Δεκαετίες 90-00

16 Μαϊ. 2020

Είναι γνωστό ότι είμαι "Ρεμούλα" (όπως αποκαλεί ο άντρας μου τις fans του Αντώνη Ρέμου). Εξ ου και από την πρώτη ημέρα γέννησης αυτού του blog με ρωτάτε "για τον Ρέμο πότε θα γράψεις;". Ήγγικεν η ώρα, λοιπόν!

Να ξεκινήσω από τα βασικά.

Ναι, ξέρω ότι υπάρχουν σπουδαίοι Έλληνες τραγουδιστές και σπουδαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες (ακούω πολλούς και πολλές εξ΄αυτών).

Ναι, ξέρω ότι ίσως κάποιες φορές (...) αγγίζω τα όρια της υπερβολής με τον Ρέμο.

Ναι, ξέρω ότι από τους ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν μπορεί αυτή η υπερβολή να παρεξηγείται. 

Ευτυχώς, έχω την ευλογία να έχω έναν σύντροφο που δεν με καταπιέζει γενικότερα, αλλά ειδικότερα στο θέμα του Ρέμου αντιμετωπίζει "την εμμονή" μου, όπως περίπου και την αντίστοιχη που έχω για τις τηγανιτές πατάτες. Αλίμονο αν ένιωθε ότι "απειλείται" από τις τηγανιτές πατάτες...

Έτσι, δεν χρειάστηκε ποτέ να κρύψω πως ακούω φανατικά ό,τι κι αν τραγουδήσει ο Ρέμος, αλλά κυρίως ότι εδώ και πολλά χρόνια περνάω καλά μόνο όταν τραγουδάει ο Ρέμος.

Γιατί, θέλω να το ξεκαθαρίσω αυτό: ο Αντώνης Ρέμος μου αρέσει, ΟΤΑΝ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ. 

Τον ακούσαμε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, σε ένα μαγαζί που δεν θυμάμαι πώς το έλεγαν αλλά το κέφι που γινόταν εκεί μέσα δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Έτος 1995, τον ξανασυναντήσαμε στο (τότε) Διογένης Palace. Σχεδόν άνοιγε το πρόγραμμα, μα τα κεφάλια όλων των θαμώνων γυρνούσαν προς την πίστα την στιγμή που τραγουδούσε το "Σου γράφω ένα γράμμα" του Γιάννη Πάριου. Ήταν φανερό ότι ο μικρός από τη Θεσσαλονίκη, είχε έρθει για να μείνει.

Λίγους μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο "Αντώνης Ρέμος" και το ζεϊμπέκικο "Τι ήμουνα για σένανε, τι ήσουνα για μένανε, καιρός λοιπόν για να λογαριαστούμε" κόλλησε θαρρείς στο cd player του αυτοκινήτου μου με τον τρίχρονο τότε γιο μου Κωνσταντίνο, να μερακλώνει σιγοντάροντας "καιλός λοιπόν για να λολαλιαστούμε".

Το μεγάλο κλικ μέσα μου όμως, έγινε το 1996 στις Χάντρες στο Θησείο, όπου ο Ρέμος εμφανιζόταν με τους Λιβιεράτο- Θεοδωρίδου-Τριαντάφυλλο. Θυμάμαι ότι ένα μαγαζί ολόκληρο τραγουδούσε όρθιο το τραγούδι "Εμείς, από τους πρόποδες της γης κατακτητές της κορυφής με την σημαία μας ψηλά" (που στον δίσκο ερμήνευε ο Ρέμος με την Μαντώ) όταν εγώ κατάλαβα ότι (επιτέλους) με αυτόν τον τραγουδιστή περνούσα καλά!

Η "Ρεμούλα" είχε μόλις γεννηθεί μέσα μου!

Στα χρόνια που περάσανε, τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου, συντρόφευσαν προσωπικές και οικογενειακές στιγμές, χαρές αλλά και λύπες. Κάθε τραγούδι του, είναι συνδεδεμένο με μια ανάμνηση.

Το "Πάλι απ΄την αρχή" μας θυμίζει μια επαγγελματική ακροβασία του Κώστα που χρονικά συνέπεσε με την κυκλοφορία του τραγουδιού.

Το "Δεν έχω πού να πάω" είναι ταυτισμένο με μερικά από τα ωραιότερα ξενύχτια της ζωής μας.

Το "Μια αναπνοή" είναι αφιερωμένο από εμένα στον άντρα μου...

Το "Χαμογέλασε, πάει πέρασε ό,τι έγινε έγινε μωρό μου" το ακούγαμε με τον γιο μου ένα καλοκαίρι ολόκληρο κάθε μέρα, πηγαίνοντας προς και επιστρέφοντας από την θάλασσα.

Το "Πού να ΄σαι τώρα που κρυώνω και φοβάμαι" είναι το τραγούδι που θυμίζει στους δικούς μου πόσο καλή ερμηνεύτρια είμαι (αν και τραγικά παράφωνη).

Το "Ντροπή σου που δεν κατάλαβες ποτέ τι σου 'χω δώσει" είναι το τραγούδι που ακούγεται (υποχρεωτικά) στην ταβέρνα του Αργύρη στον Αμπελά της Πάρου, μόλις πατήσω εγώ το πόδι μου εκεί.

To "Σ' αγαπώ για το τώρα, το πριν, το μετά και το πάντα" είναι ταυτισμένο με μία από τις ωραιότερες Χριστουγεννιάτικες εκδρομές μας στο Καρπενήσι.

Το "Μόνος μου το πέρασα κι αυτό" είναι τόσο σημαντικό που χρειάστηκε να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο για αυτό.

Το "Έτσι ξαφνικά" είναι η ιστορία της κοινής ζωής μας.

Το "Έσπασε η νύχτα δυο κομμάτια" είναι το τραγούδι που έπεισε τον Κωνσταντίνο μας να έρθει για πρώτη (και τελευταία φορά) μαζί μας σε νυχτερινή πίστα...

Δεν ακούει ελληνικά τραγούδια ο γιος μας, με εξαίρεση λίγο Μαχαιρίτσα και Μέλισσες. Πρόσφατα, φιλοξενήθηκε από την εκπομπή "Στην υγειά μας ρε παιδιά" στον Alpha. Και προς μεγάλη μας έκπληξη, τραγουδούσε όλα τα τραγούδια του Αντώνη Ρέμου που ακούστηκαν, σαν να τα ήξερε καλύτερα κι από τον ίδιο τον Ρέμο.

-Μαμά, ήταν σαν να είχαν στοιχειώσει το κεφάλι μου! Οι στίχοι έβγαιναν μόνοι τους από το στόμα μου, χωρίς να ξέρω ότι τους ξέρω. Και μετά κατάλαβα το γιατί: γιατί αυτά τα τραγούδια τα ακούω από μωρό, πρωί μεσημέρι, βράδυ, στο αυτοκίνητο και στο σπίτι, όλη μου τη ζωή. Και έχουν μπει μέσα μου σαν να έχω υποστεί πλύση εγκεφάλου, μου είπε το ίδιο βράδυ γελώντας.

Αμαρτίαι γονέων...

Αυτά... Και περί ορέξεως, ουδείς λόγος. Σύμφωνοι;

*Αρχική δημοσίευση Νοέμβριος 2016


 

18 Μαρ. 2020

" Γιατί κλαις; Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις. Που οι πληγές μου είν’ ακόμα ανοιχτές, που όσα ζήσαμε σε μια στιγμή τα καις. Φταις! Γιατί κλαις;"

Η φωνή του Σταμάτη Γονίδη, από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο χθες βράδυ στην Λεωφόρο Ποσειδώνος, ξεπερνούσε κατά πολύ τα ντεσιμπέλ της υπομονής μου. Αγριοκοίταξα τον οδηγό και πέρασα απέναντι στο φανάρι με τα νεύρα στο κόκκινο.

Μπαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας μου η μελωδία από το "γιατί κλαις;" έγινε αυθόρμητο μουρμουρητό. Μπα σε καλό μου σκέφτηκα. Στο ασανσέρ, το ρεφρέν άρχισε να βγαίνει σχεδόν μόνο του από μέσα μου. Σαν να με είχε στοιχειώσει ο Γονίδης ένα πράγμα! Για την επόμενη μισή ώρα το "γιατί κλαις; Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις. Που οι πληγές μου είν’ ακόμα ανοιχτές, που όσα ζήσαμε σε μια στιγμή τα καις. Φταις! Γιατί κλαις;", με ακολουθούσε παντού μέσα στο σπίτι. Κάθισα να δω μια ταινία, τίποτα! Ο Γονίδης εκεί! Έφτιαξα τοστ για να φάω, το σπαραχτικό ερώτημα "γιατί κλαις;" συντρόφευε κάθε μπουκιά μου!

Άρχισα να εκνευρίζομαι. Μεγάλη φωνή ο Σταμάτης Γονίδης, αλλά δεν μπορώ να πω ότι τον ακούω και νυχθημερόν. Τι με είχε πιάσει με το συγκεκριμένο τραγούδι; Το γούγκλαρα για να δω πότε κυκλοφόρησε. 1994. Bρήκα το video clip του στο youtube. Επικό! Άκουσα ολόκληρη την ερμηνεία του καλλιτέχνη. "Γιατί χλαις;" μου φάνηκε σαν να έλεγε στο δεύτερο ρεφρέν. Και ήταν αυτός ο ήχος, που άνοιξε μέσα μου ένα κουτάκι σφραγισμένο για τουλάχιστον 20 χρόνια!

"Βαρελάδικο" Πειραιάς. Μέσα της δεκαετίας του '90. Ο όρος "ελληνάδικο" έχει κάνει μόλις το ντεμπούτο του. Το μαγαζί είναι αχανές, αλλά δεν πέφτει καρφίτσα κι ας είναι καθημερινή. Κόσμος όρθιος, κόσμος καθιστος, κόσμος πάνω στα τραπέζια, κόσμος πάνω στις μπάρες. Για να φτάσεις στην τουαλέτα χρειάζεσαι δέκα λεπτά κι εκεί αν είσαι τυχερή μετράς άλλας δεκαέντε μέχρι να φτάσει η πολυπόθητη στιγμή της ανακούφισης.

Τυπικά, η κάθε παρέα έχει το δικό της τραπέζι, αλλά μόλις το κέφι ανάβει, όλοι γίνονται μια συντροφιά, ούτε καταλαβαίνεις ποιος είναι ο κύριος με το πούρο που σε αγκαλιάζει και σιγοτραγουδάτε μαζί "εμείς, από τους πρόποδες της γης, κατακτητές της κορυφής με τη σημαία μας ψηλά", την επιτυχία της Μαντούς και ενός πρωτοεμφανιζόμενου Θεσσαλονικιού πιτσιρικά με το όνομα Αντώνης Ρέμος.

Κάποια στιγμή από τα μεγάφωνα ακούγεται η παραπονιάρικη φωνή του Γονίδη. 

"Κλείνεις την πόρτα έτσι απλά μ’ ένα αντίο. Μ’ αφήνεις μόνο μου να ζω για δύο. Κλείνεις τα μάτια να μη δω ότι κλαις..."

Το πανδαιμόνιο που ακολουθεί, δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια. Ένα μαγαζί ολόκληρο σηκώνεται όρθιο, τα χέρια υψώνονται ψηλά και όλοι μαζί, με μια φωνή, οι θαμώνες θέτουν το ακρογωνιαίο ερώτημα:

"Γιατί χλαις;".

Εκατοντάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών και των κοινωνικών τάξεων, ενωμένοι σαν μια γροθιά, να ζητάνε τον λόγο: "γιατί κλαις; Που χωρίσαμε εσύ για όλα φταις". Κι ύστερα, σχεδόν ξημέρωμα, να πληρώνουν τον λογαριασμό τους με δραχμούλες, άλλες δουλεμένες τίμια, άλλες κλεμμένες από τον κάλπικο παράδεισο του Χρηματιστηρίου κι όλοι μαζί, να παίρνουν το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Τα πολυτελή τζιπ στο ίδιο κομβόι με τα φτηνά 1000ράκια, το μποτιλιάρισμα να κάνει την νύχτα μέρα, η διαδρομή Πειραιάς Κηφισιά να μοιάζει υπερατλαντική πτήση. Δυο ώρες ύπνου, ένα γρήγορο ντουζ και καρφί στη δουλειά. Αφεντικά κι υπάλληλοι...

Χωρίς να περνάει από το μυαλό τους, ούτε σαν εφιάλτης, ότι είκοσι χρόνια αργότερα το "γιατί κλαις;" θα γινόταν η καθημερινότητά τους. Με το ρήμα "χωρίσαμε" να παραχωρεί την θέση του στο "πτωχεύσαμε" αλλά το "εσύ για όλα φταις" να παραμένει ίδιο και απαράλλακτο. Γιατί κάποιος πρέπει να φταίει. Και "εσύ", "ο επιπόλαιος", "ο ξενύχτης", "ο σπάταλος", που μου ΄θελες και "Βαρελάδικο" στα '90s, τρομάρα σου, είσαι πάντα η εύκολη λύση... Σαφώς πιο εύκολη από τον "κύριο με το πούρο". Που στην χειρότερη, έχασε κανα δυο σπίτια, μια επιχείρηση, πέρασε μια βόλτα και από την φυλακή, αλλά... νερό κι άλατι! 

Γιατί χλαις λοιπόν; 

*Αρχική δημοσίευση Σεπτέμβριος 2017

 
 
5 Φεβ. 2020

Ταυτισμένη με τον χάρτινο αετό η Καθαρή Δευτέρα, στη δική μου μνήμη ανασύρεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή ένας άλλος, "μουσικοχορευτικός αετός". Αρχές της δεκαετίας του ΄90, ανεβαίνουμε στη Θεσσαλονίκη για το τριήμερο της τελευταίας αποκριάς. Σάββατο βράδυ, κάποιοι φίλοι επιμένουν να μας πάνε σε ένα νυχτερινό μαγαζί στην περιοχή της Νεάπολης. Scorpios Show γράφει στην ταμπέλα του, χωρίς ονόματα καλλιτεχνών στην μαρκίζα. Η ουρά των παρκαρισμένων αυτοκινήτων παραπέμπει σε ποδοσφαιρικό αγώνα και στο εσωτερικό επικρατεί το αδιαχώρητο.  

Την ώρα που φτάνουμε, ξεκινάει το δεύτερο πρόγραμμα, το λαϊκό. Oι καλλιτέχνες καθισμένοι  σε ξύλινες καρέκλες, στη λογική του πάλκου, τραγουδάνε ό,τι μπορεί να βάλει ο νους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένα μελαχροινό κορίτσι, με σγουρά μαλλιά, μονίμως χαμογελαστό, με μια φωνή που δηλώνει ξεκάθαρα "εγώ θα κάνω πολύ μεγάλη καριέρα". Δίπλα της ένας πιτσιρικάς, που δείχνει να ξέρει όλους τους θαμώνες με το μικρό τους όνομα και από τη στιγμή που ανεβαίνει στην πίστα, κάνει σαφές ότι είναι γεννημένος για να την κατακτήσει. Νατάσσα Θεοδωρίδου, Αντώνης Ρέμος τα ονόματά τους, που εκείνο το βράδυ δεν θα χαραχτούν καν στην μνήμη μου.

"Σαν τον αετό είχα φτερά ώ ώ ώ και πέταγα και πέταγα πολύ ψηλά" ξεκινάει το τραγούδι και ξαφνικά στο κατάμεστο μαγαζί προσγειώνεται ένας "αετός". Είναι ο γνωστός ποδοσφαιριστής Τάσος Μητρόπουλος που σηκώνεται όρθιος, ανοίγει τα χέρια του και ενσαρκώνει τους μαγικούς στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, χορεύοντας στον ρυθμό του Μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι. Στα δυόμιση λεπτά που διαρκεί το τραγούδι, ο Τάσος Μητρόπουλος, γίνεται ο ίδιος "αετός", περήφανος και λεβέντης όπως ακριβώς και το αρπακτικό πτηνό. 

Έχουν περάσει σχεδόν 25 χρόνια από τότε και το "Είμαι αϊτός χωρίς φτερά" μού είναι αδύνατο να το δω να χορεύεται από άλλον άνδρα. Για εμένα το "ζεϊμπέκικο του αετού" είναι "το ζεϊμπέκικο του Τάσου" κι ας μην τον έχω γνωρίσει ποτέ προσωπικά. Όπως το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" είναι το "δικό μου ζεϊμπέκικο", αλλά... προσωπικά ζητήματα συζήτηση κομμένη.

Η φωτογραφία είναι μεταγενέστερη και δημοσιεύτηκε στο gossip-tv. Από εκείνη την βραδιά των 90s δεν έχω εικόνα. Ίσως γι αυτό αποτυπώθηκε στην μνήμη μου και παρέμεινε ζωντανή μέχρι σήμερα αντί να γίνει άλλο ένα στιγμιότυπο στα χιλιάδες που αποθηκεύουμε πια στις ηλεκτρονικές μνήμες των συσκευών μας...

Καλά κούλουμα σε όλους! 

*Αρχική δημοσίευση Φεβρουάριος 2018

16 Ιαν. 2020

Η ερώτηση- γροθιά στο στομάχι, από τον 24χρονο γιο μου: "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;". Αφορμή γι αυτήν στάθηκε ένα σχόλιο που έγραψε στο facebook o Σπύρος, ένας διαδικτυακός φίλος δημοσιογράφος, για την κυρία Βαρώνη, το διάβασε ο γιος μου και μου έθεσε το αμείλικτο ερώτημα: "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;"

Πώς να απαντήσεις σε ένα παιδί 24 ετών που δεν είχε την τύχη να παρακολουθήσει Ελληνική τηλεόραση στις αρχές της δεκαετίας του '90, "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;". Πώς να του μεταφέρεις αυτό που έζησες, είδες με τα μάτια σου και άκουσες με τα αυτιά σου; Θα προσπαθήσω... 

Η Τζίνα Βαρώνη

Τραγουδίστρια και (νυν) σχεδιάστρια μόδας. Το όνομά της, προφανώς καλλιτεχνικό, ήταν σαφώς επηρεασμένο από την έτερη τηλεοπτική σταρ - τραγουδίστρια, Άννα Μαρώνη. Σε βαθμό που πολλοί πίστευαν ότι επρόκειτο για το ίδιο πρόσωπο. Σφάλμα. 

Η Άννα Μαρώνη τραγουδούσε στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 τις επιτυχίες της στο κανάλι ΙΤΑ8, γνωστό και ως "κανάλι του Λεωνίδα" από το όνομα του ιδιοκτήτη του. 

Η Τζίνα Βαρώνη, τραγουδούσε το (μοναδικό) σουξέ της "Έφυγες εσύ" σε διαφήμιση μασαζοκορσέ που προβαλλόταν κυρίως στο New Chanel, στα μέσα της δεκαετίας του ΄90.

Μην τα μπερδεύετε...

Η διαφήμιση

Η Τζίνα Βαρώνη λοιπόν, αν και τραγουδίστρια, έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσα από ένα τηλεοπτικό σποτάκι στο οποίο διαφήμιζε ταυτόχρονα τρία προϊόντα αδυνατίσματος της ίδιας μάρκας: 

1. την ολόσωμη φόρμα αδυνατίσματος
2. την κρέμα σύσφιξης και αδυνατίσματος 
3. τον (λατρεμένο) μασαζοκορσέ (τον οποίο βλέπετε στην φωτογραφία- απόσπασμα του διαφημιστικού, φορεμένο από την κυρία Βαρώνη).

Όλες οι άλλες διαφημίσεις που μπορεί να θυμόσαστε, όπως π.χ. το γνωστό μασαζοκαλσόν που "το φοράς και πετάς", αφορούσαν άλλα προϊόντα της ίδιας εταιρείας και ουδεμία σχέση είχαν με την Τζίνα Βαρώνη.

Το άσμα

Στο διαφημιστικό του μασαζοκορσέ, πρωταγωνιστές ήταν δύο. Η καλλιτέχνης και το σουξέ της. Το "Έφυγες εσύ, έφυγες εσύ, έφυγε η χαρά".

Απαραίτητη διευκρίνιση: το τραγούδι δεν έλεγε μόνο "έφυγες εσύ, έφυγες εσύ, έφυγε η χαρά". Υπήρχαν και οι υπόλοιποι στίχοι, ντυμένοι με την ανάλογη μουσική. Απλώς δεν τους ακούσαμε. Ποτέ. Αλλά αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν... Ξέρετε πόσα πράγματα υπάρχουν γύρω μας χωρίς να τα βλέπουμε και να τα ακούμε;

Το κόνσεπτ

Το κόνσεπτ ήταν βγαλμένο από την ίδια τη ζωή: 

"Η εκλεκτή τραγουδίστρια έπρεπε να χάσει σε 20 μέρες 10 κιλά. 
Γι αυτό διάλεξε την φόρμα αδυνατίσματος και την κρέμα αδυνατίσματος και σύσφιξης για γρήγορο και ολόσωμο αδυνάτισμα. Για την περιφέρεια, το δύσκολο σημείο κάθε γυναίκας, συνέχισε με τον μασαζοκορσέ αδυνατίσματος"
, μας πληροφορούσαν οι εκφωνητές της διαφήμισης, Λίλα Καφαντάρη και Βασίλης Μαυρομάτης. 

Στην συνέχεια το σποτάκι μας έδειχνε με... ατράνταχτα ντοκουμέντα ότι η καλλιτέχνης κατάφερε να χάσει όχι μόνο 20 κιλά αλλά και 8 ολόκληρους πόντους! Σε 10 μέρες! Θαύμα! 
Που θα μπορούσε να συμβεί και σε σένα λατρεμένη τηλεθεάτρια. Αρκεί να σχημάτιζες τον μαγικό τηλεφωνικό αριθμό για να παραγγείλεις τα θαυματουργά προϊόντα που έβλεπες στην τηλεόραση. Αγοράζοντας τρία στην τιμή του ενός. Και αντίο κιλά, αντίο χαλάρωση, αντίο "ψωμάκια"...

Μια καταδίκη για "παραπλανητική διαφήμιση" 

Στην πορεία, κάτι πήγε στραβά κι έτσι τον Απρίλιο του 1996, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, μετά από συλλογική αγωγή της Ένωσης Καταναλωτών Ε.Κ.ΠΟΙ.ΖΩ, καταδίκασε την επιχείρηση που πουλούσε τον μασαζοκορσέ και το μασαζοκολάν (καθώς και χάπια αδυνατίσματος!), για παραπλανητική διαφήμιση και την υποχρέωσε να καταβάλλει 10 εκατ. δραχμές στους καταναλωτές- θύματα "για ηθική βλάβη" (απόφαση 1114/96). 

Και μία διαπίστωση...

Βλέποντας εν έτη 2017 την διαφήμιση του μασαζοκορσέ με την Τζίνα Βαρώνη, κατάλαβα ότι ο μοναδικός λόγος που μας έκανε τόση εντύπωση πριν από 20 χρόνια, ήταν ότι είμαστε άμαθοι ως τηλεθεατές. "Αγνοί". Δεν φανταζόμαστε καν, πώς θα εξελισσόταν το τηλεμάρκετινγκ. Ούτε φυσικά, ποιοί θα έπαιρναν "με δόξα και τιμή" την θέση της κυρίας Βαρώνη, διαφημίζοντας προϊόντα ανάλογης αξιοπιστίας. 

Κατάλαβα όμως και κάτι ακόμη: δεν χρειαζόταν τόσος κόπος για να απαντήσω στην ερώτηση του γιου μου "ποια είναι η Τζίνα Βαρώνη;". Υπάρχουν και σήμερα "Τζίνες Βαρώνες" στην τηλεόραση. Μπορούσα απλώς να του τις δείξω...
 
*Αρχική δημοσίευση Μάρτιος 2017
 
Μαρία Παναγοπούλου
11 Σεπ. 2019

Είναι κάποια γεγονότα-ορόσημα στη ζωή μας που τα θυμόμαστε με κάθε λεπτομέρεια, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Η πρώτη κοπάνα, το πρώτο χτυποκάρδι, το πρώτο ραντεβού, η γνωριμία με τον έρωτα της ζωής μας (όσες φορές κι αν τον γνωρίσουμε), η πενταήμερη εκδρομή, η πρώτη μέρα στο στρατό και μετά στη δουλειά, η απόλυση, η προαγωγή, ο γάμος, η γέννηση των παιδιών μας ή των εγγονιών μας, η δική τους πρώτη μερα στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό και ο κύκλος συνεχίζεται αδιάκοπα...

Είναι όμως και κάποιες άλλες στιγμές, που δεν μας αφορούν άμεσα, δεν έχουν να κάνουν απευθείας με εμάς ή με δικούς μας ανθρώπους, αλλά με γεγονότα, ευχάριστα, δυσάρεστα, πανηγυρικά, δραματικά, κοινωνικά, πολιτικά... Γεγονότα που τα θυμόμαστε σαν να τα ζούμε ξανά, όσα χρόνια κι αν κυλήσουν.

Η 11η Σεπτεμβρίου είναι σίγουρα ένα από αυτά!

Οκτώ χρονών ήταν τότε ο εικοσιεξάχρονος σήμερα γιος μου, Κωνσταντίνος, είχε μόλις επιστρέψει από το σχολείο και είχε κλειστεί στο δωμάτιο του να διαβάσει. Μάζευα τα πιάτα από το τραπέζι εγώ, με την τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο στην ΕΡΤ. Είδα το αεροπλάνο να πέφτει στον πρώτο πύργο και η εικόνα μου τράβηξε την προσοχή χωρίς να μου περνάει από το μυαλό ότι ήταν αληθινή. Ανέβασα τον ήχο και την ίδια στιγμή ο γιος μου ήρθε στην κουζίνα να πιει νερό. Είδαμε μαζί το δεύτερο αεροπλάνο να πέφτει στον διπλανό πύργο. 

"Δεν είναι ταινία" τον θυμάμαι να λέει γουρλώνοντας τα μάτια του.

Τα όσα ακολούθησαν, έχουν καταγραφεί στο μυαλό και την ψυχή μας όπως και σε ολόκληρου του κόσμου. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, ο Κωνσταντίνος, θυμάται με κάθε λεπτομέρεια εκείνες τις στιγμές. Έχει ξεχάσει άλλες, προσωπικές, σημαντικές, ευχάριστες, δυνατές στιγμές της παιδικής ηλικίας του, αλλά την 11η Σεπτεμβρίου την κουβαλάει μέσα του δεκαοκτώ χρόνια τώρα, σαν τατουάζ... Κάτι μου λέει ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους περισσότερους από εσάς...