6 Μαρ. 2021

Όλα ξεκίνησαν επειδή ο Νταλάρας ήταν sold out!

Όλα ξεκίνησαν σαν σήμερα, 29 χρόνια πριν, γιατί ο Νταλάρας ήταν sold out! Ήταν 6 Μαρτίου 1992. Oι Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας, δύο μοναδικοί τραγουδοποιοί και ερμηνευτές, συναντούσαν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τον έναν, τον αξεπέραστο, τον κορυφαίο: τον Γιώργο Νταλάρα. Σε μία παράσταση που θεωρώ ότι συγκαταλέγεται στις καλύτερες όλων των εποχών για τη χώρα μας. Μια παράσταση που, προσωπικά, μού άλλαξε την ζωή...

Ένας άνθρωπος με τον οποίο γνωριζόμουν τρία χρόνια, αλλά οι σχέσεις μας ήταν τυπικά επαγγελματικές, συνδύασε στο μυαλό του την αγάπη μου για τον Νταλάρα με το γεγονός ότι ζούσα στον Πειραιά κι έτσι ξαφνικά, μου τηλεφώνησε. Είχα να τον ακούσω τουλάχιστον έξι μήνες.

"Η σύζυγος του Γιώργου, η Άννα, με έχει προσκαλέσει στη συναυλία του στο Δημοτικό Θέατρο και επειδή θυμάμαι ότι σου αρέσει πολύ ο Νταλάρας, είναι και στη γειτονιά σου, σκέφτηκα να πάμε μαζί", μου είπε.

"Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Χαρδαβέλλα! Δεν είχα καταφέρει να βρω εισιτήριο γιατί είναι sold out", του είπα μιλώντας του -φυσικά!- στον πληθυντικό και το ραντεβού μας κλείστηκε για τις 20.30 έξω από την είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου.

Με έστησε δέκα λεπτά- και με διαβεβαιώσε (ψευδέστατα!) ότι δεν το συνηθίζει.

Καθίσαμε στις θέσεις μας- και η μουσική μαγεία ξεκίνησε.

Κάποια στιγμή του σιγοψιθύρισα ότι ο στίχος "μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις, για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις" είναι από τους αγαπημένους μου- γιατί είναι!

Εκείνος θεώρησε ότι του "πετάω το γάντι"- και το σήκωσε...

Η βραδιά συνεχίστηκε μέχρι το ξημέρωμα στο θρυλικό μπαρ-restaurant "Πάρτι" στο Παγκράτι, με μια μαραθώνια συζήτηση που έμελλε να μας ενώσει για πάντα. "Ή σηκωτούς ή παντρεμένους θα σας βγάλω από εδώ μέσα να κλείσω επιτέλους να πάω στο σπίτι μου" μας είχε πει "προφητικά" ο Μπράιαν, ο ιδιοκτήτης, όταν πια το φως της μέρας είχε αρχίσε να τρυπώνει από τα παράθυρα.

Σκέφτομαι πως αν τότε είχαμε πανδημία, σήμερα δεν θα είχαμε τον γιο μας.

Και ο Κώστας και εγώ, ξέρουμε καλά πως χωρίς τη συναυλία του Νταλάρα στην "έδρα" μου, δεν θα γινόμασταν ποτέ ζευγάρι! Εκεινος δεν θα σκεφτόταν καν να μου τηλεφωνήσει- είχε αρκετές "εκκρεμότητες" στην προσωπική του ζωή- κι εγώ δεν θα αποδεχόμουν οποιαδήποτε άλλη πρόσκλησή του αφού δεν "ψαχνόμουν"- τον Νταλάρα και τους Κατσιμιχαίους ήθελα να ακούσω. Και για να το καταφέρω, θα μπορούσα να φτάσω και στην άλλη άκρη της γης! Όχι! Σε...γάμο δε φανταζόμουν πως θα φτάσω αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουμε σχέδια, κάποιος γελάει εκεί ψηλά.

Εκείνη τη νύχτα, της 6ης Μαρτίου 1992, στα καθίσματα ενός θεάτρου και στο τραπέζι ενός εστιατορίου αντιληφθήκαμε πως δεν θα είναι ευκολο το "μαζί" αλλά ήμασταν αποφασισμένοι να το κατακτήσουμε.

Γιατί τελικα, οι συναυλίες που δεν γίνονται, τα εστιατόρια που δεν ανοίγουν, τα μπαρ, οι καφετέριες, τα κέντρα διασκέδασης, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι που παραμένουν κλειστά, πέραν όλων των άλλων, στερούν από τους ανθρώπους το δικαίωμα να έρθουν κοντά, να μοιραστούν συναισθήματα, να ερωτευτούν. Στερούν στον καθέναν από εμάς τη στιγμή που περνά και χάνεται. Κι αυτο είναι μια ζημιά ανεπανόρθωτη...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com