Το μάτι της Μαρίας

14 Ιαν. 2021

Μου αρέσει να μιλάω με τους ανθρώπους. Γνωστούς και αγνώστους. Στην ουρά της τράπεζας, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στο μετρό, σε εκδηλώσεις... Να τους κάνω ερωτήσεις και να καταγράφω τις απαντήσεις τους, εξάγοντας έτσι τα δικά μου "κοινωνιολογικά" συμπεράσματα. Κάτι σαν άτυπη κοινωνική έρευνα, που με βοηθάει να αντιλαμβάνομαι τον σφυγμό του κόσμου και να αφουγκράζομαι τα συναισθήματα του.

"Είστε ευτυχισμένος/η;" είναι το ερώτημα που θέτω τις τελευταίες ημέρες σε όποιον τυχαίνει να βρεθεί στον δρόμο μου και να πιάσω κουβεντούλα μαζί του. 

Κάποιοι δίνουν την απάντηση άμεσα, χωρίς επεξεργασία και σκέψη.

Άλλοι πάλι αργούν. Αιφνιδιάζονται, προβληματίζονται, αναζητούν εκείνη την στιγμή την αλήθεια: Είμαι ευτυχισμένος/η;.

Μονολεκτικά, ναι ή όχι, απαντούν ελάχιστοι. Προφανώς αυτοί που έχουν αποφασίσει ότι νιώθουν είτε ευτυχισμένοι, είτε δυστυχισμένοι. Ανεξάρτητα από τι πραγματικά είναι...

Οι γυναίκες, συνδέουν την ευτυχία με τα παιδιά τους και με την αισθηματική τους ζωή. Οι άνδρες αντίθετα, την ταυτίζουν σε μεγάλο βαθμό με την επαγγελματική και οικονομική τους κατάσταση.

Οι ηλικίες μεταξύ 20 και 35, εμφανίζονται πιο απόλυτοι στις απαντήσεις τους. Έχουν συγκεκριμένα "κουτάκια" στο μυαλό τους που πρέπει να τα "γεμίσουν" για να πουν ότι "ναι, τώρα είμαι ευτυχισμένος/η". Από τα 35 έως τα 50 τα πράγματα αλλάζουν. Σαν να αρχίζουν σιγά σιγά οι άνθρωποι να νερώνουν το κρασί τους, να γίνονται πιο συγκαταβατικοί ως προς το τι είναι ευτυχία. Από τα 50 και πάνω, η φράση "από την άποψη ότι έχω την υγειά μου, εγώ και οι δικοί μου, ναι είμαι ευτυχισμένος/η", ακούγεται συντριπτικά, αφήνοντας πάντα ένα ανείπωτο "αλλά.." στο τέλος της πρότασης.

Οι περισσότεροι συνομιλητές μου, νιώθουν την ανάγκη να τεκμηριώσουν το γιατί είναι ή δεν είναι ευτυχισμένοι. Από τις δικές τους απαντήσεις προκύπτει ξεκάθαρα το συμπέρασμα ότι τελικά η ευτυχία δεν αποτελεί μια αντικειμενική κατάσταση. Δεν αρκεί να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις για να την αισθανθείς. Είναι βαθιά υποκειμενική και εξαρτάται αποκλειστικά από τον άνθρωπο που την βιώνει. Ή δεν την βιώνει...

Κάτι που κάνει ευτυχισμένο εσένα, ένας άλλος το αντιμετωπίζει ως αδιάφορο. Κάτι που εγώ "κυνηγώ" θεωρώντας το απαραίτητο συστατικό για την ευτυχία μου, εσύ μπορεί να το χαρακτηρίζεις ως δεδομένο και "μικρό". 

Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο συμπέρασμα που αποκόμισα, η κατακλείδα της άτυπης έρευνάς μου, είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούμε την ευτυχία μας, κυρίως όταν την χάσουμε! "Γαμ@#ο, αυτό ήταν η ευτυχία!", λέμε όταν πια την έχουμε προσπεράσει! Την στιγμή που την ζούμε, θέλουμε "και κάτι ακόμη". Μας λείπει εκείνο "το άλλο" που δεν έχουμε. Τρέχουμε πίσω από το άπιαστο, το ψάχνουμε στο φεγγάρι, ενώ είναι δίπλα μας, στα χέρια μας, είναι δικό μας, είναι ΕΔΩ!

Ας εκτιμήσουμε λοιπόν "αυτό που είναι εδώ" , ας το απολαύσουμε,  αντί να αφήνουμε τον χρόνο να κυλάει προσμένοντας "το άλλο που θα έρθει"!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

5 Ιαν. 2021

Ώρα 20.15, το λεωφορείο της γραμμή 550 που εκτελεί το μαραθώνιο δρομολόγιο Κηφισιά-Παλαιό Φάληρο, είναι ασφυκτικά γεμάτο. Ο κόσμος που ανεβαίνει σε κάθε στάση, είναι διπλάσιος από αυτόν που κατεβαίνει. Στο ύψος του Παντείου είμαστε πλέον σαν σαρδέλες, στριμωγμένοι, βλοσυροί, με τα κεφάλια σκυμμένα, έτοιμοι για καυγά με το παραμικρό σπρώξιμο.

Παρατηρώ μια νέα κοπέλα, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη που προσπαθεί να βολευτεί στο κάθισμα, κρατώντας στην αγκαλιά της το ζωηρό αγοράκι της.

Πιο πέρα μια ηλικιωμένη κυρία, εμφανώς κουρασμένη, στέκεται όρθια αφού κανείς δεν φιλοτιμείται να της παραχωρήσει τη θέση του.

Το ζευγάρι που είναι ακριβώς δίπλα μου, διαφωνεί σε έντονο τόνο για το ποιός από τους δύο θα βοηθήσει το γιο τους στην αριθμητική όταν θα επιστρέψουν στο σπίτι.

Στάση Ωνάσειο και από την μπροστινή πόρτα μπαίνει μια γυναίκα, όχι μεγαλύτερη από 30 ετών. Κλαίει. Χωρίς να κάνει καμία προσπάθεια να το κρύψει. Είναι φανερό ότι το στριμωγμένο πλήθος των επιβατών, δεν υπάρχει για εκείνη. Κρατάει στα χέρια της έναν μεγάλο σάκο, μάλλον γεμάτο με άπλυτα από κάποιον δικό της άνθρωπο που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Το πρόσωπό της είναι πρησμένο, τα μάτια της φωτιά κόκκινα, η θλίψη χαραγμένη στο όμορφο πρόσωπό της. Αφήνει το σώμα της να ακουμπήσει πάνω στο κουβούκλιο του οδηγού. Δεν κρατιέται από πουθενά. Καρφώνει το βλέμα της στο κενό...

Φτάνουμε στο τέρμα. Το λεωφορείο αδειάζει. Εκείνη στέκεται ακίνητη. Στην ίδια θέση. Σαν να μην την αφορά το ότι το δρομολόγιο έχει τελειώσει. 

"Πρέπει να αποβιβαστείτε" της λέω.

Τινάζεται σαν την χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα.

"Φτάσαμε στη Γλυφάδα;" μονολογεί χωρίς να με κοιτάξει.

"Όχι. Δεν πάει Γλυφάδα αυτή η γραμμή. Πρέπει να βγείτε στην Λεωφόρο Ποσειδώνος και να περιμένετε άλλο λεωφορειο" της εξηγεί μια κυρία.

"Πού είμαστε;" αναρωτιέται...

Δεν της απαντάω. Το ξέρω το συναίσθημα. Ξέρω καλά ότι δεν την ενδιαφέρει πού είμαστε όλοι εμείς. Εκείνη είναι ακόμη στο Ωνάσειο... Σε έναν θάλαμο, στην εντατική, σε ένα νοσοκομειακό κρεββάτι... Εκεί όπου υπάρχουν τα αληθινά προβλήματα. Κάποια από αυτά, ευτυχώς, λύνονται! Με πόνο, ταλαιπωρία, δάκρυα, κούραση. Αλλά λύνονται! Κάποια άλλα, δυστυχώς, όχι. 

Την ευχαριστώ νοερά που μου το υπενθύμισε και κατεβαίνω από το λεωφορείο. Με την ευχή, να επιστρέψει σύντομα το χαμόγελο στην ψυχή της...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

1 Δεκ. 2020

Δεν ήμουν πάντα έτσι. Μου εμφανίστηκε αμέσως μετά τη γέννηση του γιου μου, εκεί γύρω στα 23 μου χρόνια. Στην αρχή με ενοχλούσε να είναι τα ρούχα κρεμασμένα στην ντουλάπα με τυχαία σειρά. Ήθελα να τα βλέπω ανά χρώμα. Τα μαύρα με τα μαύρα, τα λευκά με τα λευκά και τα πολύχρωμα παρέα. Με τις κρεμάστρες να αγκαλιάζουν την μεταλλική μπάρα πάντα με την ίδια φορά: το γαντζάκι να κοιτάζει προς τα μέσα (μην λέμε και τα αυτονόητα...).

Στη συνέχεια έκανε την εμφάνισή της η ενόχληση του... χαρτιού υγείας. Σε σπίτια, καφετέριες, εστιατόρια, ξενοδοχεία, τσουπ μια τρελή άλλαζε θέση στα χαρτιά υγείας ώστε να ξετυλίγονται από πάνω προς τα κάτω (και μην ανοίξουμε τέτοια συζήτηση γιατί δεν το διαπραγματεύομαι).

Ακολούθησε το μέγα ζήτημα των παπουτσιών! Πολλά παπούτσια (λόγω μπαμπά τσαγκάρη και μανίας να μην τα πετάω ποτε...) που έστεκαν μπερδεμένα στην ντουλάπα μου και μου προκαλούσαν πονοκέφαλο. Ευτυχώς το παυσίπονο βρέθηκε σύντομα: τα φωτογράφισα ανά ζευγάρι, τα έκλεισα σε δικό τους λευκό κουτί το καθένα και κόλλησα και την σχετική φώτο απ έξω, να έχω το κεφάλι μου ήσυχο!

Κάπου εκεί, η μπάλα χάθηκε και οι ιδεοψυχαναγκασμοί (ναι, έχουν και επιστημονικό όνομα τα πουλάκια μου) πολλαπλασιάστηκαν με καταιγιστικούς ρυθμούς, σαν τα ληξιπρόθεσμα χρέη των Ελλήνων ένα πράγμα:

Τα διακοσμητικά αντικείμενα στο σπίτι έπρεπε να είναι πάντα συμμετρικά στολισμένα.

Το κρεβάτι στρωμένο σαν να περίμενα επιθεώρηση λόχου.

Όλα (μα όλα) τα πράγματα τακτοποιημένα σε συρτάρια και κουτάκια (πολλά κουτάκια)...

Οι κάλτσες τοποθετημένες σε μπαλίτσες η μία δίπλα στην άλλη (ξεκινώντας από τις σκούρες προς τις ανοιχτόχρωμες).

Όσο για τους πίνακες... Τι εφιάλτης κι αυτός! Οι πίνακες έπρεπε α-πα-ραί-τη-τα να είναι ίσια κρεμασμένοι στους τοίχους. Όχι μόνο στους δικούς μου τοίχους. Σε όλους τους τοίχους! Ακόμη και του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

Πηγαίναμε να φάμε σε εστιατόρια και αν το μάτι μου έπιανε έναν στραβό πίνακα, βασανιζόμουν όλη νύχτα. Συνήθως αναγκαζόμουνα να αλλάξω θέση και να κάνω ότι δεν τον βλέπω, όχι γιατί δεν ήθελα να πάω να τον ισιώσω αλλά γιατί με αγριοκοιτάζανε ο άντρας μου κι ο γιος μου.

Νομίζω πως η συγκατοίκηση μαζί τους ήταν αυτή που τελικά με έσωσε από τα χειρότερα (λογικά υπάρχουν και χειρότερα, ε;). Δυο τύποι εντελώς χύμα μέσα στο σπίτι που βρίσκουν πολύ πρακτικό να μένουν τα ρούχα τους πάνω στην καρέκλα (για πάντα!), ενώ θεωρούν χάσιμο χρόνου το στρώσιμο του κρεβατιού ( "αφού θα ξανακοιμηθούμε και θα το χαλάσουμε!").

Καταλυτικό ωστόσο ήταν ένα ταξίδι στο Λονδίνο, τα Χριστούγεννα του 2011 όταν ο γιος μας ήταν φοιτητής εκεί. Μείναμε στο Knightsbridge Hotel, ένα κουκλίστικο ξενοδοχείο, βγαλμένο θαρρείς από παραμύθι. Λίγα δωμάτια, λίγοι ένοικοι που για καλή (;) μας τύχη ανήκαν σχεδόν ολοι σε ενα γκρουπ από την Ιαπωνία. Ολημερίς τους έτρεχαν σε εκδρομές και ξεναγήσεις τους Γιαπωνέζους κι έτσι οι χώροι του ξενοδοχείου έμεναν άδειοι. Μόνο για εμάς. Σαν να ήταν το σπίτι μας.

Ήταν μεσημέρι Παραμονής Χριστουγέννων, έξω χιόνιζε και με τον άντρα μου είχαμε αράξει στους υπέροχους καναπέδες που διακρίνονται στη φωτογραφία, στο πιο ζεστό lounge ξενοδοχείου που είχαν δει τα μάτια μας. Τα δικά μου μάτια βέβαια, έβλεπαν λίγο θολά (κρατήστε το αυτό...) αφού δεν φορούσα τα μυωπικά γυαλιά μου κι όμως κατάφεραν να εντοπίσουν την παραφωνία που χαλούσε την αρμονία της παραδεισένιας ατμόσφαιρας.

Στην πάνω πάνω δεξιά γωνία της τεράστιας βιβλιοθήκης υπήρχε ενα βιβλίο τοποθετημένο ανάποδα!! Δεν φαινόταν δηλαδή η ράχη και ο τίτλος του, αλλά το λευκό των σελίδεων του!! Για την επόμενη μισή ώρα ήταν αδύνατο να συγκεντρωθώ στο δικό μου βιβλίο. Το μάτι μου δρούσε αυτόνομα, δραπέτευε, σκαρφάλωνε συνεχώς στην κορυφή της βιβλιοθήκης και κολλούσε εκεί. Στην παραφωνία...

-Κοίτα εκεί πάνω. Έχει ένα βιβλίο ξεχασμένο ανάποδα, λέω στον Κώστα έτοιμη να σκάσω.

Μμμμμ, μου απαντάει εκείνος ξεχειλίζοντας από αδιαφορία για την παρατήρησή μου.

Αφού είμαστε μόνοι μας, πειράζει να ανέβω στη σκάλα της βιβλιοθήκης να το φτιάξω; Είναι κρίμα να χαλάει την τέλεια εικόνα του δωματίου... , προτείνω διστακτικά κι επιτέλους τραβάω την προσοχή του.

Σηκώνει το κεφάλι του, κοιτάζει μια την παραφωνία, μια εμένα και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν φέρνει αντίρρηση .

Ανέβα. Βεβαιώσου μόνο ότι είναι γερή η σκάλα, μου λέει και συνεχίζει την ανάγνωση του βιβλίου του.

Το επόμενο λεπτό με βρίσκει στην κορυφή της ξύλινης σκάλας με το χέρι απλωμένο προς ΤΟ πρόβλημα. Μα τι να δω; Η βιβλιοθήκη δεν είναι αληθινή. Τα βιβλία της είναι ζωγραφισμένα πάνω σε μια ειδική γύψινη κατασκευή στον τοίχο! Γυρίζω έξαλλη στον Κώστα που είναι σαφές ότι το είχε καταλάβει από την αρχή και τότε...

Οι περίπου 60 Γιαπωνέζοι του γκρουπ μπουκάρουν στο lounge και με κοιτάνε εκστασιασμένοι! Δεκάδες φωτογραφικές μηχανές και κινητά σηκώνονται και αρχίζουν να φωτογραφίζουν την τρελή που έχει σκαρφαλώσει σε μια εικονική βιβλιοθήκη. Ούτε που θέλω να φανταστώ πόσοι άνθρωποι με έχουν δει έτσι, στην μακρινή Ιαπωνία. Φοβάμαι πως αν ποτέ ταξιδέψω στο Τόκιο θα μου ζητάνε αυτόγραφα στους δρόμους...

Όχι, δεν μπορώ να πω ότι συνήλθα εντελώς εξ αιτίας του ρεζιλέματος αυτού. Το χω μαζέψει όμως σημαντικά. Σε δημόσιους χώρους. Γιατί στο σπίτι μου μπορώ να ισιώνω ελευθέρα τα πάντα. Άντε και σε σπίτια καλών φίλων. Γι αυτό σας είπα και στον τίτλο : εμάς που ισιώνουμε τα κάδρα στους τοίχους, να μας αγαπάτε. Μάχη με τον εαυτό μας δίνουμε κάθε φορα... Και (για όνομα του Θεού...) βάλτε κι εσείς ένα χεράκι. Ψυχικό θα κάνετε!

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook
 
 
17 Μαϊ. 2020

Η διαφορετικότητα, έτσι όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, δεν θα έπρεπε καν να θεωρείται δικαίωμα. Το "έχω δικαίωμα να είμαι διαφορετικός", ακούγεται στα αυτιά μου σαν διαπραγμάτευση του δικαιώματος μου να αναπνέω. Μα θα σας ρωτήσω κιόλας; Για φαντάσου...

Το "είμαι διαφορετικός", δεν είναι μια επαναστατική πραξη, δεν είναι μια απόδειξη ελευθερίας, δεν είναι πρόκληση για την πρόκληση, δεν είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ που ξεπλένει τα πάντα. Το "είμαι διαφορετικός" δεν ειναι μόδα που την ακολουθώ. Είναι νόμος της φύσης!

Δεν κατάλαβα ποτέ πώς φτάσαμε στο σημείο η "διαφορετικότητα" να γίνει ταμπέλα, σημαία, βάρος ή στίγμα και να κάνει σόλο καριέρα υπό τον γενικό και αόριστο τίτλο "είμαι διαφορετικός".

Ο κάθε άνθρωπος αυτού του πλανήτη είναι διαφορετικός! Στην κυριολεξία. Χωρίς εισαγωγικά. Είμαι διαφορετικός. 

Είμαι ας πούμε ο Διονύσης, που ακούω όπερα, αγαπώ την κλασική μουσική και επιλέγω τραγούδια (που οι δημιουργοί τους τα χαρακτηρίζουν) έντεχνα. Αν με ανεβάσεις στην πίστα του "Εθνική Οδός By Night" να διατυμπανίσω τις μουσικές προτιμήσεις μου, θα νιώσω σαν μύγα που τη ρίχνεις σε ένα ποτήρι γεμάτο γάλα. Θα είμαι "διαφορετικός" απο τους θαμώνες. Τι θα γίνει όμως αν την επόμενη μέρα προκαλέσω έναν από αυτούς στο Μέγαρο Μουσικής και τον ανεβάσω στη σκηνή για να δηλώσει κι εκείνος με τη σειρά του στο κοινό ότι ακούει τραγούδια (που κάποιοι τα βάφτισαν) "σκυλάδικα"; Ποιος είναι τώρα ο "διαφορετικός"; Και κυρίως ποιος κρίνει οτι ο ένας "διαφορετικός" είναι καλύτερος από τον άλλο;

Είμαι ο Πάνος, ο ταλαντούχος έφηβος που ονειρεύομαι να γίνω χορευτής μπαλέτου. Βρίσκομαι στη σχολική αίθουσα του Λυκείου του σε ώρα διαλείμματος. Δεκάδες μαντράχαλοι καπνίζουν, φωνάζουν και σπρώχνονται παίζοντας χαρτιά στο τελευταίο θρανίο. Στην άλλη άκρη της αίθουσας, μόνος εγώ. Δεν έχω όνομα για τους συμμαθητές μου. Είμαι "ο φύτουλας". Γιατί είμαι "διαφορετικός".Το ίδιο απόγευμα αγόρι πηγαίνω στη σχολή μπαλέτου. Μαζί μου φοιτούν άλλα έξι παιδιά, αγόρια και κορίτσια, όλα προικισμένα με το θείο χάρισμα της δημιουργίας. Ένας απο τους μαντράχαλους συμμαθητές μου, ανοίγει καταλάθος την πόρτα. Πόσο "διαφορετική" φαντάζει ξαφνικά η μετριότητά του μπροστά στο δικό μας ταλέντο! Τώρα αυτός είναι ο "διαφορετικός"!

Είμαι η Λιζέτα. Ο αγαπημένος μου παππούς γιορτάζει τα 95α γενέθλιά του. Δισέγγονα, εγγόνια, παιδιά, γαμπροί, νύφες, ξαδέρφια μαζεύονται για να του ευχηθούν. Πολλές οικογένειες, κάποιοι είναι ευτυχισμένοι, κάποιοι συμβιβασμένοι, ο άντρας της εξαδέλφης ρίχνει κρυφές ματιές στο κινητό γιατί ανταλάσσει μηνύματα με την Ελενίτσα, την παράνομη σχέση του. Τελευταία καταφτάνω εγώ, μαζί με τη σύντροφό μου. Τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζομαι τη ζωή μου εδώ και χρόνια με πίστη και αφοσίωση.
"Μα μπροστά στα μάτια μας;" μουρμουράει η εξαδέλφη.
"Εμείς έχουμε οικογένεια" αγανακτεί ο μπερμπάντης σύζυγος διακόπτωντας για λίγο την επαφή με την γκομενίτσα.
Πράγματι έχετε οικογένεια, σκέφτομαι. Διαφορετική. Απο αυτές που οι Ελενίτσες είναι κομμάτι της οικογενειακής κανονικότητας. Όμως την ταμπέλα του "διαφορετικού" την κρεμάτε χωρίς δεύτερη σκέψη σε εμένα και τη σύντροφό μου... Άβυσσος το μυαλό του "οικογενειάρχη".

Αφιιερωμένο στον Διονύση, τον Πάνο και τη Λιζέτα, όπως κι αν λέγονται, που θεωρώ ότι αδικούν τη διαφορετικότητά τους, κάθε φορά που μπαίνουν στη διαδικασία να την υπερασπιστούν με λόγια...

Μαρία Παναγοπούλου
Facebook

19 Απρ. 2020

Χριστός Ανέστη. 

Όχι, δεν ήταν διαφορετική η χθεσινή Ανάσταση Του. Αλίμονο αν επηρεαζόταν το νόημα της μεγαλειώδους θυσίας Του, επειδή εμείς οι μικροί δεν ανάψαμε τα κεριά μας με το Άγιο Φως και δεν θα ψήσουμε το κοκορέτσι μας σε σούβλα...

Οι συνήθειες των πιστών, είναι το διαφορετικό του φετινού Πάσχα. Συνήθειες που δεν μας τις είχε υποδείξει Εκείνος, σίγουρα όχι όλες.

Ανθρώπινες συνήθειες αιώνων, για κάποιους ουσιαστικές, αφορμή για κάθαρση και ταπείνωση, για άλλους κοινωνικές, αφορμή για γλέντι και φαγοπότι.

Κατανυκτική όσο ποτέ η στιγμή του Χριστός Ανέστη, με τους ανθρώπους τόσο μακριά μα και τόσο ενωμένους, να ψάλλουν στα μπαλκόνια τους, να κάνουν τη νύχτα μέρα από το φως τη ψυχής τους, να νιώθουν βαθιά στις καρδιές τους, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, τον αληθινό συμβολισμό της Ανάστασης.

Όλους αυτούς, όλους εμάς θέλω να χειροκροτήσω σήμερα, Κυριακή του Πάσχα.

Εμάς που μείναμε σπίτι, χωρίς τους αγαπημένους μας ανθρώπους.

Εμάς που υπακούσαμε σαν πιστοί μαθητές στις εντολές των ειδικών.

Εμάς που δεν τρέξαμε στα κρυφά να προμηθευτούμε το άγιο φως από τον "μάγκα" παπά της γειτονιάς μας.

Εμάς που σκουπίσαμε το δάκρυ και κοιτάξαμε τον ουρανό με την βουβή ευχή "ας είμαστε όλοι εδώ, όταν τελειώσει η δοκιμασία".

Εμάς που προσφέρουμε συνειδητά μια Άνοιξη, για να μην σβήσει ο ήλιος.

Εμάς που βάζουμε το ΚΟΙΝΟ ΚΑΛΟ πάνω από την ΠΑΡΤΗ ΜΑΣ.

Εμάς που κάνουμε 40 ημέρες τώρα πράξη το ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ.

Με το πιο θερμό μου χειροκρότημα θέλω να μας ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. 

Το κερδίσαμε, μας αξίζει. Είμαστε οι πολλοί! 

Η Ελλάδα θα τα καταφέρει χάρη και στη δική μας συνεργασία και αυταπάρνηση.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com