Φιλία

4 Μαϊ. 2021

Είναι ευτυχία να βλέπεις τους φίλους σου να ερωτεύονται.

Κι ας χάνονται για μέρες ολόκληρες χωρίς ένα τηλεφώνημα ("κι εμείς αγαπήσαμε αλλά ένα ρημαδοτηλέφωνο το κάναμε", τους γκρινιάζεις).

Ας στέλνουν μόνο ένα sms όταν έχουν ανάγκη βοήθειας ("μου λέει να πάμε για σούσι. αυτό με τα φύκια είναι; κι αν ξεράσω;", σου γράφουν).

Ας καταλαβαίνεις ότι δεν ακούνε λέξη όταν τους μιλάς ("τι είπες;", σε ρωτάνε για δέκατη φορά με το χαμόγελο του ηλιθίου ζωγραφισμένο στο στόμα).

Ας εκνευρίζεσαι βλέποντας τις χιλιάδες ζουζουνιάρικες σέλφις που ανεβάζουν στα social media (συνοδεία πολλών καρδούλων, ροζ συννεφακίων και κατακόκκινων χειλακίων)

Ας αντιλαμβάνεσαι ότι τα παραμορφωτικά γυαλιά του έρωτα κάνουν τους συντρόφους τους να μοιάζουν σαν σωσίες των Μπραντ Πητ/Σαρλίζ Θερόν στα μάτια τους (ενώ μωρέ, δεν είναι!).

Είναι ευλογία να ξέρεις ότι μια φίλη ή ένας φίλος, νιώθει πεταλούδες στο στομάχι, χάνει την γη κάτω από τα πόδια της/του, κολλάει στην γλύκα των πρώτων μελιών...

Και κάθε φορά, εύχεσαι η επιλογή τους να είναι η σωστή. Να μην τους απογοητεύσει. Να μην τους πονέσει. Να μην τους πληγώσει.

Ακόμη κι αν εσύ το βλέπεις, το διαισθάνεσαι ότι πάλι σε βάτραχο έπεσαν, ότι πάλι σκάρτη θα τους βγει η ωραία κοιμωμένη. 

Γι αυτό είναι οι φίλοι. Για να είναι εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα.

Εύχονται τα καλύτερα. Αλλά αν (χτύπα ξύλο!) δεν έρθουν, προσφέρουν τον ώμο τους για να κλάψεις, κερνάνε βότκα και ακούνε τα ίδια και τα ίδια από την αρχή

Κι αν ούτε αυτό σταθεί αρκετό, τότε κάνουν αυτό που με έμαθαν οι ήρωες του βιβλίου μου "Ολική έκλειψη καρδιάς": περιμένουν διακριτικά σε μια γωνιά κι όταν σε δουν να πέφτεις, τρέχουν κοντά σου, με το ένα χέρι σε μουντζώνουν και με το άλλο σε σηκώνουν για να σταθείς στα πόδια σου!

Μαρία Παναγοπούλου
thisimarias.com
Follow me on facebook

 

 

18 Μαρ. 2021

Μπαίνουν στο βαγόνι του Μετρό με τα σχολικά σακίδια κρεμασμένα στους ώμους τους. Κοριτσοπαρέα, πέντε στον αριθμό. Γύρω στα 17, ντυμένες όλες με σκισμένα τζην και στενά μπλουζάκια, μιλάνε δυνατά, γελάνε, διαφωνούν.

Τα θέματα που μονοπωλούν την κουβέντα είναι τα μαθήματα ("τι θα μου χρειαστεί ρε φίλε να ξέρω για την μεταβιομηχανική κοινωνία αφού θα γίνω σχεδιαστρια;"), ο καιρός ("μ@λ@κ@ αν βρέξει το Σάββατο πώς θα βάλω τις σουέντ μπαλαρίνες;") και, φυσικά, τα αγόρια ("καλά αν περιμένει να φτάσουν Χριστούγεννα για να στείλει, θα έχω αλλάξει κινητό πες του").

Κάποια στιγμή η κουβέντα παίρνει φωτιά, η κοντούλα της παρέας διαφωνεί με την ψηλή, οι άλλες τρεις προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες. Τις κοιτάζω χαμογελώντας. Είναι σαν να βλέπω εμένα στην ηλικία τους. Μαζί με την Μαριάνθη, την Δήμητρα, την Νεκταρία, τη Λιάνα, τη Γιώτα, τη Λίζα... Τριάντα χρόνια πριν. Σχεδόν μας ακούω να γελάμε. Να μαλώνουμε. Να προβληματιζόμαστε. Να αγωνιούμε. Να ονειρευόμαστε... Με την υπερβολή, την αθωότητα, την ανεμελιά των 17 μας χρόνων...

Ο συρμός σταματάει. Φτάνω στον προορισμό μου.  Στάση Συγγρού- Φιξ. Πρέπει να κατέβω. Δεν το κάνω. Συνεχίζω για Νέο Κόσμο. Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Θέλω να τις ακούσω λίγο ακόμη... Να τους πω ότι αυτό που ζουν είναι υπέροχο, μοναδικό, ανεπανάληπτο... Να τις παροτρύνω να το απολαύσουν, όσα εμπόδια κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουν, γιατί δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.

Δεν το τολμώ. Φοβάμαι ότι θα τους φανώ γραφική. Ίσως και λίγο παλαβή. Σκέφτομαι πώς θα μας φαινόταν εμάς τότε, εάν μία κυρία μέσα στο τραίνο μας έδινε την ευχή "κορίστια είστε τυχερές που έχετε η μία την άλλη, μακάρι να κρατήσει για πάντα αυτή η σχέση". Μου έρχεται στο νου η θανατηφόρα ατάκα που θα πετούσε η Δήμητρα. Το κρυφό γέλιο της Λιάνας πίσω από την πλάτη της Γιώτας. Η ματιά που θα αντάλασσα εγώ με την Νεκταρία. Η ευγενική αντίδραση της Λιζας και της Μαριανθης για να σώσουν την τιμή της παρέας και να μην φανούμε αγενείς.

Κατεβαίνω στον επόμενο σταθμό, χωρίς να τους πω τίποτα. Με την σκέψη ότι τα δώρα της ζωής δεν έχουν αξία αν δεν τα ανακαλύψεις μόνος σου...

Σημ: η φωτο είναι από σχολική εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη. Τριάντα χρόνια πριν. Η Λίζα δεν φαίνεται. Μάλλον εκτελεί χρέη φωτογράφου...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

21 Φεβ. 2021

Σήμερα συμπληρώνονται επτά χρόνια από τον θάνατό του Σάκη Μπουλά. Ήταν 21 Φεβρουαρίου 2014. Θεωρητικά, θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα για τον Σάκη. Πρακτικά, αδυνατώ να το κάνω.

Έχω στα αυτιά μου τα λόγια του από την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, λίγο πριν μπει στο νοσοκομείο και "φύγει"... Σε εκείνη τη στιγμή έχει παγώσει ο χρόνος...
Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω ούτε μία φορά τις επαναλήψεις των σειρών που παίζει...
Δεν μπορώ να ακούσω ούτε την εισαγωγή από το "Φλασάκι" του...
Δεν έχω κοιτάξει ξανά τις φωτογραφίες από τις Πρωτοχρονιές στο σπίτι μας...
Μελαγχολώ κάθε φορά που θυμόμαστε κάποιες από τις αμέτρητες και ανεπανάληπτες ατάκες του από τα καλοκαίρια στη Μύκονο... 

Υπάρχει όμως ένα τραγούδι του, που κάνει καλό στην ψυχή μου, γι αυτό και το αποζητάω συχνά. Λέγεται "Μια μέρα βροχερή", τη μουσική έχει γράψει ο Γιάννης Ζουγανέλης και τους στίχους ο Σάκης:

άντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο.
Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο.
Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί, τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις.
Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή, πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις".

Γνωρίζοντας πως το κομμάτι αυτό γράφτηκε για μια υπέροχη γυναίκα κι ένα ταξίδι στο Λονδίνο που ο Σάκης δεν πρόλαβε να κάνει μαζί της, κάθε φορά που το ακούω υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως "τα ταξίδια" της ζωής μας, πρέπει να γίνονται ΣΗΜΕΡΑ. Γιατί το "αύριο" είναι πολύ μακρυά...

Και μόνο για αυτό το "μάθημα ζωής", σε ευχαριστώ Σάκη...

Αν θέλετε να ακούσετε το "Λονδίνο" κλικ εδώ

Υ.Γ. Ο μικρούλης αυτός φόρος τιμής, γράφτηκε πριν από πέντε χρόνια. Τον αναδημοσιεύω κάθε 21η Φεβρουαρίου. Γιατί υπάρχουν κάποια συναισθήματα που μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο... Ευτυχώς και δυστυχώς...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com   

21 Οκτ. 2020
Τις δύο φωτογραφίες τις χωρίζουν πολλάάάάάά χρόνια. Μισός αιώνας τουλάχιστον. Τις δυο γυναίκες όμως που απεικονίζονται σε αυτές, τις ενώνουν τόσα περισσότερα που ο χρόνος παύει να έχει σημασία... Καθισμένη στο βράχο είναι η Ελένη, η μαμά μου. Και όρθια με τα γυαλιά η φίλη της από τα σχολικά χρόνια, η Λουκία. Για εμένα "η θεία Λουκία".
 
Πειραιώτισσες. Συμμαθήτριες στο Β Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά. Διπλανές σε όλες τις τάξεις στο πρώτο θρανίο μπροστά από την έδρα. Κολλητές. Στην ασπρόμαυρη εικόνα απολαμβάνουν την ανεμελιά μιας εκδρομής. Γελάνε, ονειρεύονται, κάνουν σχέδια για το αύριο, σφιχταγκαλιάζοντας η μία την άλλη. Δεν έχουν ιδέα τι τους επιφυλάσσει η ζωή, δεν μπορούν να φανταστούν τι τις περιμένει στο μέλλον.
 
Ίσως κάπου ανάμεσα στα κουτσομπολιά, τα πρώτα καρδιοχτύπια, τα σκονάκια και τις κοριτσίστικες σκανταλιές, να υπόσχονται η μία στην άλλη πως θα μείνουν μαζί, φίλες για πάντα.... Δεν ξέρουν ακόμη πως αυτό θα το τηρήσουν. Με ευλάβεια.
 
Λίγα χρόνια μετά, η Ελένη θα παντρευτεί τον Γιώργο και η Λουκία τον Λάκη. Για εμένα τον "θείο Λάκη". Η ζωή θα τους δώσει χαρές αλλά και πίκρες. Αρρώστιες, στενοχώριες, θανάτους... Θα τους χαρίσει όμως και τέσσερα υπέροχα παιδιά (αντικειμενικά μιλώντας...). Από δυο ζευγάρια στην κάθε μία. Στην Ελένη, τη Μαρία (εμένα) και τον Νίκο. Και στη Λουκία, την Ναταλίτσα και τον Πάνο. 
 
Θα είναι πάντα εκεί η μία για την άλλη. Στα όμορφα και στα άσχημα. Και κάπως έτσι, θα ξυπνήσουν ένα πρωί και το ημερολόγιο θα γράφει 2020. Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου "Κώστας Χαρδαβέλλας- Το ζεϊμπέκικο του νικητή", θα ξαναφωτογραφηθούν, μισό αιώνα αργότερα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
 
Εξωτερικά, οι αλλαγές είναι μεγάλες. Μα μην σας ξεγελάνε. Κατά βάθος οι δύο γυναίκες παραμένουν ίδιες και απαράλαχτες. Με τα καλά και τα κακά τους. Όπως και τότε... Παραμένουν η Ελένη και η Λουκία. Φίλες για πάντα...

Μεγάλη υπόθεση το "για πάντα" στις ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολο. Σπάνιο. Σχεδόν ουτοπικό. Μα αν "σου κάτσει", ανεκτίμητο.... Καλύτερο κι από τζακ ποτ...

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

 

6 Φεβ. 2020
Βρεθήκαμε τυχαία στον τόπο του εγκλήματος των σχολικών μας χρόνων: το Πασαλιμάνι. Σαν να συνωμότησε το σύμπαν... Οι δυο είχαν ραντεβού μεταξύ τους, η τρίτη η "ξενιτεμένη" είχε έρθει βόλτα στο πατρικό της κι εγω κατέβηκα στον Πειραιά για μια δουλειά που δεν θα κρατούσε περισσότερο από 10 λεπτά. Μείναμε 2 ώρες!

Αλλάξαμε όλες τα οικογενειακά προγράμματα, παγωσαμε τις υποχρεώσεις, τηλεφωνήσαμε στην πέμπτη της παρέας και χαρίσαμε στους εαυτούς μας ενα Σαββατιάτικο time out.

Είναι μαγικό αυτό που σε δένει με τις φίλες της εποχής των θρανίων. Μπορεί να κάνεις εβδομάδες, μήνες, χρόνια να τις συναντήσεις κι όμως μόλις βρεθείτε πιάνετε την κουβέντα από εκεί που την είχατε αφήσει την τελευταία φορα...

Σαν μια αόρατη κλωστή να κρατάει ενωμένο το τότε με το τώρα, κόντρα στις ριζικές αλλαγές που φέρνει ο χρόνος.

Τίποτα δεν είναι ίδιο. Οι ζωές μας έχουν αλλάξει, εμείς έχουμε αλλάξει... Μα κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους, η Μαρία των χρόνων της ανεμελιάς παίρνει αμπάριζα κάθε τι άλλο μέσα μου.

Ενώνει τα χέρια της με την παλιά Μαριάνθη της αισιοδοξίας, τη Νεκταρία της σκανταλιάς, τη Δήμητρα της αθωότητας, τη Λιάνα της ελπίδας, τη Λίζα της δύναμης και μαζί με όλα τα άλλα κορίτσια (ναι, κορίτσια, τι κι αν βαδίζουμε σιγά σιγά στην ευθεία των πρώτων -ηντα) κάνουμε βουτιά στο χρόνο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και στις ζωές μας , όλα παραμένουν όπως τα αφήσαμε. Τα προβλήματα, οι αγωνίες, οι ανηφόρες...

Μόνο εκείνη η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια είναι λίγο διαφορετική. Σαν κάτι να την έχει απαλύνει... Σαν να της έχει κάνει μπότοξ. Μπότοξ-ψυχής...

UPDATE: Και οι πέντε παιδικές φίλες μου, έχουν δανείσει τα ονόματά τους αλλά και κομμάτια από την ψυχούλα τους, στις ηρωίδες του πρώτου μου βιβλίου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" από τις Εκδόσεις Ωκεανός. 

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook