17 Φεβ. 2019

Οι απόκριες της δεκαετίας του '80 στους δρόμους του Πειραιά...

Δεν συμπαθώ την παρελθοντολογία και την νοοτροπία "τι καλά που είμαστε παλιά". Η ζωή προχωράει ερήμην μας αλλά πάντα προς τα εμπρός, κυλάει, εξελίσσεται, βελτιώνεται και χειροτερεύει. Όλα ταυτόχρονα...

Αυτό ωστόσο δεν με εμποδίζει να θυμάμαι με γλυκιά νοσταλγία κάποιες στιγμές του χθες, που έχουν χαραχτεί μέσα μου με τα πιο φωτεινά γράμματα. Οι απόκριες της δεκαετίας του '80, ανήκουν πανηγυρικά σε αυτές.

Μεγάλωσα στον Άγιο Βασίλη του Πειραιά, σε μία οικογένεια που οι φιλικές μαζώξεις γίνονταν άνευ λόγου και αιτίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη το σπίτι γέμιζε με κόσμο, τα τραπέζια με φαγητά και οι ψυχές με κέφι και χαρά. Μην φανταστεί κανείς ότι δεν υπήρχαν προβλήματα. Κάθε άλλο... Υπήρχε όμως και μία αισιοδοξία, μία ελπίδα, μία αφέλεια, θα τολμήσω να πω, ότι όλα λύνονται. Όλα διορθώνονται....

Τις απόκριες, λοιπόν, το σπίτι μας είχε πάντα την τιμητική του. Η μητέρα μου έραβε μόνη της τις αποκριάτικες στολές όλης της οικογένειας, συχνά και των φίλων μας, τις οποίες δεν φορούσαμε μόνο στα πάρτυ που γίνονταν ανελλιπώς κάθε Σαββατοκύριακο την περίοδο της Αποκριάς. Φοριούνταν και στο δρόμο.

Μπουλούκια ολόκληρα βγαίναμε στις γειτονιές του Πειραιά ντυμένοι μασκαράδες, κατηφορίζαμε από τον Άγιο Βασίλη προς την Φρεαττύδα και από εκεί με τα πόδια στο Πασαλιμάνι για να φτάσουμε στην Πασαρέλα (σημ: η ωραιότερη διαδρομή στον κόσμο και μην ακούσω για Κάννες και Μόντε Κάρλα..).

Ο κύριος Δημήτρης (δεν αποκαλούμε "κυρίους" όσους έχουν φύγει από την ζωή, όμως για εμένα θα είναι πάντα "ο κύριος Δημήτρης") φορούσε το μίνι φουστάκι του, το δικτυωτό καλσόν και τις γόβες και παρέα με το φυσικό μουστάκι του που ήταν αδύνατο να κρυφτεί, σταματούσε σε όλα τα περίπτερα σκορπίζοντας άφθονο γέλιο στους περαστικούς.

Η κυρία Αθηνά, η κυρία Βάσω, η κυρία Φλώρα, η Μπουμπού και ο Ηλίας, η Μαρία και ο Δημήτρης... αγκαζέ με την μάνα μου και τον πατέρα μου, κοντράρονταν κάθε χρόνο στο ποιος θα σκεφτεί την πιο ευφάνταστη στολή και μεταμφιέζονταν από λαμπάδες γάμου (στη φωτογραφία) μέχρι...μπακάλικα και ό,τι μπορεί να βάλει ο νους, κάνοντας τις επιθεωρήσεις του Δελφινάριου να ωχριούν μπροστά τους.

Κοντά στην εφηβεία ή στην ενηλικίωση εμείς, τα παιδιά, όχι μόνο δεν βρίσκαμε πληκτική την συντροφιά των γονιών μας αλλά τους ακολουθούσαμε με καμάρι φορώντας τις δικές μας στολές-υπερπαραγωγές!

Όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, ξεχυνόμαστε στους δρόμους του Πειραιά και συμμετείχαμε σε μια υπαίθρια αποκριάτικη γιορτή που στηνόταν χωρίς οργάνωση, χωρίς προσυνεννόηση. Από γνωστούς και αγνώστους που είχαν την διάθεση να ενώσουν το κέφι τους και για λίγες ώρες να χαρούν σαν παιδιά.

Αν ανήκετε στους λίγους και τυχερούς που κρατούν άσβεστη αυτήν τη διάθεση, στην Ελλάδα του σήμερα, μην επιτρέψετε ποτέ σε κανέναν να σας την κλέψει. Είστε "πλούσιοι" και δεν το γνωρίζετε...

Καλές Αποκριες!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com