Φιλία

2 Ιουν. 2017

Λένε πως όσο μεγαλώνουμε ο κύκλος γύρω μας στενεύει. Οι φίλοι, οι πραγματικοί φίλοι, λιγοστεύουν σιγά σιγά και μετριούνται στα δάχτυλα του ενος χεριού. Συμφωνώ μεν, αλλά...

Σαφώς έχω απογοητευτεί και έχω προδοθεί, από ανθρώπους που θεωρούσα φίλους. Όμως σε όλες, μα όλες τις περιπτώσεις, έφταιγα κι εγώ. Γιατί τους επέτρεψα να τρυπώσουν στην καρδιά μου με την ιδιότητα του φίλου, χωρίς να το αξίζουν, χωρίς να τους περάσω απο το "σουρωτήρι" που από τις τρύπες του περνάνε μόνο οι πολύτιμοι... Γιατί είχα προσδοκίες που ξεπερνούσαν κατά πολύ "το μπόι τους".... Γιατι τελικά δεν ειναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι να γίνονται ή/και να έχουν φίλους. Μεγαλώνοντας, τα εμπέδωσα όλα αυτά, έγινα πιο προσεχτική, άρα απο αυτήν και μόνο την σκοπιά, ναι, μίκρυνε ο κύκλος των φίλων μου...

Μπορεί να ακουστεί παράξενο, αλλά πιστεύω πως δεν υπάρχει μόνο ένα είδος φίλου.

Φίλος είναι ο σύντροφός μου.

Φίλος είναι εκείνος που μοιράζομαι καθημερινά μαζί του χαρές και λύπες (είναι εξίσου σημαντική η παρουσία του και στα δύο...) και είναι πια κάτι σαν αδελφός.

Φίλος είναι ο αδελφός μου και ο συγγενής που ξεπέρασε μέσα μου τις τυπικότητες της καταναγκαστικής συνύπαρξης. (Ακούω πως για κάποιους φίλος είναι το παιδί τους κι ο γονιός τους. Για εμένα ο γιος μου είναι γιος μου και οι γονείς μου γονείς μου. Άλλοι ρόλοι...)

Φίλος είναι ο συνένοχος των παιδικών κι εφηβικών μου χρόνων, που ακόμη κι αν δεν βρισκόμαστε συχνά, παραμένουμε δεμένοι με εκείνα τα "αόρατα" δεσμά για τα οποία μιλάνε τα δίδυμα αδέλφια που τα χωρίζουν στη γέννα.

Φίλος είναι ο φίλος του φίλου μου, με τον οποίο κατάφερα να αναπτύξω μια προσωπική, αυτόνομη σχέση.

Φίλος είναι ο φίλος του συντρόφου μου, με τον οποίο μοιραζόμαστε την αγάπη για τον ίδιο άνθρωπο και τις κοινές τους μνήμες.

Φίλος είναι ο συνεργάτης που σπάσαμε τα τυπικά δεσμά της επαγγελματικής σχέσης και μιλήσαμε με τις καρδιές μας.

Η τεχνολογία έφερε στη ζωή μας και ένα νέο είδος φίλων: τους διαδικτυακούς. Μα είναι "φίλοι";, θα ρωτήσετε. "Έχω φίλους στα social media που εκτιμώ τόσο τον τρόπο σκέψης τους, την ματιά τους στη ζωή, το χιούμορ και τις αξίες τους που ειμαι βέβαιη πως αν κάναμε παρέα θα μπορούσα κάποιους από αυτούς να τους νιώσω φίλους", θα απαντήσω.

Με αφορμή την friends day διάβασα κάπου τον "δεκάλογο του καλού φίλου". Διαθέτω λίγα από τα "αντικειμενικά προσόντα του". Ανάμεσά τους όμως είναι αυτό που εγώ θεωρώ σημαντικότερο όλων: το νοιάξιμο!

Δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί φίλος μου που να πει πως δεν νοιάζομαι. Και αν βρεθεί τότε, ουπς!, απλώς δεν είναι φίλος μου...

Υ.Γ. Η ζωγραφιά είναι απο το κοριτσίστικο λεύκωμά μου. Την είχε ζωγραφίσει η κολλητή μου, η Δήμητρα, για να την θυμάμαι όπως έγραφε. Ξεχνιούνται οι κολλητές των σχολικών χρόνων;

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

 

2 Ιουν. 2017

 

Ο Ματθαίος, Μάνθος για τους δικούς του, είναι ένας 14χρονος Πειραιώτης που αγαπάει τα άστρα. Ερασιτέχνης αστρονόμος, πού τον χάνεις πού τον βρίσκεις, περνάει τις νύχτες του στην ταράτσα του σπιτιού του στο Χατζηκυριάκειο, παρατηρώντας τον ουρανό.

Πριν από λίγες ημέρες, δημιούργησε και το δικό του blog για να μοιράζεται με άλλους τις "ανακαλύψεις" του. Όπως γράφει ο ίδιος στο LYRACONSTELLATION "ονομάζομαι Ματθαίος Παπαπούλιας, είμαι ερασιτέχνης αστρονόμος και έφτιαξα αυτό το Blog ώστε να μοιραστώ πράγματα σχετικά με την ερασιτεχνική αστρονομία. Στο Blog θα βρείτε πληροφορίες,tips και συμβουλές,κριτικές αστρονομικών ειδών αλλά και αναφορές (reports) από τις παρατηρήσεις μου".

Αν πω ότι καταλαβαίνω τι γράφει ο 14χρονος Μάνθος στο blog του, θα πω ψέματα και δεν το θέλω... Γι αυτό προτίμησα να μείνω σε εκείνα που καταλαβαίνω και νω πω μια μεγάλη αλήθεια για αυτό το ξεχωριστό αγόρι. 

Με τον κ.Παντελή Παπαδόπουλο, αναπληρωτή καθηγητή στο τμήμα Αστρονομίας του ΑΠΘ.

Ο Μάνθος λοιπόν, από την ημέρα που γεννήθηκε, σκόρπισε στους γύρω του ένα φως λίγο πιο λαμπερό από ό,τι κάνει κάθε νεογέννητο που έρχεται στον κόσμο. Κι αυτό γιατί εκείνη την εποχή η οικογένειά του ήταν βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι. Μεγαλώνοντας δεν του ήρθε τίποτα εύκολο, αντιθέτως η ζωή του έδειξε από πολύ νωρίς ότι όλα ανατρέπονται και πρέπει να ξαναχτιστούν απ΄την αρχή. Του έδειξε όμως και κάτι ακόμη: ότι εκεί που υπάρχει απέραντη αγάπη και θέληση, τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Αυτό είναι και το μάθημα που πήρα εγώ η "μεγάλη" από αυτόν τον χαρισματικό πιτσιρίκο με τα πράσινα μάτια: όταν ο άνθρωπος θέλει και αγωνίζεται, τίποτα δεν είναι αδύνατο. Ακόμη και το να κατακτήσει τα άστρα. Όλα τα άλλα, τα άλλοθι που εφευρίσκουμε για να δικαιολογήσουμε όσα δεν κυνηγήσαμε αρκετά, είναι για να περνάει η ώρα...

Μην μας ξεχάσεις μικρέ όταν θα δίνεις διαλέξεις στα αμφιθέατρα στο μέλλον. Μπορεί να μην καταλαβαίνουμε λέξη αλλά είμαστε ασυναγώνιστες στο χειροκρότημα και τις ζητωκραυγές... Ειδικά στις δεύτερες...

Υ.Γ. Ο Μάνθος είναι γιος της αδελφικής παιδικής μου φίλης Νεκταρίας. Και πιστέψτε με, το να μεγαλώνεις την Νεκταρία (όχι "με την Νεκταρία"...), είναι ίσως πιο δύσκολο και από το να κατακτάς το διάστημα. Που θα πει, ότι ο Μάνθος είναι μαθημένος στα πολύ δύσκολα.

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

Επιστροφή στη στήλη ΣΧΕΣΕΙΣ

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ