Το μάτι της Μαρίας

20 Μαρ. 2019

Για τον Βασίλη Λάσκαρη, το "Στην υγειά μας ρε παιδιά" ήταν κάτι σαν δεύτερο παιδί του. Το είδε να γεννιέται, να μεγαλώνει, να θεριεύει και να θριαμβεύει, χάρη στην άοκνη δουλειά της γυναίκας της ζωής του, Βίκυς και αργότερα του γιου τους, Γιάννη, με καπετάνιο, 15 χρόνια τώρα, τον Σπύρο Παπαδόπουλο.

Δευτέρα 18 Μαρτίου. Όσοι βρισκόμαστε στην μαγνητοσκόπηση της πρώτης εκπομπής που γίνεται χωρίς τον Βασίλη, δύο μόλις εβδομάδες μετά από το ξαφνικό φευγιό του, έχουμε στο νου μας το ίδιο περίπου πράγμα. Ότι η επιθυμία του, εκεί όπου βρίσκεται, είναι να συνεχίσει το "παιδί" του να κάνει αυτό που έκανε πάντα: να διαπρέπει!

Το μούδιασμα είναι η πιο επιεικής λέξη για να περιγράψω το συναίσθημα που κυριαρχεί στα παρασκήνια. Αποφεύγουμε συνειδητά να αναφερθούμε στην αναχώρησή του, μα ασυναίσθητα, την στιγμή που μπαίνουμε μέσα στο στούντιο υψώνουμε το βλέμμα μας ψηλά. Εκεί που τοποθετούμε οι άνθρωποι όσους φεύγουν από αυτόν το κόσμο...

Ο Τάκης Μουσαφίρης, ο δημιουργός στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκπομπή, επιβλέπει τις πρόβες με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Του συστήνομαι. Του λέω πως είναι απερίγραπτη τιμή η συμμετοχή μου στο αφιέρωμα του. Με αγκαλιάζει. Δυνατά, όπως κάνουμε με τους φίλους μας. Με ευχαριστεί πολλές φορές για την παρουσία μου (αν είναι δυνατόν!) κι έπειτα χαμηλώνει τον τόνο της φωνής του και μού λέει: "Δεν θέλω να κάνουμε μνημόσυνο σήμερα, αλλά γιορτή για τον Βασίλη. Αυτό θα ήθελε κι εκείνος".

Συμφωνώ μαζί του! Η ώρα να ξεκινήσουμε το γύρισμα φτάνει. Οι καλεσμένοι παίρνουμε τις θέσεις μας. Ο Σπύρος έρχεται και μας χαιρετάει έναν έναν, ζεστά, ευγενικά όπως κάνει πάντα. Είναι ράκος! Δεν το δείχνει, όμως είναι τόσο ορατό που προς στιγμήν αναρωτιέμαι πώς θα τα καταφέρει.

Τα καταφέρνει! Με τον αρτιότερο τρόπο! Όπως όλοι! Οι τραγουδιστές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Οι μουσικοί και οι συνεργάτες της εκπομπής, επίσης. Όσοι είμαστε παρόντες σε αυτό τον μουσικό αποχαιρετισμό, συμμετέχουμε με όλη μας την ψυχή. Όχι υποκριτικά, "γιατί κάνουμε στην τηλεόραση", αλλά γιατί μόνο αυτό αξίζει στον Βασίλη.

Και για έναν ακόμη λόγο: γιατί απέναντί μας έχουμε την οικογένειά του. Τη Βίκυ του. Που θρηνεί αδιάκοπα. Και τον Γιάννη τους. Που κάνει το ίδιο, αλλά βουβά. Όπως "οφείλουν" οι γιοι όταν φεύγει ο πατέρας και γίνονται αυτοί "οι άντρες του σπιτιού", σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται...

Ένα από ωραιότερα "Στην υγειά μας ρε παιδιά" ολοκληρώνεται μετά από περίπου τέσσερις ώρες. Είναι η στιγμή που ο -συγκλονιστικός!- Τάκης Μουσαφίρης παίρνει τον λόγο και αφιερώνει την εκπομπή στον Βασίλη Λάσκαρη. Η ματιά του Σπύρου σηκώνεται στον ουρανό, όρθιοι όλοι χειροκροτάμε ένα Σπουδαίο Άνθρωπο. "Ένας αετός χωρίς φτερά, απόψε λέει αντίο..." τον αποχαιρετάμε. 

Προσωπικά, δεν καταφέρνω να ολοκληρώσω το τραγούδι. Μάλλον γιατι δεν πιστεύω στα "αντίο". Κάπου, κάποτε, ξαναβρισκόμαστε...

Το εξαιρετικό "Στην υγειά μας ρε παιδιά", με τα τραγούδια του Τάκη Μουσαφίρη, θα μεταδοθεί το Σάββατο 23 Μαρτίου στις 22.00 στον ΣΚΑΪ. Κλικ εδώ για να δείτε το τρέιλερ.

Υ.Γ. Ο καθένας μας τιμά διαφορετικά αυτόν που φεύγει. Εγώ τίμησα τον Βασίλη, φορώντας πράσινα -το χρώμα της κοινής μας ομάδας- και τραγουδώντας δυνατά και παράφωνα -για να τον ακούω στα αυτιά μου να με πειράζει όπως πάντα-. Α ρε Βασίλη...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

22 Ιαν. 2019

Περασμένα μεσάνυχτα. Έξω από το στούντιο το χιόνι έχει αρχίσει να πέφτει πυκνό. Η θερμοκρασία υπό του μηδενός. Η πιθανότητα να μεταμορφωθούν οι δρόμοι σε παγοδρόμια και να μην μπορούμε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας, μεγάλη. Μα κανένας δεν νοιάζεται... Γιατί στο πιάνο κάθεται ο Μίμης Πλέσσας. Όρθιος δίπλα του, με το σαξόφωνο προέκταση του κορμιού του, ο Γιώργος Κατσαρός. Η δύναμη της ψυχής τους καθηλώνει ανθρώπους και καιρικά φαινόμενα. Η φλόγα της μουσικής τους συνύπαρξης, κάνει τον δυνατό χιονιά να μοιάζει με καύσωνα!

Οι στιγμές που είχα την ευτυχία να ζήσω, κατά την διάρκεια της μαγνητοσκόπησης του "Στην υγειά μας ρε παιδιά" με πρωταγωνιστές τους δύο δημιουργούς-γίγαντες, δεν μεταφέρονται εύκολα με λόγια. Είμαι όμως βέβαιη πως το Σάββατο 26 Ιανουαρίου, όσοι θα τις παρακολουθήσετε μέσα από την συχνότητα του ΣΚΑΪ, θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής στα γραφόμενά μου.

Μελωδίες-διαμάντια, ερμηνευμένες από έναν συγκλονιστικό Δάκη. Τη φωνάρα Λένα Αλκαίου. Τον Ηλία Βρεττό, συγκινημένο από το "βάρος" των τραγουδιών που κλήθηκε να τραγουδήσει. Τις Μπέσυ Μάλφα και Μπέττυ Μαγγίρα, σε μαθήματα πολύπλευρου ταλέντου. Την Βίκυ Καρατζόγλου στα καλύτερά της. Τον εξαιρετικό βαρύτονο Νικόλα Καραγκιαούρη. Τον καθηλωτικό Σπύρο Κλείσσα. Την υπέροχη Κωνσταντία.

Υπό την συνοδεία των μουσικών της εκπομπής αλλά και της Ορχήστρας Σαξοφώνων του Δημοτικού Ωδείου Θέρμης, που ταξίδεψαν τόσα χιλιόμετρα μαζί με τον Δήμαρχό τους, κ. Θόδωρο Παπαδόπουλο, για να τιμήσουν τους δύο θρύλους και τον (one of a kind!) οικοδεσπότη Σπύρο Παπαδόπουλο. "Να με χαίρεστε, να είμαι γερός, να σας κάνω τέτοια αφιερώματα", είπε σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, για να εισπράξει το εγκάρδιο χειροκρότημα όλων. 

Της συντρόφου ζωής του Μίμη Πλέσσα, Λουκίλας Καρρέρ (που παρακολουθούσε με μάτια υγρά). Του περήφανου γιου του Γιώργου Κατσαρού, δημοσιογράφου Αντώνη Κατσαρού. Της μοναδικής Άννας Φόνσου (που αψηφώντας κούραση και ξενύχτι, χόρεψε ένα εκ-πλη-κτι-κό ζεϊμπέκικο αργά το βράδυ), των δημοσιογράφων Παύλου ΠαπαδημητρίουΝατάσας Ράγιου και Αλεξάνδρας Δουβαρά, του σεναριογράφου- συγγραφέα Δημήτρη Αποστόλου, του συγγραφέα Σπύρου Πετρουλάκη, του ηθοποιού Κωστή Πατρίκιου, της χορογράφου Άννας Πολύζου. Και της αφεντιάς μου (νιώθω τόσο ευλογημένη που ήμουν κομμάτι αυτής της "συλλεκτικής" εκπομπής!),

Καλή απόλαυση σας εύχμαι! Το Σάββατο 26 Ιανουαρίου στις 21.00, στον ΣΚΑΪ.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

22 Δεκ. 2018

Yellow Plush Toy

Μου αρέσει να μιλάω με τους ανθρώπους. Γνωστούς και αγνώστους. Στην ουρά της τράπεζας, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στο μετρό, σε εκδηλώσεις... Να τους κάνω ερωτήσεις και να καταγράφω τις απαντήσεις τους, εξάγοντας έτσι τα δικά μου "κοινωνιολογικά" συμπεράσματα. Κάτι σαν άτυπη κοινωνική έρευνα, που με βοηθάει να αντιλαμβάνομαι τον σφυγμό του κόσμου και να αφουγκράζομαι τα συναισθήματα του.

"Είστε ευτυχισμένος/η;" είναι το ερώτημα που θέτω τις τελευταίες ημέρες σε όποιον τυχαίνει να βρεθεί στον δρόμο μου και να πιάσω κουβεντούλα μαζί του. 

Κάποιοι δίνουν την απάντηση άμεσα, χωρίς επεξεργασία και σκέψη.

Άλλοι πάλι αργούν. Αιφνιδιάζονται, προβληματίζονται, αναζητούν εκείνη την στιγμή την αλήθεια: Είμαι ευτυχισμένος/η;.

Μονολεκτικά, ναι ή όχι, απαντούν ελάχιστοι. Προφανώς αυτοί που έχουν αποφασίσει ότι νιώθουν είτε ευτυχισμένοι, είτε δυστυχισμένοι. Ανεξάρτητα από τι πραγματικά είναι...

Οι γυναίκες, συνδέουν την ευτυχία με τα παιδιά τους και με την αισθηματική τους ζωή. Οι άνδρες αντίθετα, την ταυτίζουν σε μεγάλο βαθμό με την επαγγελματική και οικονομική τους κατάσταση.

Οι ηλικίες μεταξύ 20 και 35, εμφανίζονται πιο απόλυτοι στις απαντήσεις τους. Έχουν συγκεκριμένα "κουτάκια" στο μυαλό τους που πρέπει να τα "γεμίσουν" για να πουν ότι "ναι, τώρα είμαι ευτυχισμένος/η". Από τα 35 έως τα 50 τα πράγματα αλλάζουν. Σαν να αρχίζουν σιγά σιγά οι άνθρωποι να νερώνουν το κρασί τους, να γίνονται πιο συγκαταβατικοί ως προς το τι είναι ευτυχία. Από τα 50 και πάνω, η φράση "από την άποψη ότι έχω την υγειά μου, εγώ και οι δικοί μου, ναι είμαι ευτυχισμένος/η", ακούγεται συντριπτικά, αφήνοντας πάντα ένα ανείπωτο "αλλά.." στο τέλος της πρότασης.

Οι περισσότεροι συνομιλητές μου, νιώθουν την ανάγκη να τεκμηριώσουν το γιατί είναι ή δεν είναι ευτυχισμένοι. Από τις δικές τους απαντήσεις προκύπτει ξεκάθαρα το συμπέρασμα ότι τελικά η ευτυχία δεν αποτελεί μια αντικειμενική κατάσταση. Δεν αρκεί να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις για να την αισθανθείς. Είναι βαθιά υποκειμενική και εξαρτάται αποκλειστικά από τον άνθρωπο που την βιώνει. Ή δεν την βιώνει...

Κάτι που κάνει ευτυχισμένο εσένα, ένας άλλος το αντιμετωπίζει ως αδιάφορο. Κάτι που εγώ "κυνηγώ" θεωρώντας το απαραίτητο συστατικό για την ευτυχία μου, εσύ μπορεί να το χαρακτηρίζεις ως δεδομένο και "μικρό". 

Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο συμπέρασμα που αποκόμισα, η κατακλείδα της άτυπης έρευνάς μου, είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούμε την ευτυχία μας, κυρίως όταν την χάσουμε! "Γαμ@#ο, αυτό ήταν η ευτυχία!", λέμε όταν πια την έχουμε προσπεράσει! Την στιγμή που την ζούμε, θέλουμε "και κάτι ακόμη". Μας λείπει εκείνο "το άλλο" που δεν έχουμε. Τρέχουμε πίσω από το άπιαστο, το ψάχνουμε στο φεγγάρι, ενώ είναι δίπλα μας, στα χέρια μας, είναι δικό μας, είναι ΕΔΩ!

Με αυτήν την ευχή, θέλω να σας ευχηθώ "Καλά Χριστούγεννα": ας εκτιμήσουμε "αυτό που είναι εδώ" , ας το απολαύσουμε,  αντί να αφήνουμε τον χρόνο να κυλάει προσμένοντας "το άλλο που θα έρθει"!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

28 Ιουλ. 2017

Συναντάω τυχαία στο δρόμο μία γνωστή μου που ο γιος της έδωσε φέτος Πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα ευφυέστατο πλάσμα, εξαιρετικός μαθητής, με όνειρα που ξεκινούσαν πάντα από τον ουρανό και ταξίδευαν στο άπειρο, αφού από μικρός δήλωνε με σιγουριά ότι θα γίνει αστροφυσικός.

«Πώς πήγε το παιδί;» τη ρωτάω και το σκοτείνιασμα στο βλέμμα της με προϊδεάζει για την απάντηση.

«Πώς να πάει, ρε Μαρία; Άσε με! Να σκάσουμε είμαστε κι εγώ κι ο πατέρας του», έρχεται η επιβεβαίωση των φόβων μου.

«Μη στενοχωριέσαι. Για κανένα παιδί δεν είναι το τέλος οι Πανελλήνιες, είτε καταφέρει να πιάσει τον στόχο του είτε όχι. Βλέπεις είναι και το σύστημα των εξετάσεων που επιβραβεύει την παπαγαλία, ήταν δύσκολα και τα Μαθηματικά και η Βιολογία φέτος…», αραδιάζω όλα τα κλισέ μαζί εγώ.

«Κουραφέξαλα δύσκολα ήταν. Μακάρι να ήταν δύσκολα. Άλυτα να ήταν, μπορούσαν; Να μην ήξερε ο γιος πού πάνε τα τέσσερα. Αυτό ήθελα», την ακούω να λέει και μπερδεύομαι ελαφρώς.

«Και να πεις ότι δεν προσπαθήσαμε; Όλο το χειμώνα, του πιλατεύαμε το κεφάλι. “Άσε το διάβασμα καμάρι μου. Έλα κάτσε λίγο μαζί μας να δεις τηλεόραση να χαλαρώσεις, που όλη μέρα κοιτάς τον ουρανό κι όλη νύχτα τα άστρα”Τίποτα! Αγύριστο κεφάλι! Ίδιος η πεθερά μου. Και να τώρα τα αποτελέσματα. Μπαίνει με τα τσαρούχια στο Φυσικό Αθήνας. Θα σκάσω Μαρία μου, θα σκάσω»,καταλήγει το ξέσπασμά της, κι εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα!

«Συγγνώμη κιόλας, αλλά θα σκάσεις επειδή ο γιος σου μπαίνει στο Φυσικό ή επειδή δεν μπαίνει;», ρωτάω με ύφος χαμένο για να εισπράξω ένα βλέμμα-κεραυνό εκ μέρους της.

«Είναι ερώτηση αυτή; Επειδή μπαίνει θα σκάσω. Φταίμε κι εμείς βέβαια! Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα, που λέει ο σοφός λαός. Γιατί αν ξέραμε πριν από δέκα χρόνια ποιο θα ήταν το επάγγελμα του μέλλοντος, δεν θα τον τρέχαμε στα φροντιστήρια, που να μου κοβόταν το χέρι κάθε φορά που πλήρωνα έναν σκασμό λεφτά. Θα του δείχναμε τον σωστό δρόμο. Να γίνει ποδοσφαιριστής. Μοντέλο. Δάσκαλος σκι. Πρώην μισθοφόρος. Μάνατζερ ράγκμπι στην ανάγκη. Κάτι που να του ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για το επάγγελμα του μέλλοντος».

«Το οποίο είναι….;»

«Παίκτης ‘‘Survivor’’, καλή μου! Πού ζεις ήθελα να ’ξερα; Και αν δεν σου κάτσει το παίκτης ‘‘Survivor’’ στον ΣΚΑΪ, παίκτης Νομάδων στον ΑΝΤ1. Για να μη σου πω παίκτης ‘‘Survival’’ στο Epsilon και με θεωρήσεις υπερβολική. Εμείς, πάντως, στείλαμε σε όλα αιτήσεις για λογαριασμό του γιου μας, χωρίς να του πούμε τίποτα. Να βάλει ο Θεός του Ντάνου το χέρι του να γίνει δεκτό το παιδί μας. Και αντί να τρέχει να σπουδάζει Αστροφυσικός για να είναι άνεργος μεθαύριο, να γίνει μαχητής. Ή διάσημος. Το μέλλον δεν είναι στα άστρα, Μαρία. Στις καρύδες είναι.

Κανείς δεν υποδέχτηκε τον Νανόπουλο με τιμές αρχηγού κράτους. Τον Αγγελόπουλο όμως;».

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (23/7/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας

17 Ιουλ. 2017

Γυναικοπαρέα λιάζεται στην παραλία υπό συνθήκες καύσωνα, σχολιάζοντας τις φωτογραφίες που αναρτούν οι πολιτικοί μας στα social media. Στα ηχεία του beach bar ακούγεται δυνατά το άσμα «Ο τέλειος άντρας, ο άντρας ο σωστός, ο πρόστυχος, ο έξυπνος, ο γοητευτικός».

«Λοιπόν κορίτσια εγώ διαφωνώ με τον στίχο της Ναταλίας Γερμανού που λέει “o τέλειος άντρας δεν είναι πουθενά”. Πιστεύω ότι τέλειος άντρας είναι στη Βουλή», λέει με σιγουριά η πρώτη.

«Στην Ελληνική Βουλή; Πας καλά;», ρωτάει με εμφανή ειρωνεία η δύσπιστη της συντροφιάς.

«Αμέ! Και δεν είναι ένας. Αν τους προσέξεις καλύτερα μερικοί είναι πολύ sexy και μοιάζουν με κινηματογραφικούς αστέρες», επαυξάνει η τρίτη.

«Συμφωνώ απολύτως! Να, κοίτα αυτήν τη σέλφι τον Άδωνι. Ένα βήμα μπροστά από την Ευγενία που τον κοιτάζει λιγωμένη, καρφώνει το βλέμμα του στα φακό με ύφος “είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω”. Εμένα ο Άδωνις από τότε που έγινε αντιπρόεδρος της ΝΔ, μου θυμίζει έντονα τον Κώστα Βουτσά στο “Κορίτσια για φίλημα”: “Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;” μοιάζει να λέει συνέχεια καμαρώνοντας, αφού ούτε και ο ίδιος δεν το πιστεύει ότι επιτέλους “έχει και κότερο” κι ας είναι και δανεικό».

«Εγώ πάλι κορίτσια, έχω φάει κόλλημα με τον Καμμένο», αποκαλύπτει χαμηλόφωνα η τρίτη. «Με το παράστημά του, την κορμοστασιά του, τις στρατιωτικές στολές του, παραπέμπει ευθέως στον Λάμπρο Κωνσταντάρα στην “Αλίκη στο Ναυτικό”. Ναύαρχος με τα όλα του! Ο λεβέντης ο άντρας όταν βάζει την στολή του έρχεται και δείχνει»

« Και όταν την βγάζει τη στολή του. Όπως έκανε προχθές  ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος που πέταξε επιτέλους το άχαρο σακάκι της διαπραγμάτευσης και έμεινε ημίγυμνος, μόνο με το μαγιώ του», ομολογεί την αμαρτία της η πρώτη της παρέας. «Τον είδα στην παραλία να παίζει ρακέτες και ήταν φτυστός ο Ντίνος Ηλιόπουλος στο “Δόλωμα”. Που ενώ ξέρει ότι δεν θα πετύχει το κόλπο με την Βουγιουκλάκη, παρασύρεται και γίνεται συνένοχος ο γλυκούλης».

«Έχετε πάντως όλες σας έναν ηλικιακό ρατσισμό στην επιλογή άντρα», ακούγεται ενοχλημένο το τέταρτο μέλος της γυναικοπαρέας. «Εγώ προτιμώ τους ώριμους. Και στη Βουλή υπάρχει ένας τέτοιος, που παραπέμπει στον Ρίτσαρντ Γκιρ και μάλιστα είναι δυο χρόνια μικρότερος του».

«Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έχουμε άντρα που παραπέμπει στον Ρίτσαρντ Γκιρ; Ποιόν μωρέ Σούλα;», ρωτούν σαν χορωδία οι υπόλοιπες.

«Τον πρόεδρο! Το Βασίλη Λεβέντη! Με το γκρίζο μαλλί του, 65άρης, σαν να έχει δραπετεύσει από την ταινία “Η νύφη το ‘σκασε” μοιάζει με τόσους βουλευτές που τον εγκαταλείπουν τελευταία…».

 «Α, είπαμε να έχουμε φαντασία αλλά όχι κι έτσι Σούλα μου! Να μου πεις για τον Σταύρο Θεοδωράκη μάλιστα», παρεμβαίνει ξανά η τρίτη. «Βγαλμένος από την ταινία “Καμικάζι αγάπη μου”, ίδιος ο Σταμάτης Γαρδέλης στη σκηνή που τραγουδάει “με λένε Αλέξη, σε λένε Σοφία”».

«Αλέξης! Τώρα μιλάτε σωστά», πείθεται επιτέλους η δύσπιστη. «Ο πρωθυπουργός μας είναι ο τέλειος άντρας. Όχι μόνο γιατί είναι ωραίο παλικάρι αλλά κυρίως γιατί διαθέτει εκείνο το προσόν που κάνει τα αρσενικά ακαταμάχητα: κωμική φλέβα! Φτυστός ο Χρόνης Εξαρχάκος στο “Μια Ελληνίδα στο χαρέμι”. Κάθε φορά που ο Τσίπρας μιλάει για διαπραγματεύσεις, χρέος, κούρεμα είναι σαν να βλέπω τον Εξαρχάκο στη σκηνή που είναι πεπεισμένος ότι το μόνο που χρειάζεται για να κλείσεις μια πόρτα, είναι να φωνάξεις αυστηρά “Βαγγέλη”! Αυτός ναι! Είναι ο άντρας ο σωστός. Ο έξυπνος, ο γοητευτικός…».

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Αναδημοσίευση από εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ (16/7/2017), στήλη "Με το μάτι της Μαρίας