Άνθρωποι

20 Ιαν. 2019

 Image result for αερόστατο

Τα βαρίδια, αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά του ψαρέματος. Αν δεν επιλέξεις το σωστό, τότε κινδυνεύεις να διώξεις τα ψάρια μακριά από το δόλωμα και να μείνεις με τα κοφίνια σου άδεια. 

Ομοίως με το ψάρεμα, τα βαρίδια αποτελούν και ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της ζωής. Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση, η λειτουργία τους είναι εντελώς διαφορετική. Αν ζωστείς με αυτά, αν δεν καταφέρεις να τα ξεφορτωθείς εγκαίρως, τότε στην καλύτερη περίπτωση θα καθηλωθείς για πάντα στη γη. Στην χειρότερη, θα παρασυρθείς μαζί τους στον πάτο.

Άνθρωποι-βαρίδια, σχέσεις-βαρίδια, ιδέες-βαρίδια, αναστολές-βαρίδια, αυταπάτες-βαρίδια, φόβοι-βαρίδια, άλλοθι-βαρίδια. Όποια κι αν είναι η μορφή τους, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα είναι πάντα το ίδιο. Τοξικό.

Βρίσκονται παντού στην καθημερινότητά μας. Στη δουλειά, στην παρέα, στο σχολείο, στην γειτονιά, στην οικογένεια, στην πολιτική σκηνή. Ενίοτε και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. 

Άλλοτε εισβάλλουν παρά την θέληση μας. Συχνά, είμαστε εμείς που τους ανοίγουμε τις πόρτες. Στρογγυλοκάθονται στον ζωτικό μας χώρο, καταργούν τους νόμους της άνωσης, μας απαγορεύουν να πετάξουμε ψηλά. Και όλα αυτά, χωρίς καμία προσπάθεια. Με την ύπαρξή τους και μόνο.

Αυτή, είναι ίσως και η μεγαλύτερη παγίδα. Απουσία δράσης ή σχεδίου εκ μέρους τους, τα κουβαλάμε για μεγάλα χρονικά διαστήματα, σαν αλυσίδες στα πόδια μας, γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε ή δεν θέλουμε να αντιληφθούμε, πως είναι αυτά που ευθύνονται για την στασιμότητά μας. Είναι αυτά που μας τραβάνε με δύναμη προς τα κάτω, όταν ο δρόμος που επιθυμούμε είναι αυτός της ανόδου.

Και κάπως έτσι η ζωή κυλάει ερήμην μας. Τα αερόστατα των άλλων, κατακτούν τους ουρανούς. Μα το δικό μας, μένει κολλημένο στη γη. Καταδικασμένο να κουβαλάει ένα βάρος, που δεν του αξίζει...

Υ.Γ. Η επερχόμενη ψηφοφορία στη Βουλή για το όνομα των Σκοπίων και το σημερινό συλλαλητήριο για την Μακεδονία, ήταν η αφορμή για να γραφτεί αυτό το άρθρο. Όχι, η αιτία... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

13 Δεκ. 2018

Photo of Snow Covered Benches in the Park

Τα Χριστούγεννα! Αυτό είναι που λείπει από τα φετινά Χριστούγεννα. Όπως έλειπε και από τα περσινά και τα προπέρσινα. Όπως φοβάμαι ότι θα λείπει και από εκείνα που θα έρθουν... Όλα στολισμένα γιορτινά γύρω μας, μεγάλα βαρυφορτωμένα χριστουγεννιάτικα δέντρα κι εκατομμύρια λιαμπιόνια, μα πουθενά το "άστρο λαμπρό" που θα μας οδηγήσει σε έναν ολόφωτο επόμενο χρόνο. Σαν κάποιος να το έκλεψε, κλέβοντας μαζί του και τα ίδια τα Χριστούγεννα.

Μια επίσκεψη σε μεγάλο κατάστημα παιχνιδιών, ήταν απλώς η αφορμή για να δω αυτό που αντιλαμβανόμουν αλλά το έβαζα "κάτω από το χαλί", στο όνομα του εορταστικού κλίματος. 

Πενταμελής οικογένεια μπροστά μου, το μεγάλο κοριτσάκι της γύρω στα 8 και το μικρό περίπου 4. Πίσω τους ο μπαμπάς, η μαμά και η γιαγιά.

Οι μικρούλες, έχουν πάρει από ένα καροτσάκι η καθεμιά και περιφέρονται στους διαδρόμους, κοιτάζοντας έκθαμβες τα χρωματιστά καλούδια στα ράφια.Οι δύο γονείς, με την αγωνία αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους, ψάχνουν μανιωδώς τις τιμές. Και η γιαγιά...

Αχ αυτή η γιαγιά! Αδυνατώ να βρω τις σωστές λέξεις για να σας μεταφέρω όσα είδα μέσα στα υγρά μάτια της. Θλίψη, απογοήτευση, θυμός, ένα κουβάρι συναισθημάτων πασπαλισμένων με ντροπή (ναι είμαι απολύτως βέβαιη ότι ήταν ντροπή!), για τη χαρά που δεν μπορούσε, όσο κι αν το ήθελε, να προσφέρει στις εγγονες της! 

Ξέρω, πολλοί θα βιαστούν να σχολιάσουν "Χριστούγεννα δεν είναι τα δώρα, τα υλικά αγαθά, τα παιχνίδια, τα γεμάτα τραπέζια, Χριστούγεννα είναι αυτό που ζεσταίνει τις ψυχές μας". Απολύτως θα συμφωνήσω!

Μα δείξτε μου μια γιαγιά, που μπορεί να βιώσει την επαφή με το πνεύμα των Χριστουγέννων, εάν δεν αντικρύσει εκείνη την ανεπανάληπτη λάμψη στα ματάκια των εγγονιών της την στιγμή που ανοίγουν το πολυπόθητο δώρο ή παίρνουν στα χέρια τους το πολύτιμο χαρτζιλίκι. 

Δείξτε μου ένα ζευγάρι που μπορεί να χαρεί τις γιορτές, βλέποντας τα πιτσιρίκια του να περιμένουν μάταια τα παιχνίδια που, όταν οι ίδιοι ήταν παιδιά, έφερνε απλόχερα ο Άγιος Βασίλης.

Δείξτε μου μια οικογένεια που μπορεί να καθίσει γύρω από το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, στο παγωμένο χωρίς θέρμανση σπίτι, και να νιώσει το χαρμόσυνο μήνυμα από την γέννηση του Θεανθρώπου. 

Δείξτε μου έναν Ανθρωπο, που μπορεί να πει "επιτέλους Χριστούγεννα" όταν έξω από το πεζοδρόμιό του κοιμάται και σήμερα, όπως και χθες, ο άστεγος, πάνω σε ένα χαρτόκουτο για στρώμα και λίγα αποφάγια για τροφή (έχω ενημερωθεί ότι επισήμως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια άνθρωποι χωρίς στέγη που τρώνε από τα σκουπίδια, αλλά υποψιάζομαι ότι στη γειτονιά μου κάποιος συνωμοτεί εναντίον της κυβέρνησης αφήνοντας παντού...άστεγους!) 

"Δηλαδή αν οι Έλληνες είχαν λεφτά, πιστεύεις ότι θα επέστρεφαν και τα Χριστούγεννα;" με ρώτησε μια φίλη.

"Αν οι Έλληνες έπαιρναν πίσω τις χαμένες τους αξιοπρέπειες, πιστεύω πως θα επέστρεφαν και τα Χριστούγεννα" της απάντησα.

Δεν ξέρω πότε και εάν θα συμβεί, μα αν με ρωτήσετε "ποια Χριστούγεννα ζηλεύεις φέτος;", θα σας πω χωρίς δεύτερη σκέψη, "τα Χριστούγεννα των "κίτρινων γιλέκων" στο Παρίσι". Γιατί κουβαλάνε μαζί τους την ουσία της γιορτής: την γέννηση της ελπίδας! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

2 Οκτ. 2018

black and white, black-and-white, bloom

Δεν είχε τύχει να το παρατηρήσω μέχρι σήμερα. Ο ξαφνικός θάνατος της παραγωγού Έφης Τσιτούμη, μιας πανέμορφης εσωτερικά και εξωτερικά γυναίκας, μιας εξαιρετικής επαγγελματία αλλά κυρίως μιας περήφανης μανούλας, στάθηκε αφορμή να συνειδητοποιήσω πως τα προφίλ των χρηστών του φατσοβιβλίου, συνεχίζουν να υπάρχουν και μετά τον θάνατό τους!

Είναι περίεργο το συναίσθημα. Μηνύματα, που απευθύνονται σε κάποιον, που δεν θα μπορέσει να τα διαβάσει ποτέ (ποτέ;)...

Λόγια καρδιάς, αγάπης, εκτίμησης, σεβασμού, πόνου...

Λόγια που ίσως να μην ειπώθηκαν όσο ήταν καιρός, από ντροπή, από αμέλεια, από την (ψευδ)αίσθηση του αθάνατου με την οποία ζούμε όλοι μας, αναβάλλοντας διαρκώς για αργότερα όνειρα, στόχους, "ένα καφεδάκι", έκφραση συναισθημάτων, "συγγνώμη", "μού λείπεις", "σ' αγαπώ"...

"Εις μνήμην", αυτή είναι η ένδειξη που εμφανίζει το facebook στους λογαριασμούς όσων φεύγουν, αμέσως μόλις ενημερωθεί για τον θάνατό τους.

"Οι λογαριασμοί που έχουν μετατραπεί σε εις μνήμην είναι ένα σημείο όπου οι φίλοι και η οικογένεια μπορούν να συλλέγουν και να μοιράζονται αναμνήσεις σχετικά με το συγκεκριμένο άτομο. Η μετατροπή ενός λογαριασμού σε εις μνήμην συμβάλλει επίσης στην προστασία του, καθώς καταργεί τη δυνατότητα πρόσβασης σε αυτόν", ενημερώνει το μέσο κοινωνικής δικτύωσης. "Με ένα κλικ στον σχετικό σύνδεσμο, κάποιος φίλος ή συγγενής του απόθανόντος μπορεί να υποβάλλει αίτημα για μετατροπή του λογαριασμό εις μνήμην, χωρίς ωστόσο να του γνωστοποιούνται οι απόρρητοι κωδικοί του". 

Αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες για το θέμα, έμαθα ότι υπάρχει επίσης η δυνατότητα να αποφασίσεις εσύ ο ίδιος, εκ των προτέρων, τι θέλεις να συμβεί με τον λογαριασμό σου όταν θα φύγεις απο την ζωή, κληροδοτώντας σε κάποιον άλλον την διαχείρισή του (!) ή εξουσιοδοτώντας την εταιρεία να το διαγράψει δια παντός.

Ένιωσα μουδιασμένη από τον καταιγισμό των μακάβριων πληροφοριών, η πρώτη μου σκέψη ήταν "έλεος, σε λίγο θα περιλαμβάνονται και τα social media στις διαθήκες", μα μια δεύτερη ματιά στη σελίδα της Έφης Τσιτούμη, με έκανε να το ξανασκεφτώ!

Είναι τόσο συγκινητικά όμορφα όσα γράφουν οι φίλοι και οι συνεργάτες της στο "εις μνήμην" προφίλ της! Άνθρωποι που ένιωσαν την ανάγκη να της πουν ένα διαφορετικό, ασυνήθιστο, διαδικτυακό αντίο, προσαρμοσμένο σε μια νέα πραγματικότητα που μπορεί να μας προκαλεί αμηχανία, μα είναι εδώ. Και θα μείνει εδώ, ακόμη κι όταν εμείς θα αναχωρήσουμε... 

Μια ευχή κάνω μόνο: να προλαβαίνουμε να εκφράζουμε αυτά τα υπέροχα συναισθήματα στους αγαπημένους, στους φίλους, τους συγγενείς, τους συνεργάτες, όσο είναι ζωντανοί! Για να τους δίνουμε την δυνατότητα να τα εισπράξουν και να τα κάνουν φυλαχτό, όσο ακόμη χτυπά η καρδιά τους. Πριν γίνουν "εις μνήμην"!

Ελπίζω έτσι, γεμάτη από φυλαχτά, να έφυγε και η Έφη. Una Signora, una Signora bionda, όπως την αποχαιρετά ένας πρώην συνεργάτης της, αφήνοντάς στον "τοίχο" της μια φωτογραφία με ένα μαύρο τριαντάφυλλο. Μία Κυρία. Μια ξανθιά Κυρία...

Υ.Γ. Ίσως κάποιοι να παρατηρήσατε την παρένθεση με την λέξη "ποτέ" και δίπλα της ένα ερωτηματικό, που έγραψα στην δεύτερη παράγραφο. Ναι! Ομολογώ ότι δεν είμαι σίγουρη πως τα μηνύματα προς τους ανθρώπους που δεν είναι πια στη ζωή, παραμένουν αδιάβαστα από τους παραλήπτες τους. Ίσως γιατί έχω ανάγκη να πιστεύω ότι κάπου από εκεί ψηλά, τα βλέπουν, τα διαβάζουν, τα απολαμβάνουν. Γίνονται βάλσαμο για την ψυχή τους...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

21 Αυγ. 2018

brush, happiness, joy

Για εκείνους που "εξαφανίζονται" στα δύσκολα, δεν χαλαλίζω ούτε χρόνο, ούτε φαιά ουσία. "Μικροί", ασήμαντοι, δειλοί, "λίγοι", καιροσκόποι, αρπακτικά, "περαστικοί"...όποιος κι αν είναι ο χαρακτηρισμός που τους αρμόζει, απλά τους προσπερνώ. Βέβαιη πως θα τους ανταποδώσει κάποια ανώτερη δύναμη την συμπεριφορά τους...

Με τους άλλους όμως, εκείνους που "την κάνουν" από κοντά σου στα εύκολα, στη χαρά,στην επιτυχία, στην ευτυχία, νιώθω πως θα ήθελα να ασχοληθώ λιγάκι παραπάνω. Ίσως γιατί δεν ανήκουν στους προφανείς κινδύνους, δεν γίνονται άμεσα αντιληπτοί ώστε να τους απομακρύνεις εγκαίρως από την ζωή σου.

Νομίζεις ότι συνεχίζουν να είναι εκεί. Μα στην ουσία δεν είναι...Αδυνατούν να αντέξουν το χαμόγελό σου. Τους ενοχλεί η επιτυχία σου. Βασανίζονται με κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη σου. Τους τυφλώνουν τα χρώματα. Και αποχωρούν στις γωνίτσες τους. Ελπίζοντας ότι σύντομα θα επιστρέψει το γκρίζο στην καθημερινότητά σου και μαζί του θα κάνουν κι οι ίδιοι την επαναφορά τους. Άλλοτε για να ενώσετε τις μιζέριες σας. Τις αποτυχίες σας. Τα αδιέξοδά σας. Μα ακόμη πιο συχνά για να "σου συμπαρασταθούν". Να σου χτυπήσουν την πλάτη "καημενούλα μου!". 

Δεν θα σου πούνε ποτέ "μπράβο" από την ψυχή τους. Δεν θα ακούσεις από καρδιάς "συγχαρητήρια", "χαίρομαι για εσένα", "τα κατάφερες βρε θηρίο!", "να είσαι ευτυχισμένος", "κάθε καλό σου εύχομαι". Μπορεί να αναγκαστούν να τα ξεστομίσουν, μα θα είναι υποκριτικά, ψίθυροι στριμωγμένοι πίσω από τα δόντια τους. Σε προτιμούν εξαρτημένο από την φιλευσπλαχνία τους. Στενοχωρημένο, απογοητευμένο, κουρασμένο, ηττημένο. Για να φανεί η δική τους υπεροχή.

Ίσως πάλι να σε προτιμούν όμοιό τους. Γιατί έτσι δικαιολογούν την δική τους αποτυχία. Κάθε δική σου νίκη, τους θυμίζει ότι "γίνεται". Αρκεί να προσπαθήσεις, να παλέψεις, να πιστέψεις, να διεκδικήσεις. Τελικά, μάλλον αυτό είναι που δεν αντέχουν. Το γεγονός πως εσύ καταφέρνεις να κοιτάς τον ήλιο. Με κόπο. Με πόνο. Με ελπίδα. Όταν οι ίδιοι προτιμούν την μοιρολατρική αποδοχή της συννεφιάς στον μικρόκοσμό τους.

Ναι, οι άνθρωποι που μας παρατάνε στις δυσκολίες, είναι ανθρωπάκια. Μα κι εκείνοι που "την κάνουν" την ώρα της χαράς, δεν διαφέρουν σε τίποτα. Η άλλη όψη είναι. Νομισμάτων που δεν αξίζουν να έχουν θέση στις ζωές μας. Γιατί αργά ή γρήγορα θα βαρύνουν στις "τσέπες" μας. Τραβώντας μας προς τα κάτω. Μακριά από τους ουρανούς που μας περιμένουν...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

4 Ιουν. 2018

Image may contain: 1 person, standing and shoes

Τον δημοσιογράφο Γιώργο Βότσκαρη τον γνώρισα πριν από τουλάχιστον 20 χρόνια, όταν ξεκινούσε την τηλεοπτική καριέρα του στο Star. Συνεργάτες και οι δύο της πρωινής εκπομπής Star Cafe με την Κατερίνα Λάσπα, συναντιόμαστε αξήμερωτα στο κανάλι, που τότε στεγαζόταν σε ένα κτίριο πίσω από τις γραμμές του τρένου στον...εξωτικό Ταύρο.

Πιτσιρικάκι ακόμη ο Γιώργος, με το πιο γκρινιάρικο χιούμορ που έχω συναντήσει ποτέ, τόν πείραζα πάντα ότι μου αρκούσε ένας παρθένος στο σπίτι, ο σύζυγός μου, δεν άντεχα κι άλλον έναν στη δουλειά, δηλαδή τον ίδιο. Ολημερίς σε ετοιμότητα για να υπερασπιστεί το δίκιο (το δικό του, το δικό μου, το δικό σας, των άλλων, της ανθρωπότητας...), εργατικός, παραπονιάρης, "κολλημένος" με την Άντζελα Δημητρίου, θαύμαζε τον πατέρα του με τρόπο συγκινητικό και δεν έκρυβε την αδυναμία στην μανούλα του, ως γνήσιος γιος.

Με τα χρόνια χαθήκαμε, όμως δεν έπαψα ποτέ να παρακολουθώ την εξέλιξή του, να μαθαίνω τα νέα του από τους κοινούς μας φίλους στο Star, να χαίρομαι για την (απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη για εμένα) εξέλιξή του στον χώρο του συνδικαλισμού. Ξανασυναντηθήκαμε στο facebook, διαπίστωσα ότι η γκρίνια του είχε γιγαντωθεί, το χιούμορ του τσάκιζε κόκκαλα, η μανιάτικη ξεροκεφαλιά του έβγαζε νοκ άουτ και γάιδαρο, συνέχισα να τον πειράζω με σχόλια και μηνύματα κι εκείνος να μού απαντάει προσωπικά, στο messenger, μιλώντας μου πάντα στον πληθυντικό παρά τις διαμαρτυρίες μου.

Ο Γιώργος Βότσκαρης σήμερα το πρωί ανακοίνωσε δημοσίως ότι διαγνώστηκε με καρκίνο. Το αρχικό σοκ τον έκανε απαισιόδοξο, μα όσοι το έχουμε ζήσει μέσα μας ή στο σώμα κάποιου δικού μας ανθρώπου, ξέρουμε πως αυτό είναι ένα στάδιο που ελάχιστοι αποφεύγουν. Είναι δεδομένο πως ο Βότσκαρης θα παλέψει το Θηρίο και αυτό είναι η μισή νίκη. 

Η προσωπική μου άποψη είναι πως ο καρκίνος είναι "ατομικό άθλημα". Όλοι οι άλλοι,  συγγενείς, φίλοι, γιατροί, νοσηλευτές, είναι πολύτιμοι, όμως την ώρα του αγώνα ο ασθενής είναι μόνος του. Εκείνος απέναντι στο τέρας. Σε μια μάχη μέχρις εσχάτων για το ποιός θα κόψει πρώτος το νήμα...

Ο άντρας μου, από την άλλη, έχοντας δώσει την δική του μάχη πριν από εννιά χρόνια, πιστεύει πως η αγάπη των ανθρώπων μπορεί να γίνει "ασπίδα προστασίας" για τον άρρωστο. Η σκέψη, η ευχή, το κεράκι, η προσευχή, το από καρδιάς "θα τα καταφέρεις", μπορούν να γίνουν κύματα ενέργειας και να δώσουν δύναμη σε αυτόν που δοκιμάζεται. Για να παλέψει. Για να αντέξει. Για να σηκωθεί αν πέσει. Για να αρχίσει από την αρχή. Και να νικήσει.

Αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα να γράψω αυτό το κομμάτι. Η απόφαση του Γιώργου Βότσκαρη να μοιραστεί με φίλους κι εχθρούς την είδηση ότι έχει καρκίνο, δημιούργησε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έναν ιστό αγάπης γύρω του. Τα σχόλια που έχει λάβει δεν είναι μόνο πολλά σε αριθμό, αλλά αληθινά, ουσιαστικά, ανεκτίμητα. Στο σταθμό που εργάζεται, στο Star, το δεύτερο σπίτι του, οι συνάδελφοί του, νιώθουν σαν να διαγνώστηκε με καρκίνο ένας στενός και πολυαγαπημένος συγγενής τους. Ακόμη και εκείνοι που δεν γουστάρουν τον Βότσκαρη (σαν έντονη προσωπικότητα έχει αρκετους "απέναντί" του στον χώρο των ΜΜΕ), δηλώνουν σίγουροι πως θα τα καταφέρει. Γιατί τελικά το να μοιράζεσαι, ακόμη και κάτι τόσο τραγικό, μπορεί να γίνει όπλο σου, σύμμαχός σου, στήριγμα και δύναμη...

Η δική μου εκτίμηση, είναι πως ο καρκίνος δεν θα αντέξει για πολύ την μουρμούρα του Βότσκαρη και θα σηκωθεί να φύγει ηττημένος, μόνο και μόνο για να σταματήσει να τον ακούει. Γιατί, για να παραφράσω την αγαπημένη σου Lady, Γιώργο μου, "γκρινιάρη σε γνωρίσαμε, γκρινιάρης θα μείνεις". Πάνω του!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com