Οικογένεια

11 Μαρ. 2019

Image result for χαρταετός

Ο Κωνσταντίνος, ο γιος μου, είχε μία ιδιαίτερη σχέση με το έθιμο του χαρταετού όταν ήταν μικρούλης. Τουλάχιστον δέκα μέρες πριν από την Καθαρά Δευτέρα, ξεκινούσε ο προβληματισμός για το χρώμα του χαρταετού που θα αγοράζαμε. 

-Κίτρινο, θα πάρουμε, έλεγε ο ΑΕΚτζής μπαμπάς.

Πράσινο, για να πάει ψηλότερα, έλεγα εγώ η πράσινη.

- Ο θείος Νίκος λέει ότι μόνο οι κόκκινοι αετοί φτάνουν στον ουρανό, σαν τον Ολυμπιακό...", μας έσπαγε τα νεύρα ο σπόρος, δασκαλεμένος από τον γαύρο αδελφό μου.

Αφού επιλέγαμε το χρώμα, περνούσαμε στην επόμενη φάση της επιχείρησης χαρταετός, δηλαδή στην αγορά του. Ο σπόρος, βλέπετε, δεν δεχόταν να τον προμηθευτούμε από όπου κι όπου αλλά επέμενε πεισματικά να περιμένουμε τον "κύριο αετοπώλη", που κάθε χρόνο έστηνε το εμπόρευμά του απέναντι από το σπίτι μας στο Τροκαντερό. Ερχόταν ο "αετοπώλης" αγοράζαμε αετό, ουρές, καλούμπες και μια γροθιά οι άνδρες της οικογένειας ξεκινούσαν προς αναζήτηση του σωστού σημείου απογείωσης που θα βοηθούσε στην επίτευξη του στόχου. 

Η αλήθεια είναι ότι ο παράγοντας "ούριος άνεμος" ουδόλως απασχολούσε τον μικρό Κωνσταντίνο, που θεωρούσε δεδομένο ότι ο δικός του αετός έπρεπε να πάει ψηλά. Πιο ψηλά από όλους! Με έναν ωστόσο απαράβατο όρo: ο ίδιος δεν θα συμμετείχε καθόλου στην προσπάθεια ανύψωσης του αετού. Καθόταν, λοιπόν, οκλαδόν σε μία άκρη και κουνούσε ανυπόμονα τα πόδια του, δυσανασχετώντας συνήθως με τους υπόλοιπους που ήταν εξαιρετικά αργοί για τα γούστα του:

-Ακόμη να τον ετοιμάσετε! Όλοι οι αετοί είναι στον ουρανό και ο δικός μου στο χώμα, τους έκανε παρατήρηση.

Έτρεχαν μπαμπάς, παππούς και θείος, μπερδεύονταν με τα σχοινιά, έπεφτε ο αετός, άντε ξανά μανά να τον σηκώσουν και όταν επιτέλους, μετά από μία και βάλε ώρα προσπάθειας, τα κατάφερναν, ο Κωνσταντίνος τον κοιτούσε χαμογελώντας, χειροκροτούσε με ενθουσιασμό, έπιανε την καλούμπα και... δύο λεπτά αργότερα τους έλεγε:

-Να φύγουμε τώρα. Πεινάω.

Όσο ήταν μκρούλης, ο μπαμπάς του έβρισκε χαριτωμένη την συμπεριφορά του, μόλις όμως πέρασε τα 8, άρχισε να προβληματίζεται:

-Μαρία, ο γιος σου είναι κακομαθημένος, μου έλεγε, αφού ως γνωστόν οι γιοι όταν είναι κακομαθημένοι αποκαλούνται "ο γιος σου" και ουχί "ο γιος μας". Δεν θα τον ξαναπάω για χαρταετό. Κάθεται και δίνει εντολές, μας βγαίνει η γλώσσα και μόλις τον δει στον ουρανό, βαριέται και θέλει να φύγουμε.

Πρέπει να ήταν περίπου 10 ετών ο Κωνσταντίνος, όταν περιμένοντας τον "κύριο αετοπώλη" να στήσει την πραμάτεια του απέναντι από το σπίτι μας, του άνοιξα κουβέντα για το θέμα:

-Κωνστατίνε μου, ο χαρταετός είναι δικός σου. Αν πραγματικά θέλεις να πάει πιο ψηλά από όλους, πρέπει να προσπαθήσεις μόνος σου, γι αυτό. Και όταν τα καταφέρεις, θα νιώσεις πολύ μεγαλύτερη χαρά από ό,τι να τα έχει καταφέρει ο μπαμπάς... ξεκίνησα την κουβέντα.

-Αυτό είναι το πρόβλημα, μου απάντησε με ύφος 30χρονου.

-Δηλαδή;, ζήτησα περισσότερες διευκρινίσεις.

-Εμένα από την Καθαρά Δευτέρα, μου αρέσουν μόνο  η λαγάνα και το ψητό χταποδάκι. Τον χαρταετό τον βαριέμαι. Είναι χαζομάρες να τρέχουμε όλοι μαζί με ένα πλαστικό πανί και να το πετάμε στον ουρανό και μετά να το κοιτάμε, χωρίς να γίνεται τίποτα άλλο, μου εξήγησε σοβαρά.

Τότε γιατί πας κάθε χρόνο με τον μπαμπά, τον παππού και τον θείο Νίκο και τους βάζεις και ταλαιπωρούνται να πετάξουν τον χαρταετό;, τον ρώτησα.

-Γιατί όλοι με ζαλίζουν όταν έρχονται Απόκριες "Κωνσταντίνε φέτος ο αετός μας θα πάει πιο ψηλά από όλους" και "Κωνσταντίνε θα βάλουμε την πιο μεγάλη ουρά". Για να μην τους στενοχωρήσω πάω, μου απάντησε αφοπλιστικά, ρίχνοντας φως στο μυστήριο της κακομαθημένης συμπεριφοράς του.

Το "καψόνι χαρταετός", είχε επιτέλους αποκωδικοποιηθεί! 

Πριν πάρετε τις ραχούλες λοιπόν σήμερα, ρωτήστε με τρόπο τα παιδιάς σας πώς πραγματικά επιθυμούν να περάσουν την ημέρα. Ή καλύτερα θυμηθείτε την εποχή που είσαστε εσείς παιδιά και πολλά από τα έθιμα "των μεγάλων" έμοιαζαν με καταναγκαστικά έργα. Καλά κούλουμα σε όλους! Με ή χωρίς χαρταετό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

30 Ιαν. 2019

Το ημερολόγιο έγραφε Κυριακή 31 Ιανουαρίου 1993. Το ρολόι έδειχνε 12.20 μετά τα μεσάνυχτα. Και τα πρώτα αυθόρμητα λόγια του γιατρού μου, φανέρωναν ότι το μωρό έμοιαζε εκπληκτικά στον μπαμπά του: 

"Απίστευτο! Αν του βάλουμε γυαλιά είναι ο Κώστας. Να σου ζήσει ο γιος. Τρία οκτακόσια πενήντα!", τον άκουσα να λέει τη στιγμή που τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου.

"Τυλίξτε τον για το σπίτι" είπα την χαριτωμενιά μου και μετά.... κενό. Δεν θυμάμαι τίποτε από τις μέρες στο μαιευτήριο, ούτε καν από τις πρώτες μέρες με το μωρό στο σπίτι.

Θυμάμαι όμως, σαν να την ζω τώρα, κάθε λεπτομέρεια απο την νύχτα που γεννήθηκε ο γιος μου. Την τελευταία νύχτα της ζωής μου που με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου... 

Οι πόνοι άρχισαν Σάββατο απόγευμα στις 17.45.

Ήμουν μόνη στο σπίτι γιατί ο Κώστας δούλευε από το πρωί.

Τηλεφώνησα στον γιατρό μου, τον Γιάννη Διάκο, και του κατέστρεψα το Σαββατόβραδο λέγοντάς του την συχνότητα των πόνων.

"Αν πάμε με αυτούς τους ρυθμούς, σε θέλω στο μαιευτήριο μετά από δυο ώρες. Αλλά επειδή ειναι Σάββατο κι έξω χιονίζει αρκετά, δεν ξέρω πόσο θα σας πάρει να έρθετε από το Φάληρο στο Χολαργό. Οπότε, ξεκινήστε κατα τις 19.15. Α, και Μαράκι... Δεν θα φας τίποτα απο εδω και πέρα. Τίποτα, οκ;", μου είπε με την καθησυχαστική φωνή του.

Έκλεισα το τηλέφωνο, φόρεσα το μπουφάν μου και πήγα στο περίπτερο της γωνίας.

Αγόρασα μια πράσινη σοκολάτα Break με φουντούκια και την έφαγα στην διαδρομή προς το σπίτι. " Αυτή, είναι η τελευταία ανέμελη σοκολάτα της ζωής σου" είπα στο είδωλό μου στον καθρέφτη του ασανσέρ και αφού κατάπια και το τελευταίο κομματάκι της, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να τηλεφωνήσω στον άντρα μου στο γραφείο, αφού κινητά δεν υπήρχαν ακόμη.

Δεν χρειάστηκε. Πέντε λεπτά μετά, άνοιγε την πόρτα λυσσασμένος από την πείνα.

"Αρχίσανε οι πόνοι του τοκετού. Ο Γιάννης είπε να ξεκινήσουμε σε μία ωρα γιατί λόγω Σαββατόβραδου και χιονιού μπορεί να έχει κίνηση" του είπα.

Κοίταξε το ρολόι του. " Απο τον περιφερειακό, ούτε 10 λεπτά δεν ειναι ο Χολαργός. Θα φτιάξω πρώτα μακαρόνια με κιμά να φάω και μετα θα φύγουμε", μου απάντησε απαθής.

Είσαι σίγουρος ότι καταλάβες ποια γεννάει..." σχολίασα. Το βρήκε αστείο. Γελάσαμε και μετά περιμέναμε υπομονετικά να ετοιμαστεί ο κιμάς του. Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα απο φίλη ψυχολόγο ότι αυτό λέγεται "άρνηση" και είναι αδελφάκι του "πανικού" που βιώνουν πολλοί άντρες μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που έρχεται...

Φύγαμε για το μαιευτήριο στις 19.40. Από το Φάληρο. Για το Χολαργό. Σάββατο βράδυ. Με χιόνι...

Και επέλεξε τις ανηφόρες του περιφερειακού "για να κόψουμε δρομό".

Σε όλη τη διαδρομή ακούγαμε Θανο Μικρούτσικο και Νίκο Καββαδία. 

"Το καραντί, το καραντί θα μας μπατάρει...", τον νέγρο θερμαστή απο το Τζιμπουτί, τις γαλέρες του θανάτου... Στο " απάνω μου έχω πάντοτε, στη ζώνη μου σφιγμένο, ένα παλιό αφρικανικό ατσάλινο μαχαίρι...", δεν άντεξα. " Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρούμενο να ακούσουμε;" γκρίνιαξα. 

Μου έβαλε τις "Νταλίκες":  "Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά".

Είκοσι λεπτά μετά φτάσαμε στο μαιευτήριο.

Στην παραλαβή των επιτόκων, η νοσοκόμα έφραξε τον δρόμο στον Κώστα: " Εσείς θα μείνετε εδώ " του είπε χαμογελώντας. 

Δεν ξέρω αν μπορεί κάποια απο εμάς να νιώσει τα συναισθήματα του άντρα που μένει μόνος έξω από την αίθουσα τοκετών.. Εκεί... Να περιμένει... Τη γυναίκα του και το παιδί του. Με συγγενεις και φίλους. Αλλά στην ουσία "μόνος". 

Δεν μπήκε ούτε στιγμή στο χειρουργείο. Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει "δέκα ζωές", όπως λέει, αυτό δεν άντεχε να το ζήσει. Ευτυχώς... Δεν του το είπα ποτέ, αλλά ούτε εγώ ήθελα να είναι εκεί...

Γέννησα μέσα σε 4 ώρες, κι ας ήταν η πρώτη φορά. Χωρίς επισκληρίδιο. Πόνεσα, μάλλον, αλλά δεν το θυμάμαι.

Ο γυναικολόγος μου ήταν κοντά μου συνέχεια. Όχι σαν guest star, όπως μαθαίνω οτι συνηθίζεται εσχάτως. Μου κρατούσε το χέρι και κουτσομπολεύαμε ακατάσχετα. Για τους πάντες και τα πάντα...

Ο Κωνσταντίνος μας γεννήθηκε Κυριακή 31 Ιανουαρίου. Είκοσι λεπτά μετα τα μεσάνυχτα. "Υδροχόος με Ωροσκόπο Σκορπιό. Ασυμβίβαστος και σέξι", μου είπε κάποτε μια αστρολόγος. "Γερός να είναι..." απάντησα αμήχανα εγώ. Ασυμβίβαστος μας βγήκε σίγουρα! Για τα υπόλοιπα, ισχύει ότι για όλες τις μάνες κουκουβάγιες!

Αν μου ζητούσε σήμερα ένας... εξωγήινος πολιτισμός να περιγράψω πώς νιώθει μια γυναίκα στη Γη την ημέρα που γίνεται μητέρα, θα έλεγα τρεις φράσεις: Σαν να συνδέουν την καρδιά της με ένα μικροσκοπικό σωματάκι. Που ξαφνικά γίνεται 6, 16, 26...πολλών ετών! Αλλά συνεχίζει να κουβαλάει για πάντα την καρδιά της...

Υ.Γ. O "ασυμβίβαστος" σβήνει τα 26 κεράκια του! Απίστευτο! Ο "μικρός", είναι πια διαιτολόγος. Κάνει το διδακτορικό του στην Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. Και πρόσφατα μας ανακοίνωσε την απόφασή του να ασχοληθεί ενεργά με τα κοινά της πόλης μας, του Παλαιού Φαλήρου. Αν κάτι τον χαρακτηρίζει από μικρό παιδί, είναι ότι δεν σταματάει ποτέ να θέτει στόχους και να δουλεύει σκληρά μέχρι να τούς πετύχει! Κι αν πρέπει να σημειώσω άλλο ένα χαρακτηριστικό του, αυτό είναι πως από μωρό αντιπαθούσε τις γιορτές και τα γενέθλια. Είναι η έμφυτη ευγένειά του που τον κάνει να χαμογελάει και να ευχαριστεί όταν δέχεται ευχές, ενώ μέσα του "βράζει". Ας την εκμεταλλευτώ λοιπόν για να του πω και δημοσίως ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΟΧΑ ΚΩΤΣΕ! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

17 Ιαν. 2019

Image may contain: 12 people, people
 smiling, people standing

Δεν το έχω εύκολο το κλάμα. Όχι πως το καταπιέζω ή δεν θέλω να κλαίω μπροστά σε άλλους και λοιπά τέτοια συμπλέγματα. Μάλλον είναι "κατασκευαστικό" το πρόβλημα. Δεν κλαίω εύκολα. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να γεμίσουν τα μάτια μου με δάκρυα ευτυχίας ή στενοχώριας. Ο γιος μου, ο άντρας μου, οι γονείς μου, ο αδελφός μου, κάποιοι φίλοι καρδιάς... Κι ένας ξένος. 

Αυτόν τον τελευταίο, είχα την τύχη να τον συναντήσω πέντε φορές από κοντά, και να γοητευτώ όλες το ίδιο σαν να ήταν η πρώτη, όμως δεν τόλμησα ποτέ να του αποκαλύψω την επίδραση που ασκούσε πάνω μου. Το όνομά του; Αντώνης Βαρδής.

Δεν γίνεται να ακούσω τραγούδι του, που να το ερμηνεύει ο ίδιος, χωρίς να δακρύσω, υπάρχει όμως κι ένα που είναι ικανό να με κάνει να πλαντάξω στο κλάμα. Ίσως γιατί τους στίχους του υπογράφει ένας άνθρωπος που είναι για μένα σαν μεγάλος αδελφός. Ο Αντώνης Ανδρικάκης.

Ο τίτλος του; "Θέλω να σε δω" (ακούστε το εδώ).

Το άκουσα για πρώτη φορά το 1997. Πριν από 22 χρόνια. Είχα αφήσει τον γιο μου στο νηπιαγωγείο κι επέστρεφα στο σπίτι με το αυτοκίνητο. Στη Λεωφόρο Συγγρού δυνάμωσα την ένταση του ραδιοφώνου γιατί το τραγούδι, αν και άγνωστο τότε, από τις πρώτες κιόλας νότες "μύριζε" Αντώνη Βαρδή. 

"Η νύχτα έπεσε νωρίς, πού να με βρεις κι εγώ απόψε πού να ψάξω. Στο δρόμο δυο περαστικοί κι από το μπαρ η μουσική..." έφτασε η φωνή του στα αυτιά μου και αυτομάτως τα μάτια μου θόλωσαν.

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω. Θέλω να σε δω, μπορώ να συγχωρώ να σε δικαιολογώ γιατί ακόμα σ’ αγαπάω" συνέχισε στο ρεφρέν και τα δάχτυλά μου μόλις που πρόλαβαν να πατήσουν τα alarm του αυτοκινήτου, πριν καταρρεύσω. Ήταν αδύνατο να συνεχίσω να οδηγώ. Σταμάτησα σε μία άκρη στο ύψος του Ωνασείου και έκλαψα με την ησυχία μου.

"Το νέο τραγούδι του Αντώνη Βαρδή, σε μουσική του ίδιου και στίχους του Αντώνη Ανδρικάκη" άκουσα τον παρουσιαστή να λέει και χωρίς δεύτερη σκέψη σχημάτισα στο κινητό μου το τηλέφωνο του αδελφικού φίλου, Αντώνη Ανδρικάκη. Η ώρα ήταν μόλις 8.00 το πρωί. Υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να κοιμάται και ο ίδιος και η γυναίκα του, η "αδελφή" μου η Μάικα, αλλά γι αυτό είναι οι φίλοι! Για να ξυπνάνε όταν σπαράζουμε!

"Γεια σου Αντώνη. Η Μαρία είμαι. Άκουσα μόλις το "Θέλω να σε δω" στο ραδιόφωνο κι έχω σταματήσει στη Συγγρού με το αυτοκίνητο και κλαίω" του είπα.

Γέλασε. Γιατί ήταν το μόνο που είχε περιθώριο να κάνει. Βρισκόταν σε ένα βαγόνι του τρένου, στριμωγμένος ανάμεσα σε άλλους αγουροξυπνημένους που πήγαιναν στις δουλειές τους. Τι να μου απαντήσει ο άνθρωπος;

Από ένα περίεργο παιχνίδι συμπτώσεων (;), το 2009, την στιγμή που έμαθα από τους γιατρούς ότι ο άντρας μου είχε καρκίνο, έφτασε δυνατά στα αυτιά μου από ένα αυτοκίνητο που περνούσε η φωνή του Αντώνη Βαρδή: 

"Θέλω να σε δω, αχ, πες μου πώς μπορείς που νύχτωσε νωρίς κι εγώ δεν έχω πού να πάω..."

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια από τότε, για να καταφέρω να το ξανακούσω. Με τα μάτια μου να ξεχειλίζουν από δάκρυα ανακούφισης. Δάκρυα χαράς!

Σε ευχαριστώ Αντώνη Ανδρικάκη. Σε ευχαριστώ Αντώνη Βαρδή!

Είναι χάρισμα να αγγίζεις τις ψυχές των ανθρώπων με την μουσική και τους στίχους σου! Ευλογημένο από τον ίδιο τον Θεό!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

 

30 Οκτ. 2018

Η μόνη σημαντική στιγμή της που δεν ήμουν εκεί, ήταν η γέννησή της, αφού με τους γονείς της γνωρίστηκα έναν χρόνο αργότερα. Την ίδια την συνάντησα για πρώτη φορά την ημέρα του γάμου μου, τον Σεπτέμβριο του '92, δεκαπέντε μηνών μπαλίτσα, με τα πιο λαχταριστά μάγουλα που είχα δει ποτε σε μωρό, ένα πανέμορφο κεφάλι πνιγμένο στις μπούκλες και δυο μάτια, μα τι μάτια!



Στα χρόνια που ακολούθησαν η μπαλίτσα έγινε η κολλητή φίλη του, κατά 18 μήνες μικρότερου, γιου μου και η κόρη που κάθε γονιός θα ήθελε να έχει: υπάκουη, υπεύθυνη, αβίαστα μελετηρή, αριστούχος στο σχολείο της, πτυχιούχος των ΜΜΕ του Καποδιστριακού στα 21 της (από την ορκομωσία της το 2104 είναι η επόμενη φωτογραφία), κάτοχος Μεταπτυχιακού στα 23 της, άριστη γνώστρια 3 ξένων γλωσσών στα 24 της. Και μια μελαχροινή καλλονή! Που χάρισε την καρδιά της στον Γιάννη Τζαγκαράκη κι ένωσε την ζωή της μαζί του πριν από δύο καλοκαίρια.

Η Μαρία ήταν μόλις 12 ετών, όταν ο Κώστας Χαρδαβελλας, ο σύζυγός μου, γύρισε και μας είπε, "αυτή είναι γεννημένη δημοσιογράφος!". Αλλά και στις αρχές του 2017, όταν η Μαρία ξεκίνησε την συνεργασία της με το Star.gr, ήταν πάλι ο Κώστας  που διαβάζοντας την πρώτη της συνέντευξη σχολίασε "αυτό είναι απλώς η προθέρμανση". Σαράντα χρόνια φούρναρης, κάτι παραπάνω θα ξέρει, σκεφτηκαμε. Και προφανώς ήξερε.

Εδώ και λίγες εβδομάδες η Μαρία Ανδρικάκη ανήκει στο δυναμικό του Open beyond και καλύπτει το διεθνές ρεπορτάζ για την πρωινή ζώνη. Αν και μεγάλωσε μέσα στο σπίτι μας, μάθαμε για την πρόσληψή της στον σταθμό αφού είχε ήδη υπογραψει την σύμβαση της. Περήφανη, εγωίστρια, ξεροκέφαλη, πεισματάρα (φτυστή ο μπαμπάς της, ο δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και στιχουργός Αντώνης Ανδρικάκης), δεν ζήτησε ποτέ τη  βοήθεια μας. Και καλά έκανε! Γιατί απλώς, δεν την χρειάζεται!

Ξέρω ότι μπορεί και να μού θυμώσει λίγο για το κείμενο αυτό (αφού προτιμάει τους χαμηλούς τόνους), αλλά δεν θα τολμήσει να παραπονεθεί. Έχει μάθει από μωρό, ότι με εμένα (και με τον μπαμπά της) είναι καλύτερα να μην διαφωνείς! Εξάλλου, η πραγματική πρωταγωνίστρια του άρθρου μου, δεν είναι η ίδια. Είναι η μανούλα της. Η Μάικα Ανδρικάκη που ήταν πάντα εκεί, στο παρασκήνιο, ένα βήμα πίσω της, έτοιμη να παρέμβει σε πιθανό στραβοπάτημα. Σε αυτήν θέλω να πω ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ! Έκανες σπουδαία δουλειά φιλενάδα! 

Υ.Γ. Όσοι διαβάσατε το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", το πρώτο μου βιβλίο, ξέρετε ότι το όνομα της ηρωίδας του είναι Μάικα. Και ναι, είναι δανεισμένο από την μαμά της Μαρίας. Για γούρι. Και όχι μόνο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

6 Μαρ. 2018

Αποτέλεσμα εικόνας για ντι κάπριο μαμά

Παρακολουθώντας την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, με συγκίνησαν δύο από τους νικητές, οι οποίοι έσπευσαν να αφιερώσουν τα αγαλματάκια τους στις υπέργηρες μανούλες τους. Ο Γκάρι Όλντμαν απευθύνθηκε στην 99χρονη (!) μητέρα του που τον έβλεπε από τον καναπέ του σπιτιού τους, ενώ ο σπουδαίος Αλεξάντρ Ντεσπλα, αφιέρωσε για δεύτερη φορά το βραβείο Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής στην (Ελληνίδα είναι η αλήθεια!) 90χρονη μαμά του.

Αναρωτήθηκα τι θα είχε συμβεί εάν δύο Έλληνες έκαναν αντίστοιχες αφιερώσεις. Ο τίτλος του "Έλληνα μαμάκια" θα τους συνόδευε για το υπόλοιπο της ζωής τους ενώ οι αναλύσεις για την "Ελληνίδα μάνα" που δεν αφήνει τον γιόκα της να απομακρυνθεί από το...εσώρουχό της θα κατέκλυζαν τα μέσα ενημέρωσης.

Ως μαμά ενός 25χρονου γιου δεν θα με ενοχλούσε καθόλου να πάρει Οσκαρ και να το αφιερώσει στην σύντροφό του κι όχι σε μένα. Εκείνο που θα με θύμωνε, είναι εάν τελικά ένιωθε την ανάγκη να αναφερθεί στην μάνα του, να του φόρτωναν τον τίτλο του "μαμάκια". Και γράφω "φόρτωναν" γιατί στην Ελλάδα οι άνδρες είναι πιο ενοχικοί από τους ξένους με το θέμα αυτό, ίσως γιατί νιώθουν πως η ταμπέλα "μαμάκιας" απειλεί τον (κακώς εννοούμενο) ανδρισμό τους.

Δεν είναι τυχαίο πως τρεις από τους πιο σέξι σταρς του Χόλιγουντ, φέρουν με καμάρι τον τίτλο του "μαμάκια" και όχι μόνο δεν προσπαθούν να το αποποιηθούν, αλλά τον συντηρούν με κάθε τρόπο. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν έκρυψε ποτέ ότι η μαμά Νίνα, είναι ο άνθρωπος που τον επηρεάζει περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο, γεγονός που μάλλον χειρίζεται με μαεστρία η "γάτα" Αμάλ Αλαμουντίν. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ζούσε με την μαμά του Γκλόρια, μέχρι που ερωτεύτηκε την Ιρίνα Σάικ και απέκτησαν το μωρό τους. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, δεν πάει πουθενά χωρίς την μαμά Ιρμελίν, ενώ δεν διστάζει να εμφανιστεί μαζί της σε επίσημες εκδηλώσεις του Χόλιγουντ. Στη φωτο που συνοδεύει το άρθρο μου, ο Μπράντλεϊ και ο Λίο, ποζάρουν καμαρωτοί καμαρωτοί με τις μαμάδες τους σε κάποια τελετή απονομής Χρυσής Σφαίρας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ντι
 κάπριο μαμά

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα, πολλές αγορομάνες "εγκληματούν" σε βάρος των γυιών τους, αρνούμενες να δεχτούν ότι μία άλλη γυναίκα θα μπει στην καρδιά τους. Άλλες τόσες μαμάδες γυιών όμως, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αγαπούν τα παιδιά τους! Και μπορεί κάποια αναγνώστρια να σκεφτεί  τώρα "τι μας λες ρε Μαρία; Ίδιο είναι να ανέχομαι την μάνα του Μπράντλεϊ Κούπερ και την μάνα του Μπάμπη;". Η απάντησή μου είναι "ναι, είναι ακριβώς το ίδιο".

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε δίκαιες, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως και πολλές γυναίκες σύντροφοι "εγκληματούν" σε βάρος των σχέσεών τους, συναγωνιζόμενες για πάντα την "μαμά" του καλού τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι ο "Μπράντλεϊ" ή ο "Μπάμπης" αλλά "η μανούλα" που τους γέννησε. 

Μάνα είναι μόνο μία, παγκοσμίως, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πριν γίνει μάνα, ήταν σύντροφος. Ενός άνδρα, που είχε κι εκείνος την δική του μάνα...  Ένας φαύλος κύκλος, μία αέναη κόντρα που συνήθως αποσκοπεί στην κατάκτηση της εξουσίας, στην κυριαρχία της μιας ή της άλλης πλευράς πάνω στον Μπράντλεϊ. Ή στον Μπάμπη....

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook