12 Δεκ. 2020

Γράμμα από μια πεθερά...

"Αγαπητή κυρία Παναγοπούλου,

χαίρομαι τα μάλα που δεν γνωριστήκαμε ποτέ καθώς φοβούμαι πως εάν αυτό είχε συμβεί θα διέτρεχα σοβαρό κίνδυνο να δω την ιστορία μου σε κάποιες από τις σελίδες του βιβλίου σας με τον εύστοχο τίτλο "Η πενθερά".

Το ανέγνωσα με μεγάλη προσοχή και αναγνώρισα τον εαυτό μου σε πολλά σημεία του, η ηρωίδα ωστόσο με την οποία ταυτίστηκα ήταν η Μανιάτισσα Σαββίνα. Παρά το γεγονός πως δεν πρόκειται περί πεθεράς αλλά περί νύφης, σας εξομολογούμαι ότι ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν την πεθερά της με βρίσκει απολύτως σύμφωνη. Με τον ίδιο ακριβώς θα επιθυμούσα να χειρίζομαι κι εγώ τις νύφες μου, αλλά είναι γνωστόν τοις πάσι πως η επιθυμία από την πράξη απέχουν παρασάγγας.
 
Η βαθύτατη αγάπη που έχω για τους δύο υιούς μου καθώς και ο αυτοσεβασμός δεν μου επιτρέπουν να πέσω στο επίπεδο της ηρωίδας σας. Εν τούτοις σας ευχαριστώ θερμώς γιατί με βοηθήσατε να μπω έστω και νοερά στη θέση της και να αντλήσω ικανοποίηση δια μέσου αυτής.
 
Σας εύχομαι καλές γιορτές, να έχετε υγεία και τύχη ώστε ο δικός σας υιός να επιλέξει ορθώς τη νύφη σας.
 
Μετά εκτιμήσεως
Ν.Ν."

Υ.Γ. Το κοινοποιώ με την άδεια της γλυκυτάτης Ν. Είναι το πρώτο από αυτά που έχω επιλέξει να μοιραστώ μαζί σας τις επόμενες ημέρες. Και το πιο ανώδυνο, τολμώ να πω. Σας ευχαριστώ όλες για την επικοινωνία. Ζητώ συγγνώμη που καθυστερώ να απαντήσω στα μηνύματα του blog αλλά ξέρετε πως πάντα το κάνω.
 
Μαρία Παναγοπούλου