Θα έρχομαι κάθε μέρα. Έχει ένα μαγαζάκι που δίνεις ένα λεφτό για να αγοράσεις κουλούρι και σου δίνουν πίσω πολλά λεφτά", μου είχε πει γεμάτος ενθουσιασμό, περιγράφοντας έτσι με τον δικό του τρόπο την πρώτη οικονομική συναλλαγή που είχε κάνει στην καντίνα. Εκεί που δίνοντας ένα κέρμα των 50 δραχμών, είχε πάρει ρέστα "πολλά λεφτά".

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

31 Μαϊ. 2019

Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είναι 26 χρονών. Διαβάζοντας το βιογραφικό του, βάζεις στοίχημα πως είναι τουλάχιστον 35:
Πτυχιούχος Διαιτολογίας από το King's College του Λονδίνου στα 22 του.
Πρώτο Μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Liverpool στα 23 του.
Δεύτερο Μεταπτυχιακό στην Εκτίμηση και Διαχείριση Επαγγελματικού, Περιβαλλοντικού και Φαρμακευτικού Κινδύνου  (ούτε που ξέρω τι είναι αυτό...) από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ στα 25 του.
Υποψήφιος διδάκτορας της Ιατρικής Αθηνών (με αντικείμενο που αφορά την διατροφή και τον καρκίνο του μαστού ή κάτι τέτοιο...) στα 26 του.
Και ταυτόχρονα γνώστης της Αγγλικής και της Γαλλικής γλώσσας. Συνεργάτης Διαιτολογικού γραφείου. Και "φρέσκος" Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Παλαιού Φαλήρου.

"Μα πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά;" ρωτούν οι περισσότεροι.
"Είναι πολύ μελετηρός, ε;", υποθέτουν κάποιοι.
"Είναι σπασικλάκι", συμπεραίνουν με ευκολία κάποιοι άλλοι. 
"Τίποτε από τα δύο", τους απαντώ. "Είναι απλώς ο Κωνσταντίνος".

Η αλήθεια είναι πως έχω υπάρξει πολύ αυστηρή μαμά. Ειδικά σε θέματα προγράμματος (τι ώρα διαβάζουμε, τι ώρα κοιμόμαστε, πόση ώρα παίζουμε ηλεκτρονικό...) νομίζω ότι την πειθαρχία που επιχείρησα να επιβάλλω στον γιο μου, θα την ζήλευε κι ο Στρατηγός Πάττον.

Ποια ήταν η στάση του Κωνσταντίνου σε όλα αυτά; Έκανε τα πάντα, με τον δικό του τρόπο.

Δεν διάβασε ποτέ υπερβολικά. Δεν ήταν ο άριστος μαθητής που έπαιρνε συνεχώς 20άρια. Ούρλιαζα η μάνα "αν δεν διαβάσεις περισσότερο δεν θα καταφέρεις τίποτα" κι εκείνος κλεινόταν στο δωμάτιό του παριστάνοντας ότι μελετάει, με τα ακουστικά στο αυτί, που τον βοηθούσαν να μην με ακούει. Στα μαθήματα που αγαπούσε (Χημεία, Βιολογία, Φυσική, Μαθηματικά) "έσκιζε"- κυρίως γιατί τα κατείχε απολύτως. Στα υπόλοιπα, "τσιμπολογούσε" μονίμως καλούς βαθμούς- χάρη στην έμφυτη ευγένεια και την καπατσοσύνη του. 

Με τον αθλητισμό δεν τα πήγε ποτέ καλά. Αντίθετα, του άρεσε η υποκριτική. Συμμετείχε στο Θεατρικό Τμήμα, χάνοντας πολλές ώρες διαβάσματος.
"Τι το θές το θέατρο; Δεν θα σου χρειαστεί σε κάτι", γκρίνιαζα εγώ, αφού -αν και "κουκουβάγια"- αντιλαμβανόμουν ότι δεν ήταν δα και ταλεντάρα το παιδί! Κι όμως, έπαιρνε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε όλες τις παραστάσεις.
"Γιατί;" ρώτησα κάποτε τον σκηνοθέτη/δάσκαλό του.
"Γιατί τους θέλει πολύ και του διεκδικεί πιο δυναμικά από τους άλλους", ήρθε η εξήγηση.

Αποφάσισε από πολύ νωρίς ότι θα γίνει Διαιτολόγος.
"Θα προσπαθήσω να μπω στο King's College του Λονδίνου ή στο Χαροκόπειο", μας ανακοίνωσε.
"Μακάρι βρε αγόρι μου αλλά επειδή είναι και τα δύο πολύ υψηλοί στόχοι, ας προετοιμάσουμε κι ένα plan b", του είπαμε.
"Δεν χρειάζεται. Το ΄χω", μας καθησύχασε. 

Ο καρκίνος του μπαμπά του, τον βρήκε στις αρχές της Β Λυκείου. Δύσκολη περίοδος. Τη χειρίστηκε με τρόπο υποδειγματικό.

Το γράμμα από το King's College, που τον καλούσε στο Λονδίνο να περάσει από προφορική συνέντευξη, τον βρήκε στην εποχή που κατέρρεε το Alter, αλλάζοντας καταλυτικά την ζωή της οικογένειάς μας. Ούτε αυτό τον επηρέασε.

Κέρδισε την είσοδό του εκεί, χωρίς δίδακτρα- ο ένας από τους δύο Έλληνες της χρονιάς του, μετά από ένα interview που εκ των υστέρων μάθαμε ότι εντυπωσίασε του Άγγλους καθηγητές του. Ίσως και να βοήθησαν λίγο τα μαθήματα υποκριτικής... Οι όροι ωστόσο που έθεσε το Πανεπιστήμιο, ήταν αυστηροί: "Πρέπει να γράψεις 19 στην Βιολογία και στη Χημεία στις Πανελλαδικές και να βγάλεις 18,5 μέσο όρο στο Εθνικό Απολυτήριο".

Τα 19άρια τα έγραψε. Μια αναποδιά όμως στην Εκθεση των Πανελλαδικών, έθεσε σε κίνδυνο τον μέσο όρο του. Την ημέρα που πήρε τα αποτελέσματα, πήγε ολομοναχος στο γραφείο του Λυκειάρχη. "Χρειάζομαι 18,5 αλλιώς δεν θα μπορέσω να πάω στο King's College. Μπορείτε να μου πειτε αν το πιάνω, αλλιώς να με βοηθήσετε ανεβάζοντας μου λίγο τους βαθμούς σε κάποια δευτερεύοντα μαθήματα;" του είπε με θράσος.
Χαμογέλασε ο άνθρωπος. "Καλες σπουδές να έχεις στο Λονδίνο" του απάντησε.

Τα χρόνια στο Λονδίνο, ήταν για όλους μας δύσκολα. Κάθε τρίμηνο εξετάσεις του μπαμπά για να βεβαιωθούμε ότι ο καρκίνος δεν επέστρεψε. Αλλαγή στην οικογενειακή καθημερινότητα λόγω του οριστικού λουκέτου του Alter. Κι ο Κωνσταντίνος εκεί. Τάχα μου cool και ψύχραιμος. "Ο μπαμπάς καλά;" ρωτούσε δήθεν αδιάφορα λίγο πριν κλείσουμε την επικοινωνία στο Skype. Δεν ζήτησε ποτέ παραπάνω χρήματα από αυτά που του στέλναμε. Ακόμη κι όταν του τελειώνανε, εκείνος έβρισκε τρόπους να τα βγάζει πέρα χωρίς να μας επιβαρύνει ούτε στιγμή.

Την ημέρα της αποφοίτησής του, μας ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να επιστρέψει στην Ελλάδα.
"Είναι καμμένη γη" του είπαμε.
"Θέλω να δοκιμάσω να δω να μπορώ να την βοηθήσω να ξανανθίσει" μας συγκίνησε με την αποφασίστικότητά του.

Πέρασαν από τότε 5 χρόνια. Ο Κωνσταντίνος μου ολοκλήρωσε δύο Μεταπτυχιακά, είναι υποψήφιος Διδάκτορας στην Ιατρική Αθηνών και κάθε μέρα παλεύει να κάνει ένα βηματάκι παραπάνω.

Όταν μας είπε ότι θέλει να θέσει υποψηφιότητα για Δημοτικός Σύμβουλος στο Παλαιό Φάληρο, ο μπαμπάς του καμάρωσε. "Από εμένα πήρε το μικρόβιο", είπε.
Εγώ πάλι, αντέδρασα. "Πού πας να μπλέξεις; Ασχολήσου με τις σπουδές και την δουλειά σου".

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, δεν έκανε τίποτα "σωστά". Ακολούθησε μια δική του, ανορθόδοξη θα την έλεγα, στρατηγική.
"Καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις καμία πιθανότητα να εκλεγείς;"  σχολίασα -η σοφή!- λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. 
"Δεν πειράζει. Αν όμως εκλεγώ, θα το έχω κάνει με τον δικό μου τρόπο", με έβαλε στη θέση μου. Εξελέγη μέσα στους 10 πρώτους υποψήφιους από όλους τους Συνδυασμούς του Παλαιού Φαλήρου!

Αυτός είναι και ο λόγος που επέλεξα τον τίτλο "Κάν΄το όπως ο Κωνσταντίνος" γι αυτό το άρθρο. Γιατί τώρα πια ξέρω ότι όσο κι αν εμείς οι γονείς αγωνιούμε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας με τρόπο που θεωρούμε "καλύτερο", τελικά υπάρχει κι άλλος. Ο δικός τους τρόπος

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

11 Μαρ. 2019

Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είχε μία ιδιαίτερη σχέση με το έθιμο του χαρταετού όταν ήταν μικρούλης. Τουλάχιστον δέκα μέρες πριν από την Καθαρά Δευτέρα, ξεκινούσε ο προβληματισμός για το χρώμα του χαρταετού που θα αγοράζαμε. 

-Κίτρινο, θα πάρουμε, έλεγε ο ΑΕΚτζής μπαμπάς.

Πράσινο, για να πάει ψηλότερα, έλεγα εγώ η πράσινη.

- Ο θείος Νίκος λέει ότι μόνο οι κόκκινοι αετοί φτάνουν στον ουρανό, σαν τον Ολυμπιακό...", μας έσπαγε τα νεύρα ο σπόρος, δασκαλεμένος από τον γαύρο αδελφό μου.

Αφού επιλέγαμε το χρώμα, περνούσαμε στην επόμενη φάση της επιχείρησης χαρταετός, δηλαδή στην αγορά του. Ο σπόρος, βλέπετε, δεν δεχόταν να τον προμηθευτούμε από όπου κι όπου αλλά επέμενε πεισματικά να περιμένουμε τον "κύριο αετοπώλη", που κάθε χρόνο έστηνε το εμπόρευμά του απέναντι από το σπίτι μας στο Τροκαντερό. Ερχόταν ο "αετοπώλης" αγοράζαμε αετό, ουρές, καλούμπες και μια γροθιά οι άνδρες της οικογένειας ξεκινούσαν προς αναζήτηση του σωστού σημείου απογείωσης που θα βοηθούσε στην επίτευξη του στόχου. 

Η αλήθεια είναι ότι ο παράγοντας "ούριος άνεμος" ουδόλως απασχολούσε τον μικρό Κωνσταντίνο, που θεωρούσε δεδομένο ότι ο δικός του αετός έπρεπε να πάει ψηλά. Πιο ψηλά από όλους! Με έναν ωστόσο απαράβατο όρo: ο ίδιος δεν θα συμμετείχε καθόλου στην προσπάθεια ανύψωσης του αετού. Καθόταν, λοιπόν, οκλαδόν σε μία άκρη και κουνούσε ανυπόμονα τα πόδια του, δυσανασχετώντας συνήθως με τους υπόλοιπους που ήταν εξαιρετικά αργοί για τα γούστα του:

-Ακόμη να τον ετοιμάσετε! Όλοι οι αετοί είναι στον ουρανό και ο δικός μου στο χώμα, τους έκανε παρατήρηση.

Έτρεχαν μπαμπάς, παππούς και θείος, μπερδεύονταν με τα σχοινιά, έπεφτε ο αετός, άντε ξανά μανά να τον σηκώσουν και όταν επιτέλους, μετά από μία και βάλε ώρα προσπάθειας, τα κατάφερναν, ο Κωνσταντίνος τον κοιτούσε χαμογελώντας, χειροκροτούσε με ενθουσιασμό, έπιανε την καλούμπα και... δύο λεπτά αργότερα τους έλεγε:

-Να φύγουμε τώρα. Πεινάω.

Όσο ήταν μκρούλης, ο μπαμπάς του έβρισκε χαριτωμένη την συμπεριφορά του, μόλις όμως πέρασε τα 8, άρχισε να προβληματίζεται:

-Μαρία, ο γιος σου είναι κακομαθημένος, μου έλεγε, αφού ως γνωστόν οι γιοι όταν είναι κακομαθημένοι αποκαλούνται "ο γιος σου" και ουχί "ο γιος μας". Δεν θα τον ξαναπάω για χαρταετό. Κάθεται και δίνει εντολές, μας βγαίνει η γλώσσα και μόλις τον δει στον ουρανό, βαριέται και θέλει να φύγουμε.

Πρέπει να ήταν περίπου 10 ετών ο Κωνσταντίνος, όταν περιμένοντας τον "κύριο αετοπώλη" να στήσει την πραμάτεια του απέναντι από το σπίτι μας, του άνοιξα κουβέντα για το θέμα:

-Κωνστατίνε μου, ο χαρταετός είναι δικός σου. Αν πραγματικά θέλεις να πάει πιο ψηλά από όλους, πρέπει να προσπαθήσεις μόνος σου, γι αυτό. Και όταν τα καταφέρεις, θα νιώσεις πολύ μεγαλύτερη χαρά από ό,τι να τα έχει καταφέρει ο μπαμπάς... ξεκίνησα την κουβέντα.

-Αυτό είναι το πρόβλημα, μου απάντησε με ύφος 30χρονου.

-Δηλαδή;, ζήτησα περισσότερες διευκρινίσεις.

-Εμένα από την Καθαρά Δευτέρα, μου αρέσουν μόνο  η λαγάνα και το ψητό χταποδάκι. Τον χαρταετό τον βαριέμαι. Είναι χαζομάρες να τρέχουμε όλοι μαζί με ένα πλαστικό πανί και να το πετάμε στον ουρανό και μετά να το κοιτάμε, χωρίς να γίνεται τίποτα άλλο, μου εξήγησε σοβαρά.

Τότε γιατί πας κάθε χρόνο με τον μπαμπά, τον παππού και τον θείο Νίκο και τους βάζεις και ταλαιπωρούνται να πετάξουν τον χαρταετό;, τον ρώτησα.

-Γιατί όλοι με ζαλίζουν όταν έρχονται Απόκριες "Κωνσταντίνε φέτος ο αετός μας θα πάει πιο ψηλά από όλους" και "Κωνσταντίνε θα βάλουμε την πιο μεγάλη ουρά". Για να μην τους στενοχωρήσω πάω, μου απάντησε αφοπλιστικά, ρίχνοντας φως στο μυστήριο της κακομαθημένης συμπεριφοράς του.

Το "καψόνι χαρταετός", είχε επιτέλους αποκωδικοποιηθεί! 

Πριν πάρετε τις ραχούλες λοιπόν σήμερα, ρωτήστε με τρόπο τα παιδιάς σας πώς πραγματικά επιθυμούν να περάσουν την ημέρα. Ή καλύτερα θυμηθείτε την εποχή που είσαστε εσείς παιδιά και πολλά από τα έθιμα "των μεγάλων" έμοιαζαν με καταναγκαστικά έργα. Καλά κούλουμα σε όλους! Με ή χωρίς χαρταετό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

30 Ιαν. 2019

Το ημερολόγιο έγραφε Κυριακή 31 Ιανουαρίου 1993. Το ρολόι έδειχνε 12.20 μετά τα μεσάνυχτα. Και τα πρώτα αυθόρμητα λόγια του γιατρού μου, φανέρωναν ότι το μωρό έμοιαζε εκπληκτικά στον μπαμπά του: 

"Απίστευτο! Αν του βάλουμε γυαλιά είναι ο Κώστας. Να σου ζήσει ο γιος. Τρία οκτακόσια πενήντα!", τον άκουσα να λέει τη στιγμή που τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου.

"Τυλίξτε τον για το σπίτι" είπα την χαριτωμενιά μου και μετά.... κενό. Δεν θυμάμαι τίποτε από τις μέρες στο μαιευτήριο, ούτε καν από τις πρώτες μέρες με το μωρό στο σπίτι.

Θυμάμαι όμως, σαν να την ζω τώρα, κάθε λεπτομέρεια απο την νύχτα που γεννήθηκε ο γιος μου. Την τελευταία νύχτα της ζωής μου που με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου... 

Οι πόνοι άρχισαν Σάββατο απόγευμα στις 17.45.

Ήμουν μόνη στο σπίτι γιατί ο Κώστας δούλευε από το πρωί.

Τηλεφώνησα στον γιατρό μου, τον Γιάννη Διάκο, και του κατέστρεψα το Σαββατόβραδο λέγοντάς του την συχνότητα των πόνων.

"Αν πάμε με αυτούς τους ρυθμούς, σε θέλω στο μαιευτήριο μετά από δυο ώρες. Αλλά επειδή ειναι Σάββατο κι έξω χιονίζει αρκετά, δεν ξέρω πόσο θα σας πάρει να έρθετε από το Φάληρο στο Χολαργό. Οπότε, ξεκινήστε κατα τις 19.15. Α, και Μαράκι... Δεν θα φας τίποτα απο εδω και πέρα. Τίποτα, οκ;", μου είπε με την καθησυχαστική φωνή του.

Έκλεισα το τηλέφωνο, φόρεσα το μπουφάν μου και πήγα στο περίπτερο της γωνίας.

Αγόρασα μια πράσινη σοκολάτα Break με φουντούκια και την έφαγα στην διαδρομή προς το σπίτι. " Αυτή, είναι η τελευταία ανέμελη σοκολάτα της ζωής σου" είπα στο είδωλό μου στον καθρέφτη του ασανσέρ και αφού κατάπια και το τελευταίο κομματάκι της, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να τηλεφωνήσω στον άντρα μου στο γραφείο, αφού κινητά δεν υπήρχαν ακόμη.

Δεν χρειάστηκε. Πέντε λεπτά μετά, άνοιγε την πόρτα λυσσασμένος από την πείνα.

"Αρχίσανε οι πόνοι του τοκετού. Ο Γιάννης είπε να ξεκινήσουμε σε μία ωρα γιατί λόγω Σαββατόβραδου και χιονιού μπορεί να έχει κίνηση" του είπα.

Κοίταξε το ρολόι του. " Απο τον περιφερειακό, ούτε 10 λεπτά δεν ειναι ο Χολαργός. Θα φτιάξω πρώτα μακαρόνια με κιμά να φάω και μετα θα φύγουμε", μου απάντησε απαθής.

Είσαι σίγουρος ότι καταλάβες ποια γεννάει..." σχολίασα. Το βρήκε αστείο. Γελάσαμε και μετά περιμέναμε υπομονετικά να ετοιμαστεί ο κιμάς του. Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα απο φίλη ψυχολόγο ότι αυτό λέγεται "άρνηση" και είναι αδελφάκι του "πανικού" που βιώνουν πολλοί άντρες μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που έρχεται...

Φύγαμε για το μαιευτήριο στις 19.40. Από το Φάληρο. Για το Χολαργό. Σάββατο βράδυ. Με χιόνι...

Και επέλεξε τις ανηφόρες του περιφερειακού "για να κόψουμε δρομό".

Σε όλη τη διαδρομή ακούγαμε Θανο Μικρούτσικο και Νίκο Καββαδία. 

"Το καραντί, το καραντί θα μας μπατάρει...", τον νέγρο θερμαστή απο το Τζιμπουτί, τις γαλέρες του θανάτου... Στο " απάνω μου έχω πάντοτε, στη ζώνη μου σφιγμένο, ένα παλιό αφρικανικό ατσάλινο μαχαίρι...", δεν άντεξα. " Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρούμενο να ακούσουμε;" γκρίνιαξα. 

Μου έβαλε τις "Νταλίκες":  "Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά".

Είκοσι λεπτά μετά φτάσαμε στο μαιευτήριο.

Στην παραλαβή των επιτόκων, η νοσοκόμα έφραξε τον δρόμο στον Κώστα: " Εσείς θα μείνετε εδώ " του είπε χαμογελώντας. 

Δεν ξέρω αν μπορεί κάποια απο εμάς να νιώσει τα συναισθήματα του άντρα που μένει μόνος έξω από την αίθουσα τοκετών.. Εκεί... Να περιμένει... Τη γυναίκα του και το παιδί του. Με συγγενεις και φίλους. Αλλά στην ουσία "μόνος". 

Δεν μπήκε ούτε στιγμή στο χειρουργείο. Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει "δέκα ζωές", όπως λέει, αυτό δεν άντεχε να το ζήσει. Ευτυχώς... Δεν του το είπα ποτέ, αλλά ούτε εγώ ήθελα να είναι εκεί...

Γέννησα μέσα σε 4 ώρες, κι ας ήταν η πρώτη φορά. Χωρίς επισκληρίδιο. Πόνεσα, μάλλον, αλλά δεν το θυμάμαι.

Ο γυναικολόγος μου ήταν κοντά μου συνέχεια. Όχι σαν guest star, όπως μαθαίνω οτι συνηθίζεται εσχάτως. Μου κρατούσε το χέρι και κουτσομπολεύαμε ακατάσχετα. Για τους πάντες και τα πάντα...

Ο Κωνσταντίνος μας γεννήθηκε Κυριακή 31 Ιανουαρίου. Είκοσι λεπτά μετα τα μεσάνυχτα. "Υδροχόος με Ωροσκόπο Σκορπιό. Ασυμβίβαστος και σέξι", μου είπε κάποτε μια αστρολόγος. "Γερός να είναι..." απάντησα αμήχανα εγώ. Ασυμβίβαστος μας βγήκε σίγουρα! Για τα υπόλοιπα, ισχύει ότι για όλες τις μάνες κουκουβάγιες!

Αν μου ζητούσε σήμερα ένας... εξωγήινος πολιτισμός να περιγράψω πώς νιώθει μια γυναίκα στη Γη την ημέρα που γίνεται μητέρα, θα έλεγα τρεις φράσεις: Σαν να συνδέουν την καρδιά της με ένα μικροσκοπικό σωματάκι. Που ξαφνικά γίνεται 6, 16, 26...πολλών ετών! Αλλά συνεχίζει να κουβαλάει για πάντα την καρδιά της...

Υ.Γ. O "ασυμβίβαστος" σβήνει τα 26 κεράκια του! Απίστευτο! Ο "μικρός", είναι πια διαιτολόγος. Κάνει το διδακτορικό του στην Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. Και πρόσφατα μας ανακοίνωσε την απόφασή του να ασχοληθεί ενεργά με τα κοινά της πόλης μας, του Παλαιού Φαλήρου. Αν κάτι τον χαρακτηρίζει από μικρό παιδί, είναι ότι δεν σταματάει ποτέ να θέτει στόχους και να δουλεύει σκληρά μέχρι να τούς πετύχει! Κι αν πρέπει να σημειώσω άλλο ένα χαρακτηριστικό του, αυτό είναι πως από μωρό αντιπαθούσε τις γιορτές και τα γενέθλια. Είναι η έμφυτη ευγένειά του που τον κάνει να χαμογελάει και να ευχαριστεί όταν δέχεται ευχές, ενώ μέσα του "βράζει". Ας την εκμεταλλευτώ λοιπόν για να του πω και δημοσίως ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΑ ΚΩΤΣΕ! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

17 Ιαν. 2019

Δεν το έχω εύκολο το κλάμα. Όχι πως το καταπιέζω ή δεν θέλω να κλαίω μπροστά σε άλλους και λοιπά τέτοια συμπλέγματα. Μάλλον είναι "κατασκευαστικό" το πρόβλημα. Δεν κλαίω εύκολα. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να γεμίσουν τα μάτια μου με δάκρυα ευτυχίας ή στενοχώριας. Ο γιος μου, ο άντρας μου, οι γονείς μου, ο αδελφός μου, κάποιοι φίλοι καρδιάς... Κι ένας ξένος. 

Αυτόν τον τελευταίο, είχα την τύχη να τον συναντήσω πέντε φορές από κοντά, και να γοητευτώ όλες το ίδιο σαν να ήταν η πρώτη, όμως δεν τόλμησα ποτέ να του αποκαλύψω την επίδραση που ασκούσε πάνω μου. Το όνομά του; Αντώνης Βαρδής.

Δεν γίνεται να ακούσω τραγούδι του, που να το ερμηνεύει ο ίδιος, χωρίς να δακρύσω, υπάρχει όμως κι ένα που είναι ικανό να με κάνει να πλαντάξω στο κλάμα. Ίσως γιατί τους στίχους του υπογράφει ένας άνθρωπος που είναι για μένα σαν μεγάλος αδελφός. Ο Αντώνης Ανδρικάκης.

Ο τίτλος του; "Θέλω να σε δω" (ακούστε το εδώ).

Το άκουσα για πρώτη φορά το 1997. Πριν από 22 χρόνια. Είχα αφήσει τον γιο μου στο νηπιαγωγείο κι επέστρεφα στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Στη Λεωφόρο Συγγρού δυνάμωσα την ένταση του ραδιοφώνου γιατί το τραγούδι, αν και άγνωστο τότε, από τις πρώτες κιόλας νότες "μύριζε" Αντώνη Βαρδή. 

"Η νύχτα έπεσε νωρίς, πού να με βρεις κι εγώ απόψε πού να ψάξω. Στο δρόμο δυο περαστικοί κι από το μπαρ η μουσική..." έφτασε η φωνή του στα αυτιά μου και αυτομάτως τα μάτια μου θόλωσαν.

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω. Θέλω να σε δω, μπορώ να συγχωρώ να σε δικαιολογώ γιατί ακόμα σ’ αγαπάω" συνέχισε στο ρεφρέν και τα δάχτυλά μου μόλις που πρόλαβαν να πατήσουν τα alarm του αυτοκινήτου, πριν καταρρεύσω. Ήταν αδύνατο να συνεχίσω να οδηγώ. Σταμάτησα σε μία άκρη στο ύψος του Ωνασείου και έκλαψα με την ησυχία μου.

"Το νέο τραγούδι του Αντώνη Βαρδή, σε μουσική του ίδιου και στίχους του Αντώνη Ανδρικάκη" άκουσα τον παρουσιαστή να λέει και χωρίς δεύτερη σκέψη σχημάτισα στο κινητό μου το τηλέφωνο του αδελφικού φίλου, Αντώνη Ανδρικάκη. Η ώρα ήταν μόλις 8.00 το πρωί. Υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να κοιμάται και ο ίδιος και η γυναίκα του, η "αδελφή" μου η Μάικα, αλλά γι αυτό είναι οι φίλοι! Για να ξυπνάνε όταν σπαράζουμε!

"Γεια σου Αντώνη. Η Μαρία είμαι. Άκουσα μόλις το "Θέλω να σε δω" στο ραδιόφωνο κι έχω σταματήσει στη Συγγρού με το αυτοκίνητο και κλαίω" του είπα.

Γέλασε. Γιατί ήταν το μόνο που είχε περιθώριο να κάνει. Βρισκόταν σε ένα βαγόνι του τρένου, στριμωγμένος ανάμεσα σε άλλους αγουροξυπνημένους που πήγαιναν στις δουλειές τους. Τι να μου απαντήσει ο άνθρωπος;

Από ένα περίεργο παιχνίδι συμπτώσεων (;), το 2009, την στιγμή που έμαθα από τους γιατρούς ότι ο άντρας μου είχε καρκίνο, έφτασε δυνατά στα αυτιά μου από ένα αυτοκίνητο που περνούσε η φωνή του Αντώνη Βαρδή: 

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω..."

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια από τότε, για να καταφέρω να το ξανακούσω. Με τα μάτια μου να ξεχειλίζουν από δάκρυα ανακούφισης. Δάκρυα χαράς!

Σε ευχαριστώ Αντώνη Ανδρικάκη. Σε ευχαριστώ Αντώνη Βαρδή!

Είναι χάρισμα να αγγίζεις τις ψυχές των ανθρώπων με την μουσική και τους στίχους σου! Ευλογημένο από τον ίδιο τον Θεό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com