Βιβλιο-προτάσεις

24 Αυγ. 2020

Θα ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα την άποψή μου για το έργο "Η νύχτα της Αλήθειας" του Σπύρου Πετρουλάκη. Υπάρχουν δύο κατηγορίες βιβλίων με τα οποία είμαι πολύ επιφυλακτική. Η πρώτη είναι εκείνα που χαρακτηρίζονται από τους αναγνώστες τους ως "γροθιά στο στομάχι". Η δεύτερη εκείνα που σε κάνουν "να σπαράζεις στο κλάμα". Ο λόγος; Ξέρω πολύ καλά πόσο "ευκολάκι" είναι να πετύχεις και τα δυο εάν έχεις απλώς το χάρισμα του λόγου...

Όταν πριν από κάποια χρόνια μια αγαπημένη φίλη μού μίλησε για πρώτη φορά για τον Σπύρο Πετρουλάκη χρησιμοποίησε και τις δύο αυτές φράσεις: "Τα θέματά του είναι γροθιά στο στομάχι και η γραφή του σε κάνει να σπαράζεις στο κλάμα", μου είπε κερδίζοντας το ενδιαφέρον μου. Μια μέρα μετά ξεκίνησα την "Εξομολόγηση" με όλη την αυστηρότητα που μπορεί να έχει ένας αναγνώστης. Σφοδρός ο έρωτας μαζί της, με έκανε να αγαπήσω τον συγγραφέα και να τον ακολουθώ πιστά έκτοτε.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί τα βιβλία του Πετρουλάκη είναι πρωτίστως καλά βιβλία. Δουλεμένα στη λεπτομέρεια, με μια γραφή που αγγίζει τα όρια του αψεγάδιαστου και μια θεματολογία που μόνο ως "ευκολάκι" δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Το εάν κάποιοι αναγνώστες κλαίνε σπαρακτικά διαβάζοντάς τα δεν συμβαίνει γιατί ο συγγραφέας καταφεύγει σε μεθόδους-κλισέ για να "εκβιάσει" εκ του ασφαλούς το δάκρυ τους, αλλά γιατί ο Πετρουλάκης είναι μέγας δημιουργός συναισθημάτων.

Αυτό ακριβώς πετυχαίνει και στο τελευταίο του έργο "Η νύχτα της Αλήθειας". Να δημιουργήσει συναισθήματα από την πρώτη κιόλας παράγραφο, συναισθήματα έντονα, ισχυρά, βασανιστικά και λυτρωτικά, που συνοδεύουν την ψυχή σου μέχρι την τελευταία του γραμμή. 

Διαφορετική από ολα τα προηγούμενα βιβλία του "Η νύχτα της Αλήθειας" εξυφαίνει παράλληλες ιστορίες με έναν τρόπο σαγηνευτικό. Το ζητούμενο δεν είναι να καταλάβεις τι θα συμβεί παρακάτω, καθώς ο συγγραφέας ανοίγει όλα του τα χαρτιά ή τουλάχιστον έτσι σε αφήνει να νομίζεις, αλλά να νιώσεις. 

Την αγωνία της Φένιας που η ζωή της ανατρέπεται μέσα σε μια στιγμή. Το καρδιοχτύπι του Διονύση και της γυναίκας του. Το φορτίο ψυχής του Πάτροκλου και της Ναταλίας. Το μαράζι του Στράτου. Τη μεγαλοσύνη της Ελευθερίας...

Η Ελευθερία σε συγκλονίζει με τη δύναμή της, σε κάνει ακόμη και να ντρέπεσαι με το παράδειγμά της, αποδεικνύοντάς σου πως κανένα άλλοθι δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσει αυτά που δεν έκανες. 

Μοναδική η εναλλαγή του χθες με το σήμερα, προσδίδει στο μυθιστόρημα μια ροή που σε παρασύρει να διαβάσεις "λίγο ακόμη" και χρειάζεται να αυτοπεριοριστείς για να πεις "φτάνει, αύριο πάλι".

Το ταλέντο του συγγραφέα να ζωντανεύει εικόνες και τοπία, αναδεικνύεται στον υπερθετικό βαθμό στο "Η νύχτα της αλήθειας", αφού για τον αναγνώστη η Ιθάκη και κυρίως η ορεινή Ευρυτανία δεν είναι απλώς οι τόποι όπου εξελίσονται τα γεγονότα αλλά οι τόποι που νιώθει ότι βρίσκεται καθ΄όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Το απομονωμένο καταφύγιο στο βουνό γίνεται ξαφνικά ο χώρος που σε φιλοξενεί, το κελάρυσμα του νερού χαϊδεύει τα αυτιά σου, η μυρωδιά της ρίγανης γεμίζει τα ρουθούνια σου και η αύρα της φύσης γαληνεύει την ψυχή σου.

Ένα μυθιστόρημα πολυδιάστατο που αγγίζει λεπτές ανθρώπινες χορδές, μια γραφή που ο λυρισμός και η σκληρότητα συνυπάρχουν σε ισορροπία τρόμου, ένα βιβλίο που δεν το διαβάζεις αλλά το αισθάνεσαι!  

Μοναδική παρατήρηση με το θάρρος της φανατικής αναγνώστριας; Εγώ θα το ονόμαζα "Ελευθερία" το βιβλίο. Ίσως γιατί κλείνοντας την τελευταία του σελίδα ένιωσα πως η αγαπημένη Ελευθερία είναι κάτι πολύ παραπάνω από ηρωίδα του. Είναι ιδέα. Πρόταση. Συναίσθημα. Δύναμη. Στάση ζωής.

Διαβάστε το! 

"Η νύχτα της αλήθειας" του Σπύρου Πετρουλάκη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

22 Αυγ. 2020

Διαβάζοντας το βιβλίο "Το δάκρυ του Χριστού- Lacryma Christi" ένιωθα βασανιστική την επιθυμία να επισκεφτώ τη Σαρδηνία και να περπατήσω στα μέρη που η Φιλομήλα Λαπατά τόσο παραστατικά ζωντάνευε στις σελίδες του. Ολοκληρώνοντάς την ανάγνωση, ένιωσα σαν να είχα μόλις επιστρέψει από εκεί.

Ένα πολύ δυνατό έργο, με πρωταγωνίστρια τη Λάκρυμα Κρίστη, μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής γεννημένη για να διαφέρει και πρόθυμη να πληρώσει το όποιο τίμημα γι αυτό. Καταιγιστική η αφήγηση, αν και είναι σε πρώτο πρόσωπο όχι μόνο δεν κουράζει αλλά σε παρασύρει στην ατμόσφαιρα της εποχής, μεταφέροντάς σε στη Σαρδηνία του 19ου αιώνα. 

Με γοήτευσε ο αγώνας της ηρωίδας προς την αποδοχή του ιδιαίτερου εαυτού της, με συγκλόνισε η αδιάκοπη μάχη της να κατακτήσει την αγάπη που στερήθηκε σε απόλυτο βαθμό από την πατρογονική της οικογένεια, με συγκίνησε η αφοσίωση στις αρχές της και η προσήλωση στους στόχους της. 

Υποδειγματική η ιστορική έρευνα, ουσιαστική και βαθιά (όπως σε όλα τα έργα της Λαπατά), συνυπάρχει με την ηθογραφία της εποχής, θίγοντας θέματα παναθρώπινα και διαχρονικά. Ευχάριστη έκπληξη οι μεταφυσικες αναφορές και οι προκαταλήψεις, είναι ενσωματωμένες με μαεστρία στην ιστορία που κυλάει σαν χείμαρρος και καταλήγει στο φινάλε που της αξίζει.

Κυρία Λαπατά, αγαπημένη Φιλομήλα, ευχαριστώ για την απόλαυση. Είμαι γοητευμένη! Αναμένω με λαχτάρα το επόμενο...

Το βιβλίο "Το δάκρυ του Χριστού- Lacryma Christi" της Φιλομήλας Λαπατά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Μαρία Παναγοπούλου

29 Μαϊ. 2020

Το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά "Οι Τρεις Άσοι" (Εκδόσεις Ψυχογιός) ξεκινάει με φόνο. Αλλά δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχει θυελλώδη έρωτα. Αλλά δεν είναι ερωτικό μυθιστόρημα. Έχει μυστήριο και αγωνία. Αλλά δεν είναι θρίλερ.

Είναι ένα κλασικό βιβλίο της Λένας Μαντά, της συγγραφέα των 2 εκατομμυρίων αντιτύπων όπως αναφέρεται στο εξώφυλλό του, με τη διαφορά ότι κουβαλάει στις σελίδες του μια συγγραφική ωριμότητα που γίνεται αμέσως αντιληπτή.

Το πιο δυνατό στοιχείο του, είναι αναμφίβολα οι πρωταγωνιστές του!

Από τη μια τρεις ανδρικές προσωπικότητες, "οι Άσοι", πλασμένες με μαεστρία ψυχαναλυτή. Ο Αρσένης, ο Δούκας και ο Μάριος. Ο αστυνόμος, ο νονός της νύχτας και ο ιερέας. Ευφυές το εύρημα των παράλληλων διαδρομών που ακολουθεί ο καθένας τους, το σμίξιμο του νόμου με τον υπόκοσμο και τον Θεό, δίνει στην ιστορία μια πολύ ιδιαίτερη διάσταση. 

Η συγγραφέας ξεκινάει το ψυχογράφημα των "Άσων" από την παιδική τους ηλικία και "χτίζει" παράγραφο την παράγραφο τη σχέση ζωής που τους δένει. Ο αναγνώστης γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της εξέλιξης τους, σύντομα νιώθει σαν να τους γνωρίζει προσωπικά, τους κατανοεί, τους δικαιολογεί, τους συμπονάει. Η δύναμη της βαθιάς, αληθινής φιλίας, δίνεται με τρόπο που συγκινεί, η αγάπη μεταξύ των τριών ανδρών γεφυρώνει τα χάσματα που τους χωρίζουν, μέχρι τη στιγμή που κάνει την εμφάνισή της μια γυναίκα. Η Λυδία.

Ως αναγνώστρια γοητεύομαι από τους "κακούς" πρωταγωνιστές των βιβλίων, τους αφιερώνω χρόνο και σκέψη προσπαθώντας να τους ψυχογραφήσω και συχνά καταλήγω να τους αγαπώ. Με τη Λυδία κάθε απόπειρα προσέγγισης, απέτυχε. Αλλά υποψιάζομαι πως αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος της συγγραφέα. 

Ξεχωριστοί και οι δευτερεύοντες ήρωες του βιβλίου που εάν έπαιζαν σε κινηματογραφική ταινία θα διεκδικούσαν επάξια το Όσκαρ Β΄ρόλου. Αδυνατώ να αποφασίσω εάν θα το κέρδιζε η Τασία, η Εριέττα ή η Λιάνα, αλλά σας παροτρύνω να συγκρατήσετε και τα τρία ονόματα. 

Μεγάλης έντασης τα συναισθήματα που βιώνει ο αναγνώστης, η συγκίνηση εναλλάσσεται με την οργή, η αγωνία μπερδεύεται γλυκά με τον προβληματισμό, η μοίρα συμπορεύεται με την ατομική ευθύνη.  

Το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά δεν "κραυγάζει", δεν έχει κανέναν λόγο να τραβήξει την προσοχή με "φασαρία". Διαθέτει το καλύτερο "χαρτί" και κερδίζει την "παρτίδα" πριν προλάβουν να ανοίξουν οι υπόλοιποι παίκτες τα φύλλα τους. Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέγω να αποφύγω τους κραυγαλέους επιθετικούς προσδιορισμούς και περιορίζομαι σε μια φιλική συμβουλή: διαβάστε το, γιατί το αξίζει!

Καλοτάξιδο από καρδιάς.

Υ.Γ. Και ένα πολύ προσωπικό σχόλιο: ο Θεός να με συγχωρέσει κυρία Μαντά, αλλά εγώ βρήκα πιο ερωτεύσιμο από τους τρεις "Άσους" σας τον παπά!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

10 Νοε. 2019

Το προηγούμενο βιβλίο της Κλαίρης Θεοδώρου "Άλικες Σιωπές", ήταν ένα από τα πιο δυνατά βιβλία που διάβασα το 2018. Όταν έμαθα ότι "Οι κόρες της βασίλισσας", αποτελούν τη συνέχεια του, ένα ερώτημα γεννήθηκε αυθόρμητα μέσα μου: Γιατί; Οι "Άλικες Σιωπές" ήταν ένα έργο τόσο πλήρες, που δεν μου είχε αφήσει κανένα κενό ή απωθημένο. Προς τι λοιπόν η συνέχεια;, αναρωτιόμουν.

Η απάντηση που μου έδωσαν "Οι κόρες της βασίλισσας", είναι αποστομωτική!

Το βιβλίο της Κλαίρης Θεοδώρου, είναι πολλά περισσότερα από την αυτοτελή συνέχεια του προηγούμενου. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που πιάνει το νήμα από το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου και το οδηγεί σε μονοπάτια αναπάντεχα, το απογειώνει, ανατρέποντας κάθε έννοια "αναμενόμενου".

Πρωταγωνίστριές του, οι δίδυμες κόρες του ζευγαριού που αγαπήσαμε στις "Άλικες Σιωπές". Η Ρόζα και η Μαργαρίτα. Δύο κορίτσια "δεμένα" με αυτόν τον σπάνιο δεσμό αίματος των δίδυμων παιδιών, δύο αδελφές που μεγαλώνουν μακριά η μία από την άλλη, γιατί έτσι το αποφάσισαν εκείνοι που χαράζουν τις μοίρες των λαών. 

Η Ρόζα, στη Θεσσαλονίκη. Σε μία από τις Παιδοπόλεις που δημιούργησε η βασίλισσα Φρειδερίκη για να σώσει τα ανταρτόπληκτα Ελληνόπουλα από τους κομμουνιστές που θα τα άρπαζαν, θα τα μετέφεραν σε άλλες χώρες και θα τα ανέτρεφαν με τα "κακά" αριστερά ιδεώδη. Και η Μαργαρίτα, στη Ρουμανία. Σε μια Παιδόπολη που μεγάλωνε τα παιδια με τρόπο που θα τα έκανε χρήσιμα "στο κόμμα" και την εξάπλωση των αριστερών ιδεών του. Δύσκολη ιστορία, η προσέγγισή της απαιτεί ακροβατικό ταλέντο και η Κλαίρη Θεοδώρου αποδεικνύεται εξαιρετική ακροβάτης, τηρώντας ίσες αποστάσεις με μαθηματική ακρίβεια.

Η πλοκή του βιβλίου γίνεται ακόμη πιο συναρπαστικη από τη στιγμή που οι δυο δίδυμες αδελφές αφήνουν το προστατευμένο περιβάλλον των Παιδουπόλεων και μεταφέρονται στις ανάδοχες οικογένειές τους. Τη στιγμή που η αγκαλιά της "μαμάς πατρίδας" παραχωρεί τη θέση της σε εκείνη των θετών γονιών. Στη Νέα Υόρκη η Ρόζα, στο Βουκουρέστι η Μαργαρίτα, αν και αγνοούν η μία την ύπαρξη της άλλης, η απόσταση ανάμεσά τους εκμηδενίζεται χάρη στο τόσο γοητευτικό, μεταφυσικό, δέσιμο των διδύμων. 

Η ιστορία εξελίσσεται με τρόπο που αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη, τα συναισθήματα εναλλάσσονται, η αγωνία κορυφώνεται σελίδα τη σελίδα, η απαίτηση να συναντηθούν, επιτέλους, τα δυο κορίτσια γίνεται βασανιστική. Θα τα καταφέρουν; Και με ποιό τίμημα; Το μόνο που θα σας πω είναι ότι και σε αυτό το σημείο, η συγγραφέας κάνει τη διαφορά!

Δεδομένου ότι δεν γράφω "κριτικές" για βιβλία, αλλά μόνο προτείνω έργα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου και αγγίζουν την ψυχή μου, θέλω να δώσω κάποια προσωπικά tips σε όσους κάνουν στον εαυτό τους το δώρο να διαβάσουν το "Οι κόρες της βασίλισσας":

α. Ο τρόπος που ζωντανεύει η συγγραφέας τη σχέση των δίδυμων παιδιών, είναι καθηλωτικός!

β. Οι περιγραφές που υπάρχουν για τις Παιδοπόλεις των Ανατολικών Δημοκρατιών, είναι από τις καλύτερες που έχω διαβάσει για το θέμα.

γ. Τα ιστορικά, κοινωνικά και λαογραφικά στοιχεία των περιοχών όπου ζουν οι δύο ηρωίδες, απογειώνουν το μυθιστόρημα. 

δ. Ο αμφιλεγόμενος χαρακτήρας της Μελισσάνθης και οι ιστορίες της, αξίζουν την προσοχή σας.  

ε. Τα αιμοδιψή στριγκόι της Ρουμανίας ξετρελαίνουν, χωρίς να τρομάζουν.

Και κάτι τελευταίο: τη Μαργαρίτα, την αγάπησα λίγο πάραπάνω από τη Ρόζα. Για λόγους που όταν θα διαβάσετε το βιβλίο, μπορεί να καταλάβετε. Μπορεί και όχι...

Κλαίρη Θεοδώρου, χαίρομαι που έκανα λάθος. Οι "Άλικες Σιωπές" σου, άξιζαν να συνεχιστούν και να ανεβάσουν ακόμη πιο ψηλά τον πήχη της συγγραφικής σου δεινότητας. "Οι κόρες της βασίλισσας" ξεπέρασαν κατά πολύ τις προσδοκίες μου!

Το βιβλίο "Οι κόρες της βασίλισσας" της Κλαίρης Θεοδώρου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

26 Οκτ. 2019

Δεν θυμάμαι να έχω γράψει πιο σύντομη άποψη για βιβλίο, όσο για το "Ανάρμοστον εστί" της Ειρήνης Βαρδάκη: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ! Αυτή είναι η άποψή μου. Διατυπωμένη σε προστακτική και με κεφαλαία γράμματα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ εσείς που αγαπάτε τη λογοτεχνία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ κι εσείς που δεν έχετε ξαναδιαβάσει ποτέ βιβλίο στη ζωή σας και θέλετε να κάνετε τώρα την αρχή.

Προσωπικά, δεν το τελείωσα σε μια νύχτα. Ούτε σε δύο. Δεν με ένοιαζε "τι γίνεται παρακάτω". Δεν βιαζόμουν να το τελειώσω. Ήθελα να απολαύσω την ιδιοφυή ιδέα της δημιουργού και την ευφυή γραφή της. 

Αν το διαβάσατε ήδη και σας παρέσυρε ο χείμαρρος των εξελίξεων, βάλτε το σε μια άκρη της βιβλιοθήκης σας και με την πρώτη ευκαιρία, ξαναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!

Ειρήνη Βαρδάκη, ανέβασες μόνη σου τον πήχη πολύ ψηλά για τον ίδιο σου τον εαυτό. Διαισθάνομαι όμως πως η αναρρίχηση προς την κορυφή μόλις ξεκινάει! Μπράβο κορίτσι μου! Μπράβο!

Το "Ανάρμοστον Εστί" της Ειρήνη Βαρδάκη, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις BELL

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com