Οικογένεια

17 Ιαν. 2019

Image may contain: 12 people, people
 smiling, people standing

Δεν το έχω εύκολο το κλάμα. Όχι πως το καταπιέζω ή δεν θέλω να κλαίω μπροστά σε άλλους και λοιπά τέτοια συμπλέγματα. Μάλλον είναι "κατασκευαστικό" το πρόβλημα. Δεν κλαίω εύκολα. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να γεμίσουν τα μάτια μου με δάκρυα ευτυχίας ή στενοχώριας. Ο γιος μου, ο άντρας μου, οι γονείς μου, ο αδελφός μου, κάποιοι φίλοι καρδιάς... Κι ένας ξένος. 

Αυτόν τον τελευταίο, είχα την τύχη να τον συναντήσω πέντε φορές από κοντά, και να γοητευτώ όλες το ίδιο σαν να ήταν η πρώτη, όμως δεν τόλμησα ποτέ να του αποκαλύψω την επίδραση που ασκούσε πάνω μου. Το όνομά του; Αντώνης Βαρδής.

Δεν γίνεται να ακούσω τραγούδι του, που να το ερμηνεύει ο ίδιος, χωρίς να δακρύσω, υπάρχει όμως κι ένα που είναι ικανό να με κάνει να πλαντάξω στο κλάμα. Ίσως γιατί τους στίχους του υπογράφει ένας άνθρωπος που είναι για μένα σαν μεγάλος αδελφός. Ο Αντώνης Ανδρικάκης.

Ο τίτλος του; "Θέλω να σε δω" (ακούστε το εδώ).

Το άκουσα για πρώτη φορά το 1997. Πριν από 22 χρόνια. Είχα αφήσει τον γιο μου στο νηπιαγωγείο κι επέστρεφα στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Στη Λεωφόρο Συγγρού δυνάμωσα την ένταση του ραδιοφώνου γιατί το τραγούδι, αν και άγνωστο τότε, από τις πρώτες κιόλας νότες "μύριζε" Αντώνη Βαρδή. 

"Η νύχτα έπεσε νωρίς, πού να με βρεις κι εγώ απόψε πού να ψάξω. Στο δρόμο δυο περαστικοί κι από το μπαρ η μουσική..." έφτασε η φωνή του στα αυτιά μου και αυτομάτως τα μάτια μου θόλωσαν.

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω. Θέλω να σε δω, μπορώ να συγχωρώ να σε δικαιολογώ γιατί ακόμα σ’ αγαπάω" συνέχισε στο ρεφρέν και τα δάχτυλά μου μόλις που πρόλαβαν να πατήσουν τα alarm του αυτοκινήτου, πριν καταρρεύσω. Ήταν αδύνατο να συνεχίσω να οδηγώ. Σταμάτησα σε μία άκρη στο ύψος του Ωνασείου και έκλαψα με την ησυχία μου.

"Το νέο τραγούδι του Αντώνη Βαρδή, σε μουσική του ίδιου και στίχους του Αντώνη Ανδρικάκη" άκουσα τον παρουσιαστή να λέει και χωρίς δεύτερη σκέψη σχημάτισα στο κινητό μου το τηλέφωνο του αδελφικού φίλου, Αντώνη Ανδρικάκη. Η ώρα ήταν μόλις 8.00 το πρωί. Υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να κοιμάται και ο ίδιος και η γυναίκα του, η "αδελφή" μου η Μάικα, αλλά γι αυτό είναι οι φίλοι! Για να ξυπνάνε όταν σπαράζουμε!

"Γεια σου Αντώνη. Η Μαρία είμαι. Άκουσα μόλις το "Θέλω να σε δω" στο ραδιόφωνο κι έχω σταματήσει στη Συγγρού με το αυτοκίνητο και κλαίω" του είπα.

Γέλασε. Γιατί ήταν το μόνο που είχε περιθώριο να κάνει. Βρισκόταν σε ένα βαγόνι του τρένου, στριμωγμένος ανάμεσα σε άλλους αγουροξυπνημένους που πήγαιναν στις δουλειές τους. Τι να μου απαντήσει ο άνθρωπος;

Από ένα περίεργο παιχνίδι συμπτώσεων (;), το 2009, την στιγμή που έμαθα από τους γιατρούς ότι ο άντρας μου είχε καρκίνο, έφτασε δυνατά στα αυτιά μου από ένα αυτοκίνητο που περνούσε η φωνή του Αντώνη Βαρδή: 

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω..."

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια από τότε, για να καταφέρω να το ξανακούσω. Με τα μάτια μου να ξεχειλίζουν από δάκρυα ανακούφισης. Δάκρυα χαράς!

Σε ευχαριστώ Αντώνη Ανδρικάκη. Σε ευχαριστώ Αντώνη Βαρδή!

Είναι χάρισμα να αγγίζεις τις ψυχές των ανθρώπων με την μουσική και τους στίχους σου! Ευλογημένο από τον ίδιο τον Θεό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

 

30 Οκτ. 2018

Η μόνη σημαντική στιγμή της που δεν ήμουν εκεί, ήταν η γέννησή της, αφού με τους γονείς της γνωρίστηκα έναν χρόνο αργότερα. Την ίδια την συνάντησα για πρώτη φορά την ημέρα του γάμου μου, τον Σεπτέμβριο του '92, δεκαπέντε μηνών μπαλίτσα, με τα πιο λαχταριστά μάγουλα που είχα δει ποτε σε μωρό, ένα πανέμορφο κεφάλι πνιγμένο στις μπούκλες και δυο μάτια, μα τι μάτια!



Στα χρόνια που ακολούθησαν η μπαλίτσα έγινε η κολλητή φίλη του, κατά 18 μήνες μικρότερου, γιου μου και η κόρη που κάθε γονιός θα ήθελε να έχει: υπάκουη, υπεύθυνη, αβίαστα μελετηρή, αριστούχος στο σχολείο της, πτυχιούχος των ΜΜΕ του Καποδιστριακού στα 21 της (από την ορκομωσία της το 2104 είναι η επόμενη φωτογραφία), κάτοχος Μεταπτυχιακού στα 23 της, άριστη γνώστρια 3 ξένων γλωσσών στα 24 της. Και μια μελαχροινή καλλονή! Που χάρισε την καρδιά της στον Γιάννη Τζαγκαράκη κι ένωσε την ζωή της μαζί του πριν από δύο καλοκαίρια.

Η Μαρία ήταν μόλις 12 ετών, όταν ο Κώστας Χαρδαβελλας, ο σύζυγός μου, γύρισε και μας είπε, "αυτή είναι γεννημένη δημοσιογράφος!". Αλλά και στις αρχές του 2017, όταν η Μαρία ξεκίνησε την συνεργασία της με το Star.gr, ήταν πάλι ο Κώστας  που διαβάζοντας την πρώτη της συνέντευξη σχολίασε "αυτό είναι απλώς η προθέρμανση". Σαράντα χρόνια φούρναρης, κάτι παραπάνω θα ξέρει, σκεφτηκαμε. Και προφανώς ήξερε.

Εδώ και λίγες εβδομάδες η Μαρία Ανδρικάκη ανήκει στο δυναμικό του Open beyond και καλύπτει το διεθνές ρεπορτάζ για την πρωινή ζώνη. Αν και μεγάλωσε μέσα στο σπίτι μας, μάθαμε για την πρόσληψή της στον σταθμό αφού είχε ήδη υπογραψει την σύμβαση της. Περήφανη, εγωίστρια, ξεροκέφαλη, πεισματάρα (φτυστή ο μπαμπάς της, ο δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και στιχουργός Αντώνης Ανδρικάκης), δεν ζήτησε ποτέ τη  βοήθεια μας. Και καλά έκανε! Γιατί απλώς, δεν την χρειάζεται!

Ξέρω ότι μπορεί και να μού θυμώσει λίγο για το κείμενο αυτό (αφού προτιμάει τους χαμηλούς τόνους), αλλά δεν θα τολμήσει να παραπονεθεί. Έχει μάθει από μωρό, ότι με εμένα (και με τον μπαμπά της) είναι καλύτερα να μην διαφωνείς! Εξάλλου, η πραγματική πρωταγωνίστρια του άρθρου μου, δεν είναι η ίδια. Είναι η μανούλα της. Η Μάικα Ανδρικάκη που ήταν πάντα εκεί, στο παρασκήνιο, ένα βήμα πίσω της, έτοιμη να παρέμβει σε πιθανό στραβοπάτημα. Σε αυτήν θέλω να πω ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ! Έκανες σπουδαία δουλειά φιλενάδα! 

Υ.Γ. Όσοι διαβάσατε το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", το πρώτο μου βιβλίο, ξέρετε ότι το όνομα της ηρωίδας του είναι Μάικα. Και ναι, είναι δανεισμένο από την μαμά της Μαρίας. Για γούρι. Και όχι μόνο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

6 Μαρ. 2018

Αποτέλεσμα εικόνας για ντι κάπριο μαμά

Παρακολουθώντας την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, με συγκίνησαν δύο από τους νικητές, οι οποίοι έσπευσαν να αφιερώσουν τα αγαλματάκια τους στις υπέργηρες μανούλες τους. Ο Γκάρι Όλντμαν απευθύνθηκε στην 99χρονη (!) μητέρα του που τον έβλεπε από τον καναπέ του σπιτιού τους, ενώ ο σπουδαίος Αλεξάντρ Ντεσπλα, αφιέρωσε για δεύτερη φορά το βραβείο Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής στην (Ελληνίδα είναι η αλήθεια!) 90χρονη μαμά του.

Αναρωτήθηκα τι θα είχε συμβεί εάν δύο Έλληνες έκαναν αντίστοιχες αφιερώσεις. Ο τίτλος του "Έλληνα μαμάκια" θα τους συνόδευε για το υπόλοιπο της ζωής τους ενώ οι αναλύσεις για την "Ελληνίδα μάνα" που δεν αφήνει τον γιόκα της να απομακρυνθεί από το...εσώρουχό της θα κατέκλυζαν τα μέσα ενημέρωσης.

Ως μαμά ενός 25χρονου γιου δεν θα με ενοχλούσε καθόλου να πάρει Οσκαρ και να το αφιερώσει στην σύντροφό του κι όχι σε μένα. Εκείνο που θα με θύμωνε, είναι εάν τελικά ένιωθε την ανάγκη να αναφερθεί στην μάνα του, να του φόρτωναν τον τίτλο του "μαμάκια". Και γράφω "φόρτωναν" γιατί στην Ελλάδα οι άνδρες είναι πιο ενοχικοί από τους ξένους με το θέμα αυτό, ίσως γιατί νιώθουν πως η ταμπέλα "μαμάκιας" απειλεί τον (κακώς εννοούμενο) ανδρισμό τους.

Δεν είναι τυχαίο πως τρεις από τους πιο σέξι σταρς του Χόλιγουντ, φέρουν με καμάρι τον τίτλο του "μαμάκια" και όχι μόνο δεν προσπαθούν να το αποποιηθούν, αλλά τον συντηρούν με κάθε τρόπο. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν έκρυψε ποτέ ότι η μαμά Νίνα, είναι ο άνθρωπος που τον επηρεάζει περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο, γεγονός που μάλλον χειρίζεται με μαεστρία η "γάτα" Αμάλ Αλαμουντίν. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ζούσε με την μαμά του Γκλόρια, μέχρι που ερωτεύτηκε την Ιρίνα Σάικ και απέκτησαν το μωρό τους. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, δεν πάει πουθενά χωρίς την μαμά Ιρμελίν, ενώ δεν διστάζει να εμφανιστεί μαζί της σε επίσημες εκδηλώσεις του Χόλιγουντ. Στη φωτο που συνοδεύει το άρθρο μου, ο Μπράντλεϊ και ο Λίο, ποζάρουν καμαρωτοί καμαρωτοί με τις μαμάδες τους σε κάποια τελετή απονομής Χρυσής Σφαίρας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ντι
 κάπριο μαμά

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα, πολλές αγορομάνες "εγκληματούν" σε βάρος των γυιών τους, αρνούμενες να δεχτούν ότι μία άλλη γυναίκα θα μπει στην καρδιά τους. Άλλες τόσες μαμάδες γυιών όμως, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αγαπούν τα παιδιά τους! Και μπορεί κάποια αναγνώστρια να σκεφτεί  τώρα "τι μας λες ρε Μαρία; Ίδιο είναι να ανέχομαι την μάνα του Μπράντλεϊ Κούπερ και την μάνα του Μπάμπη;". Η απάντησή μου είναι "ναι, είναι ακριβώς το ίδιο".

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε δίκαιες, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως και πολλές γυναίκες σύντροφοι "εγκληματούν" σε βάρος των σχέσεών τους, συναγωνιζόμενες για πάντα την "μαμά" του καλού τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι ο "Μπράντλεϊ" ή ο "Μπάμπης" αλλά "η μανούλα" που τους γέννησε. 

Μάνα είναι μόνο μία, παγκοσμίως, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πριν γίνει μάνα, ήταν σύντροφος. Ενός άνδρα, που είχε κι εκείνος την δική του μάνα...  Ένας φαύλος κύκλος, μία αέναη κόντρα που συνήθως αποσκοπεί στην κατάκτηση της εξουσίας, στην κυριαρχία της μιας ή της άλλης πλευράς πάνω στον Μπράντλεϊ. Ή στον Μπάμπη....

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook
 

1 Φεβ. 2018

audience, blur, celebration

Δύο νέες γυναίκες, κάθονται απέναντί μου στο Μετρό. Από τον σταθμό Εθνικής Άμυνας μέχρι και τον Δουκίσσης Πλακεντίας, όπου αποβιβάζονται μαζί με εμένα, το θέμα συζήτησής τους είναι ένα και φλέγον: οι πεθερές τους. Νιόπαντρη η μία, αρραβωνιασμένη η άλλη, έχουν φριχτά παράπονα από τις μαμάδες των συντρόφων τους αλλά και από τους ίδιους αφού τους θεωρούν υπεύθυνους γιατί οι μανούλες τους έχουν πάρει τόσο αέρα.

"Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που κάνω ένα τραπέζι στο σπίτι να μου κουβαλιέται και η μάνα σου" του λέω προχθές και τι μου απαντάει; "Μα έρχεται για να σου μαγειρέψει! Αν δεν θέλεις να κουβαλιέται όπως λες, να μην την βάζεις να ετοιμάζει σπανακόπιτες και ντολμαδάκια. Να τα φτιάχνεις μόνη σου". Α, όχι αγάπη μου! Αν ήθελες μετά από 8 ώρες ορθοστασία στη δουλειά να κλείνομαι στην κουζίνα και να μαγειρεύω, να μου το έλεγες πριν από το γάμο. Και στην τελική, πλήρωσε να πάρουμε έτοιμα φαγητά, αν είσα τόσο μάγκας. Επειδή μας φτιάχνει δυο πίτες η μαμάκα σου, δεν θα μας κάτσει και στο σβέρκο. Ας φτιάξει ό,τι είναι να φτιάξει κι ας πάει σπιτάκι της. Άδικο έχω;", λέει χωρίς ανάσα η νιόπαντρη.

"Μωρέ ας μαγείρευε και η δικιά μου πεθερά κι ας μου καθόταν και στο σβέρκο. Εμένα το μόνο που την νοιάζει είναι να παριστάνει την ωραια και μοιραία. Άσε που τελευταία άρχισε να ντύνεται και να χτενίζεται σαν εμένα", αρχίζει την εξιστόρηση του πόνου της η αρραβωνιασμένη. "Την Πρωτοχρονιά, με ρωτάει δήθεν στο αδιάφορο "τι θα φορέσεις στο ρεβεγιόν πουλί μου;". Τσιμπάω εγώ η χαζή, "ένα μαύρο μάξι φόρεμα" της λέω. Φτάνει η παραμονή, πάμε στο σπίτι της, μας ανοίγει την πόρτα και μου 'ρχεται εγκεφαλικό. Φοράει μαύρο φόρεμα! Σαν τις αδελφές Όλσεν μοιάζαμε όλη νύχτα, ντυμένες με τα ίδια ρούχα! Χθες, περνάμε να πάρει ο δικός μου κάτι λογαριασμούς, την βλέπω κι έχει κόψει το μαλλί αφέλειες, ίδιες με τις δικές μου. Δεν άντεξα. "Α, κάνατε τα μαλλάκια σας σαν τα δικά μου;" της λέω. "Όχι πουλί μου, είδα την Τζέιν Φόντα και μου άρεσε!" μου ρίχνει το παραμύθι. Έξαλλος ο δικός μου μετά, ότι πρόσβαλα την μάνα του."Από την Τζέιν Φόντα το αντέγραψε το μαλλί, εσένα τι σε χαλάει;", μου λέει μέσα στα νεύρα. Άσε με αγόρι μου που θα κάτσω να με κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μου επειδή εσύ είσαι χάπατο".

Στο σημείο αυτό, η παντρεμένη με βλέπει να χαμογελάω. Μου χαμογελάει κι εκείνη.
"Συγγνώμη μιλάμε δυνατά και σας ζαλίσαμε" απολογείται. "Πεθερά έχετε;" με ρωτάει.
"Όχι, αλλά έχω γιο" της απαντάω. "Ανύπαντρο".
"Ευχόμαστε να μην γίνετε κι εσείς σαν τις μανάδες των συντρόφων μας όταν παντρευτεί" μου λέει η αρραβωνιασμένη. 
"Το σίγουρο είναι πως τον μεγάλωσα έτσι που να  διεκδικεί ό,τι του αξίζει στη ζωή. Άρα αν  επιλέξει την γυναίκα που του αξίζει, θα μπορεσω κι εγώ να είμαι η πεθερά που της αξίζει", σχολιάζω και σηκώνομαι από τη θέση μου. 

Δεν ξέρω τι κατάλαβαν, αν κατάλαβαν... Έχω συναντήσει πεθερές-κακουργήματα, που ταλαιπωρούν τους συντρόφους των παιδιών τους, γυναίκες και άντρες. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι την δαιμονοποίηση κάθε πεθεράς, υπάρχει τεράστια απόσταση... 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

20 Δεκ. 2017

Image may contain: one or more people, people standing, sky, cloud, outdoor and
 nature

"Νομάδες. Tης φωτιάς του ωκεανού της ζούγκλας. Κόκκινοι μπλε πράσινοι. Βίλα, ψαροχώρι, wasteland. 202 σκαλοπάτια μόνο να κατέβεις (άλλα τόσα να ανέβεις, δεν θέλει και πολύ μυαλό). Bok bok Agutaya Turublien. Απίστευτη ζέστη, τρελές καταιγίδες, τυφώνες και πάλι ζέστη. Υγρασία. Τα κουνούπια και οι μύγες της άμμου να κάνουν τρελό πάρτυ σε όλο μας το σώμα. Ασυλία η έπαθλο?

Ρύζι noodles κοτόπουλο και ψάρι για πρωινό. Ρύζι noodles κοτόπουλο και ψάρι για μεσημεριανό και βραδυνό. Πάλι τα ίδια ρε γαμωτο? Τι θα γίνει με το ίντερνετ; Ένταση νεύρα αλλά και πολύ πολύ πολύ γέλιο. Κοχύλια κοράλλια. Χιλιάδες εικόνες που θα μείνουν χαραγμένες μέσα μας. Χιλιάδες εικόνες που τις ξέρουμε μόνο εμείς.

Φιλιππινέζοι. Ποιος δεν αγάπησε αυτά τα παιδάκια!!! Άνθρωποι από την Ισπανία από την Αργεντινή από το Βέλγιο. Όλοι υπέροχοι με τα καλά τους και τα κακά τους...

Ελληνική ομάδα. Τι να πει κανείς? Αντέξαμε στα εύκολα και πολύ περισσότερο στα δύσκολα. Κάπου εδώ τελειώνει αυτό το υπέροχο ταξίδι του NOMADS για μένα.... Σας ευχαριστώ όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά που με αντέξετε στα πολύ κάτω μου και στα πολύ πάνω μου... Ελπίζω να συνεργαστούμε ξανά. Όλοι μαζί. Ευχαριστώ όλους όσους με θυμήθηκαν μου κράτησαν συντροφιά αλλά και όλους όσους με ξέχασαν. Από όλους έμαθα κάτι!!!

Και όσο κι αν λέμε πως είναι το τελευταίο μας ταξίδι ξέρουμε όλοι πως ήδη έχουμε κλείσει ραντεβού για το επόμενο. Σε μια ώρα θα χουν όλα τελειώσει.... Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.... Ραντεβού στην Ελλάδα. Καλημέρα σας...."

Image may contain: 2 people, people smiling, ocean, sky, outdoor, water and closeup

Με αυτα τα λόγια αποχαιρέτησε πριν από λίγο το νησί Παλαουάν ο Νίκος Παναγοηλιόπουλος*. Ποιός είναι αυτός;, θα αναρωτηθείτε. Ένας τεχνικός που συμμετείχε σε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγές της Ελληνικής τηλόρασης. Στο Nomads. Ένας από τους πολλούς που άφησαν για τρεις μήνες σπιτι, οικογένεια, παιδί...τη ζωή τους ολόκληρη, για να πάνε να δουλέψουν στις Φιλιππίνες. Το είχαν κάνει άλλοι τόσοι πριν από αυτόν, θα το κάνουν ακόμη περισσότεροι.

Είναι εύκολο να σχολιάζουμε τα τηλεοπτικά προγράμματα. Να τα απορρίπτουμε, να τα ειρωνευόμαστε, να τα δαιμονοποιούμε. Είναι εύκολο να βρίζουμε παρουσιαστές, να ακυρώνουμε καριέρες και προσπάθειες ετών, να ταυτίζουμε τον δημοσιογράφο, τον σχολιαστή, τον οπερατέρ, τον ηχολήπτη, τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό.... με τον επιχειρηματία-καναλάρχη και να τους αποδίδουμε ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Ξεχνώντας πως πίσω από όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται σκληρά. Και πίσω από αυτούς, οικογένειες, υποχρεώσεις, προβλήματα... Που την ώρα της εκπομπής, του γυρίσματος, του κοντρόλ, του στούντιο δεν έχουν τον παραμικρό χώρο, δεν γίνεται να τα κουβαλάς μαζί σου, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια...

Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις πόσα πολλά από την ζωή σου, την ενέργειά σου, την ηρεμία σου απαιτεί η τηλεόραση... Πόσο μάλιστα όταν βρίσκεσαι για μήνες μακρυά από το σπίτι σου. Χωρίς στην ουσία να ξέρεις τι συμβαίνει στους δικούς σου ανθρώπους, πώς κυλάει η ζωή τους, η καθημερινότητά τους, πώς αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, τις ανάγκες τους, τις δυσκολίες πίσω στην πατρίδα, αφού η επικοινωνία μαζί τους διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα και περιλαμβάνει μόνο τα τυπικά:
"Καλά είμαι, κουράζομαι αλλά το παλεύω. Εσείς;" τους λες.
"Κι εμείς, όλοι καλά είμαστε" σε διαβεβαιώνουν.
Κι ας μην είναι πάντα αυτή η αλήθεια... Η απόσταση δεν αφήνει περιθώρια για αλήθειες... Πάνω από όλα η δουλειά...

Image may contain: 2 people, people smiling

Θέλω να ευχηθώ καλή επιστροφή στην ομάδα του Nomads που έρχεται στο σπίτι της. Καλό ταξίδι στην ομάδα του Survivor που ετοιμάζεται να αναχωρήσει. Και για την ιστορία, να συμπληρώσω ότι ο Γρηγόρης Αρναούτογλου και ο Σάκης Τανιμανίδης είναι κατά τη ταπεινη μου γνώμη οι καλύτεροι παρουσιαστές που θα μπορούσαν να έχουν και τα δύο αυτά τηλεοπτικά προγράμματα. Μου είναι παγερά αδιάφορα τα όποια σχόλια, των όποιων συμπλεγματικών (εδώ βρέθηκαν σκουπίδια, να γράψουν ότι χάρηκαν με τον θάνατο του 43χρονου δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ, τι να λέμε τώρα για την παράνοια του καθενός...). 

Υ.Γ. *Ο Νίκος Παναγοηλιόπουλος που αποχαιρέτησε το Παλαουάν και ταξιδεύει προς την Ελλάδα αυτές τις ώρες, είναι ο αδελφός μου. Μα όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί μου γνωρίζουν ότι τα ίδια ακριβώς θα έγραφα για κάθε έναν από αυτούς. Ίσως γιατί είχα την τύχη να συνεργάζομαι πάντα με τα καλύτερα παιδιά!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook