Άνθρωποι

22 Φεβ. 2021

Δεν είναι πάντα εύκολο να τους διακρίνεις. Είναι οι άνθρωποι που βράζουν στο ζουμί τους. Εκείνοι που ζούνε βουτηγμένοι μέχρι το λαιμό στα απωθημένα και στην μιζέρια, τσαλαβουτάνε στο υγρό τέλμα που έχουν βυθίσει την ψυχή τους, αρνούνται συνειδητά να αναλάβουν δράση για να αλλάξουν. Προτιμούν να κάνεις εσύ το λάθος να σκύψεις πάνω από το "καζάνι" τους και τότε φσσστ, απελευθερώνουν τον καυτό ατμό όπως οι χύτρες ταχυτήτας, με σκοπό να σε τσουρουφλίσουν, να σε κάψουν.

Τους φταίνε όλα. Και όλοι. Αλλά δεν κάνουν τίποτα γι αυτό. Απλώς κατηγορούν υποχθόνια, θέτουν τους εαυτούς τους στο ρόλο του θύματος, ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια προβλήματα, γεμίζουν την ζωή τους με χολή. Δεν το ομολογούν ποτέ, όμως καταβάθος υπάρχει κάτι που περιμένουν: να συμβεί το ίδιο και σε σένα. Βασανίζονται όταν αυτό καθυστερεί, κοχλάζουν φθονώντας οτιδήποτε υγιές, φωτεινό, διάφανο. Κατεβάζουν τα μούτρα τους, κυκλοφορούν αμίλητοι, αγέλαστοι, θυμωμένοι, κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να σε φορτώσουν με ενοχές, τύψεις, πόνο. Να πιστέψεις πως εσύ φταις. Και να πλησιάσεις κοντά τους... Όχι φυσικά για να τους βοηθήσεις. Αλλά για να σε ρουφήξουν στην δυστυχία τους...

Αν έχετε κάποιον που βράζει στο ζουμί του, στο κοντινό σας περιβάλλον, μην αναζητάτε μάταια λύσεις για να αλλάξετε την κατάσταση. Οι άνθρωποι αυτοί είναι σαν τα κακόβραστα όσπρια: όσο και να τα μουσκέψεις, είναι η σπορά τους κακή.

Δύο δρόμοι λοιπόν ανοίγονται μπροστά σας: ή μένετε και βράζετε παρέα ή την κοπανάτε! Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Εσείς που θα επιλέξτε την δεύτερη είναι βέβαιο πως θα νιώσετε σαν να ξαναγεννηθήκατε! Οπότε, να μας ζήσετε!

Μαρία Παναγοπούλου
Follow me on facebook

 

1 Φεβ. 2021

"ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ πώς πέρασες το καλοκαίρι; Είμαι κι εγώ blogger και γουστάρω τρελά αυτά που γράφεις αλλα δεν μου μπαίνεις νύχτα κι εγώ νύχτα την κατεβάζω καλύτερα την έμπνευση. xaxaxaxa. Άντε μπες αποψε να κουσκουσέψουμε. Οι αποψεις μας ταυτίζονται σε πολλά. Φιλιά στα μούτρα, γλύκα. Και για να μην παρεξηγηθώ πάω μόνο με άντρες. xaxaxaxa", μου έγραψε μια άγνωστη σε μήνυμά της στο facebοok.

"Rε μαλ@#α πόσο γέλασα με το σχόλιό σου για τον γάμο της φίλης σου", ήταν το σχόλιο μιας άλλης με την οποία είναι ζήτημα αν έχουμε ανταλλάξει ένα like.

οια νομίζεις οτι είσαι και αγνοείς τα αιτηματα φιλίας μου;;;;;", ήταν το ερώτημα ενός τύπου γιατί τόλμησα να μην τον αποδεχτώ για "φίλο" μου.

Απολαμβάνω την ανταλλαγή απόψεων μέσω των social media, τα χρησιμοποιώ για να διαφωνήσω, να προβληματιστώ ή να χαλαρώσω, χαίρομαι που συναντώ σε αυτά φίλους από τα παλιά και γνωρίζω νέους με τους οποίους αισθάνομαι ότι "ταιριάζουν τα χνώτα μας", ΑΛΛΑ...

Αυτή η χαλλλλαρή διάθεση πολλών χρηστών του φατσοβιβλίου οι οποίοι παρερμηνεύοντας τον ρόλο της "διαδικτυακής φιλίας" με αντιμετωπίζουν σαν παλιοσειρά από τον στρατό, αυτή η υπερβολική οικειότητα, η αγένεια που καταχρηστικά αποκαλείται "άνεση", η αποστολή υβριστικών χαρακτηρισμών χάρη αστεϊσμού, με κάνουν έξαλλη.

Όχι από σεμνοτυφία ή ψευτοκαθωσπρεπισμό (μακριά από εμένα...) αλλά γιατί υπάρχουν κάποιοι άγραφοι κώδικες στην επικοινωνία με τους ανθρώπους που τους θεωρώ σημαντικούς.

Το "ρε" που θα πω στον φίλο μου ή θα ακούσω από αυτόν, κουβαλάει μέσα του "δουλειά" κι έχει κατακτηθεί με προσπάθεια...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on facebook

12 Ιαν. 2021

Συνήθως τους αντιλαμβάνεσαι όταν είναι αργά. Έχουν ήδη καταλάβει ύπουλα χώρο στην καθημερινότητα και τη ζωή σου, σου έχουν γίνει τσιμπούρια, στενοί κορσέδες, σου ζητάνε διαρκώς "κι άλλο"... Και επειδή το 'χουν "οργανωμένο το έγκλημα" σε τακτά χρονικά διαστήματα σου πετάνε κι ένα -δήθεν από καρδιάς- "συγγνώμη, ξέρω ότι σε ζαλίζω, αλλά...".

Δεν υπάρχει πάντα συνέχεια στο "αλλά" τους...

Γιατί εάν υπήρχε θα έπρεπε να είναι κάτι σαν "...αλλά πού θα βρω καλύτερο κορόιδο από εσένα να του φορτώνω τα προβλήματα μου και να μου τα λύνει;".

Ή ίσως "... αλλά είναι πολύ βολικό να αναγκάζεις τους άλλους να ασχολούνται με τα ξένα ζητήματα ασκώντας τους ψυχολογική πίεση". 

Μπορεί να είναι συγγενείς ή φίλοι. Συνάδελφοι ή απλώς γνωστοί. Μπορεί να είναι ακόμη και "χθεσινοί". Να σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς πότε τους έδωσες τόσο θάρρος να απαιτούν, να σε φορτώνουν με έννοιες που δεν είναι δικές σου.

Μην φανταστείτε πως αναφέρομαι σε εκείνους που ζητάνε τη βοήθειά σου, τις φορές που ανθρώπινα, όπως όλοι μας, την έχουν ανάγκη. Όχι! Οι άνθρωποι του "ξέρω ότι σε ζαλίζω, αλλά", δεν χρειάζονται βοήθεια. Δεν είναι αυτό το  θέμα τους! Το θέμα τους είναι ότι αισθάνονται πως είσαι υποχρεωμένος να τους τακτοποιείς κάθε μικρή ή μεγάλη απαίτηση και μάλιστα τη στιγμή που θα στην εκφράσουν.

Δεν εχει σημασία αν δεν μπορείς.
Δεν έχει σημασία αν τα δικά σου προβλήματα είναι βουνό.
Δεν έχει σημασία αν οι ίδιοι δεν ήταν ποτέ εκεί για σένα όταν τους χρειάστηκες.
Δεν έχει καν σημασία αν δεν θέλεις, ρε φίλε, να ασχοληθείς μαζί τους.

Αυτοί, θα τον βρουν τον τρόπο.

Θα σου τηλεφωνούν με ρυθμό που θα ζήλευαν και οι εισπρακτικές εταιρίες.
Θα σου στέλνουν μηνύματα τύπου "συγγνώμη που σε κουράζω αλλά δεν έχω άλλον να με βοηθήσει".
Θα σε περιμένουν έξω από την δουλειά σου. Θα σε τρελάνουν. Θα σε κάνουν να βγάλεις καπνούς από τα αυτιά...

Μέχρι να το πάρεις απόφαση: τους χρεώθηκες. Και θα τους κουβαλάς. Γιατί μωρέ "ξέρουν πως σε ζαλίζουν", αλλά ξέρουν ακόμη καλύτερα την τέχνη του να ζεις παρασιτικά.

Α, και πού είσαι; Στην πρώτη "στραβή" που θα κάνεις, την πρώτη φορά που δεν θα καταφέρεις να εκτελέσεις το θέλημά τους, να είσαι προετοιμασμένος να τ' ακούσεις και από πάνω:

"Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα. Στηρίχτηκα πάνω σου και με απογοήτευσες...".

Ας πρόσεχες... Εσύ! Όχι αυτοί...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook 


15 Δεκ. 2020

Μπορεί να φταίω κι εγώ που πιάνω εύκολα την κουβέντα στις ουρές των καταστημάτων, των τραπεζών, των δημόσιων υπηρεσιών, των μέσων μεταφοράς... Μπορεί να γεννήθηκα και με κάποιον "αόρατο μαγνήτη" που τραβάει πάνω μου ανθρώπους που μπορείς να τους χαρακτηρίσεις και ιδιόρρυθμους...

Η ουσία είναι ότι σήμερα το πρωί, περιμένοντας την σειρά μου για να εξυπηρετηθώ στην τράπεζα, βρέθηκε ακριβώς μπροστά μου μία κυρία από εκείνες που φωνάζουν από μακριά "είμαι πολυλογού και τα ξέρω ΟΛΑ".

"Ξεχάσατε να πάρετε μαζί σας τσάντα;" με ρωτάει ξαφνικά και βλέποντας προφανώς την απορία στο μάτι μου, διευκρινίζει: "Εγώ από τότε που μας τις χρεώνουν έχω πάντα μαζί μου".

"Πολύ καλά κάνετε. Εγώ μπήκα εκτάκτως οπότε αναγκαστικά θα ζητήσω μια σακούλα ", απαντώ εγώ.

"Κακώς. Εγώ έραψα μόνη μου πολύ ωραίες υφασμάτινες και τις πήγα δώρο τώρα τις γιορτές σε φίλους και γνωστούς. Να, σαν αυτήν εδώ. Δεν είναι πολύ ωραία;" μου λέει και μου βάζει μέσα στη μούρη μια καρό υφασμάτινη τσάντα. "Έχω ντύσει τον πάτο με μουσαμά από αυτούς που φτιάχνουνε τα τραπεζομάντηλα, οπότε και να λερωθεί λίγο μπορώ εύκολα να την ξεπλύνω. Γιατί δηλαδή παλιά τι παθαίναμε που ήταν όλα υφασμάτινα. Τις υφασμάτινες πάνες τις προλάβατε;" με αιφνιδιάζει με την ερώτησή της.

"Τι να σας πω; Αν τις πρόλαβα ως μωρό, δεν το θυμάμαι..."

"Μια χαρά ήταν! Λίγο με την ευκοίλια μας ταλαιπωρούσαν αλλά με υπομονή τις καθαρίζαμε και τις ξαναχρησιμοποιούσαμε", αρχίζει τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες προκαλώντας ενόχληση αλλά και γέλια στους υπόλοιπους πελάτες της ουράς. "Μην γελάτε καθόλου. Και ακόμη πιο παλιά οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν πάνινες σερβιέτες. Εκεί βέβαια τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, αλλά κι αυτό το σημερινό χάλι που μάθαμε να είναι όλα μιας χρήσης και να ρυπαίνουμε το περιβάλλον είναι απαράδεκτο" συνεχίζει ακάθεκτη.

Κάνω ότι κοιτάζω την οθόνη του κινητού μου μήπως και σταματήσει να μου μιλάει αλλά πριν το καταλάβω εκείνη πλησιάζει πολύ κοντά μου και χαμηλώνοντας αισθητά τον τόνο της φωνής της μου ρίχνει το πονηρό σχόλιο:

"Μόνο προφυλακτικά πάνινα δεν μπόρεσαν να βγάλουν αλλά κι εκεί υπάρχει λύση για να μην μολύνουμε την ατμόσφαιρα".

"Να βάζουμε διχτάκια;", κάνω το λάθος να την ειρωνευτώ εγώ επαναλαμβάνοντας μια αστεία ατάκα που διάβασα στο διαδίκτυο.

"Όχι καλέ. Αχαχαχα!! Άκου προφυλακτικά- διχτάκια! Μπα σε καλό σου; Πού το σκέφτηκες;" ξεκαρδίζεται στα γέλια και το επόμενο δευτερόλεπτο όλη η τράπεζα γυρνάει προς την μεριά μας. Εγώ θέλω απλώς να ανοίξει η γη να με καταπιεί, αλλά η "φίλη" μου δείχνει να απολαμβάνει στο έπακρο το γεγονός ότι βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής. Με αέρα τηλεοπτικού αστέρα που τον έχουν μόλις αναγνωρίσει οι θαυμαστές του, με πιάνει αγκαζέ και μου ρίχνει το τελειωτικό χτύπημα:

"Η μόνη λύση για να απαλλάξουμε την γη από τα προφυλακτικά μιας χρήσης είναι το παλιό, πατροπαράδοτο τράβηγμα την σωστή στιγμή", δηλώνει περήφανη για την φοβερή εξυπνάδα της και αποχαιρετώντας με πηγαίνει -επιτέλους!- στο ταμείο για να εξυπηρετηθεί.

Δεν θα ξαναπιάσω κουβέντα με αγνώστους στην ουρά.
Δεν θα ξαναπιάσω κουβέντα με αγνωστους στην ουρά.

Το ορκίζομαι...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com
p
anagopoulou@thisismarias.com

 

17 Σεπ. 2020

Πριν από χρόνια, είχα βρεθεί στον ίδο χώρο με μία γυναίκα που καμάρωνε για το γεγονός ότι απατούσε ασύστολα τον σύζυγο της με τον προϊστάμενο του γραφείου της.

-Δεν νιώθεις ποτέ ενοχές;, την είχε ρωτήσει κάποιος. 

-Γιατί να νιώσω ενοχές; Σε τελική ανάλυση, δεν του κρύβω την αλήθεια. Όταν μου τηλεφωνεί τις ώρες που εργάζομαι και με ρωτάει "τι κάνεις μωρό μου;", εγώ του απαντώ "τι να κάνω αγάπη μου; εδώ, μπιιιιιιπ στη δουλειά". Άρα... Εγώ του το λέω στα μούτρα! Αν αυτός επιλέγει να ερμηνεύσει σαν μεταφορά τα λόγια μου, είναι δικο του θέμα, μας είχε αφήσει όλους... παγοκολόνες.

"Μπιιιιιπ στη δουλειά", μια δήλωση που για τους περισσότερους από εμάς σήμαινε "κουράζομαι πολύ, δεν παίρνω ανάσα" για εκείνη είχε κυριολεκτική σημασία. Ήταν καθαρά θέμα...ερμηνείας! 

Την τελευταία πενταετία, την μνημονεύω συχνά τη γυναίκα αυτήν κι ας μην την συνάτησα ποτέ από τότε. Έρχεται στο μυαλό μου αυτόματα, κάθε φορά που συνειδητοποιώ πως οι μεταφορές, οι υπερβολές, οι παρομοιώσεις που κάποτε χρησιμοποιούσαμε ευρέως στην καθημερινότητά μας, έχουν γίνει πλέον η ίδια η καθημερινότητα. Με νέο νόημα, στην πραγματική τους διάσταση, περιγράφουν ακριβώς αυτό που λένε. Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.  

"Δουλεύω για την εφορία", παραπονιόμαστε κάποτε για να δείξουμε ότι πληρώναμε υψηλούς φόρους. Σήμερα, δουλεύουμε για την εφορία. Τελεία.

"Κολυμπάμε στο πετρέλαιο", υπερβάλλαμε όταν μιλούσαμε για τα ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα υδρογονανθράκων της χώρα μας. Στην Αττική, εδώ και λίγες μέρες κολυμπάμε στο πετρέλαιο. Χωρίς εισαγωγικά...

"Δεν υπάρχει αυτή η δουλειά!", αναφωνούσαν οι λίγο νεότεροι όταν κατάφερναν να εξασφαλίσουν μια θέση εργασίας που ήταν τόσο καλή, ώστε έμοιαζε αδύνατο να είναι αληθινή. Πάει κι αυτό. Δεν υπάρχει... Στην κυριολεξία.

"Σαν να πληρώνω ενοίκιο για το ίδιο μου το σπίτι ", διαμαρτυρόμασταν βλέποντας φουσκωμένα τα κοινόχρηστα. Πού να ξέραμε ότι θα πληρώναμε ενοίκιο για το σπίτι μας, στο εγγύς μέλλον. Άνευ "σαν"...

"Θα πηδήξω από το παράθυρο", ακούγαμε να λέει κάποιος δικός μας άνθρωπος όταν κάτι του πήγαινε στραβά και ξεχνούσαμε την ίδια στιγμή την εν θερμώ απειλή του. Τώρα τον έχουμε για μέρες στον νου μας, μην τυχόν και την κάνει πράξη πάνω στην απελπισία του... 

Μια κυνική κυριολεξία έχει εξαφανίσει πια κάθε υπερβολή, κάθε μεταφορά ή παρομοίωση από την καθημερινή μας ζωή... Δικαιώνοντας εμμέσως την "ειλικρίνεια" της γυναίκας που όταν έλεγε στον άντρα της "αγάπη μουμπιιιιιπ στη δουλειά", εννοούσε ότι μίιιιιπ με τον προιστάμενό της... Τώρα που το γράφω αντιλαμβάνομαι πως ίσως αυτή να είναι η μόνη φράση που για τους περισσότερους διατηρεί την παλιά, μεταφορική της σημασία. Γιατί η αλήθεια είναι πως όσοι έχουν ακόμη δουλειά, "μπιιιιιιπ" περισσότερο από ποτέ... 

Μαρία Παναγοπούλου 
thisismarias.com

Follow me on Facebook