16 Νοε. 2020

Η αφόρητη καταπίεση της υποχρεωτικής αισιοδοξίας!

Η αφόρητη καταπίεση της υποχρεωτικής αισιοδοξίας! Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που με έχουν κουράσει τους τελευταίους μήνες που ο κορονοϊός μάς χορεύει στο ταψί.

Δεν τολμάω να εκφράσω τον φόβο μου, την αγωνία μου, την απογοήτευσή μου, τσουπ με εγκαλούν στην "τάξη". Να είσαι αιδιόξοδη. Να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο. Όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Οι δοκιμασίες μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Η πανδημία είναι η ευκαιρία να αναγεννηθούμε...

Basta, αδέλφια! Δεν θα του στείλω κι ανθοδέσμη του κορονοϊού για τις ευεργετικές επιδράσεις του στην ανθρωπότητα! Ούτε θα βγω να τρέχω ανέμελη στα λιβάδια για να δείξω πόσο αισιόδοξη είμαι εν μέσω θανατικού.

Ο κάθε άνθρωπος, εχει τους δικους του μηχανισμούς άμυνας. Προσωπικά, τα δύσκολα τα παλεύω πάντα με ψυχραιμία και λογική. "Αν καταρρεύσεις, θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο ρε Μαρία;" ρωτάω τον εαυτό μου, σκάω, παίρνω βαθιά ανάσα και βουτάω στα παγωμένα νερά.

Χωρίς αυταπάτες, χωρίς άρνηση της πραγματικότητας, χωρίς αποφθέγματα. Αν αυτό σημαίνει και χωρίς αισιοδοξία, ναι, να σας το δώσω. Χωρίς αισιοδοξία. Με μια διαφορά. Στην (δική μου) πραγματική ζωή, το αντίθετο της αισιοδοξίας, δεν είναι η απαισιοδοξία. Είναι ο ορθολογισμός. Γι αυτό, να χαρείτε!, αφήστε μας να γκρινιάζουμε, να νευριάζουμε, να απογοητευόμαστε, να μελαγχολούμε με την ησυχία μας εμάς τους μη αισιόδοξους. Δείτε το θετικά. Θα έχει και λιγότερο συνωστισμό στα λιβάδια έτσι... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com