17 Φεβ. 2021

Απόκριες στον Πειραιά τη δεκαετία του ΄80...

 

Mεγάλωσα στον Άγιο Βασίλη του Πειραιά, σε μία οικογένεια που οι φιλικές μαζώξεις γίνονταν άνευ λόγου και αιτίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη το σπίτι γέμιζε με κόσμο, τα τραπέζια με φαγητά και οι ψυχές με κέφι και χαρά. Μην φανταστεί κανείς ότι δεν υπήρχαν προβλήματα. Κάθε άλλο... Υπήρχε όμως και μία αισιοδοξία, μία ελπίδα, μία αφέλεια, θα τολμήσω να πω, ότι όλα λύνονται. Όλα διορθώνονται....

Ειδικά τις απόκριες, το σπίτι μας είχε πάντα την τιμητική του. Η μητέρα μου έραβε μόνη της τις αποκριάτικες στολές όλης της οικογένειας, συχνά και των φίλων μας, τις οποίες δεν φορούσαμε μόνο στα πάρτυ που γίνονταν ανελλιπώς κάθε Σαββατοκύριακο την περίοδο της Αποκριάς. Τις φορούσαμε και στο δρόμο.

Μπουλούκια ολόκληρα βγαίναμε στις γειτονιές του Πειραιά τη δεκαετία του ΄80 ντυμένοι μασκαράδες. Κατηφορίζαμε από τον Άγιο Βασίλη προς την Φρεαττύδα και από εκεί με τα πόδια στο Πασαλιμάνι για να φτάσουμε στην Πασαρέλα (σημ: η ωραιότερη διαδρομή στον κόσμο και μην ακούσω για Κάννες και Μόντε Κάρλα..).

Ο κύριος Δημήτρης (δεν αποκαλούμε "κυρίους" όσους έχουν φύγει από την ζωή, όμως για εμένα θα είναι πάντα "ο κύριος Δημήτρης") φορούσε το μίνι φουστάκι του, το δικτυωτό καλσόν και τις γόβες και παρέα με το φυσικό μουστάκι του που ήταν αδύνατο να κρυφτεί, σταματούσε σε όλα τα περίπτερα σκορπίζοντας άφθονο γέλιο στους περαστικούς.

Η κυρία Αθηνά, η κυρία Βάσω, η κυρία Φλώρα, η Μπουμπού και ο Ηλίας, η Μαρία και ο Δημήτρης... αγκαζέ με την μάνα μου και τον πατέρα μου, κοντράρονταν κάθε χρόνο στο ποιος θα σκεφτεί την πιο ευφάνταστη στολή και μεταμφιέζονταν από λαμπάδες γάμου (στη φωτογραφία) μέχρι...μπακάλικα και ό,τι μπορεί να βάλει ο νους, κάνοντας τις επιθεωρήσεις του Δελφινάριου να ωχριούν μπροστά τους.

Κοντά στην εφηβεία ή στην ενηλικίωση εμείς, τα παιδιά, όχι μόνο δεν βρίσκαμε πληκτική την συντροφιά των γονιών μας αλλά τους ακολουθούσαμε με καμάρι φορώντας τις δικές μας στολές-υπερπαραγωγές!

Όλοι μαζί, μικροί και μεγάλοι, συμμετείχαμε σε μια υπαίθρια αποκριάτικη γιορτή που στηνόταν χωρίς οργάνωση, χωρίς προσυνεννόηση, χωρίς μπάτζετ εκατοντάδων χιλιάδων δραχμών, χωρίς φόβο για τον διπλανό μας. Γνωστοί και άγνωστοι, ενώναμε τα χαμόγελά μας (που αντιστεκόνταν σθεναρά στα όποια προβλήματα) αγνοώντας πως χτίζαμε αναμνήσεις "συλλεκτικής" αξίας. 

Το νέο μου βιβλίο που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ψυχογιός μετά τη λήξη της καραντίνας, έχει τίτλο "Ολική έκλειψη καρδιάς" (ναι, a total eclipse of the heart) και μας ταξιδεύει σε εκείνα τα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βίωσα ξανά την πολύχρωμη διάθεση των΄80s, περπατώντας με τους Πειραιώτες ήρωές μου στα σοκάκια της πόλης που μεγάλωσα. Νοστάλγησα, αναπόλησα, μελαγχόλησα, μα τελικά ένιωσα πλούσια που κουβαλάω στην καρδιά μου τη δεκαετία του ΄80. Από εκεί, δε μπορεί να μου την κλέψει κανείς! 

Υπό άλλες συνθήκες θα σας ευχόμουν καλές απόκριες!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com