Το μάτι της Μαρίας

8 Μαϊ. 2021

Δεν είναι εύκολο να κατατάξεις τους άντρες σε κατηγορίες, φυλές, "ράτσες". Γίνεται ωστόσο λίγο ευκολότερο αν επιχειρήσεις να απομονώσεις εκείνες που "δαγκώνουν". Δηλαδή, βλάπτουν σοβαρά την υγεία της γυναίκας. Χωρίς αυτό να σημαίνει (κατ΄ανάγκην) ότι δεν της αρέσει κιόλας...

Ακολουθεί λοιπόν η προσωπική λίστα με τις ράτσες ανδρών που "δαγκώνουν". Από αυτήν απουσιάζουν συνειδητά οι περιπτώσεις που είναι διαγνωσμένα παθολογικές και χρήζουν ιατρικής και νομικής βοήθειας όπως οι ναρκομανείς, οι αλκοολικοί, οι βίαιοι και οι τζογαδόροι. Που πρέπει να αποστέλλονται σούμπιτοι στην μαμά τους και στους ειδικούς... Δεν αστειευόμαστε με αυτά...

1. Ο μαμάκιας

Ξεκινάω μπαίνοντας απευθείας "στο ψητό". Ο άνδρας "μαμάκιας" είναι πρόβλημα. Και ως μανούλα ενός 24χρονου γιου, επιτρέψτε μου να διευκρινίσω ότι "μαμάκια" δεν εννοώ τον γιο που αγαπάει την μάνα του. Όπως έχει δικαιώμα η κόρη να αγαπάει την μανούλα της (και να μας την φοράει κολάρο...) άλλο τόσο έχει και ο γιος. Με τον χαρακτηρισμό "μαμάκιας" αναφέρομαι στον γιο που δεν κόβει εγκαίρως τον ομφάλιο λώρο. Εκτίμησή μου είναι ότι αν αυτό δεν συμβεί μέχρι τα 22, τότε δεν θα γίνει ποτέ (όσο η μανούλα είναι ζωντανή...). Άδικα περιμένετε. Που θα πει αποδεχτείτε το ή πηγαίντε για άλλα. Εναλλακτικά διαβαστε το βιβλίο μου "Η πενθερά". Μπορεί και να σας βοηθήσει...

2. Ο τσιγκούνης (στα συναισθήματα)

Ο τσιγκούνης στα συναισθήματα άντρας, παραμένει "σφιχτός", τυπικός, μετρημένος στις εκδηλώσεις αγάπης όχι μόνο προς την γυναίκα του αλλά συχνά και προς τα παιδιά του. Έτσι μεγάλωσε, έτσι έμαθε, έτσι κάνει. Κλειστός σαν στρείδι, σε φιλάει μόνο όταν κάνετε σεξ (άντε και Πάσχα, Χριστούγεννα σταυρωτά) ενώ με δύο ποτηράκια ουίσκυ μπορεί να σου απαντήσει "κι εγώ" όταν θα του πεις "σ' αγαπάω". Δεν αποκλείεται να βελτιωθεί εάν βρεθεί η σύντροφος που θα διαθέσει χρόνο, υπομονή και συναίσθημα για να το πετύχει, χωρίς όμως το αποτέλεσμα να θεωρείται και τότε δεδομένο.

3. Ο τσιγκούνης (στα λεφτά)

Αθεράπευτη ασθένεια, τουλάχιστον στις περισσότερες των περιπτώσεων. Ο τσιγκούνης άνδρας βα-σα-νί-ζε-ται κάθε φορά που πρέπει να αποχωριστεί τα λατρεμένα λεφτά του. Αρρωσταίνει, χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Όχι γιατί δεν σε αγαπάει. Αλλά γιατί αγαπάει λίγο παραπάνω τα ευρώ του. Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Όσο κι αν προσπαθήσεις να τον αλλάξεις, το πρόβλημα είναι βαθιά ριζωμένο μέσα του και οι ελπίδες να τα καταφέρεις είναι μικρές. Δεν υπάρχει περίπτωση να αντιληφθεί γιατί θέλεις να αγοράσεις καινούρια παπούτσια, αφού ως γνωστόν το πόδι από μία ηλικία και μετά δεν μεγαλώνει. Έχεις παπούτσια! Μπα σε καλό σου! 

4. Ο τρακαδόρος

Δεν είναι ίδιο περιστατικό με τον προηγούμενο. Ο τρακαδόρος δεν βα-σα-νί-ζε-ται όταν αποχωρίζεται τα λεφτά του. Απλώς λατρεύει να ξοδεύει τα δικά σου. Τον ευχαριστεί, του δίνει ικανοποίηση, νιώθει μάγκας να πληρώνεις εσύ όσα περισσότερα έξοδα γίνεται, ανεξάρτητα από το ποιος βγάζει τα πιο πολλά. Και το κυριότερο όλων: δεν το συνδέει επουδενί με τον ανδρισμό του. Θεωρεί ανοησίες αυτά τα περί εξόδων που είναι αντρική υπόθεση, αφού οι γονείς του τον μεγάλωσαν με "το γερμανικό σύστημα" επισημαίνοντας του πάντα "πρόσεχε μην σε πιάνουν κορόιδο τα κορίτσια και πληρώνεις εσύ τον λογαριασμό". Μεγαλώνοντας έμαθε να κάνει το ίδιο και στις παρέες του και μετά στις κοινές παρέες σας ως ζευγάρι, κάνοντας σε να αναρωτιέσαι με τι μπιπ έμπλεξα, κάθε φορά που υποστηρίζει ότι ξέχασε το πορτοφόλι του στο άλλο μπουφάν, για να αναγκάσει τον κολλητό σας να πληρώσει το λογαριασμό. 

5. Ο άπιστος

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση η εν λόγω κατηγορία. Σε απατάει κατά συρροή και κατ΄εξακολούθηση, αφού η απιστία σχεδόν ποτέ δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Όχι, δεν θεωρώ πως κόβεται το σπορ. Μπορείτε όμως ωραιότατα να αυτοπαραμυθιαστείτε ότι θα καταφέρετε να τον αλλάξετε. Όνειρα γλυκά...

 6. Ο μίζερος

Έχει κάνει τη ζωή σου κόλαση, που λέει και το άσμα. Του φταίνε τα πάντα και οι πάντες. Γκρινιάζει γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος. Αναθεματίζει την μπιπ τη μοίρα, την άδικη κοινωνία, το βρώμικο σύστημα γιατί δεν τον άφησαν να γίνει αυτό που ονειρευόταν. Βρίσκει μάταιη κάθε προσπάθεια να χαλαρώσει, να διασκεδάσει, να κάνει ακόμη και χαβαλέ ρε αδελφέ. Όχι! Ο πλανήτης καταστρέφεται, η πατρίδα καταρρέει, οι εισφορές στον ΟΑΕΕ πενταπλασιάζονται, η φέτα ακρίβυνε, του γείτονα το σκυλί έχει τσιμπούρια κι εμείς θα χαμογελάμε; Τόσο αναίσθητη είσαι;

7. Ο ερωτευμένος (με την εμφάνισή του)

Θέλει να είναι στο επίκεντρο της προσοχής όπου κι αν πηγαίνετε και για να το πετύχει αυτό δεν διστάζει να κοντράρει ακόμη κι εσένα σε περιποίηση. Περνάει ατελείωτες ώρες μπροστά στον καθρέφτη του. Φοράει ενυδατικές (ενίοτε τις δικές σου). Κάνει χαλάουα, μάσκες περιποίησης προσώπου, ματιών, μαλλιών, μανικιούρ και πεντικιούρ. Και αν κάποιο βράδυ ξεφύγετε στην κατανάλωση υδατανθράκων, ωιμέ!, σε τσακίζει στο μπρόκολο και στον διάδρομο για την επόμενη εβδομάδα...

8. Ο ψεύτης

Είναι αδύνατο να αντιληφθείς πότε λέει ψέματα και πότε αλήθεια. Όχι τόσο γιατί είναι καλός υποκριτής αλλά κυρίως γιατί ζει και ο ίδιος το ψέμα του σαν να είναι πραγματικότητα. Δεν είναι απλώς "η δεύτερη φύση του". Είναι η φύση του! Ψεύδεται για τα πάντα. Από θέματα δουλειάς μέχρι τη σχέση σας. Πλάθει σενάρια και φανταστικές ιστορίες για να σου κρυφτεί, να σε εντυπωσιάσει, να σε ξεγελάσει, να σε καθησυχάσει... Ελάχιστη σημασία έχει το κίνητρο. Σημασία έχει μόνο το ψέμα.

9. Ο νευρικός

Παίρνει φωτιάάάάάάά, πιο γρήγορα και από την Τζώρτζια των Μπλε στο ομώνυμο τραγούδι. Φουντώνει ολημερίς και οληνυχτίς και ξεσπάει τα νεύρα του ουρλιάζοντας και χειρονομώντας, σαν να ήρθε η συντέλεια του κόσμου επειδή σφήνωσε η πόρτα της αποθήκης και δεν ανοίγει την στιγμή που το θέλει εκείνος. Συνήθως οι εκρήξεις του διαρκούν λίγο, είναι όμως τόσο ισχυρές που μπορεί να διαλύσουν τα πάντα γύρω τους: εσένα, την ψυχική σου υγεία, την σχέση σας...

10. Ο ζηλιάρης

Δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος να περιγράψω την συγκεκριμένη κατηγορία. Ο ζηλιάρης άντρας, γεννήθηκε για να ζηλεύει. Με, αλλά κυρίως άνευ αφορμής. Ζηλεύει τον αέρα που αναπνέεις, τον καναπέ που κάθεσαι, την κολλητή σου που αγαπάς, την μάνα σου που μιλάς καθημερινά στο τηλέφωνο, τον μανάβη που σου πουλάει τις μπάμιες, τον διαχειριστή που πληρώνεις τα κοινόχρηστα, τον κουμπάρο που σε αγκαλιάζει τα Χριστούγεννα, τον Μπραντ Πητ που κυκλοφορεί ημίγυμνος μπροστά στα μάτια σου στο Mr & Mrs Smith.

11. Ο αγενής/άνετος

Ο αγενής και ο άνετος δεν ταυτίζονται πάντα, αλλά συνήθως συνυπάρχουν. Μιλάνε στον ενικό σε όλους, τους αποκαλούν "ρε μεγάλε", δίνουν διαταγές, μιλάνε δυνατά, γελάνε ακόμη δυνατότερα, ενώ όταν παραγνωριστείς μαζί τους προχωράνε άμεσα στην εφαρμογή του plan b που σημαίνει ρεύονται, "αερίζονται", φτύνουν, ξύνουν τα αυτά τους που δεν πιάνει μελάνι... και διάφορα άλλα τέτοια "αντρικά", που αρκούν για να μεταμορφώσουν και τον Σάκη Ρουβά σε ένα σιχαμερό δίποδο... 

12. Ο βρωμιάρης

Δεν γουστάρει να πλένεται. Τελεία. Γι αυτό και συχνά "λούζεται" με κολώνια. Για να καλύψει την βρώμα που αναδύεται από το κεφάλι του, το σώμα του, τα ρούχα του. Κι έτσι βρωμάει "μυρωδάτα". Δεν νομίζω πως αντιμετωπίζεται το πρόβλημα. Εκτός αν τον βουτάτε με τη βία στη μπανιέρα όπως τον σκύλο σας ή τον βγάζετε στο μπαλκόνι και τον πλένετε με το λάστιχο. Καλή δύναμη...

13. Ο ξερόλας

Κατέχει την απόλυτη γνώση. Ξέρει τις απαντήσεις σε κάθε ερώτηση πριν αυτή διατυπωθεί. Επαναλαμβάνει με σαδιστική ευχαρίστηση "στα έλεγα εγώ". Είναι η ενσάρκωση του "φωτεινού παντογνώστη". Έχει άποψη επί παντός επιστητού και την εκφράζει, όχι μόνο σε σένα αλλά σε ό,τι αναπνέει κοντά του. Θα περάσεις δύσκολα μαζί του. Γιατί αυτός πάντα θα ξέρει καλύτερα...  

14. Ο χειριστικός

Για να γράψω το βιβλίο μου Ολική Έκλειψη Καρδιάς, χρειάστηκε να εντρυφήσω σε αυτήν την κατηγορία ανδρών. Είναι οι τύποι που σου ζητάνε να κάνεις σημαντικές αλλαγές στη ζωή σου παρουσιάζοντάς τις σαν αυτονόητες. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να σε απομακρύνουν από τους φίλους σου. Θέλουν διαρκώς να σε ελέγχουν. Σου καλλιεργούν ενοχές πως εσύ φταις για όλα! Υποβαθμίζουν, απαξιώνουν ή αδιαφορούν για τα δικά σου προβλήματα. 

Και μία "ράτσα" bonus για να αυτοσχεδιάσετε:

15. Ο κολλημένος

Στην κατηγορία αυτή, υπάρχει χώρος για πλήθος ανδρών. Ο υποκειμενικός παράγοντας παίζει καθοριστικό ρόλο, αφού είναι πιθανό ένας τύπος που εμένα μου φαίνεται "βλαβερός" σε μία άλλη γυναίκα να φαντάζει ανώδυνος και το αντίστροφο.
Για παράδειγμα, προσωπικά θεωρώ ανυπόφορο τον κολλημένο με το αυτοκίνητό του, που περνάει όλο το Σαββατοκύριακο με το ειδικό πανί στα χέρια να γυαλίζει το παρμπριζ.
Ή τον κολλημένο με το παρελθόν που διηγείται διαρκώς ιστορίες από το σχολείο και τον στρατό.
Ή τον κολλημένο με τη γυμναστική, την ορειβασία, την ιστιοπλοϊα, δεδομένου ότι εγώ και όλα αυτά, καμία σχέση!
Δε θεωρώ όμως "βλαβερό για την υγεία" τον κολλημένο με την μπάλα, δεδομένου ότι αγαπώ και απολαμβάνω το ποδόσφαιρο. Γι αυτό σας λέω... Aυτοσχεδιάστε...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.blogspot.gr
Follow me on facebook

4 Μαϊ. 2021

"Σε 'χεσε πουλί; Γούρι είναι" λέει ο λαός. Όμως τώρα, ήρθε η ώρα να σας αποκαλύψω εγώ την πάσα αλήθεια. Γιατί η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι πρέπει να λέγεται!

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, τα πτηνά μού δείχνουν μία επιλεκτική προτίμηση που αγγίζει την λατρεία, και με κουτσουλάνε ασύστολα! Στο κεφάλι, στον ώμο, στα χέρια, στα πόδια, μέχρι και στο πρόσωπο (μακράν το χειρότερο όλων!).

Δεν χρειάζεται καν να πλησιάσω κάτω από δέντρα. Δεν είναι απαραίτητο να είμαι στην εξοχή. Στην μέση της Πανεπιστημίου να βρεθώ, τσουπ, ένα περιστέρι κάνει χαμηλή πτήση από πάνω μου και χλατς, μου πετάει τα περιττώματά του.

Τις πρώτες φορές είπα "γούρι είναι", "τυχερή κουτσουλιά", "καλός οιωνός για κάτι που θα γίνει άμεσα είναι". Πήρα και κανα δυο λαχεία. Είπα στον άντρα μου και μερικά τυχερά νούμερα να παίξει στο τζόκερ (γιατί δεν έχω ιδέα πώς παίζονται όλα αυτά). Περίμενα μήπως ανακαλύψει το Υπουργείο Οικονομικών ότι ανήκω σε μία ειδική κατηγορία που δεν πληρώνει φόρους... Τίποτα. Τζίφος!

Οι κουτσουλιές συνέχιζαν με επισκέπτονται με την ίδια συχνότητα, χωρίς ποτέ να συνοδευτούν από κάτι θετικό. Η υπόθεση βρωμούσε...

Μη με περάσετε για κάποια αρνητική με όλα αυτά περί καλοτυχίας και κακοτυχίας. Το αντίθετο ισχύει! Έχω αμέτρητες προλήψεις και δεν είμαι περήφανη γι αυτό. Δεν καμαρώνω ... Μετά από τόσο χέσιμο, όμως, έχω το δικαίωμα να εκφράσω την άποψή μου. Και να σας διαβεβαιώσω ότι κανένα γουρί δεν κρύβεται στις κουτσουλιές! Κάποιος ταλαίπωρος σαν εμένα το σκέφτηκε για να αντέξει το γεγονός ότι τα πουλιά τον προτιμούσαν για να κάνουν την ανάγκη τους.

Και μια και τα λέμε όλα, να σας αποκαλύψω ότι σε ότι με αφορά, τα πουλιά δεν με κουτσουλάνε μόνο. Μπαίνουν και στο σπίτι μου. Συνέχεια. Όταν είμαι ολομόναχη. Και με αναγκάζουν να κλειστώ σε ένα δωμάτιο παρακαλώντας μέσα μου να βαρεθούν και να σηκωθούν να φύγουν, γιατί σε διαφορετική περίπτωση πρέπει να περιμένω με τις ώρες μέχρι να επιστρέψουν ο Κώστας, ο Κωνσταντίνος ή η μαμά μου και να αναλάβουν δράση...

Μία από τις πάμπολλες φορές που ένα περιστέρι βρέθηκε στο σαλόνι μας, έκατσε για περισσότερο από μία ώρα πάνω στη συσκευή του air condition και το ίδιο βράδυ μας ήρθε email ότι ο γιος μου έγινε δεκτός στο Τμήμα Διαιτολογίας τους King's College στο Λονδίνο.

Πρόπερσι, ένα περιστέρι εμφανίστηκε στο δωμάτιο του γιου μας, παραμονές των δημοτικών εκλογών στις οποίες ήταν υποψήφιος και τελικά εξελέγη μέσα στην πρώτη δεκάδα.

Και πριν από λίγους μήνες, ένα πουλί στρογγυλοκάθισε στην τραπεζαρία μας, την ημέρα που με ενημέρωσαν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός ότι "Η πενθερά" μου έφτασε στην 9η χιλιάδα της. 

Υπήρξε όμως και η φορά που το πτηνό έκοβε βόλτες σε όλο το σπίτι για να καταλήξει τελικά πάνω στο κουτί μέσα στο οποίο κρύβω τα στέφανα του γάμου μας, χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα μετά!

Ή η άλλη που ο παπαγάλος του γείτονα την κοπάνησε, ήρθε και μπήκε στην κουζίνα μας άφησε μια πελώρια κουτσουλιά πάνω στην κουρτίνα και το μόνο που ακολούθησε ήταν ότι μου βγηκε το λάδι να την καθαρίσω. 

Ακόμη και σήμερα το πρωί, μόλις άνοιξα το παράθυρο μου, ένα τετράπαχο περιστέρι, κάτασπρο με μαύρη μύτη που έμοιαζε περισσότερο με πάντα, πάτησε το πόδι του πάνω στο μάρμαρο και το "στόλισε" για τα καλά! Μην αρχίσετε τα σενάρια! Τίποτα απολύτως δε σημαίνει αυτό! Μια πουλο-συνωμοσία για να μου σπάσουν τα νεύρα είναι! Ή μήπως όχι; 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
follow me on facebook

1 Μαϊ. 2021

Ένα τραγούδι που έφτασε στα αυτιά μου από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, ήταν το έναυσμα για το κείμενο που ακολουθεί: "Δεν έμαθες;, δε ρώτησες, οι ντόπιοι να σου πούνε, ποιές είναι οι Πειραιώτισσες και πώς τις κατακτούνε", έλεγε, με την φωνή της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Όσα θα διαβάσετε είναι άκρως υποκειμενικά και τοπικιστικά και ουδόλως επιστημονικά. Αναφέρονται σε μία πολύ ιδιαίτερη κατηγορία γυναικών, που για να τις καταλάβεις και να κατακτήσεις μια θέση στις καρδιές τους, θέλει και κόπο και τρόπο: τις Πειραιώτισσες. Τις γυναίκες που μεγαλώσαμε στον Πειραιά και μέσα από την επαφή με την πόλη μας (μία από τις ομορφότερες του κόσμου) και τους συμπολίτες μας, αποκτήσαμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά στην συμπεριφορά και τον χαρακτήρα μας.

Υπάρχει μία υπεραπλουστευμένη άποψη ότι οι Πειραιώτισσες είναι "μαγκάκια". Μια ιδιότητα που συχνά ταυτίζεται με την αγένεια, την έλλειψη θηλυκότητας, φινέτσας, αγωγής. Όχι, οι Πειραιώτισσες δεν είμαστε τέτοια "μαγκάκια". Είμαστε όμως πλάσματα που μαθαίνουμε από μικρή ηλικία να λέμε την γνώμη μας. Φωναχτά. Άλλες με επιθετικότητα και τσαμπουκά, άλλες με νάζι και καπατσοσύνη, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η Πειραιώτισσα δεν είναι εύκολη συνομιλήτρια. Θα διαφωνήσει μαζί σου, θα επιχειρηματολογήσει, ενίοτε θα σου βγάλει μία γλώσσα μέχρι απέναντι, γιατί έτσι μεγάλωσε. Σε μία πόλη χωρίς "περιοριστικά τείχη", ελεύθερη όσο κι η θάλασσα της.

Επηρεάζει καταλυτικά την ανατροφή ενός κοριτσιού στον Πειραιά, η θάλασσα. Κι αυτό γιατί οι Πειραιώτισσες μεγαλώνουν έξω από τα σπίτια τους, αναπνέοντας την αύρα της Πειραϊκής, του Πασαλιμανιού, της Καστέλλας, του Μικρολίμανου, του Χατζηκυριάκειου, της Δραπετσώνας, του Κερατσινίου, του λιμανιού (θα εκπλαγείτε αν περπατήσετε το λιμάνι του Πειραιά παρέα με έναν ντόπιο που ξέρει να σας πάει στις μυστικές γωνιές του και να σας συστήσει με τις μοναδικές ομορφιές του).

Όποια έχει περάσει ερωτική απογοήτευση στον Σταυρό, όποια έχει ερωτευτεί στη Μαρίνα Ζέας, όποια έχει κολυμπήσει στο Σκαφάκι, όποια έχει κάνει κούνιες στο Διρό, όποια έχει περπατήσει στην Πασαρέλα, όποια έχει μελαγχολήσει στα σκαλάκια της Καστέλλας, όποια έχει μπει κρυφά σε βαρκάκι στο λιμανάκι του Κερατσινίου, όποια έχει οδηγήσει ξημέρωμα μέχρι τον έρημο χώρο δίπλα από τα Λιπάσματα της Δραπετσώνας, καταλαβαίνει τι εννοώ...

Σε αλλάζουν οι εικόνες αυτές, σε βοηθούν να ανασάνεις, να ουρλιάξεις, να ξεσπάσεις, να χαρείς, να σπάσεις δεσμά και δεσμεύσεις, αφήνοντας το γαλάζιο να σε πάρει μαζί του, να σε ταξιδέψει όπου λαχταράει η ψυχή σου.

Αυτό το "έξω", η αίσθηση της μεγάλης γειτονιάς, που όλοι πάνω κάτω γνωρίζονται μεταξύ τους, η σιγουριά πως ακόμη κι όταν είσαι "στα πατώματα" ξέρεις πού θα βρεις τον σωστό φίλο χωρίς καν να χρειαστεί να του τηλεφωνήσεις, το "εγώ είμαι εδώ" με το οποίο ανατρέφουν οι Πειραιώτισσες μάνες τα παιδιά τους κι εκείνες τα δικά τους παιδιά, το "τρέχω δίπλα σου" στην χαρά και το πόνο, διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα μιας γυναίκας που μεγαλώνει στον Πειραιά.

Υπάρχει όμως ένας ακόμη παράγοντας που επηρεάζει καταλυτικά τις Πειραιώτισσες: το γεγονός ότι μεγαλώνουμε παρέα με μίαν επίσης μοναδική κατηγορία ανδρών, τους Πειραιώτες. Άξιοι "αντίπαλοι", ζόρικοι συνοδοιπόροι, σε αναγκάζουν από μικρό κοριτσάκι να βάζεις τα δυνατά σου για να τα καταφέρεις, δημιουργώντας σου παράλληλα την ασφάλεια πως ό,τι κι αν συμβεί, αυτοί θα είναι εκεί και θα καθαρίσουν για σένα. Θέλεις δεν θέλεις!

Μη φανταστεί κανείς ότι δεν έχουμε στραβά και οι μεν και οι δε. Χιλιάδες! Όπως και τα στραβά του Πειραιά. Αλλά αυτά, είναι για ενδοοικογενειακή χρήση. Τα λέμε μεταξύ μας, αναθεματίζουμε, θυμώνουμε, βρίζουμε (το ομολογώ!) την πόλη μας, όμως είμαστε έτοιμοι να πέσουμε στην φωτιά για να την υπερασπιστούμε αν κάποιος "ξένος" τολμήσει να κάνει το ίδιο...

Όσο για το "πώς κατακτούνε τις Πειραιώτισσες;" που σας υποσχέθηκα στον τίτλο; Α, αυτό θα πρέπει να το παλέψετε μόνοι σας. Αν τα καταφέρετε, θα δείτε πως άξιζε τον κόπο η ταλαιπωρία.... Γιατί, δεν θα σας πω ψέματα: έχει ταλαιπωρία... Good luck!

EXTRA TIP Το συγκεκριμένο άρθρο μου το έχω δει να κοινοποιείται/αντιγράφεται από δεκάδες γυναίκες, χωρίς να αναφέρεται η πηγή του. Πολλές μάλιστα αποδέχονται και συγχαρητήρια από τους φίλους τους για όσα "γράφουν". Όχι, αυτές δεν είναι οι Πειραιώτισσες στις οποίες αναφέρομαι. Είναι απλώς κατοικοι Πειραιά. Τεράστια διαφορά...

Υ.Γ. Η φωτογραφία μου (by Μάνος Γαμπιεράκης), χρησιμοποιήθηκε γιατί αναδεικνύει ένα από τα ομορφότερα σημεία του κόσμου: τον λόφο της Καστέλλας. Η...Πειραιώτισσα που απεικονίζεται σε αυτήν είναι ήδη κατακτημένη. Ξηγημένα παράγματα!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Follow me on facebook

30 Απρ. 2021

Αυτή η υπερβολική εκδήλωση αγάπης. Που ξαφνικά όλοι λατρευόμαστε μεταξύ μας. Kαι ανταλλάσσουμε ευχές επαναλαμβάνοντας συνεχώς τα ίδια σαν να παίζουμε στη "Λάμψη". Kαι δεν λέμε κακιά κουβέντα για κανέναν γιατί βρισκόμαστε υπό την επίδραση της Ανάστασης...

Δεν σας κρύβω ότι εκεί κατά το απόγευμα της Μεγάλης Παρασκευής, προσωπικά αρχίζει να με κουράζει. Ωραία η κατάνυξη και η γαλήνη, αλλά μου 'ρχεται στην άκρη της γλώσσας το σχόλιο για τα κακώς κείμενα που δεν γνωρίζουν σχόλες και θέλω να το εκφράσω βρε αδελφέ! Χωρίς την αυτοκαταπίεση της "φώτισης" που μου έφερε η θυσία του Θεανθρώπου...

Δεν έχω παράπονο... Ανήκω στους τυχερούς του Πάσχα (όπως και των Χριστουγέννων)! Έχω εδώ και χρόνια την πολυτέλεια να κάθομαι στο Πασχαλινό τραπέζι μόνο με συγγενείς που αγαπώ αληθινά (και θα τους επέλεγα σίγουρα για φίλους μου αν δεν ήταν συγγενείς μου). Γνωρίζω όμως τόσους πολλούς ανθρώπους στους οποίους δεν συμβαίνει ούτε κατά προσέγγιση το ίδιο!

Κάθε χρόνο βιώνουν τον καταναγκασμό της Πασχαλινής "γιορτής της αγάπης", συντρώγοντας το αρνάκι με σόγια και παρέες που κάνουν τα άντερα τους να γυρίζουν, ολόφτυστα με τα κοκορέτσια. Φοράνε το υποκριτικό χαμόγελο της μεγαλοψυχίας και τσουγγρίζουν αυγά και ποτήρια προσπαθώντας να πείσουν τους εαυτούς τους ότι περνάνε καλά! Οι μπηχτές δίνουν και παίρνουν, τα ειρωνικά βλέματα πέφτουν σαν το χαλάζι, τα πισώπλατα σχόλια εκσφενδονίζονται σαν σαϊτιές... Και το ίδιο βράδυ, όταν ο καθένας επιστρέφει στο σπίτι του, οι μάσκες μπαίνουν στο συρτάτι και βγαίνουν από τις ψυχές και τα στόματα, τα πραγματικά συναισθήματα:

-Δεν κούνησε το δαχτυλάκι της η μουλάρα, να βοηθήσει έστω για τα μάτια του κόσμου στο σερβίρισμα.

-Τον είδες πώς είχε αράξει τα βρωμοπόδαρά του πάνω στο τραπεζάκι και ρευότανε πίνοντας σόδες;

-Μας κουβάλησε τα κακομαθημένα της και τα ξαμόλησε να μας σπάνε τα νεύρα λες και είμαστε υποχρεωμένοι να τα ανεχόμαστε.

-Άμα δεν ξέρεις να ψήσεις ρε κουμπάρε, τι παριστάνεις τον ειδικό και μας αφήνεις νηστικούς πασχαλιάτικα;

-Το αρνάκι δεν τρωγότανε, να δεις που πήραν εισαγόμενο οι καρμοίρηδες.

-Μα ήταν τυρόπιτα αυτή που έφτιαξε, όλο φύλλο και μια υποψία φέτας; Γρουσούζηδες και τσιγγούνηδες σε όλα τους!

-Ακόμη ανύπαντρη η κόρη τους! Οι καημένοι, από αυτόν τον καημό θα πάνε...

-Ας έλεγε εμένα ο δικός μου μπροστά σε κόσμο "σαν το τζατζίκι της μάνας μου δεν έχει" και θα βρισκόταν με το τζατζίκι καπέλο!

Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους ενοχλεί όλο αυτό. Να είναι τρόπος ζωής, να το απολαμβάνουν. Σεβαστό!

Για εμένα το Πάσχα, είναι ευλογία αν το μοιράζεσαι με ανθρώπους που αγαπάς και κάνουν καλό στην ψυχή σου. Δεν έχει σημασία ο αριθμός τους. Μπορεί να είναι και μόνο ένας. Εσύ κι αυτός. Αν κάνει καλό στο μέσα σου, έχεις την μεγαλύτερη συντροφιά του κόσμου.

Χριστός Ανέστη!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
Follow me on facebook

26 Απρ. 2021

Η αφόρητη καταπίεση της υποχρεωτικής αισιοδοξίας! Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που με έχουν κουράσει τους τελευταίους μήνες που ο κορονοϊός μάς χορεύει στο ταψί.

Δεν τολμάω να εκφράσω τον φόβο μου, την αγωνία μου, την απογοήτευσή μου, τσουπ με εγκαλούν στην "τάξη". Να είσαι αιδιόξοδη. Να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο. Όλα για κάποιον λόγο γίνονται. Οι δοκιμασίες μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Η πανδημία είναι η ευκαιρία να αναγεννηθούμε...

Basta, αδέλφια! Δεν θα του στείλω κι ανθοδέσμη του κορονοϊού για τις ευεργετικές επιδράσεις του στην ανθρωπότητα! Ούτε θα βγω να τρέχω ανέμελη στα λιβάδια για να δείξω πόσο αισιόδοξη είμαι εν μέσω θανατικού.

Ο κάθε άνθρωπος, εχει τους δικους του μηχανισμούς άμυνας. Προσωπικά, τα δύσκολα τα παλεύω πάντα με ψυχραιμία και λογική. "Αν καταρρεύσεις, θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο ρε Μαρία;" ρωτάω τον εαυτό μου, σκάω, παίρνω βαθιά ανάσα και βουτάω στα παγωμένα νερά.

Χωρίς αυταπάτες, χωρίς άρνηση της πραγματικότητας, χωρίς αποφθέγματα. Αν αυτό σημαίνει και χωρίς αισιοδοξία, ναι, να σας το δώσω. Χωρίς αισιοδοξία. Με μια διαφορά. Στην (δική μου) πραγματική ζωή, το αντίθετο της αισιοδοξίας, δεν είναι η απαισιοδοξία. Είναι ο ορθολογισμός. Γι αυτό, να χαρείτε!, αφήστε μας να γκρινιάζουμε, να νευριάζουμε, να απογοητευόμαστε, να μελαγχολούμε με την ησυχία μας εμάς τους μη αισιόδοξους. Δείτε το θετικά. Θα έχει και λιγότερο συνωστισμό στα λιβάδια έτσι... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com