13 Δεκ. 2018

Όποιος πήρε τα Χριστούγεννα, να μας τα φέρει πίσω!

Photo of Snow Covered Benches in the Park

Τα Χριστούγεννα! Αυτό είναι που λείπει από τα φετινά Χριστούγεννα. Όπως έλειπε και από τα περσινά και τα προπέρσινα. Όπως φοβάμαι ότι θα λείπει και από εκείνα που θα έρθουν... Όλα στολισμένα γιορτινά γύρω μας, μεγάλα βαρυφορτωμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα κι εκατομμύρια λιαμπιόνια, μα πουθενά το "άστρο λαμπρό" που θα μας οδηγήσει σε έναν ολόφωτο επόμενο χρόνο. Σαν κάποιος να το έκλεψε, κλέβοντας μαζί του και τα ίδια τα Χριστούγεννα.

Μια επίσκεψη σε μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών, ήταν απλώς η αφορμή για να δω αυτό που αντιλαμβανόμουν αλλά το έβαζα "κάτω από το χαλί", στο όνομα του εορταστικού κλίματος. 

Πενταμελής οικογένεια μπροστά μου, το μεγάλο κοριτσάκι της γύρω στα 8 και το μικρό περίπου 4. Πίσω τους ο μπαμπάς, η μαμά και η γιαγιά.

Οι μικρούλες, έχουν πάρει από ένα καροτσάκι η καθεμιά και περιφέρονται στους διαδρόμους, κοιτάζοντας έκθαμβες τα χρωματιστά καλούδια στα ράφια.Οι δύο γονείς, με την αγωνία αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους, ψάχνουν μανιωδώς τις τιμές. Και η γιαγιά...

Αχ αυτή η γιαγιά! Αδυνατώ να βρω τις σωστές λέξεις για να σας μεταφέρω όσα είδα μέσα στα υγρά μάτια της. Θλίψη, απογοήτευση, θυμός, ένα κουβάρι συναισθημάτων πασπαλισμένων με ντροπή (ναι είμαι απολύτως βέβαιη ότι ήταν ντροπή!), για τη χαρά που δεν μπορούσε, όσο κι αν το ήθελε, να προσφέρει στις εγγονες της! 

Ξέρω, πολλοί θα βιαστούν να σχολιάσουν "Χριστούγεννα δεν είναι τα δώρα, τα υλικά αγαθά, τα παιχνίδια, τα γεμάτα τραπέζια, Χριστούγεννα είναι αυτό που ζεσταίνει τις ψυχές μας". Απολύτως θα συμφωνήσω!

Μα δείξτε μου μια γιαγιά, που μπορεί να βιώσει την επαφή με το πνεύμα των Χριστουγέννων, εάν δεν αντικρύσει εκείνη την ανεπανάληπτη λάμψη στα ματάκια των εγγονιών της την στιγμή που ανοίγουν το πολυπόθητο δώρο ή παίρνουν στα χέρια τους το πολύτιμο χαρτζιλίκι. 

Δείξτε μου ένα ζευγάρι που μπορεί να χαρεί τις γιορτές, βλέποντας τα πιτσιρίκια του να περιμένουν μάταια τα παιχνίδια που, όταν οι ίδιοι ήταν παιδιά, έφερνε απλόχερα ο Άγιος Βασίλης.

Δείξτε μου μια οικογένεια που μπορεί να καθίσει γύρω από το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, στο παγωμένο χωρίς θέρμανση σπίτι, και να νιώσει το χαρμόσυνο μήνυμα από την γέννηση του Θεανθρώπου. 

Δείξτε μου έναν Ανθρωπο, που μπορεί να πει "επιτέλους Χριστούγεννα" όταν έξω από το πεζοδρόμιό του κοιμάται και σήμερα, όπως και χθες, ο άστεγος, πάνω σε ένα χαρτόκουτο για στρώμα και λίγα αποφάγια για τροφή (έχω ενημερωθεί ότι επισήμως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια άνθρωποι χωρίς στέγη που τρώνε από τα σκουπίδια, αλλά υποψιάζομαι ότι στη γειτονιά μου κάποιος συνωμοτεί εναντίον της κυβέρνησης αφήνοντας παντού...άστεγους!) 

"Δηλαδή αν οι Έλληνες είχαν λεφτά, πιστεύεις ότι θα επέστρεφαν και τα Χριστούγεννα;" με ρώτησε μια φίλη.

"Αν οι Έλληνες έπαιρναν πίσω τις χαμένες τους αξιοπρέπειες, πιστεύω πως θα επέστρεφαν και τα Χριστούγεννα" της απάντησα.

Δεν ξέρω πότε και εάν θα συμβεί, μα αν με ρωτήσετε "ποια Χριστούγεννα ζηλεύεις φέτος;", θα σας πω χωρίς δεύτερη σκέψη, "τα Χριστούγεννα των "κίτρινων γιλέκων" στο Παρίσι". Γιατί κουβαλάνε μαζί τους την ουσία της γιορτής: την γέννηση της ελπίδας! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com