3 Δεκ. 2020

"Παλέρμο-Έπεσε η νύχτα": από που θες να αρχίσω;

Όσο κι αν προσπάθησα να αποφύγω τη χρήση ενός στίχου λαϊκού άσματος, σε ενα κείμενο που φορά ένα λογοτεχνικό έργο, τελικά δεν τα κατάφερα. "Από πού θες ν' αρχίσω;". Αυτή είναι η μόνη φράση με την οποία μπορώ να ξεκινήσω την άποψή μου για το "Παλέρμο- Έπεσε η νύχτα" του Σταυριανού Κιναλόπουλου.

Τον συγγραφέα τον γνώρισα τυχαία στο περσινό Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο (τότε που γίνονταν ακόμη πολιτιστικές εκδηλώσεις...) και κατάλαβα από το πρώτο λεπτό πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη με την αυθεντική έννοια του όρου.

Αν και αγόρασα το βιβλίο του την ημέρα της κεντρικής παρουσίασης στο φουαγιέ του Θεάτρου Παλλάς, καθυστέρησα να το διαβάσω για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: εγώ όταν λέω "αστυνομικό μυστήριο" εννοώ Αγκάθα Κρίστι. Το γεγονός πως το οπισθόφυλλο του "Παλέρμο-Έπεσε η νύχτα" μού θύμιζε τόσο έντονα έργο της με έκανε επιφυλακτική, γι αυτό και ανέβαλα συνεχώς την ανάγνωσή του για αργότερα.

Κακώς! Κάκιστα! Πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί για δεκάδες λόγους. Και εδώ κολλάει το "από πού θες να αρχίσω;".

Πρώτον (και ελαφρώς εκνευριστικό), είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να σκεφτείς τον δολοφόνο. Όχι να τον ανακαλύψεις, αλλά έστω να τον υποψιαστείς για μία και μόνη φορά!

Δεύτερον, διαθέτει τους πιο ελκυστικούς διαλόγους που έχω διαβάσει εδώ και καιρό σε αστυνομικό μυθιστόρημα.

Τρίτον, η πρωτοτυπία της πλοκής δικεδικεί επαξίως βραβείο.

Τέταρτον, οι χαρακτήρες είναι τόσο αριστοτεχνικά δομημένοι που τους ζήλεψα. Το εύρημα να φέρουν όλοι ονόματα των θεών του Ολύμπου και ανάλογα χαρακτηριστικά του θεού που τους αναλογεί, είναι ευφυέστατο και μακάρι να μπορούσα να σας εξηγήσω το γιατί χωρίς να κάνω σπόιλερ.

Πέμπτον, η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο συγγραφέας σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι κι εσύ σε ένα καταφύγιο κάπου στον Όλυμπο, παραμονές Χριστουγέννων του 1972 κι ετοιμάζεσαι να παίξεις το (λατρεμένο) παιχνίδι Παλέρμο, μαζί με την οικογένεια του μαφιόζου Διόνυσου Κολλίνι. Τα φώτα σβήνουν και όταν ανάβουν ξανά, ο Κολλίνι είναι νεκρός.

Έκτον, η ντετέκτιβ Άρτεμις Ζαφείρη, που αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τον μυστηριώδη θάνατο, αποτελεί από μόνη της έναν λόγο να διαβάσεις το βιβλίο.

Ως λάτρης της Αγκάθα Κρίστι, δεν αισθάνθηκα πως ο Κιναλόπουλος έχει γράψει ένα έργο που παραπέμπει στο δικό της στυλ. Είναι σαφώς, σαφέστατα, επηρεασμένος από αυτήν, όμως το "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε" έχει ένα πολύ προσωπικό ύφος που ή το λατρεύεις ή το απορρίπτεις και φέρει μία και μόνο υπογραφή: Σταυριανός Κιναλόπουλος.

Αν αγαπάτε τη "θεατρική" και "κινηματογραφική" γραφή.
Αν σας αρέσει να διαβάζετε λογοτεχνικά έργα που δεν ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο είδος αλλά δημιουργούν δικό τους είδος.
Αν δεν έχετε "κουτάκια" στο μυαλό σας για το πότε "επιτρέπεται" να είναι ΚΑΙ ποιητική η γραφή ενός δημιουργού.
Αν σας γοητεύει η Αρχαία Ελλάδα, η Μυθολογία και οι γρίφοι (ταυτόχρονα).
Αν αντέχετε την ήττα, να μην υποψιαστείτε ποτέ, ούτε για μια στιγμή, τον δολοφόνο...

...τότε θα λατρέψετε το "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε".

Αναμένω τη συνέχεια κύριε Κιναλόπουλε και, γιατί όχι;, τη μεταφορά του στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, γιατι εκεί ένιωσα πως ανήκει.

Το βιβλίο "Παλέρμο-Η νύχτα έπεσε" του Σταυριανού Κιναλόπουλου, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com