6 Μαρ. 2019

Σαν σήμερα, 27 χρόνια πριν...

Ήταν 6 Μαρτίου 1992. Oι Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας, δύο μοναδικοί τραγουδοποιοί και ερμηνευτές που μετρούσαν τότε δέκα χρόνια στη μουσική σκηνή και είχαν καταφέρει ήδη να αφήσουν την σφραγίδα τους στο Ελληνικό τραγούδι, συναντούσαν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τον Κορυφαίο: τον Γιώργο Νταλάρα.

Σε μία παράσταση που θεωρώ ότι συγκαταλέγεται στις καλύτερες όλων των εποχών για τη χώρα μας. Μια παράσταση που, προσωπικά, μού άλλαξε την ζωή...

Ένας άνθρωπος με τον οποίο γνωριζόμουν τρία χρόνια αλλά οι σχέσεις μας ήταν τυπικά επαγγελματικές, συνδύασε στο μυαλό του την αγάπη μου για τον Νταλάρα με το γεγονός ότι ζούσα στον Πειραιά κι έτσι ξαφνικά, μου τηλεφώνησε.

Είχα να τον ακούσω τουλάχιστον έξι μήνες, ωστόσο όταν μού πρότεινε να πάμε μαζί σε αυτή τη συναυλία, απάντησα θετικά χωρίς δεύτερη σκέψη.

"Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Χαρδαβέλλα! Δεν είχα καταφέρει να βρω εισιτήριο γιατί είναι sold out", του είπα μιλώντας του -φυσικά!- στον πληθυντικό και το ραντεβού μας κλείστηκε για την Παρασκευή 6 Μαρτίου, στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου.

Με έστησε δέκα λεπτά- και με διαβεβαιώσε (ψευδέστατα!) ότι δεν το συνηθίζει.

Καθίσαμε στις θέσεις μας- και η μουσική μαγεία ξεκίνησε.

Κάποια στιγμή του σιγοψιθύρισα ότι ο στίχος "μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις, για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις" είναι από τους αγαπημένους μου- γιατί είναι!

Εκείνος θεώρησε ότι του "πετάω το γάντι"- και το σήκωσε...

Η βραδιά συνεχίστηκε μέχρι το ξημέρωμα στο θρυλικό "Πάρτι" στο Παγκράτι, με μια κουβέντα που έμελλε να μας ενώσει για πάντα.

Ξέρουμε και οι δυο καλά πως εάν δεν τραγουδούσε ο Νταλάρας και η παράσταση δεν γινόταν στην "έδρα" μου, ο Κώστας δεν θα σκεφτόταν καν να μου τηλεφωνήσει- είχε αρκετές "εκκρεμότητες"...

Ακόμη όμως κι αν το σκεφτόταν, εγώ δεν θα αποδεχόμουν την οποιαδήποτε άλλη πρόσκλησή του αφού δεν "ψαχνόμουν"- τον Νταλάρα ήθελα να ακούσω...

Και κάπως έτσι, η "στιγμή", η δική μας "στιγμή", θα χανόταν.

Σήμερα, 6 Μαρτίου 2019, κλείνουμε 27 χρόνια μαζί (!)

Γιατί τελικά στις ανθρώπινες σχέσεις, την διαφορά την κάνει η "στιγμή" που ΔΕΝ χάνεται...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com