29 Σεπ. 2019

Ευχαριστώ, Γιώργο και Άννα Νταλάρα...

Ήταν 6 Μαρτίου 1992. Oι Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας, δύο μοναδικοί τραγουδοποιοί και ερμηνευτές που μετρούσαν τότε δέκα χρόνια στη μουσική σκηνή και είχαν καταφέρει ήδη να αφήσουν την σφραγίδα τους στο Ελληνικό τραγούδι, συναντούσαν στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τον έναν, τον αξεπέραστο, τον κορυφαίο: τον Γιώργο Νταλάρα.

Σε μία παράσταση που θεωρώ ότι συγκαταλέγεται στις καλύτερες όλων των εποχών για τη χώρα μας. Μια παράσταση που, προσωπικά, μού άλλαξε την ζωή...

Ένας άνθρωπος με τον οποίο γνωριζόμουν τρία χρόνια αλλά οι σχέσεις μας ήταν τυπικά επαγγελματικές, συνδύασε στο μυαλό του την αγάπη μου για τον Νταλάρα με το γεγονός ότι ζούσα στον Πειραιά κι έτσι ξαφνικά, μου τηλεφώνησε. Είχα να τον ακούσω τουλάχιστον έξι μήνες.

"Η σύζυγος του Γιώργου, η Άννα, με έχει προσκαλέσει στη συναυλία του στο Δημοτικό Θέατρο και επειδή θυμάμαι ότι σου αρέσει πολύ ο Νταλάρας, είναι και στη γειτονιά σου, σκέφτηκα να πάμε μαζί", μου είπε.

"Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Χαρδαβέλλα! Δεν είχα καταφέρει να βρω εισιτήριο γιατί είναι sold out", του είπα μιλώντας του -φυσικά!- στον πληθυντικό και το ραντεβού μας κλείστηκε για την Παρασκευή 6 Μαρτίου, στην είσοδο του Δημοτικού Θεάτρου.

Με έστησε δέκα λεπτά- και με διαβεβαιώσε (ψευδέστατα!) ότι δεν το συνηθίζει.

Καθίσαμε στις θέσεις μας- και η μουσική μαγεία ξεκίνησε.

Κάποια στιγμή του σιγοψιθύρισα ότι ο στίχος "μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις, για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις" είναι από τους αγαπημένους μου- γιατί είναι!

Εκείνος θεώρησε ότι του "πετάω το γάντι"- και το σήκωσε...

Η βραδιά συνεχίστηκε μέχρι το ξημέρωμα στο θρυλικό "Πάρτι" στο Παγκράτι, με μια κουβέντα που έμελλε να μας ενώσει για πάντα.

Ξέρουμε και οι δυο καλά πως εάν δεν τραγουδούσε ο Νταλάρας και η παράσταση δεν γινόταν στην "έδρα" μου, ο Κώστας δεν θα σκεφτόταν καν να μου τηλεφωνήσει- είχε αρκετές "εκκρεμότητες"...Ακόμη όμως κι αν το σκεφτόταν, εγώ δεν θα αποδεχόμουν την οποιαδήποτε άλλη πρόσκλησή του αφού δεν "ψαχνόμουν"- τον Νταλάρα ήθελα να ακούσω. Και για να το καταφέρω, θα μπορούσα να φτάσω και στην άλλη άκρη της γης!

Μαζί με τους δεκάδες άλλους λόγους,λοιπόν, εγώ έχω κι έναν ιδιοτελή για να ευχαριστώ τον Γιώργο Νταλάρα, που σήμερα γιορτάζει τα 70 του χρόνια (άντε καλέ, έχουν ηλικία οι μύθοι;), αλλά και την Άννα του (δικαιωματικά νονά του Κωνσταντίνου μας).

Να είναι χιλιόχρονος! Να κάνει προβες! Και να τραγουδάει!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com