Φιλία

6 Φεβ. 2020
Βρεθήκαμε τυχαία στον τόπο του εγκλήματος των σχολικών μας χρόνων: το Πασαλιμάνι. Σαν να συνωμότησε το σύμπαν... Οι δυο είχαν ραντεβού μεταξύ τους, η τρίτη η "ξενιτεμένη" είχε έρθει βόλτα στο πατρικό της κι εγω κατέβηκα στον Πειραιά για μια δουλειά που δεν θα κρατούσε περισσότερο από 10 λεπτά. Μείναμε 2 ώρες!

Αλλάξαμε όλες τα οικογενειακά προγράμματα, παγωσαμε τις υποχρεώσεις, τηλεφωνήσαμε στην πέμπτη της παρέας και χαρίσαμε στους εαυτούς μας ενα Σαββατιάτικο time out.

Είναι μαγικό αυτό που σε δένει με τις φίλες της εποχής των θρανίων. Μπορεί να κάνεις εβδομάδες, μήνες, χρόνια να τις συναντήσεις κι όμως μόλις βρεθείτε πιάνετε την κουβέντα από εκεί που την είχατε αφήσει την τελευταία φορα...

Σαν μια αόρατη κλωστή να κρατάει ενωμένο το τότε με το τώρα, κόντρα στις ριζικές αλλαγές που φέρνει ο χρόνος.

Τίποτα δεν είναι ίδιο. Οι ζωές μας έχουν αλλάξει, εμείς έχουμε αλλάξει... Μα κάθε φορά που βρίσκομαι μαζί τους, η Μαρία των χρόνων της ανεμελιάς παίρνει αμπάριζα κάθε τι άλλο μέσα μου.

Ενώνει τα χέρια της με την παλιά Μαριάνθη της αισιοδοξίας, τη Νεκταρία της σκανταλιάς, τη Δήμητρα της αθωότητας, τη Λιάνα της ελπίδας, τη Λίζα της δύναμης και μαζί με όλα τα άλλα κορίτσια (ναι, κορίτσια, τι κι αν βαδίζουμε σιγά σιγά στην ευθεία των πρώτων -ηντα) κάνουμε βουτιά στο χρόνο.

Επιστρέφοντας στο σήμερα και στις ζωές μας , όλα παραμένουν όπως τα αφήσαμε. Τα προβλήματα, οι αγωνίες, οι ανηφόρες...

Μόνο εκείνη η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια είναι λίγο διαφορετική. Σαν κάτι να την έχει απαλύνει... Σαν να της έχει κάνει μπότοξ. Μπότοξ-ψυχής...

UPDATE: Και οι πέντε παιδικές φίλες μου, έχουν δανείσει τα ονόματά τους αλλά και κομμάτια από την ψυχούλα τους, στις ηρωίδες του πρώτου μου βιβλίου "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" από τις Εκδόσεις Ωκεανός. 

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

25 Απρ. 2019
Τις δύο φωτογραφίες τις χωρίζουν πολλάάάάάά χρόνια. Μισός αιώνας τουλάχιστον. Τις δυο γυναίκες όμως που απεικονίζονται σε αυτές, τις ενώνουν τόσα περισσότερα που ο χρόνος παύει να έχει σημασία... Καθισμένη στο βράχο είναι η Ελένη, η μαμά μου. Και όρθια με τα γυαλιά η φίλη της από τα σχολικά χρόνια, η Λουκία. Για εμένα "η θεία Λουκία".
 
Πειραιώτισσες. Συμμαθήτριες στο Β Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά. Διπλανές σε όλες τις τάξεις στο πρώτο θρανίο μπροστά από την έδρα. Κολλητές. Στην ασπρόμαυρη εικόνα απολαμβάνουν την ανεμελιά μιας εκδρομής. Γελάνε, ονειρεύονται, κάνουν σχέδια για το αύριο, σφιχταγκαλιάζοντας η μία την άλλη. Δεν έχουν ιδέα τι τους επιφυλάσσει η ζωή, δεν μπορούν να φανταστούν τι τις περιμένει στο μέλλον.
 
Ίσως κάπου ανάμεσα στα κουτσομπολιά, τα πρώτα καρδιοχτύπια, τα σκονάκια και τις κοριτσίστικες σκανταλιές, να υπόσχονται η μία στην άλλη πως θα μείνουν μαζί, φίλες για πάντα.... Δεν ξέρουν ακόμη πως αυτό θα το τηρήσουν. Με ευλάβεια.
 
Λίγα χρόνια μετά, η Ελένη θα παντρευτεί τον Γιώργο και η Λουκία τον Λάκη. Για εμένα τον "θείο Λάκη". Η ζωή θα τους δώσει χαρές αλλά και πίκρες. Αρρώστιες, στενοχώριες, θανάτους... Θα τους χαρίσει όμως και τέσσερα υπέροχα παιδιά (αντικειμενικά μιλώντας...). Από δυο ζευγάρια στην κάθε μία. Στην Ελένη, τη Μαρία (εμένα) και τον Νίκο. Και στη Λουκία, την Ναταλίτσα και τον Πάνο. 
 
Θα είναι πάντα εκεί η μία για την άλλη. Στα όμορφα και στα άσχημα. Και κάπως έτσι, θα ξυπνήσουν ένα πρωί και το ημερολόγιο θα γράφει 2020. Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου "Κώστας Χαρδαβέλλας- Το ζεϊμπέκικο του νικητή", θα ξαναφωτογραφηθούν, μισό αιώνα αργότερα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
 
Εξωτερικά, οι αλλαγές είναι μεγάλες. Μα μην σας ξεγελάνε. Κατά βάθος οι δύο γυναίκες παραμένουν ίδιες και απαράλαχτες. Με τα καλά και τα κακά τους. Όπως και τότε... Παραμένουν η Ελένη και η Λουκία. Φίλες για πάντα...

Μεγάλη υπόθεση το "για πάντα" στις ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολο. Σπάνιο. Σχεδόν ουτοπικό. Μα αν "σου κάτσει", ανεκτίμητο.... Καλύτερο κι από τζακ ποτ...

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

 

28 Μαρ. 2019

Έχουμε μήνες να βρεθούμε. Το ποτάμι της καθημερινότητας μάς έχει παρασύρει στην δική του ροή κι εκείνος ο καφές που όλο λέμε να πιούμε, συνεχώς αναβάλλεται. Φίλες από τα χρόνια του σχολείου. Σχέση χτισμένη στις στέρεες βάσεις των θρανίων. Πασπαλισμένη με τη σκόνη της κιμωλίας. Σημαδεμένη ανεξίτηλα από το μελάνι του στυλό, στην απόχρωση που έχουν τα όνειρα των ανέμελων, ανέφελων χρόνων...

Προχθές, μου έστειλε "έτσι ξαφνικά" ένα sms, μετά από πολύ καιρό. Σαν να συνεχίζαμε μια κουβέντα που είχαμε αφήσει στην μέση το προηγούμενο βράδυ. Την στιγμή που αναβόσβησε το όνομά της στην οθόνη του κινητού μου τηλεφώνου, εγώ έγραφα την λέξη ΤΕΛΟΣ, στο δεύτερο βιβλίο μου. Που είναι η συνέχεια του πρώτου και περιγράφει την ζωή των ηρώων μου 16 χρόνια μετά την καταιγίδα που τους χτύπησε.

Εκείνη, η φίλη των παιδικών χρόνων, έχει δανείσει το όνομά της σε μία από τις κεντρικές ηρωίδες μου. Και όχι μόνο το όνομά της... Πέρασα μαζί της μερόνυχτα, χωρίς να το γνωρίζει, αναβίωσα στιγμές, ατάκες, ματιές, για να μπορέσω να ολοκληρώσω το μυθιστόρημά μου. Και το κλάσμα του δευτερολέπτου που τα κατάφερα, έφτασε το μήνυμά της. Ταράχτηκα διαβάζοντάς το. Ένιωσα τη γη να κουνιέται κάτω από τα πόδια μου. 

Πώς είναι δυνατόν να κατάλαβε; αναρωτήθηκα φωναχτά.

Είναι, άκουσα την απάντηση μέσα μου. Με αυτόν τον μοναδικό, μεταφυσικό, θα μου επιτρέψετε να πω, τρόπο που επικοινωνούν οι φίλοι μεταξύ τους. Με αυτήν την μεγαλειώδη ανεξήγητη δύναμη, που δεν μας αφήνει ποτέ μόνους αλλά είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, σαν κεράκι που σιγοκαίει για να μας προστατεύει.

Μεγάλη περιουσία, ανεκτίμητης αξίας, δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται, μόνο κερδίζεται. Φιλία το όνομά της. Εκτιμήστε την! Δεν την κατέχουν όλοι! 

Υ.Γ. Ναι! Το παιδί μου μού μοιάζει εκπληκτικά! Αρκεί να το κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής, όπως εσύ...Φιλιά στη μάνα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

21 Φεβ. 2019

Σήμερα συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τον θάνατό του Σάκη Μπουλά. Ήταν 21 Φεβρουαρίου 2014. Θεωρητικά, θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα για τον Σάκη. Πρακτικά, αδυνατώ να το κάνω.
Έχω στα αυτιά μου τα λόγια του από την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, λίγο πριν μπει στο νοσοκομείο και "φύγει"... Σε εκείνη τη στιγμή έχει παγώσει ο χρόνος...
Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω ούτε μία φορά τις επαναλήψεις των σειρών που παίζει...
Δεν μπορώ να ακούσω ούτε την εισαγωγή από το "Φλασάκι" του...
Δεν έχω κοιτάξει ξανά τις φωτογραφίες από τις Πρωτοχρονιές στο σπίτι μας...
Μελαγχολώ κάθε φορά που θυμόμαστε κάποιες από τις αμέτρητες και ανεπανάληπτες ατάκες του από τα καλοκαίρια στη Μύκονο... 

Υπάρχει όμως ένα τραγούδι του, που κάνει καλό στην ψυχή μου, γι αυτό και το αποζητάω συχνά. Λέγεται "Μια μέρα βροχερή", τη μουσική έχει γράψει ο Γιάννης Ζουγανέλης και τους στίχους ο Σάκης:

άντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο.
Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο.
Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί, τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις.
Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή, πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις".

Γνωρίζοντας πως το κομμάτι αυτό γράφτηκε για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο κι ένα ταξίδι στο Λονδίνο, που ο Σάκης δεν πρόλαβε να κάνει ποτέ μαζί του, κάθε φορά που το ακούω υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως "τα ταξίδια" της ζωής μας, πρέπει να γίνονται ΣΗΜΕΡΑ. Γιατί το "αύριο" είναι πολύ μακρυά...

Και μόνο για αυτό το "μάθημα ζωής", σε ευχαριστώ Σάκη...

Υ.Γ. Ο μικρούλης αυτός φόρος τιμής, γράφτηκε πριν από τρία χρόνια. Τον αναδημοσίευσα πέρυσι και πρόπερσι. Το ξανακάνω και φέτος. Γιατί υπάρχουν κάποια συναισθήματα που μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο... Ευτυχώς και δυστυχώς...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com  

 

 

17 Φεβ. 2019

Σοβαρή, αυστηρή, ελαφρώς απόμακρη, ακόμη κι αν δεν ξέρεις το επάγγελμά της εύκολα το υποθέτεις από το ύφος της. Μόλις δε ανοίξει το στόμα της κι αρχίσει να μιλάει, τότε δεν μπαίνεις καν στον κόπο να την ρωτήσεις. Είναι δικηγόρος. Χωρίς αμφιβολία. Όχι μόνο γιατί μεγάλωσε σε οικογένεια νομικών, αλλά κυρίως γιατί... γεννήθηκε δικηγόρος.

Μαζί από την πρώτη τάξη του Γυμνασίου, την θυμάμαι να μιλάει πάντα σαν συνήγορος! Των φίλων της, των συμμαθητών της, του εαυτού της...

Έλυνε λάθος την άσκηση μαθηματικών στον πίνακα... Κι ύστερα αγόρευε, αρνούμενη να δεχτεί ότι δεν γίνεται η ρίζα του 2 να είναι το 8!

Μας έφερνε λάθος παραγγελία ο σερβιτόρος στην καφετέρια... Κι εκείνη του παρέθετε τα δικαιώματα του καταναλωτή! 

Διαφωνούσε με κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα... Και τηλεφωνούσε στο τηλεφωνικό κέντρο του σταθμού για να υποβάλλει τις ενστάσεις της στην έκπληκτη τηλεφωνήτρια!

Θέλαμε να αλλάξουμε ένα ρούχο χωρίς να έχουμε δικαίωμα αλλαγής.... Και προέβαλε τα επιχειρήματά της στον υπεύθυνο του καταστήματος μιλώντας του στην καθαρεύουσα!

Αν δεν την γνωρίζεις, μπορεί να την θεωρήσεις λίγο ψυχρή. Δεν μπορείς να φανταστείς ότι πίσω από τα αυστηρά μπλε μάτια της και την ατσαλάκωτη εικόνα της, κρύβεται τόσο χιούμορ! Ικανό να σε οδηγήσει στην τουαλέτα από τα γέλια, με μία και μόνη ατάκα. "Θανατηφόρα"! Ειπωμένη την πιο λάθος στιγμή, με τον πιο άκυρο τρόπο, πάντα με σοβαρό ύφος, χωρίς πολλές πολλές χαριτωμενιές!

Την θυμήθηκα σήμερα, ακούγοντας μια παρέα νεαρών κοριτσιών να κάνει "χαβαλέ", ανταλλάσσοντας χοντροκομμένα αστεία μέσα στο σούπερ μάρκετ. Μπορεί μεγαλώνοντας να παραξενεύω, αλλά με ενόχλησε το τόσο άκομψο, αγοραίο "χιουμοράκι". Και ο νους μου πήγε αυτομάτως στο άλλο άκρο. Στο ιδιαίτερο, μοναδικό, χιούμορ της Δήμητρας

Την ημέρα του γάμου μου, 26 χρόνια πριν, η Δήμητρα Παβέλη ήταν παράνυφος, μαζί με την έτερη κολλητή, την Μαριάνθη Πατέρα. Πηγαίνοντας προς την Εκκλησία όλοι μαζί, γαμπρός, νύφη και παράνυφες μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο, το ραδιόφωνο έπαιξε κάποια στιγμή Βασίλη Τερλέγκα! Και οι ατάκες που ακολούθησαν θα έκαναν τον Γούντι Άλεν, να σκάσει από τη ζήλεια του.

Έτσι κι αλλιώς αν μπορούσα να γράψω ένα σενάριο με ηρωίδα τη Δήμητρα, τότε μια χρυσή σφαίρα κωμικής σειράς θα την είχα στο τσεπάκι... Δεν μπορώ όμως... Και όσοι τυχεροί έχετε μια φίλη "Δήμητρα" αντιλαμβάνεστε το γιατί...

Σήμερα, η Δήμητρα έχει τα γενέθλιά της! Πιο Υδροχόος, δεν γίνεται! Χιλιόχρονη! Και πάντα...η Δήμητρα!

Υ.Γ. Στο "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", το πρώτο μου βιβλίο, επέλεξα να βαπτίσω "Δήμητρα" την αστυνομικό της ιστορίας και να δανειστώ στοιχεία από την προσωπικότητα της παιδικής μου φίλης για να δημιουργήσω την ηρωίδα μου. Άφησα εκτός το χιούμορ της και αξιοποίησα το ταλέντο της να ολοκληρώνει με επιτυχία ό,τι αναλαμβάνει. Το πείσμα της. Την αίσθηση του καθήκοντος. Το "δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου". Την καλά κρυμμένη ευαισθησία της... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com