Οικογένεια

4 Μαϊ. 2021

Δύο νέες γυναίκες, κάθονται απέναντί μου στο Μετρό. Από τον σταθμό Εθνικής Άμυνας μέχρι και τον Δουκίσσης Πλακεντίας, όπου αποβιβάζονται μαζί με εμένα, το θέμα συζήτησής τους είναι ένα και φλέγον: οι πεθερές τους. Νιόπαντρη η μία, αρραβωνιασμένη η άλλη, έχουν φριχτά παράπονα από τις μαμάδες των συντρόφων τους αλλά και από τους ίδιους αφού τους θεωρούν υπεύθυνους γιατί οι μανούλες τους έχουν πάρει τόσο αέρα.

"Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που κάνω ένα τραπέζι στο σπίτι να μου κουβαλιέται και η μάνα σου" του λέω προχθές και τι μου απαντάει;
"Μα έρχεται για να σου μαγειρέψει! Αν δεν θέλεις να κουβαλιέται όπως λες, να μην την βάζεις να ετοιμάζει σπανακόπιτες και ντολμαδάκια. Να τα φτιάχνεις μόνη σου".
Α, όχι αγάπη μου! Αν ήθελες μετά από 8 ώρες ορθοστασία στη δουλειά να κλείνομαι στην κουζίνα και να μαγειρεύω, να μου το έλεγες πριν από το γάμο. Και στην τελική, πλήρωσε να πάρουμε έτοιμα φαγητά, αν είσα τόσο μάγκας. Επειδή μας φτιάχνει δυο πίτες η μαμάκα σου, δεν θα μας κάτσει και στο σβέρκο. Ας φτιάξει ό,τι είναι να φτιάξει κι ας πάει σπιτάκι της. Άδικο έχω;
", λέει χωρίς ανάσα η νιόπαντρη.

"Μωρέ ας μαγείρευε και η δικιά μου πεθερά κι ας μου καθόταν και στο σβέρκο. Εμένα το μόνο που την νοιάζει είναι να παριστάνει την ωραια και μοιραία. Άσε που τελευταία άρχισε να ντύνεται και να χτενίζεται σαν εμένα", αρχίζει την εξιστόρηση του πόνου της η αρραβωνιασμένη. "Την Πρωτοχρονιά, με ρωτάει δήθεν στο αδιάφορο "τι θα φορέσεις στο ρεβεγιόν πουλί μου;". Τσιμπάω εγώ η χαζή, "ένα μαύρο μάξι φόρεμα" της λέω. Φτάνει η παραμονή, πάμε στο σπίτι της, μας ανοίγει την πόρτα και μου 'ρχεται εγκεφαλικό. Φοράει μαύρο φόρεμα! Σαν τις αδελφές Όλσεν μοιάζαμε όλη νύχτα, ντυμένες με τα ίδια ρούχα! Χθες, περνάμε να πάρει ο δικός μου κάτι λογαριασμούς, την βλέπω κι έχει κόψει το μαλλί αφέλειες, ίδιες με τις δικές μου. Δεν άντεξα.
"Α, κάνατε τα μαλλάκια σας σαν τα δικά μου;" της λέω.
"Όχι πουλί μου, είδα την Τζέιν Φόντα και μου άρεσε!"
μου ρίχνει το παραμύθι. 
Έξαλλος ο δικός μου μετά, ότι πρόσβαλα την μάνα του."Από την Τζέιν Φόντα το αντέγραψε το μαλλί, εσένα τι σε χαλάει;", μου λέει μέσα στα νεύρα. Άσε με αγόρι μου που θα κάτσω να με κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μου επειδή εσύ είσαι χάπατο
".

Στο σημείο αυτό, η παντρεμένη με βλέπει να χαμογελάω. Μου χαμογελάει κι εκείνη.
"Συγγνώμη μιλάμε δυνατά και σας ζαλίσαμε" απολογείται. "Πεθερά έχετε;" με ρωτάει.
"Όχι, αλλά έχω γιο" της απαντάω. "Ανύπαντρο".
"Ευχόμαστε να μην γίνετε κι εσείς σαν τις μανάδες των συντρόφων μας όταν παντρευτεί" μου λέει η αρραβωνιασμένη. 
"Το σίγουρο είναι πως τον μεγάλωσα έτσι που να  διεκδικεί ό,τι του αξίζει στη ζωή. Άρα αν  επιλέξει την γυναίκα που του αξίζει, θα μπορεσω κι εγώ να είμαι η πεθερά που της αξίζει", σχολιάζω και σηκώνομαι από τη θέση μου. 

Δεν ξέρω τι κατάλαβαν, αν κατάλαβαν... Έχω συναντήσει πεθερές-κακουργήματα, που ταλαιπωρούν τους συντρόφους των παιδιών τους, γυναίκες και άντρες. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι την δαιμονοποίηση κάθε πεθεράς, υπάρχει τεράστια απόσταση... Και σας το λέω εγώ, η συγγραφέας της Πενθεράς!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Follow me on Facebook

5 Απρ. 2021

Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είναι 28 χρονών. Διαβάζοντας το βιογραφικό του, βάζεις στοίχημα πως είναι τουλάχιστον 35:

  1. Πτυχιούχος Διαιτολογίας από το King's College του Λονδίνου στα 22 του.
  2. Πρώτο Μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Liverpool στα 23 του.
  3. Δεύτερο Μεταπτυχιακό στην Εκτίμηση και Διαχείριση Επαγγελματικού, Περιβαλλοντικού και Φαρμακευτικού Κινδύνου από την Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ στα 25 του.

Και ταυτόχρονα:

  1. Ιδιοκτήτης Διαιτολογικού γραφείου.
  2. Αντιδήμαρχος Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων, ΚΕΠ και Ανάπτυξης Ψηφιακής Πολιτικής στον Δήμο Παλαιού Φαλήρου.
  3. Υπεύθυνος Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων στην Ουνέσκο Πειραιώς και νήσων
  4. Συνιδρυτής της WESIG, που δραστηριοποιείται στον τομέα του περιβάλλοντος και της βιωσιμότητας.

"Μα πότε πρόλαβε να τα κάνει όλα αυτά;" ρωτούν οι περισσότεροι.
"Είναι πολύ μελετηρός, ε;", υποθέτουν κάποιοι.
"Είναι σπασικλάκι", συμπεραίνουν με ευκολία κάποιοι άλλοι. 
"Τίποτε από τα δύο", τους απαντώ. "Είναι απλώς ο Κωνσταντίνος".

Η αλήθεια είναι πως έχω υπάρξει πολύ αυστηρή μαμά. Ειδικά σε θέματα προγράμματος (τι ώρα διαβάζουμε, τι ώρα κοιμόμαστε, πόση ώρα παίζουμε ηλεκτρονικό...) νομίζω ότι την πειθαρχία που επιχείρησα να επιβάλλω στον γιο μου, θα την ζήλευε κι ο Στρατηγός Πάττον.

Ποια ήταν η στάση του Κωνσταντίνου σε όλα αυτά; Έκανε τα πάντα, με τον δικό του τρόπο.

Δεν διάβασε ποτέ υπερβολικά. Δεν ήταν ο άριστος μαθητής που έπαιρνε συνεχώς 20άρια. Ούρλιαζα η μάνα "αν δεν διαβάσεις περισσότερο δεν θα καταφέρεις τίποτα" κι εκείνος κλεινόταν στο δωμάτιό του παριστάνοντας ότι μελετάει, με τα ακουστικά στο αυτί, που τον βοηθούσαν να μην με ακούει. Στα μαθήματα που αγαπούσε (Χημεία, Βιολογία, Φυσική, Μαθηματικά) "έσκιζε"- κυρίως γιατί τα κατείχε απολύτως. Στα υπόλοιπα, "τσιμπολογούσε" μονίμως καλούς βαθμούς- χάρη στην έμφυτη ευγένεια και την καπατσοσύνη του. 

Με τον αθλητισμό δεν τα πήγε ποτέ καλά. Αντίθετα, του άρεσε η υποκριτική. Συμμετείχε στο Θεατρικό Τμήμα, χάνοντας πολλές ώρες διαβάσματος.
"Τι το θές το θέατρο; Δεν θα σου χρειαστεί σε κάτι", γκρίνιαζα εγώ, αφού -αν και "κουκουβάγια"- αντιλαμβανόμουν ότι δεν ήταν δα και ταλεντάρα το παιδί! Κι όμως, έπαιρνε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε όλες τις παραστάσεις.
"Γιατί;" ρώτησα κάποτε τον σκηνοθέτη/δάσκαλό του.
"Γιατί τους θέλει πολύ και του διεκδικεί πιο δυναμικά από τους άλλους", ήρθε η εξήγηση.

Αποφάσισε από πολύ νωρίς ότι θα γίνει Διαιτολόγος.
"Θα προσπαθήσω να μπω στο King's College του Λονδίνου ή στο Χαροκόπειο", μας ανακοίνωσε.
"Μακάρι βρε αγόρι μου αλλά επειδή είναι και τα δύο πολύ υψηλοί στόχοι, ας προετοιμάσουμε κι ένα plan b", του είπαμε.
"Δεν χρειάζεται. Το ΄χω", μας καθησύχασε. 

Ο καρκίνος του μπαμπά του, τον βρήκε στις αρχές της Β Λυκείου. Δύσκολη περίοδος. Τη χειρίστηκε με τρόπο υποδειγματικό.

Το γράμμα από το King's College, που τον καλούσε στο Λονδίνο να περάσει από προφορική συνέντευξη, τον βρήκε στην εποχή που κατέρρεε το Alter, αλλάζοντας καταλυτικά την ζωή της οικογένειάς μας. Ούτε αυτό τον επηρέασε.

Κέρδισε την είσοδό του εκεί, χωρίς δίδακτρα- ο ένας από τους δύο Έλληνες της χρονιάς του, μετά από ένα interview που εκ των υστέρων μάθαμε ότι εντυπωσίασε του Άγγλους καθηγητές του. Ίσως και να βοήθησαν λίγο τα μαθήματα υποκριτικής... Οι όροι ωστόσο που έθεσε το Πανεπιστήμιο, ήταν αυστηροί: "Πρέπει να γράψεις 19 στην Βιολογία και στη Χημεία στις Πανελλαδικές και να βγάλεις 18,5 μέσο όρο στο Εθνικό Απολυτήριο".

Τα 19άρια τα έγραψε. Μια αναποδιά όμως στην Εκθεση των Πανελλαδικών, έθεσε σε κίνδυνο τον μέσο όρο του. Την ημέρα που πήρε τα αποτελέσματα, πήγε ολομοναχος στο γραφείο του Λυκειάρχη. "Χρειάζομαι 18,5 αλλιώς δεν θα μπορέσω να πάω στο King's College. Μπορείτε να μου πειτε αν το πιάνω, αλλιώς να με βοηθήσετε ανεβάζοντας μου λίγο τους βαθμούς σε κάποια δευτερεύοντα μαθήματα;" του είπε με θράσος.
Χαμογέλασε ο άνθρωπος. "Καλες σπουδές να έχεις στο Λονδίνο" του απάντησε.

Τα χρόνια στο Λονδίνο, ήταν για όλους μας δύσκολα. Κάθε τρίμηνο εξετάσεις του μπαμπά για να βεβαιωθούμε ότι ο καρκίνος δεν επέστρεψε. Αλλαγή στην οικογενειακή καθημερινότητα λόγω του οριστικού λουκέτου του Alter. Κι ο Κωνσταντίνος εκεί. Τάχα μου cool και ψύχραιμος. "Ο μπαμπάς καλά;" ρωτούσε δήθεν αδιάφορα λίγο πριν κλείσουμε την επικοινωνία στο Skype. Δεν ζήτησε ποτέ παραπάνω χρήματα από αυτά που του στέλναμε. Ακόμη κι όταν του τελειώνανε, εκείνος έβρισκε τρόπους να τα βγάζει πέρα χωρίς να μας επιβαρύνει ούτε στιγμή.

Την ημέρα της αποφοίτησής του, μας ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να επιστρέψει στην Ελλάδα.
"Είναι καμμένη γη" του είπαμε.
"Θέλω να δοκιμάσω να δω να μπορώ να την βοηθήσω να ξανανθίσει" μας συγκίνησε με την αποφασίστικότητά του.

Πέρασαν από τότε 6 χρόνια. Ο Κωνσταντίνος μου ολοκλήρωσε δύο Μεταπτυχιακά, είναι υποψήφιος Διδάκτορας στην Ιατρική Αθηνών και κάθε μέρα παλεύει να κάνει ένα βηματάκι παραπάνω.

Όταν μας είπε ότι θέλει να θέσει υποψηφιότητα για Δημοτικός Σύμβουλος στο Παλαιό Φάληρο, ο μπαμπάς του καμάρωσε. "Από εμένα πήρε το μικρόβιο", είπε.
Εγώ πάλι, αντέδρασα. "Πού πας να μπλέξεις; Ασχολήσου με τις σπουδές και την δουλειά σου".

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, δεν έκανε τίποτα "σωστά". Ακολούθησε μια δική του, ανορθόδοξη θα την έλεγα, στρατηγική.
"Καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις καμία πιθανότητα να εκλεγείς;"  σχολίασα -η σοφή!- λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές. 
"Δεν πειράζει. Αν όμως εκλεγώ, θα το έχω κάνει με τον δικό μου τρόπο", με έβαλε στη θέση μου. Εξελέγη μέσα στους 10 πρώτους υποψήφιους από όλους τους Συνδυασμούς του Παλαιού Φαλήρου και έναν χρόνο αργότερα ο Δήμαρχος Γιάννης Φωστηρόπουλος του εμπιστεύτηκε τη θέση του Αντιδημάρχου.

Αυτός είναι και ο λόγος που επέλεξα τον τίτλο "Κάν΄το όπως ο Κωνσταντίνος" γι αυτό το άρθρο. Γιατί τώρα πια ξέρω ότι όσο κι αν εμείς οι γονείς αγωνιούμε να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας με τρόπο που θεωρούμε "καλύτερο", τελικά υπάρχει κι άλλος. Ο δικός τους τρόπος

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

31 Ιαν. 2021

Το ημερολόγιο έγραφε Κυριακή 31 Ιανουαρίου 1993. Το ρολόι έδειχνε 12.20 μετά τα μεσάνυχτα. Και τα πρώτα αυθόρμητα λόγια του γιατρού μου, φανέρωναν ότι το μωρό έμοιαζε εκπληκτικά στον μπαμπά του: 

"Απίστευτο! Αν του βάλουμε γυαλιά είναι ο Κώστας. Να σου ζήσει ο γιος. Τρία οκτακόσια πενήντα!", τον άκουσα να λέει τη στιγμή που τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου.

"Τυλίξτε τον για το σπίτι" είπα τη χαριτωμενιά μου και μετά.... κενό. Δεν θυμάμαι τίποτε από τις μέρες στο μαιευτήριο, ούτε καν από τις πρώτες μέρες με το μωρό στο σπίτι.

Θυμάμαι όμως, σαν να την ζω τώρα, κάθε λεπτομέρεια απο τη νύχτα που γεννήθηκε ο γιος μου. Την τελευταία νύχτα της ζωής μου που με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου... 

Οι πόνοι άρχισαν Σάββατο απόγευμα στις 17.45.

Ήμουν μόνη στο σπίτι γιατί ο Κώστας δούλευε από το πρωί.

Τηλεφώνησα στον γιατρό μου, τον Γιάννη Διάκο, και του κατέστρεψα το Σαββατόβραδο λέγοντάς του τη συχνότητα των πόνων.

"Αν πάμε με αυτούς τους ρυθμούς, σε θέλω στο μαιευτήριο μετά από δυο ώρες. Αλλά επειδή ειναι Σάββατο κι έξω χιονίζει αρκετά, δεν ξέρω πόσο θα σας πάρει να έρθετε από το Φάληρο στο Χολαργό. Οπότε, ξεκινήστε κατα τις 19.15. Α, και Μαράκι... Δεν θα φας τίποτα απο εδω και πέρα. Τίποτα, οκ;", μου είπε με την καθησυχαστική φωνή του.

Έκλεισα το τηλέφωνο, φόρεσα το μπουφάν μου και πήγα στο περίπτερο της γωνίας. Αγόρασα μια πράσινη σοκολάτα Break με φουντούκια και την έφαγα στη διαδρομή προς το σπίτι. " Αυτή, είναι η τελευταία ανέμελη σοκολάτα της ζωής σου" είπα ενστικτωδώς στο είδωλό μου στον καθρέφτη του ασανσέρ και αφού κατάπια και το τελευταίο κομματάκι της, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να τηλεφωνήσω στον άντρα μου στο γραφείο, αφού κινητά δεν υπήρχαν ακόμη.

Δεν χρειάστηκε. Πέντε λεπτά μετά, άνοιγε την πόρτα λυσσασμένος από την πείνα.

"Αρχίσανε οι πόνοι του τοκετού. Ο Γιάννης είπε να ξεκινήσουμε σε μία ωρα γιατί λόγω Σαββατόβραδου και χιονιού μπορεί να έχει κίνηση" του είπα.

Κοίταξε το ρολόι του. " Απο τον περιφερειακό, ούτε 10 λεπτά δεν ειναι ο Χολαργός. Θα φτιάξω πρώτα μακαρόνια με κιμά να φάω και μετα θα φύγουμε", μου απάντησε απαθής.

Είσαι σίγουρος ότι καταλάβες ποια γεννάει..." σχολίασα. Το βρήκε αστείο. Γελάσαμε και μετά περιμέναμε υπομονετικά να ετοιμαστεί ο κιμάς του. Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα απο φίλη ψυχολόγο ότι αυτό λέγεται "άρνηση" και είναι αδελφάκι του "πανικού" που βιώνουν πολλοί άντρες μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που έρχεται...

Φύγαμε για το μαιευτήριο στις 19.40. Από το Φάληρο. Για το Χολαργό. Σάββατο βράδυ. Με χιόνι...

Και επέλεξε τις ανηφόρες του περιφερειακού "για να κόψουμε δρομό".

Σε όλη τη διαδρομή ακούγαμε Θανο Μικρούτσικο και Νίκο Καββαδία. 

"Το καραντί, το καραντί θα μας μπατάρει...", τον νέγρο θερμαστή απο το Τζιμπουτί, τις γαλέρες του θανάτου... Στο " απάνω μου έχω πάντοτε, στη ζώνη μου σφιγμένο, ένα παλιό αφρικανικό ατσάλινο μαχαίρι...", δεν άντεξα. " Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρούμενο να ακούσουμε;" γκρίνιαξα. 

Μου έβαλε τις "Νταλίκες":  "Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά". Ευτυχώς δεν κάναμε στάση για να τις χορέψει..

Είκοσι λεπτά μετά φτάσαμε στο μαιευτήριο.

Στην παραλαβή των επιτόκων, η νοσοκόμα έφραξε τον δρόμο στον Κώστα: " Εσείς θα μείνετε εδώ " του είπε χαμογελώντας. 

Δεν ξέρω αν μπορεί κάποια απο εμάς να νιώσει τα συναισθήματα του άντρα που μένει μόνος έξω από την αίθουσα τοκετών.. Εκεί... Να περιμένει... Τη γυναίκα του και το παιδί του. Με συγγενεις και φίλους. Αλλά στην ουσία "μόνος". 

Δεν μπήκε ούτε στιγμή στο χειρουργείο. Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει "δέκα ζωές", όπως λέει, αυτό δεν άντεχε να το ζήσει. Ευτυχώς... Δεν του το είπα ποτέ, αλλά ούτε εγώ ήθελα να είναι εκεί...

Γέννησα μέσα σε 4 ώρες, κι ας ήταν η πρώτη φορά. Χωρίς επισκληρίδιο. Πόνεσα, μάλλον, αλλά δεν το θυμάμαι.

Ο γυναικολόγος μου ήταν κοντά μου συνέχεια. Όχι σαν guest star, όπως μαθαίνω οτι συνηθίζεται εσχάτως. Μου κρατούσε το χέρι και κουτσομπολεύαμε ακατάσχετα. Για τους πάντες και τα πάντα...

Ο Κωνσταντίνος μας γεννήθηκε την Κυριακή 31 Ιανουαρίου. Είκοσι λεπτά μετα τα μεσάνυχτα. "Υδροχόος με Ωροσκόπο Σκορπιό. Ασυμβίβαστος και σέξι", μου είπε κάποτε μια αστρολόγος. "Γερός να είναι..." απάντησα αμήχανα εγώ. Ασυμβίβαστος μας βγήκε σίγουρα! Για τα υπόλοιπα, ισχύει ότι για όλες τις μάνες κουκουβάγιες!

Αν μου ζητούσε σήμερα ένας... εξωγήινος πολιτισμός να περιγράψω πώς νιώθει μια γυναίκα στη Γη την ημέρα που γίνεται μητέρα, θα έλεγα τρεις φράσεις: Σαν να συνδέουν την καρδιά της με ένα μικροσκοπικό σωματάκι. Που ξαφνικά γίνεται 8, 18, 28...πολλών ετών! Αλλά συνεχίζει να κουβαλάει για πάντα την καρδιά της...

Υ.Γ. O "ασυμβίβαστος" σβήνει τα 28 κεράκια του φέτος! Απίστευτο! Ο "μικρός", είναι πια διαιτολόγος με δυο μεταπτυχιακά. Κάνει το διδακτορικό του στην Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. Και είναι Αντιδήμαρχος Παλαιού Φαλήρου! Κι όμως...Εχει τόσα χαρακτηριστικά που παραμένουν αναλλοίωτα απο την εποχή που ήταν μωρό μέχρι και σήμερα! Συνεχίζει να θυμώνει πολύ όταν νιώσει πως τον αδικείς. Δεν σταματάει ποτέ να θέτει στόχους και να δουλεύει με τιτάνιο πείσμα μέχρι να τούς πετύχει!  Αντιπαθεί τις γιορτές και τα γενέθλια και είναι η έμφυτη ευγένειά του που τον κάνει να χαμογελάει και να ευχαριστεί όταν δέχεται ευχές, ενώ μέσα του "βράζει". Ας την εκμεταλλευτώ λοιπόν για να του πω και δημοσίως ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΑ ΚΩΤΣΕ ΜΑΣ! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

31 Δεκ. 2020

Μέχρι και τα Χριστούγεννα της τρίτης δημοτικού, ο γιος μας απολάμβανε το παραμύθι του Άγιου Βασίλη, χωρίς να του περνάει καν από το μυαλό ότι κάτι μπορεί να μην πήγαινε καλά... Ήταν τα Χριστούγεννα της τετάρτης τάξης όταν ένα Σάββατο μεσημέρι, την ώρα του οικογενειακού τραπεζιού μας έριξε την οβίδα:

"Γιατί τόσα χρόνια μου λέτε ψέματα ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης;".

Ο μπαμπάς του με κοίταξε χαμογελαστός, με εκείνο το ύφος που σημαίνει "δικό σου" κι εγώ παίρνοντας βαθιά ανάσα έκανα αυτό που πάντα επιλέγω να κάνω στα... δύσκολα: αυτοσχεδίασα. 

"Ποιός σου είπε κάτι τέτοιο Κωνσταντίνε μου;".

"Ο φίλος μου ο Παναγιώτης".

"Και έχει ο φίλος σου ο Παναγιώτης στοιχεία ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;"

"Γιατί έχεις εσύ στοιχεία ότι υπάρχει;" (είναι και έξυπνα τα άτιμα...).

"Φυσικά και έχω. Τα δώρα που σου φέρνει κάθε χρόνο. Τα οποία του τα ζητάς εσύ γράφοντας ένα γράμμα που στη συνέχεια το κλείνεις σε φάκελο, αν θυμάσαι".

"Ναι αλλά ο Παναγιώτης λέει ότι μετά εσείς οι γονείς διαβάζετε κρυφά τα γράμματα και πάτε και μας αγοράζετε τα δώρα, γι αυτό αν σας γράψουμε ότι θέλουμε ένα αληθινό αεροπλάνο δεν μπορείτε να μας το φέρετε".

"Και πώς τα γνωρίζει όλα αυτά ο Παναγιώτης;"

"Του τα είπε η μεγάλη του αδελφή" (αχ αυτά τα μεγαλύτερα αδέλφια...)

"Λοιπόν, ξέρεις τότε τι προτείνω; Φέτος να γράψεις το γράμμα, να το σφραγίσεις σε έναν φάκελο και να πάμε μαζί να το ταχυδρομήσουμε, ώστε να είσαι βέβαιος ότι αποκλείεται να το διαβάσαμε εγώ κι ο μπαμπάς σου".

"Τέλεια! Ετσι θα αποδειχτεί το ψέμα σας!"

Το γράμμα γράφτηκε, σφραγίστηκε και κρύφτηκε (ευτυχώς) στην ίδια κρυψώνα που έκρυβε τα πάντα ο γιος μας. Μέσα στην "μαγική σκούπα" του Harry Potter! Ο μπαμπάς του ανέλαβε να τον απασχολήσει με το αγαπημένο τους παιχνίδι (μποξ!) κι εγώ έτρεξα να ανοίξω τον φάκελο με την παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο του ατμού. Κυριακή πρωί, ο Κωνσταντίνος έριξε με τα χεράκια του το γράμμα στο ταχυδρομικό κουτί και -ω του θαύματος!-  λίγες ημέρες αργότερα το ηλεκτρονικό παιχνίδι που είχε ζητήσει, βρισκόταν κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έλαμψε το πρόσωπό του όταν τό είδε, σχολίασε μόνο "δεν θα πω τίποτα στον Παναγιώτη" και η κρίση έληξε εκεί. 

"Φέτος δεν θέλω τίποτα από τον Άγιο Βασίλη" μας ανακοίνωσε την επόμενη χρονιά (ο φίλος Παναγιώτης είχε βάλει και πάλι το χεράκι του).

"Πέμπτη δημοτικού πάει πια, ας μην το τραβήξουμε κι αλλο με τον Άγιο Βασίλη γιατί θα μας καταλάβει" πρότεινε ο μπαμπάς του.  

"Τελευταία φορά. Η πίστη στην ύπαρξη κάποιου που του φέρνει ό,τι λαχταράει η ψυχούλα του επιβραβεύοντάς τις προσπάθειές του και την καλή συμπεριφορά του, είναι μια πολυτέλεια που δεν θα την έχει ποτέ ξανά στη ζωή του", τον παρακάλεσα εγώ γνωρίζοντας ότι αυτή τη φορά το project "Άγιος Βασίλης" δεν θα ήταν εύκολο. 

Παραμονή των Χριστουγέννων, αργά το μεσημέρι, ξεκίνησε η εκτέλεσή του. Μαζευτήκαμε οικογενειακώς στο δωμάτιο του Κωνσταντίνου και εκδήλωσαμε τεράστιο ενδιαφέρον για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που ήταν το αγαπημένο του εκείνη την εποχή. Μαμά και μπαμπάς βαλθήκαμε να προσπαθούμε να περάσουμε τις πίστες,  με εκείνον να μας κοροϊδεύει για την ασχετοσύνη μας. Παράλληλα, εγώ πηγαινοερχόμουν στην κουζίνα τάχα για να κοιτάζω το φαγητό και κάθε φορά πρόσθετα κι ένα κομματάκι στην έκπληξη που είχε προετοιμαστεί από νωρίς το πρωί.

Είχα φουσκώσει δεκάδες κόκκινα μπαλόνια και τα είχα κρύψει σε μια σακούλα σκουπιδιών στο μπαλκόνι. Είχα γράψει ένα γράμμα με παραλήπτη τον γιο μας και συντάκτη τον Άγιο Βασίλη. Είχα αγοράσει ένα επιτραπέζιο που ήξερα ότι το ήθελε πολύ ο Κωνσταντίνος. Και κάθε φορά που πήγαινα δήθεν στην κουζίνα έβγαζα κάτι από τα παραπάνω από την κρυψώνα του και το τοποθετούσα στο τζάκι. Εν συνεχεία επέστεφα στο δωμάτιο όπου όλοι μαζί συνεχίζαμε το παιχνίδι μας. Όταν όλα ήταν πανέτοιμα, έδεσα ένα πολύ μακρύ σκοινί στο σιδερένιο προστατευτικό του τζακιού και το πήρα μαζί μου μεχρι την πόρτα του παιδικού δωματίου. Την στιγμή που έμπαινα μέσα το τράβηξα με δύναμη, το σιδερένιο αντικείμενο έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα και έντρομοι κι οι τρεις τρέξαμε στο σαλόνι να δούμε τι συμβαίνει. Μέχρι να συνέλθει από το σοκ των δεκάδων μπαλονιών και του δώρου ο μικρός, εγώ είχα όλο το χρόνο να κρύψω το σχοινί και να σταθώ δίπλα του παριστάνοντας την έκπληκτη.

"Εχω γράμμα! Γράφει πως είναι από τον Άγιο Βασίλη. Αλλά αφού εμείς είμαστε μέσα, ποιός τα έφερε όλα αυτά και ποιός πέταξε κάτω το προστατευτικό; " κόμπιασε εκείνος και με μάτια θολά από τα δάκρυα το άνοιξε και το διάβασε. 

"Αγαπημένε Κωνσταντίνε,
έμαθα ότι φέτος δεν ήθελες να σου φέρω δώρο. Καταλαβαίνω ότι τώρα που εσύ μεγάλωσες προτιμάς να πηγαίνω τα δώρα μου στα μικρότερα παιδάκια και σε εκείνα που τα χρειάζονται περισσότερο. Ήθελα να σε ευχαριστήσω που τόσα χρόνια ήσουν πάντα ένα τόσο καλό παιδί και έκανες περήφανους τους γονείς σου. Ελπίζω να συνεχίσεις έτσι και σου δίνω τον λογο μου πως κάποτε θα ξαναβρεθούμε.
Άγιος Βασίλης
Υ.Γ. Συγγνώμη για την ζημιά που σας έκανα αλλά είμαι τόσο βιαστικός και το τζάκι σας τόσο στενό!
".

Στα 25 του σήμερα ο γιος μας, θυμάται με κάθε λεπτομέρεια εκείνη την παραμονή των Χριστουγέννων. Την ημέρα που -έστω και για λίγο- πίστεψε πως πέραν πάσης αμφιβολίας υπάρχει Άγιος Βασίλης! 

Υ.Γ. Στην φωτο, δεξιά ο Κωνσταντίνος και αριστερά ο "μαρτυριάρης" φίλος του ο Παναγιώτης... Φίλος ζωής και προσεχώς...κουμπάρος!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

14 Σεπ. 2020

Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με ταξιδεύει κάθε χρόνο στην πιο δυνατή και αξεπέραστη στιγμή από την μαθητική ζωή του 27χρονου πλέον γιου μου. 

Μοναχοπαίδι, αντιμετωπίζαμε κάθε πρώτη του φορά σαν κοσμογονία. Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό, στο προνήπιο, στο νηπιαγωγείο, στο καράτε, στο θεατρικό παιχνίδι, στο δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο κι ύστερα η φυγή για σπουδές στο εξωτερικό, η πρώτη φορά στην φοιτητική εστία, η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο, η πρώτη μέρα στον στρατό... Δεκάδες οι "πρώτες φορές" έντονα και πρωτόγνωρα τα συναισθήματα.

Ξεφυλλίζοντας όμως το άλμπουμ της ζωής μας, υπάρχει μία, που βρίσκεται στην κορυφαία θέση στην καρδιά της μανούλας, δηλαδή τη δική μου. Μια στιγμή τόσο ισχυρή και κομβική που μέχρι σήμερα καμία άλλη δεν κατάφερε να την ρίξει από τον "θρόνο της": η πρώτη μέρα του γιου μας στο δημοτικό σχολείο!

Έντεκα Σεπτεμβρίου 1999, μόλις τέσερεις μέρες μετά από τον καταστροφικό σεισμό στην Πάρνηθα, εγώ έπρεπε να πάρω τον εξάχρονο Κωνσταντίνο και να τον πάω σε ένα μεγάλο κτήριο, με πολλά παράθυρα, έπιπλα και αντικείμενα κρεμασμένα στους τοίχους και το χειρότερο όλων, πολλά μεγαλύτερα παιδάκια!

Ντρέπομαι που το γράφω, όμως ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου εκείνη την πρώτη μέρα στο δημοτικό, δεν ήταν το ενδεχόμενο ενός σεισμού εν ώρα μαθήματος. Ήταν να μην πατήσουν το παιδί μου τα μεγαλύτερα παιδιά, έτσι όπως έτρεχαν σαν αφηνιασμένα στην αυλή! Τώρα που το σκέφτομαι από την απόσταση των εικοσιενός ετών, αντιλαμβάνομαι ότι ήταν πρακτικά αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο, ειδικά στον δικό μου γιο που περνούσε δυο κεφάλια σχεδόν όλους τους συμμαθητές του, όμως τότε αυτό φάνταζε ασήμαντη λεπτομερεια.

Το παιδί μου ήταν μικρό. Και πήγαινε για πρώτη φορά σε ένα τόσο μεγάλο κτήριο με τόσα πολλά παιδιά και τόσο μεγάλους κινδύνους να παραμονεύουν σε κάθε γωνιά! Αυτή ήταν η πραγματικότητα! Όλα τα άλλα, τα άκουγα βερεσέ... 

Με αυτές τις σκέψεις στο κεφάλι μου είχα παρακολουθήσει τον αγιασμό και αμέσως μετά τη λήξη του είχα μείνει στην αυλή μαζί με τους άλλους γονείς-πρωτάκια περιμένοντας οδηγίες από την διευθύντρια του σχολείου. 

"Και τώρα θα ήθελα να σας πω το σημαντικότερο όλων" την θυμάμαι να μας λέει ολοκληρώνοντας την σύντομη ομιλία της. "Ξέρω ότι η ανάγκη σας είναι να μείνετε εδώ, στην αυλή ή έξω από την πόρτα του σχολείου, μέχρι το πρώτο διάλειμμα. Θέλω όμως να σας διαβεβαιωσω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στο παιδί σας είναι να σηκωθείτε να φύγετε. Μακριά. Να πάτε στο σπίτι σας, στη δουλειά σας και να μην επιστρέψετε εδώ πριν από το σχόλασμα".

Στα Ιμαλάια να μου ζητούσε να ανέβω, πιο εύκολο θα μου ακουγόταν. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου, είδα την εικόνα του Κωνσταντίνου ποδοπατημένου στην αυλή με αμέτρητα παιδιά να τρέχουν γύρω του στο διάλειμμα! Ανοίγοντάς τα, είχα πάρει την απόφαση μου.

Θα έφευγα! Χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Δική μου ήταν η ανασφάλεια, δική μου και η ανάγκη να μείνω κοντά του. Εκείνος ήμουν σίγουρη ότι μπορούσε να τα καταφέρει μια χαρά χωρίς εμένα. Δεν την ξέχασα ποτέ εκείνη τη στιγμή. Τα πενήντα, εκατό βήματα που περπάτησα μέχρι την εξοδο του σχολείου, με συνοδεύουν ακόμη, δεκαοκτώ χρόνια τώρα. Μαζί τους και η απάντηση του γιου μου στην ερώτηση "πώς πέρασες την πρώτη σου μέρα στο δημοτικο;" όταν χτύπησε το κουδούνι για το σχόλασμα:

"Πάρα πολύ ωραία! Θα έρχομαι κάθε μέρα. Έχει ένα μαγαζάκι που δίνεις ένα λεφτό για να αγοράσεις κουλούρι και σου δίνουν πίσω πολλά λεφτά", μου είχε πει γεμάτος ενθουσιασμό, περιγράφοντας έτσι με τον δικό του τρόπο την πρώτη οικονομική συναλλαγή που είχε κάνει στην καντίνα. Εκεί που δίνοντας ένα κέρμα των 50 δραχμών, είχε πάρει ρέστα "πολλά λεφτά".

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com