ΕΡΩΤΑΣ

10 Μαρ. 2021

Να ξεκαθαρίσω ότι πιστεύω ακράδαντα πως η Aγάπη δεν φεύγει. Η αγάπη με την ατόφια, διάφανη έννοια της, η αγάπη χωρίς "προσμίξεις", δεν φεύγει.

Όλα τα άλλα, φεύγουν. Ο έρωτας. Ο ενθουσιασμός. Η σωματική έλξη. Όλα όσα συχνά συγχέουμε με την αγάπη. Όσα μπορεί να συνυπάρξουν για λίγο με την αγάπη. Όσα τελικά εμείς οι άνθρωποι βαφτίζουμε αγάπη.

Αυτό θα κάνω κι εγώ, για να μπορέσω να συνεχίσω το κείμενο. Θα βαφτίσω -καταχρηστικά-όλα αυτά που "φεύγουν", αγάπη.

Πού πάει η αγάπη όταν φεύγει λοιπόν; "Γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει";, αναρωτιέται η σπουδαία Βάσω Αλαγιάννη στο ομότιτλο τραγούδι της. Κι αν γίνεται σύννεφο πηγαίνει άραγε "στον παράδεισο" όπως έγραψε η Μάρω Βαμβουνάκη στο τόσο δυνατό έργο της; 

Έχω ακούσει πολλές και ενδιαφέρουσες ατάκες για το θέμα. Μια φίλη για παράδειγμα, μετά από ένα σκληρό, αδυσώπητο διαζύγιο, μου είχε πει "αν οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, τότε θα γίνεται κόλαση εκεί πάνω". Κι ένας άντρας φίλος, που βίωσε μία οδυνηρή προδοσία, μου σχολίασε αυτοσαρκαζόμενος "τελικά μόνο εγώ και ο Πλιάτσικας δεν καταλάβαμε γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις".

Η δική μου απάντηση στο ερώτημα "πού πάει η αγάπη όταν φεύγει;" δεν εκφράζεται μέσα από κάποιο μυθιστόρημα ή τραγούδι. Είναι αφόρητα πεζή... Όσο ένα μπουκάλι ανθρακούχο αναψυκτικό. Που από την στιγμή που το ανοίγεις, το ανθρακικό αρχίζει σιγά σιγά να χάνεται. Άνοιξε κλείσε για να πιεις, το κενό στο μπουκάλι μεγαλώνει και το ανθρακικό ξεθυμαίνει. Τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει, ακόμη κι αν σφίγγεις καλά το καπάκι. Το ανθρακικό είναι αναπόφευκτο να χαθεί! Αργά ή γρήγορα. Ενίοτε δε, πριν προλάβεις να απολαύσεις το αναψυκτικό σου μέχρι την τελευταία του γουλιά. Γιατί το πολυπαίδευες,το πολυσκεφτόσουν, δοκίμαζες και διάφορα άλλα αναψυκτικά... τι σημασία έχει; Η ουσία δεν αλλάζει. Έμεινες με ένα μπουκάλι γεμάτο από άγευστο υγρό στο χέρι...

Εκεί, λοιπόν, που πάει το ανθρακικό όταν χάνεται, στον αέρα, στο πουθενά... νομίζω πως πάει και η αγάπη όταν φεύγει... Ή καλύτερα, αυτά που οι άνθρωποι αποκαλούμε "αγάπη". Γιατί τα είπαμε από την αρχή: η Aγάπη δεν φεύγει... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Επιστροφή στην ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ 

6 Μαρ. 2021

Όλα ξεκίνησαν σαν σήμερα, 29 χρόνια πριν, γιατί ο Νταλάρας ήταν sold out! Ήταν 6 Μαρτίου 1992. Oι Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας, δύο μοναδικοί τραγουδοποιοί και ερμηνευτές, συναντούσαν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τον έναν, τον αξεπέραστο, τον κορυφαίο: τον Γιώργο Νταλάρα. Σε μία παράσταση που θεωρώ ότι συγκαταλέγεται στις καλύτερες όλων των εποχών για τη χώρα μας. Μια παράσταση που, προσωπικά, μού άλλαξε την ζωή...

Ένας άνθρωπος με τον οποίο γνωριζόμουν τρία χρόνια, αλλά οι σχέσεις μας ήταν τυπικά επαγγελματικές, συνδύασε στο μυαλό του την αγάπη μου για τον Νταλάρα με το γεγονός ότι ζούσα στον Πειραιά κι έτσι ξαφνικά, μου τηλεφώνησε. Είχα να τον ακούσω τουλάχιστον έξι μήνες.

"Η σύζυγος του Γιώργου, η Άννα, με έχει προσκαλέσει στη συναυλία του στο Δημοτικό Θέατρο και επειδή θυμάμαι ότι σου αρέσει πολύ ο Νταλάρας, είναι και στη γειτονιά σου, σκέφτηκα να πάμε μαζί", μου είπε.

"Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Χαρδαβέλλα! Δεν είχα καταφέρει να βρω εισιτήριο γιατί είναι sold out", του είπα μιλώντας του -φυσικά!- στον πληθυντικό και το ραντεβού μας κλείστηκε για τις 20.30 έξω από την είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου.

Με έστησε δέκα λεπτά- και με διαβεβαιώσε (ψευδέστατα!) ότι δεν το συνηθίζει.

Καθίσαμε στις θέσεις μας- και η μουσική μαγεία ξεκίνησε.

Κάποια στιγμή του σιγοψιθύρισα ότι ο στίχος "μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις, για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις" είναι από τους αγαπημένους μου- γιατί είναι!

Εκείνος θεώρησε ότι του "πετάω το γάντι"- και το σήκωσε...

Η βραδιά συνεχίστηκε μέχρι το ξημέρωμα στο θρυλικό μπαρ-restaurant "Πάρτι" στο Παγκράτι, με μια μαραθώνια συζήτηση που έμελλε να μας ενώσει για πάντα. "Ή σηκωτούς ή παντρεμένους θα σας βγάλω από εδώ μέσα να κλείσω επιτέλους να πάω στο σπίτι μου" μας είχε πει "προφητικά" ο Μπράιαν, ο ιδιοκτήτης, όταν πια το φως της μέρας είχε αρχίσε να τρυπώνει από τα παράθυρα.

Σκέφτομαι πως αν τότε είχαμε πανδημία, σήμερα δεν θα είχαμε τον γιο μας.

Και ο Κώστας και εγώ, ξέρουμε καλά πως χωρίς τη συναυλία του Νταλάρα στην "έδρα" μου, δεν θα γινόμασταν ποτέ ζευγάρι! Εκεινος δεν θα σκεφτόταν καν να μου τηλεφωνήσει- είχε αρκετές "εκκρεμότητες" στην προσωπική του ζωή- κι εγώ δεν θα αποδεχόμουν οποιαδήποτε άλλη πρόσκλησή του αφού δεν "ψαχνόμουν"- τον Νταλάρα και τους Κατσιμιχαίους ήθελα να ακούσω. Και για να το καταφέρω, θα μπορούσα να φτάσω και στην άλλη άκρη της γης! Όχι! Σε...γάμο δε φανταζόμουν πως θα φτάσω αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουμε σχέδια, κάποιος γελάει εκεί ψηλά.

Εκείνη τη νύχτα, της 6ης Μαρτίου 1992, στα καθίσματα ενός θεάτρου και στο τραπέζι ενός εστιατορίου αντιληφθήκαμε πως δεν θα είναι ευκολο το "μαζί" αλλά ήμασταν αποφασισμένοι να το κατακτήσουμε.

Γιατί τελικα, οι συναυλίες που δεν γίνονται, τα εστιατόρια που δεν ανοίγουν, τα μπαρ, οι καφετέριες, τα κέντρα διασκέδασης, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι που παραμένουν κλειστά, πέραν όλων των άλλων, στερούν από τους ανθρώπους το δικαίωμα να έρθουν κοντά, να μοιραστούν συναισθήματα, να ερωτευτούν. Στερούν στον καθέναν από εμάς τη στιγμή που περνά και χάνεται. Κι αυτο είναι μια ζημιά ανεπανόρθωτη...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

9 Φεβ. 2021
Ο κεραυνοβόλος έρωτας, όχι μόνο υπάρχει αλλά γεννιέται μέσα σε 1/5 του δευτερολέπτου και η ευφορία που προκαλεί στον "κεραυνοβολημένο" ερωτευμένο είναι ανάλογη με τη διέγερση που προκαλούν στον ανθρώπινο εγκέφαλο οι χημικές ουσίες της κοκαΐνη.
 
Αυτά και πολλά άλλα περιλαμβάνονται σε μία αμερικανική επιστημονική έρευνα, η οποία έπεσε τυχαία στα χέρια μου. Επικεφαλής της ήταν η καθηγήτρια ψυχολογίας και νευρολογίας Στέφανι Ορτίγκ του Πανεπιστημίου Σίρακιουζ της Νέας Υόρκης, η οποία σε συνεργασία με ερευνητές του πανεπιστημίου της Δ. Βιρτζίνια και του πανεπιστημιακού ψυχιατρικού νοσοκομείου της Γενεύης, επιχείρησαν να αποκωδικοποιήσουν τον έρωτα με την πρώτη ματιά.
 
Σύμφωνα με τα συμπεράσματά τους, αρκεί 1/5 του δευτερολέπτου για να ερωτευτούμε κεραυνοβόλα κάποιον μέσα από ενεργοποίηση 12 διαφορετικών σημεία του εγκεφάλου, που απελευθερώνουν μια σειρά από χημικές ουσίες υπεύθυνες για το αίσθημα ευεξίας, διέγερσης και εσωτερικής ηδονής. Πρόκειται για τις ίδιες  χημικές ουσίες που «πυροδοτούνται» και από την λήψη μιας δόσης κοκαΐνης, πράγμα που, κατά τους επιστήμονες σημαίνει ότι το αίσθημα του ερωτευμένου μοιάζει με αυτό του κοκαϊνομανούς! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα νιώσετε αδύναμος ή εξαρτημένος λόγω έρωτα, μην ανησυχήσετε καθόλου: είναι επιστημονικό το θέμα!
 
Και τα ενδιαφέροντα ευρήματα δεν σταματούν εδώ. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το "ρεύμα" του κεραυνοβόλου έρωτα ενεργοποιεί περιοχές του εγκεφάλου που έχουν σχέση με τη νόηση, γεγονός που σημαίνει ότι ερωτευόμαστε με τον εγκέφαλο και όχι με την καρδιά ή... άλλα σημεία του σώματός μας. Η επικεφαλής της έρευνας εξηγεί ότι "ο εγκέφαλός μας ερωτεύεται, αλλά και η καρδιά παίζει το δικό της ρόλο. Για παράδειγμα η ενεργοποίηση μερικών περιοχών του εγκεφάλου μπορεί να διεγείρει την καρδιά, πράγμα που οδηγεί στο αίσθημα ότι υπάρχουν «πεταλούδες στο στομάχι»"!
 
Σύφωνα με την ίδια, μελέτες τέτοιου είδους, που αποκωδικοποιούν τους βιοχημικούς και τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς του έρωτα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν μελλοντικά όσους υποφέρουν από σοβαρές ερωτικές απογοητεύσεις! Με όλο το σεβασμό στην επιστήμη, στην Ελλάδα την λύση στο θέμα αυτό την έχει ήδη τραγουδήσει ο... Σπύρος Σπυράκος: "Ο έρωτας με έρωτα περνάει". Γιατί αν δεχτούμε την επιστημονική άποψη, ο έρωτας είναι μεν εθιστικός, αλλά αρκεί 1/5 του δευτερολέπτου για να πυροδοτηθεί στον εγκέφαλο η επόμενη εξάρτηση!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
14 Ιαν. 2021

"Έχεις χαιρετισμούς από την Ειρήνη. Ξέρεις, την κοπέλα του Θάνου, του πρώην της Άννας", μου είπε αγαπημένη φίλη πυροδοτώντας για πολλοστή φορά την ίδια κουβέντα ανάμεσά μας.

"Μα τι μανία είναι αυτή να μιλάς για όλους τους ανθρώπους αναφέροντας τους πρώην και τους νυν συντρόφους τους!" σχολίασα εγώ, αφού όσα (πολλά!) χρόνια τη γνωρίζω την θυμάμαι να κάνει αυτό ακριβώς. Ακόμη και την Ατζελίνα Τζολί την αποκαλεί "η πρώην του Μπραντ Πητ". Την ξέρω την απάντησή της. Την έχω πλέον αποστηθίσει. Για εκείνη είναι στάση ζωής, άποψη από την οποία δεν την μετακινείς ούτε με γερανό. 

"Οι πρώην όπως και οι νυν, είναι ο καθρέφτης της προσωπικότητάς μας. Αν θέλεις να καταλάβεις τι κουβαλάει στην ψυχή και στο μυαλό του ένας άνθρωπος, δεν έχεις παρά να μάθεις για τις πρώην σχέσεις του. Όχι τις εφήμερες, τις αρπαχτές, τις τσακ μπαμ αλλά εκείνες που είχαν διάρκεια και εν συνεχεία να αποκωδικοποιήσεις τους λόγους που ήταν μαζί τους. Από το συμπέρασμα που θα βγάλεις, θα έχεις το πλήρες ψυχογραφημά του".

Έχω δεκάδες φορές διαφωνήσει με την απολυτότητα αυτής της άποψης. Η βασική μου ένσταση είναι ότι οι κατά καιρούς σύντροφοι, μπορεί να καλύπτουν τις ανάγκες, τις ανασφάλειες, τα ψυχικά κενά... μιας συγκεκριμένης περιόδου της ζωής μας ή μπορεί να είναι ατυχείς, λάθος επιλογές και άρα να μην σημαίνουν κατ΄ανάγκη κάτι για την προσωπικότητά μας. Ούτε να το ακούσει η φίλη!

"Και λοιπόν; Κομμάτι μας δεν είναι όλα αυτά που ανέφερες; Δικά μας δεν είναι και τα λάθη; Εμείς δεν είμαστε πίσω από τις επιλογές μας;" μου απαντάει μονίμως.

"Μα αλλάζουν οι άνθρωποι βρε κορίτσι μου..." επιμένω εγώ για να εισπράξω πάντα την ίδια ιαχή αποδοκιμασίας:

"Μαρία!!!!!! Είσαι πολύ μεγάλο παιδί πια για να πιστεύεις ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Ωριμάζουν, βελτιώνονται ή χειροτερεύουν, αλλά η βάση παραμένει ίδια".

Στη σημερινή μας επικοινωνία, επιχείρησα να παραθέσω πάλι τα ίδια επιχειρήματα, αλλά δεν πρόλαβα. Ένα χειροπιαστό παράδειγμα, για ένα ζευγάρι της ελληνικής σόου μπιζ που χώρισε πριν από λίγο καιρό, ήταν το δικό της ατράνταχτο επιχείρημα που με αποστόμωσε:

"Θυμάσαι όταν παντρεύτηκαν ο Χ με την Ψ τι σου είχα πει; Άντρας που στο παρελθόν είχε μόνιμη σχέση με την Ω και μάλιστα επιδείκνυε την κενότητά της καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι, δεν κάνει για σύζυγος και πατέρας. Τον τραβάει το κενό! Και σε αυτό θα επιστρέψει αργά ή γρήγορα. Δεν επιβεβαιώθηκα;".

Η αλήθεια είναι ότι επιβεβαιώθηκε! Ίσως τελικά να πρέπει να ξαναδώ την θεωρία της από την αρχή. Ίσως οι πρώην και οι νυν να είναι πράγματι ο καλύτερος καθρέφτης του εαυτού μας...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

Follow me on Facebook

1 Απρ. 2020

Ο άντρας μου δεν μου έκανε πρόταση γάμου. Όχι απλώς δεν μου έκανε την κλασσική πρόταση (με μονόπετρα, λουλούδια, κεριά και τα συναφή) αλλά δεν μου έκανε καμία πρόταση! Δεν μιλήσαμε ποτέ για οικογένεια, γάμο, κουφέτα, στέφανα...

Επιστρέφαμε από ένα ταξίδι με το αεροπλάνο και κάπου στη μέση της διαδρομής πήρε ένα χαρτί, έγραψε πάνω κάποια πράγματα (με τον χειρότερο γραφικό χαρακτήρα του κόσμου) και μετά μου το έδωσε λέγοντας:

"Κάποια στιγμή δες αυτά και πες μου αν προλαβαίνουμε να τα κάνουμε μέχρι το τελευταίο Σάββατο του Σεπτεμβρίου".

Πήρα το χαρτί, που έμοιαζε περισσότερο με ακαταλαβίστικη συνταγή γιατρού, και με πολύ κόπο κατάφερα να διαβάσω σε αυτό μια λίστα σαν την παρακάτω:

" 01/04/1992
1. Βρίσκουμε σπίτι
2. Παίρνουμε έπιπλα
3. Κλείνουμε εκκλησία
4. Βρίσκεις νυφικό
5. Βρίσκουμε νυχτερινό κέντρο για το γλέντι
6. Αγοράζουμε προσκλητήρια- μπομπονιέρες
7. Παντρευόμαστε 26 Σεπτεμβρίου".

Αιφνιδιάστηκα ομολογώ, όχι μόνο γιατί γνωριζόμαστε ελάχιστα, ούτε γιατί ο τρόπος ήταν ασυνήθιστος, αλλά κυρίως γιατί στην κορυφή του χειρόγραφου ήταν σημειωμένη η ημερομηνία: 1 Απριλίου 1992. 

Θα μου πείτε "υπάρχει άντρας που θα έκανε μια τόσο χοντροκομμένη Πρωταπριλιάτικη πλάκα";

"Κι αν υπάρχει κι εγώ πήγα κι έπεσα πάνω του;" θα σας απαντήσω.

Οι επιλογές που είχα ήταν τρεις:
1. να γελάσω
2. να ευχηθώ καλή Πρωταπριλιά
3. να απαντήσω κάτι γενικό και αόριστο μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα.

Τα έκανα και τα τρία! Με αυτήν ακριβώς τη σειρά.
Γέλασα.
Είπα "καλή Πρωταπριλιά να 'χουμε".
Και μετά συμπλήρωσα "ό.τι θέλει ο άνθρωπος το προλαβαίνει".

Ο Κώστας τα βρήκε και τα τρία πολύ φυσιολογικά και χωρίς να μου πει τίποτα, τίποτα όμως!- αφοσιώθηκε στο διάβασμα ενός βιβλίου με θέμα τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι που προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Δεν ξαναμιλήσαμε για γάμους και πανηγύρια, τις επόμενες ημέρες.

Χρειάστηκε να περάσει μία εβδομάδα για να μου πει "ξέχασα να σημειώσω ότι πρέπει να βρούμε και κουμπάρους", οπότε να βεβαιωθώ ότι δεν ήταν ένα χοντροκομμένο Πρωταπριλιάτικο αστείο αλλά μια περίεργη πρόταση γάμου. Καμωμένη την πιο λάθος ημέρα του χρόνου. Με τον πιο λάθος τρόπο. Και -το βασικότερο ίσως- με την θετική απάντηση να θεωρείται δεδομένη! 

Δεν σας την προτείνω. Ούτε σαν πλάκα (απαράδεκτη!), ούτε σαν πρόταση γάμου. 365 μέρες έχει ο χρόνος. Πρωταπριλιάτικα πρέπει να της ζητήσετε να σας παντρευτεί;

Εγώ δεν του το συγχώρεσα ποτέ. Γι αυτό και τον παντρεύτηκα! Από την στιγμή δε που κυκλοφόρησε (πολλά χρόνια αργότερα) το τραγούδι "πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη, δε πα να είσαι ψέμα, εγώ σε λέω αγάπη" του το αφιέρωσα δικαιωματικά.

Καλό μήνα! Και όχι, αυτό που σας περιέγραψα δεν είναι Πρωταπριλιάτικο. Είναι η ιστορία της ζωής μου! 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com