Το μάτι της Μαρίας

24 Απρ. 2019

Collection of Gray Scale Photos

Μεγάλη Τετάρτη. Η καταβολή των συντάξεων του Μαϊου, πρόωρα λόγω Πάσχα, έχει οδηγήσει δεκάδες ανθρώπους από νωρίς το πρωί στις τράπεζες. Ο μέσος χρόνος αναμονής στο ταμείο, ξεπερνάει τα σαράντα λεπτά. Παίρνω το χαρτακι μου με τον αριθμό 32 και οπλίζομαι με υπομονή, αφού ο ένας και μοναδικός υπάλληλος εξυπηρετεί ακόμη το νούμερο 11.

Την βλέπω να μπαίνει περιποιημένη, όπως πάντα. Ντυμένη σαν να πηγαίνει σε κάποιο φιλανθρωπικό γκαλά, με τα μαλλιά της καλοχτενισμένα -κρεπαρισμένα υπερβολικά στην κορυφή- και άφθονο ροζ κραγιόν στα γερασμένα χείλη της. Πρέπει να είναι γύρω στα 80. Μπορεί και μεγαλύτερη.

Την συναντω συχνά στους δρόμους του Παλαιού Φαλήρου, χρόνια τώρα. Η φινέτσα της με εντυπωσιάζει κάθε φορά, μα εκείνο που μαγνητίζει το βλέμμα μου είναι οι ψηλοτάκουνες φθαρμένες γόβες πάνω στις οποίες επιμένει να ισορροπεί, παρά το προχωρημένο της ηλικίας της. Οι σημερινές, έχουν το χρώμα του ηλιοβασιλέματος...

Πλησιάζει ευγενικά έναν υπάλληλο που κάθεται πίσω από ένα γραφείο.

"Αγόρι μου καλό δεν μπορώ να περιμένω τόση ώρα! Μήπως μπορείς να με εξυπηρετήσεις;", τον παρακαλεί με την χαρακτηριστική βαριά προφορά των Κωνσταντινουπολιτών. 

"Αν δεν έχετε να κάνετε ανάληψη ή κατάθεση μετρητών, ευχαρίστως", της απαντάει.

Κάθεται. Ανοίγει την καφέ δερμάτινη τσάντα της και βγάζει από μέσα ένα μάτσο χαρτιά.

"Θέλω να πληρώσω όλα αυτά, με τα λεφτά της σύνταξης που έχω στον λογαριασμό μου", του λέει και χαμηλώνοντας αρκετά τον τόνο της φωνής της συμπληρώνει: "Μόνο κάνε μου μια χάρη, παιδί μου. Πρόσθεσε τα και πες μου αν τα πληρώσω όλα, πόσα χρήματα θα μου μείνουν;".

Σκύβει πάνω από το κουμπιουτεράκι του ο νεαρός, πληκτρολογεί τα νούμερα που διαβάζει στα χαρτιά και έπειτα την κοιτάζει με μια τρυφερή αμηχανία.

"Αν εξοφληθούν όλα, απομένουν 144 ευρώ στον λογαριασμό σας".

Αναστενάζει βαθιά η γυναίκα. "144 ευρώ. Πρέπει να πάρω τον μπακλαβά στην  κόρη μου που με έχει προσκαλέσει στο σπίτι της για το τραπέζι της Λαμπρής. Και με τα υπόλοιπα, πρέπει να περάσω τον μήνα. Ωχου και είναι μακρύς ο Μάιος. Η επόμενη σύνταξη θα αργήσει πολύ...", μονολογεί μελαγχολικά, μα σαν να θυμάται ξαφνικά κάτι που την ευχαριστεί, ένα πλατύ χαμόγελο φωτίζει το πρόσωπό της. "Ξέρεις αγόρι μου, εγώ όταν ήρθα από την Πόλη το 1965, έφερα μαζί μου τα κοσμήματα της γιαγιάς μου και της μάνας μου, την περηφάνια μου και μνήμες. Πολλές μνήμες. Τα κοσμήματα πουλήθηκαν όλα τα τελευταία χρόνια γιατί έτσι όπως τα καταφέρανε, η σύνταξη δεν φτάνει ούτε για το φαγητό μας. Μόνο τη βέρα μου κράτησα. Αυτή είναι πια ένα με το δάχτυλό μου... Όσο για την περηφάνια μου... Δεν ξέρω αν μπορώ να την κρατήσω με 144 ευρώ που μου απομένουν για να ζήσω κάθε μήνα, μα δεν με τρομάζει αυτό. Μην χαθούν οι μνήμες μου τρέμω, γιατί ξεχνάω πια. Αυτό δεν θα το αντέξω. Αν χασω και τις μνήμες μου, γιε μου, τα έχασα όλα...".

Καλή Ανάσταση! Κι αν έχετε μόνο μνήμες για να περάσετε το φετινό Πάσχα, εκτιμήστε τις! Είναι πολύτιμες...Αυτό μου έμαθε -άθελά της- η περήφανη Κωνσταντινουπολίτισσα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

31 Μαρ. 2019

 Το Σάββατο 30 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η εκδήλωση " Βραβεία Γυναικών Εξάλειπτρον 2019", στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιά. Η ιδρύτρια και πρόεδρος του Ομίλου, Νανά Λάτση, μού εμπιστεύτηκε την παρουσίαση της βραδιάς, χαρίζοντας μου την ευλογία να συνυπάρξω με τις οκτώ "σύγχρονες Καρυάτιδες" που τιμήθηκαν. Στο άρθρο αυτό, επιχειρώ να σας συστήσω τις οκτώ πρωταγωνίστριες, όπως τις είδαν τα μάτια της ψυχής μου. 

Βραβείο Επιστήμης: Φανή Κούκουλη

 Ξαφνιάζομαι όταν την βλέπω. Εξωτερικά μοιάζει με 25χρονη φοιτητριούλα κι όμως είναι Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Σορβόννης «Pierre και Marie Curie» και ερευνήτρια Νευροβιολογίας στο Ινστιτούτο Pasteur του Παρισιού!
"Μα πότε προλάβατε να τα κάνετε όλα αυτά;", την ρωτώ.
"Δεν είμαι τόσο μικρή!", μου χαμογελάει συνεσταλμένα.
 Λεπτοκαμωμένη, εύθραυστη σαν πορσελάνινη κούκλα, δεν βάζει ο νους σου ότι αυτό το πλάσμα στέκεται απέναντι σε θηρία όπως η Σχιζοφρένεια και το Αλτσχάιμερ και παλεύει να τα δαμάσει. 
 Όση ώρα διαβάζω το εντυπωσιακό βιογραφικό της, για να την γνωρίσουν καλύτερα οι παρισταμενοι, η Φανή κοιτάζει αμήχανα στο κενό. Δεν είναι η πρώτη φορά που την βραβεύουν, οι διεθνείς διακρίσεις της διαδέχονται η μία την άλλη, ωστόσο είναι φανερό ότι αισθάνεται πολύ πιο άνετα μέσα στο εργαστήριό της.
 Παραλαμβανει συγκινημένη το Βραβείο Επιστήμης από τον καθηγητή Παρασκευά Σφήκα. Μας λέει λίγα λόγια για το επιστημονικό έργο της, με τρόπο που καθιστά σαφές πως όλα αυτά που για εμάς ομοιάζουν με τις κορυφές των Ιμαλαϊων, για την ίδια δεν είναι παρά εκείνο που αγαπάει να κάνει. Και πριν κατέβει από την σκηνή, με φωνή ραγισμένη από την ψυχική φόρτιση, αφιερώνει την βράβευσή της σε ένα επίτευγμα που δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο: την κορούλα της.

Βραβείο Πολιτισμού: Κέλλυ Πολυχρονίου

 Φτάνει στην αίθουσα συνοδευόμενη από την μαμά της και τον αδελφό της. Μια κλασσική Ελληνική οικογένεια που στηρίζει ο ένας τον άλλον, στις χαρές και στις λύπες. Διαθέτει Αρχαιοελληνική ομορφιά, σφιχτή χειραψία κι ένα χαμόγελο που πηγάζει απευθείας από την καρδιά της.
 Αγαπάει την Ελλάδα με την δύναμη που την αγαπούν όλα τα Ελληνόπουλα που έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό από γονείς μετανάστες, με την διαφορά ότι η ίδια έχει καταφέρει να μετουσιώσει το συναίσθημα σε πράξη, προωθώντας την Ελληνική γλώσσα και δημιουργώντας φιλέλληνες!
 Μέσω του Προγράμματος "Φιλέλληνες" που η ίδια ίδρυσε στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, ξένοι φοιτητές έρχονται στη χώρα μας, μελετούν την ιστορία, τον πολιτισμό και τη γλώσσα μας και επιστρέφοντας στις πατρίδες τους γίνονται "πρεσβευτές" της Ελλάδας σε όλον τον κόσμο.
 Την στιγμή που ο Δήμαρχος Πειραιά, Γιάννης Μώραλης, της παραδίδει το Βραβείο Πολιτισμού, η Κέλλυ Πολυχρονίου ακτινοβολεί! Όπως ακτινοβολούσε κάποτε ο Ελληνικός Πολιτισμός. Όπως ίσως καταφέρει να ακτινοβολήσει ξανά στο μέλλον. Όσο υπάρχουν τέτοιες Ελληνίδες, υπάρχει ελπίς... 

Βραβείο Θεάτρου: Ilaria Borrelli

 Ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, συγγραφέας, σύζυγος και μητέρα. "Δύναμη". Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό αντικρύζοντάς την. Ιταλίδα, με σπουδές στην Νέα Υόρκη, μόνιμη κάτοικος Παρισιού, μιλάει απταίστως τρεις γλώσσες, μα καλύτερα από όλες μιλάει τη γλώσσα των συναισθημάτων.
 Δεν καταλαβαίνει όσα λέγονται κατά την διάρκεια της βραδιάς, μα τη στιγμή που ανεβαίνει στη σκηνή, τα μάτια της φλέγονται. Παραλαμβάνει το Βραβείο Θεάτρου από τα χέρια του Αντιπρύτανη του Παντείου, καθηγητή Νίκου Λέανδρου κι έπειτα αφήνει το Ιταλικό πάθος της να πλημμυρίσει την αίθουσα.
  Με την βοήθεια της δημοσιογράφου, επικοινωνιολόγου και στενής της φίλης, Βίκυς Μπαφατάκη, που κάνει την μετάφραση, η Ilaria Borreli μας μιλάει για το έργο της ζωής της, τα βιβλία και τις ταινίες της, που είναι επικεντρωμένα στις κοινωνίες που ελέγχουν πολιτιστικά και κοινωνικά τις γυναίκες και ενίοτε τις αντιμετωπίζουν ως κατώτερα όντα.
 Μάχεται ενάντια στα θρησκευτικά και κοινωνικά status τρίτων χωρών, που υποχρεώνουν χιλιάδες κορίτσια να εκπορνεύονται, να παντρεύονται ανήλικες (8-12 ετών) και πολλές από αυτες να πεθαίνουν από εσωτερική αιμορραγία την πρώτη νύχτα του γάμου τους. Οι πιο «τυχερές» ζουν με ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και στο σώμα τους. 
 Το χειροκρότημα που εισπράττει είναι ηχηρό. Όσο και η φωνή της ψυχής της... 

Βραβείο Μουσικής: Μαρία Μακράκη

 Μελετώντας το εντυπωσιακό βιογραφικό της, μαθαίνω ότι είναι διευθύντρια ορχήστρας, με σπουδαίες διακρίσεις και ότι έχει συνεργαστεί με μεγάλες φιλαρμονικές και συμφωνικές ορχήστρες σε Ευρώπη και Αμερική. Χάρη στην μπαγκέτα της, η Ελλάδα της τέχνης και της δημιουργίας ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο, κάνοντας ωστόσο μια μεγάλη στάση στην Γερμανία, αφού εκεί πραγματοποίησε τις αξιοζήλευτες μουσικές σπουδές της.
 Αυτό σημαίνει ότι το κείμενο που εγώ καλούμαι να αναγνωσω στην τελετή απονομής των Γυναικείων Βραβείων Εξάλειπτρον 2019, είναι γεμάτο από γερμανικά ονόματα! Δεδομένου ότι δεν ξέρω ούτε λέξη στη γερμανική γλώσσα, το άγχος μου "χτυπάει κόκκινο". Σε μια απόπειρα να το χαλιναγωγήσω, πληκτρολογώ στο youtube το όνομα της: Maria Makraki. Την βλέπω να διευθύνει. Είναι σπουδαία! Καθηλωτική! 
 Χαλάλι της!, σκέφτομαι. Το ελάχιστο που μπορώ να κάνω για να την τιμήσω" είναι να μάθω να προφέρω αξιοπρεπώς όσα περισσότερα γερμανικά ονόματα μπορώ.
 Φτάνει στην εκδήλωση χαμογελαστή, με στυλ από αυτά που δεν αποκτώνται. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Της συστήνομαι διστακτικά. Απολογούμαι γιατί δεν θα καταφέρω να διαβάσω όλους τους καθηγητές και τις συνεργασίες της, λόγω Γερμανικών.
 Γελάει. Ζεστά. Αληθινά. "Δεν πειράζει", μου λέει. Και το εννοεί. Παραξενεύομαι. Μια υπηρέτης της υψηλής μουσικής τέχνης και ταυτόχρονα τόσο γήινη! Πώς γίνεται; Ρίχνω μια κλεφτή ματιά στο βιογραφικό της. Η απάντηση με περιμένει στην πρώτη παράγραφο. Θεσσαλονικιά...
 Ο καθηγητής της, Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Ηλίας Βουδούρης, δηλώνει υπερήφανος την στιγμή που της δίνει το Βραβείο Μουσικής. Και λίγα λέει...

Βραβείο Γραμμάτων: Φιλομήλα Λαπατά

 Τη θαυμάζω. Τη διαβάζω. Τη μελετώ. Και εδώ και λίγο καιρό έχω την ευλογία να την γνωρίζω και καλύτερα. Γι αυτό και αντιλαμβάνομαι από την πρώτη στιγμή που την βλέπω να μπαίνει στην αίθουσα -συνοδευόμενη από τον υπέροχο Cesare, τον Ιταλό σύζυγό της- ότι είναι αγχωμένη. Όσο επικοινωνιακή και άνετη είναι όταν μιλάει για τα βιβλία της, τόσο άβολα αισθάνεται τώρα που ξέρει ότι θα μιλήσουμε για την ίδια.
 Είναι η συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων Φιλομήλα Λαπατά. "Όταν ήμουν μικρή και με ρωτούσαν τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω, απαντούσα: Θα γράφω ιστορίες. Ίσως δεν ήταν γραπτό να να πραγματοποιήσω νωρίς το παιδικό της όνειρο, αλλά πολύ αργότερα, κατά τη διάρκεια μεγάλων αλλαγών στη ζωή μου. Όμως τι σημασία έχει; Τα όνειρα μεστώνουν, δεν παλιώνουν και έρχεται η ώρα που υλοποιούνται", λέει. Ευτυχώς για την Λογοτεχνία, η ώρα ήρθε πριν από 17 χρόνια και μέχρι σήμερα μας έχει χαρίσει οκτώ αριστουργήματα. Όσα και τα βιβλία της συγγραφέως. 
 Το Βραβείο Γραμμάτων της απονέμει ο Στέφανος Καβαλλιεράκης, Διευθυντής του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών. Της πόλεως που η ίδια έχει υμνήσει σε τέσσερα ιστορικά μυθιστορήματα, όχι μεταφέροντας απλώς το κλίμα της κάθε εποχής, αλλά ζωντανεύοντας με κάθε λεπτομέρεια και ιστορική ακρίβεια την περίοδο στην οποία αναφέρεται. 

Βραβείο Ναυτικής Παράδοσης: Ειρήνη Νταϊφά

 Το πρώτο που προσέχω πάνω της είναι το συγκλονιστικό χρώμα των μαλλιών της (το ομολογώ!). Πιο όμορφη από ό,τι φαίνεται στις φωτογραφίες, έχει τον αέρα της γυναίκας που έχει δώσει σκληρές μάχες για να επιβιώσει σε έναν χώρο σκληρό, ανταγωνιστικό και ανδροκρατούμενο, όπως αυτός της Ναυτιλίας. Δεν γνωρίζω εάν έχει αδέλφια, όμως παρατηρώντας την σκέφτομαι ότι η Ειρήνη Νταϊφά είναι η μοναχοκόρη που θα ήθελε να έχει κάθε πατέρας, ο οποίος αρχικά ονειρευόταν να αποκτήσει γιο. 
 Διαβάζοντας στο βιογραφικό της ότι πριν αναλάβει τα ηνία της μεγάλης οικογενειακής ναυτιλιακής εταιρείας, εργάστηκε σαν Κοινωνική Λειτουργός στο «Ίδρυμα Αυτιστικών Παιδιών» της Αγίας Παρασκευής, καθώς και στο «Αναμορφωτήριο Ανηλίκων Κορασίδων», στο τμήμα «Γυναικείων Φυλακών Κορυδαλλού», είχα αρχικά δυσκολευτεί να την φανταστώ μέσα σε αυτούς τους χώρους. Βλέποντας την από κοντά, μου φαίνεται απολύτως συμβατό, καθώς διαπιστώνω ότι προκειται για μια γυναίκα με πολλές και αντιφατικές πτυχές προσωπικότητας που "κουμπώνουν" μεταξύ τους σαν μοναδικά κομμάτια του ίδιου παζλ.
 Ο Πρόεδρος του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδας, Γιώργος Πατέρας, της απονέμει το Βραβείο Ναυτικής Παράδοσης. Η Ειρήνη Νταϊφά ανεβαίνει στο βήμα για να διαβάσει έναν σύντομο ευχαριστήριο λόγο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, είναι η τελευταία σκέψη μου την στιγμή που τον ολοκληρώνει.

Βραβείο Αθλητισμού: Φιλιώ Μανωλιουδάκη

Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Υδατοσφαίρισης, αρχηγός της γυναικείας ομάδας Πόλο του Ολυμπιακού, η Φιλιώ Μανωλιουδάκη είναι ένα κορίτσι που έχει φέρει πολλές φορές δάκρυα στα μάτια μου.
Της το λέω.
"Τιμή μου", μού απαντάει.
"Και να ξέρετε ότι είμαι Παναθηναϊκός", της διευκρινίζω.
"Τότε είναι ακόμη μεγαλύτερη η τιμή", έρχεται αυθόρμητα η απάντησή της.
Ήθος! Χωρίς αυτό, όλα τα χρυσά μετάλλια του κόσμου, είναι κοινά μέταλλα.
  Είναι έξω από τα νερά της. Μεταφορικά και κυριολεκτικά! Κάθεται στην άκρη της πολυθρόνας καθ΄όλη την διάρκεια της εκδήλωσης. Δεν χαλαρώνει. Αν και είναι μια κούκλα με την στενή φούστα της και τις ψηλοτάκουνες γόβες, είναι φανερό ότι θα προτιμούσε τις φόρμες και το μαγιώ της.
 Την στιγμή που διαβάζω το βιογραφικό της, την πιάνω με την άκρη του ματιού μου να συγκινείται. Συγκινημένη ανεβαίνει και στη σκηνή για να παραλάβει το Βραβείο Αθλητισμού από τον Δημοσιογράφο-Μαραθωνοδρόμο, Νίκο Αρμένη. Δεν έχει ετοιμάσει κάτι να πει. Περιορίζεται σε ένα εγκάρδιο ευχαριστώ. Τα υπόλοιπα, στις πισίνες. Και όχι μόνο, αφού η Φιλιώ είναι πλέον απόφοιτος του Τμήματος Ναυτιλιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά αλλά και υποψήφια Δημοτική Σύμβουλος με το συνδυασμό του Γιάννη Μώραλη στον Πειραιά. 
 Ό,τι κι αν κάνει, το βέβαιο είναι πως έχει γεννηθεί για τις κορυφές. Κι ας μην είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα ο δρόμος της. "Προσπάθεια, επιμονή, υπομονή , στόχοι και θυσίες είναι έννοιες που χωρίς αυτές δεν θα είχα καταφέρει τίποτα. Πάντα θα είμαι ευγνώμων σε όλες τις αποτυχίες που έχω ζήσει, επειδή χάρης σ αυτές γινόμαστε καλύτεροι, πιο δυνατοί και σοφότεροι", λέει.

Βραβείο Γυναικείας Επιχειρηματικότητας: Αθηνά Τρανούλη

Με ένα βαρύ όνομα του χώρου της μόδας στους ώμους της, η Αθηνά Τρανούλη, διαγράφει την δική της επιτυχημένη πορεία και βάζει τον πήχη όλο και ψηλότερα. Ευγενής, με ένα γλυκό χαμόγελο διαρκώς στο όμορφο πρόσωπό της, μου δίνει την εικόνα της ήρεμης δύναμης.
 Εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για το γεγονός ότι βρίσκεται ανάμεσα στις οκτώ γυναίκες που θα βραβευτούν, με τρόπο που μαρτυρά την παιδεία και την ανατροφή της.
 Όταν μιλάει για το νέο brand της οικογενειακής επιχείρησης με τίτλο “Athena by Tranoulis”, που έχει ως στόχο να εντάξει στη σύγχρονη παγκόσμια μόδα την αρχαιοελληνική ομορφιά, λάμπει ολόκληρη! 
 Ο Γιώργος Ξηραδάκης, υποψήφιος Ευρωβουλευτής της ΝΔ και Πρόεδρος του Propeller Club Piraeus, της απονέμει το Βραβείο Γυναικείας Επιχειρηματικότητας και η Αθηνά Τρανούλη χαίρεται σαν μικρό παιδί που βλέπει τους κόπους και τις προσπάθειές του να ανταμείβονται από υψηλούς βαθμούς.
 Ευχαριστεί την οικογένειά της, με λέξεις που στάζουν λατρεία κι ύστερα η σκηνή φωτίζεται από την λάμψη της καθώς μοιράζεται μαζί μας το όραμά της για το κίνημα TAKE ME HOME το οποίο έχει ιδρύσει, ώστε να βάλει το δικό της λιθαράκι για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στη γενέτειρά τους. 

Υ.Γ. Νανά Λάτση, να είσαι γερή και δυνατή για να συνεχίσεις να προσφέρεις τέτοιες εκδηλώσεις στον Πολιτισμό. Τιμή μου η εμπιστοσύνη σου!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
 

 
 

20 Μαρ. 2019

Για τον Βασίλη Λάσκαρη, το "Στην υγειά μας ρε παιδιά" ήταν κάτι σαν δεύτερο παιδί του. Το είδε να γεννιέται, να μεγαλώνει, να θεριεύει και να θριαμβεύει, χάρη στην άοκνη δουλειά της γυναίκας της ζωής του, Βίκυς και αργότερα του γιου τους, Γιάννη, με καπετάνιο, 15 χρόνια τώρα, τον Σπύρο Παπαδόπουλο.

Δευτέρα 18 Μαρτίου. Όσοι βρισκόμαστε στην μαγνητοσκόπηση της πρώτης εκπομπής που γίνεται χωρίς τον Βασίλη, δύο μόλις εβδομάδες μετά από το ξαφνικό φευγιό του, έχουμε στο νου μας το ίδιο περίπου πράγμα. Ότι η επιθυμία του, εκεί όπου βρίσκεται, είναι να συνεχίσει το "παιδί" του να κάνει αυτό που έκανε πάντα: να διαπρέπει!

Το μούδιασμα είναι η πιο επιεικής λέξη για να περιγράψω το συναίσθημα που κυριαρχεί στα παρασκήνια. Αποφεύγουμε συνειδητά να αναφερθούμε στην αναχώρησή του, μα ασυναίσθητα, την στιγμή που μπαίνουμε μέσα στο στούντιο υψώνουμε το βλέμμα μας ψηλά. Εκεί που τοποθετούμε οι άνθρωποι όσους φεύγουν από αυτόν το κόσμο...

Ο Τάκης Μουσαφίρης, ο δημιουργός στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκπομπή, επιβλέπει τις πρόβες με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Του συστήνομαι. Του λέω πως είναι απερίγραπτη τιμή η συμμετοχή μου στο αφιέρωμα του. Με αγκαλιάζει. Δυνατά, όπως κάνουμε με τους φίλους μας. Με ευχαριστεί πολλές φορές για την παρουσία μου (αν είναι δυνατόν!) κι έπειτα χαμηλώνει τον τόνο της φωνής του και μού λέει: "Δεν θέλω να κάνουμε μνημόσυνο σήμερα, αλλά γιορτή για τον Βασίλη. Αυτό θα ήθελε κι εκείνος".

Συμφωνώ μαζί του! Η ώρα να ξεκινήσουμε το γύρισμα φτάνει. Οι καλεσμένοι παίρνουμε τις θέσεις μας. Ο Σπύρος έρχεται και μας χαιρετάει έναν έναν, ζεστά, ευγενικά όπως κάνει πάντα. Είναι ράκος! Δεν το δείχνει, όμως είναι τόσο ορατό που προς στιγμήν αναρωτιέμαι πώς θα τα καταφέρει.

Τα καταφέρνει! Με τον αρτιότερο τρόπο! Όπως όλοι! Οι τραγουδιστές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Οι μουσικοί και οι συνεργάτες της εκπομπής, επίσης. Όσοι είμαστε παρόντες σε αυτό τον μουσικό αποχαιρετισμό, συμμετέχουμε με όλη μας την ψυχή. Όχι υποκριτικά, "γιατί κάνουμε στην τηλεόραση", αλλά γιατί μόνο αυτό αξίζει στον Βασίλη.

Και για έναν ακόμη λόγο: γιατί απέναντί μας έχουμε την οικογένειά του. Τη Βίκυ του. Που θρηνεί αδιάκοπα. Και τον Γιάννη τους. Που κάνει το ίδιο, αλλά βουβά. Όπως "οφείλουν" οι γιοι όταν φεύγει ο πατέρας και γίνονται αυτοί "οι άντρες του σπιτιού", σε όποια ηλικία κι αν βρίσκονται...

Ένα από ωραιότερα "Στην υγειά μας ρε παιδιά" ολοκληρώνεται μετά από περίπου τέσσερις ώρες. Είναι η στιγμή που ο -συγκλονιστικός!- Τάκης Μουσαφίρης παίρνει τον λόγο και αφιερώνει την εκπομπή στον Βασίλη Λάσκαρη. Η ματιά του Σπύρου σηκώνεται στον ουρανό, όρθιοι όλοι χειροκροτάμε ένα Σπουδαίο Άνθρωπο. "Ένας αετός χωρίς φτερά, απόψε λέει αντίο..." τον αποχαιρετάμε. 

Προσωπικά, δεν καταφέρνω να ολοκληρώσω το τραγούδι. Μάλλον γιατι δεν πιστεύω στα "αντίο". Κάπου, κάποτε, ξαναβρισκόμαστε...

Το εξαιρετικό "Στην υγειά μας ρε παιδιά", με τα τραγούδια του Τάκη Μουσαφίρη, θα μεταδοθεί το Σάββατο 23 Μαρτίου στις 22.00 στον ΣΚΑΪ. Κλικ εδώ για να δείτε το τρέιλερ.

Υ.Γ. Ο καθένας μας τιμά διαφορετικά αυτόν που φεύγει. Εγώ τίμησα τον Βασίλη, φορώντας πράσινα -το χρώμα της κοινής μας ομάδας- και τραγουδώντας δυνατά και παράφωνα -για να τον ακούω στα αυτιά μου να με πειράζει όπως πάντα-. Α ρε Βασίλη...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

22 Ιαν. 2019

Περασμένα μεσάνυχτα. Έξω από το στούντιο το χιόνι έχει αρχίσει να πέφτει πυκνό. Η θερμοκρασία υπό του μηδενός. Η πιθανότητα να μεταμορφωθούν οι δρόμοι σε παγοδρόμια και να μην μπορούμε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας, μεγάλη. Μα κανένας δεν νοιάζεται... Γιατί στο πιάνο κάθεται ο Μίμης Πλέσσας. Όρθιος δίπλα του, με το σαξόφωνο προέκταση του κορμιού του, ο Γιώργος Κατσαρός. Η δύναμη της ψυχής τους καθηλώνει ανθρώπους και καιρικά φαινόμενα. Η φλόγα της μουσικής τους συνύπαρξης, κάνει τον δυνατό χιονιά να μοιάζει με καύσωνα!

Οι στιγμές που είχα την ευτυχία να ζήσω, κατά την διάρκεια της μαγνητοσκόπησης του "Στην υγειά μας ρε παιδιά" με πρωταγωνιστές τους δύο δημιουργούς-γίγαντες, δεν μεταφέρονται εύκολα με λόγια. Είμαι όμως βέβαιη πως το Σάββατο 26 Ιανουαρίου, όσοι θα τις παρακολουθήσετε μέσα από την συχνότητα του ΣΚΑΪ, θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει ίχνος υπερβολής στα γραφόμενά μου.

Μελωδίες-διαμάντια, ερμηνευμένες από έναν συγκλονιστικό Δάκη. Τη φωνάρα Λένα Αλκαίου. Τον Ηλία Βρεττό, συγκινημένο από το "βάρος" των τραγουδιών που κλήθηκε να τραγουδήσει. Τις Μπέσυ Μάλφα και Μπέττυ Μαγγίρα, σε μαθήματα πολύπλευρου ταλέντου. Την Βίκυ Καρατζόγλου στα καλύτερά της. Τον εξαιρετικό βαρύτονο Νικόλα Καραγκιαούρη. Τον καθηλωτικό Σπύρο Κλείσσα. Την υπέροχη Κωνσταντία.

Υπό την συνοδεία των μουσικών της εκπομπής αλλά και της Ορχήστρας Σαξοφώνων του Δημοτικού Ωδείου Θέρμης, που ταξίδεψαν τόσα χιλιόμετρα μαζί με τον Δήμαρχό τους, κ. Θόδωρο Παπαδόπουλο, για να τιμήσουν τους δύο θρύλους και τον (one of a kind!) οικοδεσπότη Σπύρο Παπαδόπουλο. "Να με χαίρεστε, να είμαι γερός, να σας κάνω τέτοια αφιερώματα", είπε σε κάποια στιγμή αστειευόμενος, για να εισπράξει το εγκάρδιο χειροκρότημα όλων. 

Της συντρόφου ζωής του Μίμη Πλέσσα, Λουκίλας Καρρέρ (που παρακολουθούσε με μάτια υγρά). Του περήφανου γιου του Γιώργου Κατσαρού, δημοσιογράφου Αντώνη Κατσαρού. Της μοναδικής Άννας Φόνσου (που αψηφώντας κούραση και ξενύχτι, χόρεψε ένα εκ-πλη-κτι-κό ζεϊμπέκικο αργά το βράδυ), των δημοσιογράφων Παύλου ΠαπαδημητρίουΝατάσας Ράγιου και Αλεξάνδρας Δουβαρά, του σεναριογράφου- συγγραφέα Δημήτρη Αποστόλου, του συγγραφέα Σπύρου Πετρουλάκη, του ηθοποιού Κωστή Πατρίκιου, της χορογράφου Άννας Πολύζου. Και της αφεντιάς μου (νιώθω τόσο ευλογημένη που ήμουν κομμάτι αυτής της "συλλεκτικής" εκπομπής!),

Καλή απόλαυση σας εύχμαι! Το Σάββατο 26 Ιανουαρίου στις 21.00, στον ΣΚΑΪ.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

22 Δεκ. 2018

Yellow Plush Toy

Μου αρέσει να μιλάω με τους ανθρώπους. Γνωστούς και αγνώστους. Στην ουρά της τράπεζας, στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στο μετρό, σε εκδηλώσεις... Να τους κάνω ερωτήσεις και να καταγράφω τις απαντήσεις τους, εξάγοντας έτσι τα δικά μου "κοινωνιολογικά" συμπεράσματα. Κάτι σαν άτυπη κοινωνική έρευνα, που με βοηθάει να αντιλαμβάνομαι τον σφυγμό του κόσμου και να αφουγκράζομαι τα συναισθήματα του.

"Είστε ευτυχισμένος/η;" είναι το ερώτημα που θέτω τις τελευταίες ημέρες σε όποιον τυχαίνει να βρεθεί στον δρόμο μου και να πιάσω κουβεντούλα μαζί του. 

Κάποιοι δίνουν την απάντηση άμεσα, χωρίς επεξεργασία και σκέψη.

Άλλοι πάλι αργούν. Αιφνιδιάζονται, προβληματίζονται, αναζητούν εκείνη την στιγμή την αλήθεια: Είμαι ευτυχισμένος/η;.

Μονολεκτικά, ναι ή όχι, απαντούν ελάχιστοι. Προφανώς αυτοί που έχουν αποφασίσει ότι νιώθουν είτε ευτυχισμένοι, είτε δυστυχισμένοι. Ανεξάρτητα από τι πραγματικά είναι...

Οι γυναίκες, συνδέουν την ευτυχία με τα παιδιά τους και με την αισθηματική τους ζωή. Οι άνδρες αντίθετα, την ταυτίζουν σε μεγάλο βαθμό με την επαγγελματική και οικονομική τους κατάσταση.

Οι ηλικίες μεταξύ 20 και 35, εμφανίζονται πιο απόλυτοι στις απαντήσεις τους. Έχουν συγκεκριμένα "κουτάκια" στο μυαλό τους που πρέπει να τα "γεμίσουν" για να πουν ότι "ναι, τώρα είμαι ευτυχισμένος/η". Από τα 35 έως τα 50 τα πράγματα αλλάζουν. Σαν να αρχίζουν σιγά σιγά οι άνθρωποι να νερώνουν το κρασί τους, να γίνονται πιο συγκαταβατικοί ως προς το τι είναι ευτυχία. Από τα 50 και πάνω, η φράση "από την άποψη ότι έχω την υγειά μου, εγώ και οι δικοί μου, ναι είμαι ευτυχισμένος/η", ακούγεται συντριπτικά, αφήνοντας πάντα ένα ανείπωτο "αλλά.." στο τέλος της πρότασης.

Οι περισσότεροι συνομιλητές μου, νιώθουν την ανάγκη να τεκμηριώσουν το γιατί είναι ή δεν είναι ευτυχισμένοι. Από τις δικές τους απαντήσεις προκύπτει ξεκάθαρα το συμπέρασμα ότι τελικά η ευτυχία δεν αποτελεί μια αντικειμενική κατάσταση. Δεν αρκεί να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις για να την αισθανθείς. Είναι βαθιά υποκειμενική και εξαρτάται αποκλειστικά από τον άνθρωπο που την βιώνει. Ή δεν την βιώνει...

Κάτι που κάνει ευτυχισμένο εσένα, ένας άλλος το αντιμετωπίζει ως αδιάφορο. Κάτι που εγώ "κυνηγώ" θεωρώντας το απαραίτητο συστατικό για την ευτυχία μου, εσύ μπορεί να το χαρακτηρίζεις ως δεδομένο και "μικρό". 

Το πιο ενδιαφέρον ωστόσο συμπέρασμα που αποκόμισα, η κατακλείδα της άτυπης έρευνάς μου, είναι ότι στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούμε την ευτυχία μας, κυρίως όταν την χάσουμε! "Γαμ@#ο, αυτό ήταν η ευτυχία!", λέμε όταν πια την έχουμε προσπεράσει! Την στιγμή που την ζούμε, θέλουμε "και κάτι ακόμη". Μας λείπει εκείνο "το άλλο" που δεν έχουμε. Τρέχουμε πίσω από το άπιαστο, το ψάχνουμε στο φεγγάρι, ενώ είναι δίπλα μας, στα χέρια μας, είναι δικό μας, είναι ΕΔΩ!

Με αυτήν την ευχή, θέλω να σας ευχηθώ "Καλά Χριστούγεννα": ας εκτιμήσουμε "αυτό που είναι εδώ" , ας το απολαύσουμε,  αντί να αφήνουμε τον χρόνο να κυλάει προσμένοντας "το άλλο που θα έρθει"!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com