24 Απρ. 2019

"Αν χάσω και τις μνήμες μου, γιε μου, τα έχασα όλα" (καλή Ανάσταση...)

Collection of Gray Scale Photos

Μεγάλη Τετάρτη. Η καταβολή των συντάξεων του Μαϊου, πρόωρα λόγω Πάσχα, έχει οδηγήσει δεκάδες ανθρώπους από νωρίς το πρωί στις τράπεζες. Ο μέσος χρόνος αναμονής στο ταμείο, ξεπερνάει τα σαράντα λεπτά. Παίρνω το χαρτακι μου με τον αριθμό 32 και οπλίζομαι με υπομονή, αφού ο ένας και μοναδικός υπάλληλος εξυπηρετεί ακόμη το νούμερο 11.

Την βλέπω να μπαίνει περιποιημένη, όπως πάντα. Ντυμένη σαν να πηγαίνει σε κάποιο φιλανθρωπικό γκαλά, με τα μαλλιά της καλοχτενισμένα -κρεπαρισμένα υπερβολικά στην κορυφή- και άφθονο ροζ κραγιόν στα γερασμένα χείλη της. Πρέπει να είναι γύρω στα 80. Μπορεί και μεγαλύτερη.

Την συναντω συχνά στους δρόμους του Παλαιού Φαλήρου, χρόνια τώρα. Η φινέτσα της με εντυπωσιάζει κάθε φορά, μα εκείνο που μαγνητίζει το βλέμμα μου είναι οι ψηλοτάκουνες φθαρμένες γόβες πάνω στις οποίες επιμένει να ισορροπεί, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της. Οι σημερινές, έχουν το χρώμα του ηλιοβασιλέματος...

Πλησιάζει ευγενικά έναν υπάλληλο που κάθεται πίσω από ένα γραφείο.

"Αγόρι μου καλό δεν μπορώ να περιμένω τόση ώρα! Μήπως μπορείς να με εξυπηρετήσεις;", τον παρακαλεί με την χαρακτηριστική βαριά προφορά των Κωνσταντινουπολιτών. 

"Αν δεν έχετε να κάνετε ανάληψη ή κατάθεση μετρητών, ευχαρίστως", της απαντάει.

Κάθεται. Ανοίγει την καφέ δερμάτινη τσάντα της και βγάζει από μέσα ένα μάτσο χαρτιά.

"Θέλω να πληρώσω όλα αυτά, με τα λεφτά της σύνταξης που έχω στον λογαριασμό μου", του λέει και χαμηλώνοντας αρκετά τον τόνο της φωνής της συμπληρώνει: "Μόνο κάνε μου μια χάρη, παιδί μου. Πρόσθεσε τα και πες μου αν τα πληρώσω όλα, πόσα χρήματα θα μου μείνουν;".

Σκύβει πάνω από το κουμπιουτεράκι του ο νεαρός, πληκτρολογεί τα νούμερα που διαβάζει στα χαρτιά και έπειτα την κοιτάζει με μια τρυφερή αμηχανία.

"Αν εξοφληθούν όλα, απομένουν 144 ευρώ στον λογαριασμό σας".

Αναστενάζει βαθιά η γυναίκα. "144 ευρώ. Πρέπει να πάρω τον μπακλαβά στην  κόρη μου που με έχει προσκαλέσει στο σπίτι της για το τραπέζι της Λαμπρής. Και με τα υπόλοιπα, πρέπει να περάσω τον μήνα. Ωχου και είναι μακρύς ο Μάιος. Η επόμενη σύνταξη θα αργήσει πολύ...", μονολογεί μελαγχολικά, μα σαν να θυμάται ξαφνικά κάτι που την ευχαριστεί, ένα πλατύ χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπό της. "Ξέρεις αγόρι μου, εγώ όταν ήρθα από την Πόλη το 1965, έφερα μαζί μου τα κοσμήματα της γιαγιάς μου και της μάνας μου, την περηφάνια μου και μνήμες. Πολλές μνήμες. Τα κοσμήματα πουλήθηκαν όλα τα τελευταία χρόνια γιατί έτσι όπως τα καταφέρανε, η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για το φαγητό μας. Μόνο τη βέρα μου κράτησα. Αυτή είναι πια ένα με το δάχτυλό μου... Όσο για την περηφάνια μου... Δεν ξέρω αν μπορώ να την κρατήσω με 144 ευρώ που μου απομένουν για να ζήσω κάθε μήνα, μα δεν με τρομάζει αυτό. Μην χαθούν οι μνήμες μου τρέμω, γιατί ξεχνάω πια. Αυτό δεν θα το αντέξω. Αν χασω και τις μνήμες μου, γιε μου, τα έχασα όλα...".

Καλή Ανάσταση! Κι αν έχετε μόνο μνήμες για να περάσετε το φετινό Πάσχα, εκτιμήστε τις! Είναι πολύτιμες...Αυτό μου έμαθε -άθελά της- η περήφανη Κωνσταντινουπολίτισσα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com