Φιλία

20 Μαϊ. 2021

Ας ορίσουμε κατ΄αρχάς τι σημαίνει λυκοφιλία:

Είναι κοινωνικές σχέσεις όπου τουλάχιστον το ένα από τα μέλη νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του, αποσκοπεί σε προσωπικό όφελος και γι αυτό υποκρίνεται τον φίλο.

Οι φίλοι "μαϊμούδες" συχνάζουν εντός αλλά και εκτός social media και το μεγάλο τους ταλέντο είναι ότι μπορούν να σε ξεγελάσουν, όσο έμπειρος, ευφυής και υποψιασμένος κι αν είσαι. Μόνο αφού πάθεις, μπορείς να μάθεις και σιγά σιγά να αρχίσεις να τους αποφεύγεις.

Προσωπικά, έχω μια αλάνθαστη μέθοδο για να τους αντιλαμβάνομαι, εμπνευσμένη από τον Αισχύλο, και θα τη μοιραστώ μαζί σας.

Συμφωνούμε όλοι πως φίλος είναι αυτός που σου στέκεται στα δύσκολα. Γι αυτό και δε θα χαλαλίσω χρόνο, για εκείνους που "εξαφανίζονται" στη φουρτούνα. "Μικροί", ασήμαντοι, δειλοί, "λίγοι", καιροσκόποι, αρπακτικά, "περαστικοί"... απλά προσπεράστε τους.

Θα σας μιλήσω όμως για τους άλλους. Γιατί για εμένα φίλος είναι κι εκείνος που είναι εκεί στη χαρά, στην επιτυχία, στην ευτυχία σου. Και για να δανειστώ τη ζηλευτή ρήση του Αισχύλου "λίγοι άνθρωποι το έχουν στη φύση τους αυτό: να τιμούν χωρίς φθόνο τον ευτυχισμένο φίλο τους".

Αυτό ακριβώς είναι και το μυστικό μου για να διακρίνω τη λυκοφιλία από τη γνήσια φιλία.

Ο φίλος-μαϊμού, μπορεί να συνεχίζει να είναι κοντά σου στη χαρά, μα στην ουσία δεν είναι...Αδυνατεί να αντέξει το χαμόγελό σου. Τον ενοχλεί η επιτυχία σου. Βασανίζεται με κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη σου. Τον τυφλώνουν τα χρώματα.

Ζει για τη στιγμή που θα επιστρέψει το γκρίζο στην καθημερινότητά σου και μαζί του θα κάνει κι οι ίδιος την επαναφορά του. Άλλοτε για να ενώσετε τις μιζέριες σας. Τις αποτυχίες σας. Τα αδιέξοδά σας. Μα ακόμη πιο συχνά για να "σου συμπαρασταθεί». Να σου χτυπήσει την πλάτη "κουράγιο καημενούλα μου!". 

Δεν θα σου πει ποτέ "μπράβο" από την ψυχή του. Δεν θα δεις τα μάτια του να λάμπουν και να φωνάζουν "συγχαρητήρια", "χαίρομαι για εσένα", "τα κατάφερες βρε θηρίο!", "να είσαι ευτυχισμένος", "κάθε καλό σου εύχομαι". Μπορεί να αναγκαστεί να τα ξεστομίσει όλα αυτά, μα θα είναι υποκριτικά, ψίθυροι στριμωγμένοι πίσω από τα δόντια του.

Γιατί ο ψευτοφίλος, σε προτιμάει εξαρτημένο από την φιλευσπλαχνία του. Στενοχωρημένο, απογοητευμένο, κουρασμένο, ηττημένο. Άλλοτε για να φαίνεται η δική του υπεροχή. Άλλοτε πάλι, για να είσαι απλώς όμοιός του. Τον ξεβολεύει η επιτυχία σου. Κάθε δική σου νίκη, του θυμίζει ότι "γίνεται". Αρκεί να προσπαθήσεις, να παλέψεις, να πιστέψεις, να διεκδικήσεις. Τελικά, μάλλον αυτό είναι που δεν αντέχει. Το γεγονός πως εσύ καταφέρνεις να κοιτάς τον ήλιο. Με κόπο. Με πόνο. Με ελπίδα. Όταν ο ίδιος επιλέγει τη μοιρολατρική αποδοχή της συννεφιάς στον μικρόκοσμό του.

Ναι, οι άνθρωποι που μας παρατάνε στις δυσκολίες, είναι ανθρωπάκια. Μα κι εκείνοι που "την κάνουν" την ώρα της χαράς, δεν διαφέρουν σε τίποτα. Η άλλη όψη είναι. Νομισμάτων που δεν αξίζουν να έχουν θέση στις ζωές μας. Γιατί αργά ή γρήγορα θα βαρύνουν στις "τσέπες" μας. Τραβώντας μας προς τα κάτω. Μακριά από τους ουρανούς που μας περιμένουν...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook

4 Μαϊ. 2021

Είναι ευτυχία να βλέπεις τους φίλους σου να ερωτεύονται.

Κι ας χάνονται για μέρες ολόκληρες χωρίς ένα τηλεφώνημα ("κι εμείς αγαπήσαμε αλλά ένα ρημαδοτηλέφωνο το κάναμε", τους γκρινιάζεις).

Ας στέλνουν μόνο ένα sms όταν έχουν ανάγκη βοήθειας ("μου λέει να πάμε για σούσι. αυτό με τα φύκια είναι; κι αν ξεράσω;", σου γράφουν).

Ας καταλαβαίνεις ότι δεν ακούνε λέξη όταν τους μιλάς ("τι είπες;", σε ρωτάνε για δέκατη φορά με το χαμόγελο του ηλιθίου ζωγραφισμένο στο στόμα).

Ας εκνευρίζεσαι βλέποντας τις χιλιάδες ζουζουνιάρικες σέλφις που ανεβάζουν στα social media (συνοδεία πολλών καρδούλων, ροζ συννεφακίων και κατακόκκινων χειλακίων)

Ας αντιλαμβάνεσαι ότι τα παραμορφωτικά γυαλιά του έρωτα κάνουν τους συντρόφους τους να μοιάζουν σαν σωσίες των Μπραντ Πητ/Σαρλίζ Θερόν στα μάτια τους (ενώ μωρέ, δεν είναι!).

Είναι ευλογία να ξέρεις ότι μια φίλη ή ένας φίλος, νιώθει πεταλούδες στο στομάχι, χάνει την γη κάτω από τα πόδια της/του, κολλάει στην γλύκα των πρώτων μελιών...

Και κάθε φορά, εύχεσαι η επιλογή τους να είναι η σωστή. Να μην τους απογοητεύσει. Να μην τους πονέσει. Να μην τους πληγώσει.

Ακόμη κι αν εσύ το βλέπεις, το διαισθάνεσαι ότι πάλι σε βάτραχο έπεσαν, ότι πάλι σκάρτη θα τους βγει η ωραία κοιμωμένη. 

Γι αυτό είναι οι φίλοι. Για να είναι εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα.

Εύχονται τα καλύτερα. Αλλά αν (χτύπα ξύλο!) δεν έρθουν, προσφέρουν τον ώμο τους για να κλάψεις, κερνάνε βότκα και ακούνε τα ίδια και τα ίδια από την αρχή

Κι αν ούτε αυτό σταθεί αρκετό, τότε κάνουν αυτό που με έμαθαν οι ήρωες του βιβλίου μου "Ολική έκλειψη καρδιάς": περιμένουν διακριτικά σε μια γωνιά κι όταν σε δουν να πέφτεις, τρέχουν κοντά σου, με το ένα χέρι σε μουντζώνουν και με το άλλο σε σηκώνουν για να σταθείς στα πόδια σου!

Μαρία Παναγοπούλου
thisimarias.com
Follow me on facebook

 

 

18 Μαρ. 2021

Μπαίνουν στο βαγόνι του Μετρό με τα σχολικά σακίδια κρεμασμένα στους ώμους τους. Κοριτσοπαρέα, πέντε στον αριθμό. Γύρω στα 17, ντυμένες όλες με σκισμένα τζην και στενά μπλουζάκια, μιλάνε δυνατά, γελάνε, διαφωνούν.

Τα θέματα που μονοπωλούν την κουβέντα είναι τα μαθήματα ("τι θα μου χρειαστεί ρε φίλε να ξέρω για την μεταβιομηχανική κοινωνία αφού θα γίνω σχεδιαστρια;"), ο καιρός ("μ@λ@κ@ αν βρέξει το Σάββατο πώς θα βάλω τις σουέντ μπαλαρίνες;") και, φυσικά, τα αγόρια ("καλά αν περιμένει να φτάσουν Χριστούγεννα για να στείλει, θα έχω αλλάξει κινητό πες του").

Κάποια στιγμή η κουβέντα παίρνει φωτιά, η κοντούλα της παρέας διαφωνεί με την ψηλή, οι άλλες τρεις προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες. Τις κοιτάζω χαμογελώντας. Είναι σαν να βλέπω εμένα στην ηλικία τους. Μαζί με την Μαριάνθη, την Δήμητρα, την Νεκταρία, τη Λιάνα, τη Γιώτα, τη Λίζα... Τριάντα χρόνια πριν. Σχεδόν μας ακούω να γελάμε. Να μαλώνουμε. Να προβληματιζόμαστε. Να αγωνιούμε. Να ονειρευόμαστε... Με την υπερβολή, την αθωότητα, την ανεμελιά των 17 μας χρόνων...

Ο συρμός σταματάει. Φτάνω στον προορισμό μου.  Στάση Συγγρού- Φιξ. Πρέπει να κατέβω. Δεν το κάνω. Συνεχίζω για Νέο Κόσμο. Χρειάζομαι λίγο χρόνο. Θέλω να τις ακούσω λίγο ακόμη... Να τους πω ότι αυτό που ζουν είναι υπέροχο, μοναδικό, ανεπανάληπτο... Να τις παροτρύνω να το απολαύσουν, όσα εμπόδια κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουν, γιατί δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω.

Δεν το τολμώ. Φοβάμαι ότι θα τους φανώ γραφική. Ίσως και λίγο παλαβή. Σκέφτομαι πώς θα μας φαινόταν εμάς τότε, εάν μία κυρία μέσα στο τραίνο μας έδινε την ευχή "κορίστια είστε τυχερές που έχετε η μία την άλλη, μακάρι να κρατήσει για πάντα αυτή η σχέση". Μου έρχεται στο νου η θανατηφόρα ατάκα που θα πετούσε η Δήμητρα. Το κρυφό γέλιο της Λιάνας πίσω από την πλάτη της Γιώτας. Η ματιά που θα αντάλασσα εγώ με την Νεκταρία. Η ευγενική αντίδραση της Λιζας και της Μαριανθης για να σώσουν την τιμή της παρέας και να μην φανούμε αγενείς.

Κατεβαίνω στον επόμενο σταθμό, χωρίς να τους πω τίποτα. Με την σκέψη ότι τα δώρα της ζωής δεν έχουν αξία αν δεν τα ανακαλύψεις μόνος σου...

Σημ: η φωτο είναι από σχολική εκδρομή στο Πόρτο Ράφτη. Τριάντα χρόνια πριν. Η Λίζα δεν φαίνεται. Μάλλον εκτελεί χρέη φωτογράφου...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

21 Φεβ. 2021

Σήμερα συμπληρώνονται επτά χρόνια από τον θάνατό του Σάκη Μπουλά. Ήταν 21 Φεβρουαρίου 2014. Θεωρητικά, θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα για τον Σάκη. Πρακτικά, αδυνατώ να το κάνω.

Έχω στα αυτιά μου τα λόγια του από την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο, λίγο πριν μπει στο νοσοκομείο και "φύγει"... Σε εκείνη τη στιγμή έχει παγώσει ο χρόνος...
Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω ούτε μία φορά τις επαναλήψεις των σειρών που παίζει...
Δεν μπορώ να ακούσω ούτε την εισαγωγή από το "Φλασάκι" του...
Δεν έχω κοιτάξει ξανά τις φωτογραφίες από τις Πρωτοχρονιές στο σπίτι μας...
Μελαγχολώ κάθε φορά που θυμόμαστε κάποιες από τις αμέτρητες και ανεπανάληπτες ατάκες του από τα καλοκαίρια στη Μύκονο... 

Υπάρχει όμως ένα τραγούδι του, που κάνει καλό στην ψυχή μου, γι αυτό και το αποζητάω συχνά. Λέγεται "Μια μέρα βροχερή", τη μουσική έχει γράψει ο Γιάννης Ζουγανέλης και τους στίχους ο Σάκης:

άντα σου άρεσαν οι μέρες με βροχή κι ονειρευόσουνα να πάμε στο Λονδίνο.
Και σε θυμάμαι πάντα τέτοια εποχή κι απ' την κορνίζα μου γελάς στο κομοδίνο.
Τώρα μεγάλωσες δεν είσαι πια παιδί, τον εαυτό σου δε μπορείς να κοροϊδέψεις.
Μα είμαι σίγουρος τις μέρες με βροχή, πως πάντα σκέφτεσαι μακριά να ταξιδέψεις".

Γνωρίζοντας πως το κομμάτι αυτό γράφτηκε για μια υπέροχη γυναίκα κι ένα ταξίδι στο Λονδίνο που ο Σάκης δεν πρόλαβε να κάνει μαζί της, κάθε φορά που το ακούω υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως "τα ταξίδια" της ζωής μας, πρέπει να γίνονται ΣΗΜΕΡΑ. Γιατί το "αύριο" είναι πολύ μακρυά...

Και μόνο για αυτό το "μάθημα ζωής", σε ευχαριστώ Σάκη...

Αν θέλετε να ακούσετε το "Λονδίνο" κλικ εδώ

Υ.Γ. Ο μικρούλης αυτός φόρος τιμής, γράφτηκε πριν από πέντε χρόνια. Τον αναδημοσιεύω κάθε 21η Φεβρουαρίου. Γιατί υπάρχουν κάποια συναισθήματα που μένουν αναλλοίωτα στον χρόνο... Ευτυχώς και δυστυχώς...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com   

21 Οκτ. 2020
Τις δύο φωτογραφίες τις χωρίζουν πολλάάάάάά χρόνια. Μισός αιώνας τουλάχιστον. Τις δυο γυναίκες όμως που απεικονίζονται σε αυτές, τις ενώνουν τόσα περισσότερα που ο χρόνος παύει να έχει σημασία... Καθισμένη στο βράχο είναι η Ελένη, η μαμά μου. Και όρθια με τα γυαλιά η φίλη της από τα σχολικά χρόνια, η Λουκία. Για εμένα "η θεία Λουκία".
 
Πειραιώτισσες. Συμμαθήτριες στο Β Γυμνάσιο Θηλέων Πειραιά. Διπλανές σε όλες τις τάξεις στο πρώτο θρανίο μπροστά από την έδρα. Κολλητές. Στην ασπρόμαυρη εικόνα απολαμβάνουν την ανεμελιά μιας εκδρομής. Γελάνε, ονειρεύονται, κάνουν σχέδια για το αύριο, σφιχταγκαλιάζοντας η μία την άλλη. Δεν έχουν ιδέα τι τους επιφυλάσσει η ζωή, δεν μπορούν να φανταστούν τι τις περιμένει στο μέλλον.
 
Ίσως κάπου ανάμεσα στα κουτσομπολιά, τα πρώτα καρδιοχτύπια, τα σκονάκια και τις κοριτσίστικες σκανταλιές, να υπόσχονται η μία στην άλλη πως θα μείνουν μαζί, φίλες για πάντα.... Δεν ξέρουν ακόμη πως αυτό θα το τηρήσουν. Με ευλάβεια.
 
Λίγα χρόνια μετά, η Ελένη θα παντρευτεί τον Γιώργο και η Λουκία τον Λάκη. Για εμένα τον "θείο Λάκη". Η ζωή θα τους δώσει χαρές αλλά και πίκρες. Αρρώστιες, στενοχώριες, θανάτους... Θα τους χαρίσει όμως και τέσσερα υπέροχα παιδιά (αντικειμενικά μιλώντας...). Από δυο ζευγάρια στην κάθε μία. Στην Ελένη, τη Μαρία (εμένα) και τον Νίκο. Και στη Λουκία, την Ναταλίτσα και τον Πάνο. 
 
Θα είναι πάντα εκεί η μία για την άλλη. Στα όμορφα και στα άσχημα. Και κάπως έτσι, θα ξυπνήσουν ένα πρωί και το ημερολόγιο θα γράφει 2020. Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου "Κώστας Χαρδαβέλλας- Το ζεϊμπέκικο του νικητή", θα ξαναφωτογραφηθούν, μισό αιώνα αργότερα, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
 
Εξωτερικά, οι αλλαγές είναι μεγάλες. Μα μην σας ξεγελάνε. Κατά βάθος οι δύο γυναίκες παραμένουν ίδιες και απαράλαχτες. Με τα καλά και τα κακά τους. Όπως και τότε... Παραμένουν η Ελένη και η Λουκία. Φίλες για πάντα...

Μεγάλη υπόθεση το "για πάντα" στις ανθρώπινες σχέσεις. Δύσκολο. Σπάνιο. Σχεδόν ουτοπικό. Μα αν "σου κάτσει", ανεκτίμητο.... Καλύτερο κι από τζακ ποτ...

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook