17 Μαϊ. 2020

Η διαφορετικότητα δεν είναι δικαίωμα, είναι νόμος της φύσης

Η διαφορετικότητα, έτσι όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, δεν θα έπρεπε καν να θεωρείται δικαίωμα. Το "έχω δικαίωμα να είμαι διαφορετικός", ακούγεται στα αυτιά μου σαν διαπραγμάτευση του δικαιώματος μου να αναπνέω. Μα θα σας ρωτήσω κιόλας; Για φαντάσου...

Το "είμαι διαφορετικός", δεν είναι μια επαναστατική πραξη, δεν είναι μια απόδειξη ελευθερίας, δεν είναι πρόκληση για την πρόκληση, δεν είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ που ξεπλένει τα πάντα. Το "είμαι διαφορετικός" δεν ειναι μόδα που την ακολουθώ. Είναι νόμος της φύσης!

Δεν κατάλαβα ποτέ πώς φτάσαμε στο σημείο η "διαφορετικότητα" να γίνει ταμπέλα, σημαία, βάρος ή στίγμα και να κάνει σόλο καριέρα υπό τον γενικό και αόριστο τίτλο "είμαι διαφορετικός".

Ο κάθε άνθρωπος αυτού του πλανήτη είναι διαφορετικός! Στην κυριολεξία. Χωρίς εισαγωγικά. Είμαι διαφορετικός. 

Είμαι ας πούμε ο Διονύσης, που ακούω όπερα, αγαπώ την κλασική μουσική και επιλέγω τραγούδια (που οι δημιουργοί τους τα χαρακτηρίζουν) έντεχνα. Αν με ανεβάσεις στην πίστα του "Εθνική Οδός By Night" να διατυμπανίσω τις μουσικές προτιμήσεις μου, θα νιώσω σαν μύγα που τη ρίχνεις σε ένα ποτήρι γεμάτο γάλα. Θα είμαι "διαφορετικός" απο τους θαμώνες. Τι θα γίνει όμως αν την επόμενη μέρα προκαλέσω έναν από αυτούς στο Μέγαρο Μουσικής και τον ανεβάσω στη σκηνή για να δηλώσει κι εκείνος με τη σειρά του στο κοινό ότι ακούει τραγούδια (που κάποιοι τα βάφτισαν) "σκυλάδικα"; Ποιος είναι τώρα ο "διαφορετικός"; Και κυρίως ποιος κρίνει οτι ο ένας "διαφορετικός" είναι καλύτερος από τον άλλο;

Είμαι ο Πάνος, ο ταλαντούχος έφηβος που ονειρεύομαι να γίνω χορευτής μπαλέτου. Βρίσκομαι στη σχολική αίθουσα του Λυκείου του σε ώρα διαλείμματος. Δεκάδες μαντράχαλοι καπνίζουν, φωνάζουν και σπρώχνονται παίζοντας χαρτιά στο τελευταίο θρανίο. Στην άλλη άκρη της αίθουσας, μόνος εγώ. Δεν έχω όνομα για τους συμμαθητές μου. Είμαι "ο φύτουλας". Γιατί είμαι "διαφορετικός".Το ίδιο απόγευμα αγόρι πηγαίνω στη σχολή μπαλέτου. Μαζί μου φοιτούν άλλα έξι παιδιά, αγόρια και κορίτσια, όλα προικισμένα με το θείο χάρισμα της δημιουργίας. Ένας απο τους μαντράχαλους συμμαθητές μου, ανοίγει καταλάθος την πόρτα. Πόσο "διαφορετική" φαντάζει ξαφνικά η μετριότητά του μπροστά στο δικό μας ταλέντο! Τώρα αυτός είναι ο "διαφορετικός"!

Είμαι η Λιζέτα. Ο αγαπημένος μου παππούς γιορτάζει τα 95α γενέθλιά του. Δισέγγονα, εγγόνια, παιδιά, γαμπροί, νύφες, ξαδέρφια μαζεύονται για να του ευχηθούν. Πολλές οικογένειες, κάποιοι είναι ευτυχισμένοι, κάποιοι συμβιβασμένοι, ο άντρας της εξαδέλφης ρίχνει κρυφές ματιές στο κινητό γιατί ανταλάσσει μηνύματα με την Ελενίτσα, την παράνομη σχέση του. Τελευταία καταφτάνω εγώ, μαζί με τη σύντροφό μου. Τον άνθρωπο με τον οποίο μοιράζομαι τη ζωή μου εδώ και χρόνια με πίστη και αφοσίωση.
"Μα μπροστά στα μάτια μας;" μουρμουράει η εξαδέλφη.
"Εμείς έχουμε οικογένεια" αγανακτεί ο μπερμπάντης σύζυγος διακόπτωντας για λίγο την επαφή με την γκομενίτσα.
Πράγματι έχετε οικογένεια, σκέφτομαι. Διαφορετική. Απο αυτές που οι Ελενίτσες είναι κομμάτι της οικογενειακής κανονικότητας. Όμως την ταμπέλα του "διαφορετικού" την κρεμάτε χωρίς δεύτερη σκέψη σε εμένα και τη σύντροφό μου... Άβυσσος το μυαλό του "οικογενειάρχη".

Αφιιερωμένο στον Διονύση, τον Πάνο και τη Λιζέτα, όπως κι αν λέγονται, που θεωρώ ότι αδικούν τη διαφορετικότητά τους, κάθε φορά που μπαίνουν στη διαδικασία να την υπερασπιστούν με λόγια...

Μαρία Παναγοπούλου
Facebook