22 Ιουλ. 2019

"Τσερνόμπιλ: Ένα χρονικό του μέλλοντος" που κόβει την ανάσα

Είχα ακριβώς 3 μήνες να πιάσω βιβλίο στα χέρια μου. Ο φόρτος εργασίας, δεν μού άφηνε περιθώρια για τέτοιες πολυτέλειες και κάπως έτσι η λίστα με τα αδιάβαστα που "θέλω να διαβάσω οπωσδήποτε", άρχισε να γέρνει επικίνδυνα στο ειδικό ράφι της βιβλιοθήκης μου.

Κάνω αυτή την περιττή, φαινομενικά, εισαγωγή, για να τονίσω ότι το "Τσερνόμπιλ: Ένα χρονικό του μέλλοντος" ήταν η πρώτη αναγνωστική απόλαυση που χάρισα στον εαυτό μου μετά από καιρό. Αν και "διψασμένη", στάθηκε ανέφικτο να το διαβάσω "μέσα σε 2 νύχτες" όπως με είχαν προετοιμάσει διάφορες διαδικτυακές κριτικές.

Δεν άντεχα να το κάνω αλλά - το κυριότερο- ένιωθα ότι δεν είχα το δικαίωμα να το κάνω από σεβασμό στο περιεχόμενο του. 

Εκατό προσωπικές μαρτυρίες των θυμάτων της φρίκης του Τσερνόμπιλ,  "άντρες, γυναίκες, παιδιά, χωρικοί, στρατιώτες, µαθητές, πυροσβέστες, επιστήµονες, µελλοθάνατοι και συγγενείς µελλοθανάτων, µητέρες που γέννησαν παραµορφωµένα παιδιά, µαθητές που δε συναντιούνται πια στο σχολείο µα σε µονάδες λευχαιµικών ασθενών, αγρότες που ξεριζώθηκαν από την απαγορευµένη ζώνη, γονιοί που θάψαν τα παιδιά τους, γυναίκες που είδαν τους άντρες τους να λιώνουν ζωντανοί πριν πεθάνουν, γέροντες που αναθυµούνται τις παλιές προφητείες, κορίτσια που κρύβουν την καταγωγή τους γιατί αν την αποκαλύψουν δε θα βρουν σύντροφο στη ζωή τους".

Πώς να τα διαβάσεις όλα αυτά "σε 2 νύχτες;". Δεν είναι ένα βιβλίο για να περάσεις καλά το "Τσερνόμπιλ". Είναι "ένα χρονικό του μέλλοντος" που κόβει την ανάσα, εκατό δυνατά χαστούκια στα μούτρα του αναγνώστη (ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν βρίσκω κάποιον πιο κόσμιο τρόπο να εκφράσω αυτό που βίωσα), ένα ανθρώπινο έγκλημα που επηρέασε εκατομμύρια ζωές σε όλο τον πλανήτη, υποθηκεύοντας το αύριο χιλιάδων αγέννητων, τότε, παιδιών. Αν αναζητάτε αυτά στις σελίδες ενός βιβλίου, τότε σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Νομίζω πως είναι ένα από τα πιο δυνατά έργα του 20ου αιώνα (πρώτη έκδοση 1997).

Κλείνοντας, θέλω να αναφερθώ σε κάτι που "ζήλεψα" στην συγγραφέα Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (βραβείο Νόµπελ Λογοτεχνίας 2015): διαθέτοντας ένα πολύ υψηλό επίπεδο γραφής, επέλεξε συνειδητά το ρόλο του "ακροατή" και μετέφερε στον αναγνώστη τις εκκωφαντικές μαρτυρίες, χωρίς παρεμβάσεις, χωρίς σχολιασμούς που θα τόνωναν το συγγραφικό εγώ της.

«Μαγνητοφωνώντας τους, είχα την αίσθηση πως ηχογραφώ το µέλλον».

Αυτή είναι η μοναδική δική της µαρτυρία µέσα στο βιβλίο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com