20 Μαϊ. 2021

Λυκοφιλίες: όταν ο φίλος είναι "μαϊμού"

Ας ορίσουμε κατ΄αρχάς τι σημαίνει λυκοφιλία:

Είναι κοινωνικές σχέσεις όπου τουλάχιστον το ένα από τα μέλη νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, αποσκοπεί σε προσωπικό όφελος και γι αυτό υποκρίνεται τον φίλο.

Οι φίλοι "μαϊμούδες" συχνάζουν εντός αλλά και εκτός social media και το μεγάλο τους ταλέντο είναι ότι μπορούν να σε ξεγελάσουν, όσο έμπειρος, ευφυής και υποψιασμένος κι αν είσαι. Μόνο αφού πάθεις, μπορείς να μάθεις και σιγά σιγά να αρχίσεις να τους αποφεύγεις.

Προσωπικά, έχω μια αλάνθαστη μέθοδο για να τους αντιλαμβάνομαι, εμπνευσμένη από τον Αισχύλο, και θα τη μοιραστώ μαζί σας.

Συμφωνούμε όλοι πως φίλος είναι αυτός που σου στέκεται στα δύσκολα. Γι αυτό και δε θα χαλαλίσω χρόνο, για εκείνους που "εξαφανίζονται" στη φουρτούνα. "Μικροί", ασήμαντοι, δειλοί, "λίγοι", καιροσκόποι, αρπακτικά, "περαστικοί"... απλά προσπεράστε τους.

Θα σας μιλήσω όμως για τους άλλους. Γιατί για εμένα φίλος είναι κι εκείνος που είναι εκεί στη χαρά, στην επιτυχία, στην ευτυχία σου. Και για να δανειστώ τη ζηλευτή ρήση του Αισχύλου "λίγοι άνθρωποι το έχουν στη φύση τους αυτό: να τιμούν χωρίς φθόνο τον ευτυχισμένο φίλο τους".

Αυτό ακριβώς είναι και το μυστικό μου για να διακρίνω τη λυκοφιλία από τη γνήσια φιλία.

Ο φίλος-μαϊμού, μπορεί να συνεχίζει να είναι κοντά σου στη χαρά, μα στην ουσία δεν είναι...Αδυνατεί να αντέξει το χαμόγελό σου. Τον ενοχλεί η επιτυχία σου. Βασανίζεται με κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη σου. Τον τυφλώνουν τα χρώματα.

Ζει για τη στιγμή που θα επιστρέψει το γκρίζο στην καθημερινότητά σου και μαζί του θα κάνει κι οι ίδιος την επαναφορά του. Άλλοτε για να ενώσετε τις μιζέριες σας. Τις αποτυχίες σας. Τα αδιέξοδά σας. Μα ακόμη πιο συχνά για να "σου συμπαρασταθεί». Να σου χτυπήσει την πλάτη "κουράγιο καημενούλα μου!". 

Δεν θα σου πει ποτέ "μπράβο" από την ψυχή του. Δεν θα δεις τα μάτια του να λάμπουν και να φωνάζουν "συγχαρητήρια", "χαίρομαι για εσένα", "τα κατάφερες βρε θηρίο!", "να είσαι ευτυχισμένος", "κάθε καλό σου εύχομαι". Μπορεί να αναγκαστεί να τα ξεστομίσει όλα αυτά, μα θα είναι υποκριτικά, ψίθυροι στριμωγμένοι πίσω από τα δόντια του.

Γιατί ο ψευτοφίλος, σε προτιμάει εξαρτημένο από την φιλευσπλαχνία του. Στενοχωρημένο, απογοητευμένο, κουρασμένο, ηττημένο. Άλλοτε για να φαίνεται η δική του υπεροχή. Άλλοτε πάλι, για να είσαι απλώς όμοιός του. Τον ξεβολεύει η επιτυχία σου. Κάθε δική σου νίκη, του θυμίζει ότι "γίνεται". Αρκεί να προσπαθήσεις, να παλέψεις, να πιστέψεις, να διεκδικήσεις. Τελικά, μάλλον αυτό είναι που δεν αντέχει. Το γεγονός πως εσύ καταφέρνεις να κοιτάς τον ήλιο. Με κόπο. Με πόνο. Με ελπίδα. Όταν ο ίδιος επιλέγει τη μοιρολατρική αποδοχή της συννεφιάς στον μικρόκοσμό του.

Ναι, οι άνθρωποι που μας παρατάνε στις δυσκολίες, είναι ανθρωπάκια. Μα κι εκείνοι που "την κάνουν" την ώρα της χαράς, δεν διαφέρουν σε τίποτα. Η άλλη όψη είναι. Νομισμάτων που δεν αξίζουν να έχουν θέση στις ζωές μας. Γιατί αργά ή γρήγορα θα βαρύνουν στις "τσέπες" μας. Τραβώντας μας προς τα κάτω. Μακριά από τους ουρανούς που μας περιμένουν...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook