Βιβλιο-προτάσεις

9 Σεπ. 2020

"Η τσιχλόφουσκα" δεν είναι ψυχολογικό θρίλερ. Τουλάχιστον όχι για εμένα και το επισημαίνω από την αρχή γιατί εκτιμώ πως το βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη "αδικείται" από αυτόν τον χαρακτηρισμό, ο οποίος καλλιεργεί στον αναγνώστη-λάτρη του ψυχολογικού θρίλερ λανθασμένες προσδοκίες.

"Η τσιχλόφουσκα" είναι ένα βαθύτατα κοινωνικό μυθιστόρημα με διαστάσεις θρίλερ, που το χαρακτηρίζει κυρίως η πανίσχυρη γραφή της συγγραφέα.

Μια μαγνητική τομογραφία της εικονικής κοινωνίας μας, μια ανατομία της διαδικτυακής πραγματικότητας, που αναδεικνύει θέματα σκληρά, με τρόπο ρεαλιστικό.

Η Βαρδάκη προσεγγίζει τη σωματική και ψυχική κακοποίηση, το bullying, την ενδοοικογενειακή βία, τη ροζ φούσκα των μέσων κοινωνικών δικτύωσης και τις καταστροφικές της συνέπειες, με έναν τρόπο που σε σοκάρει, σε καθηλώνει, σε προβληματίζει.

Γοητεύτηκα από την ικανότητά της να αγγίζει τις πιο λεπτές χορδές της ψυχής με τον λόγο της, εντυπωσιάστηκα από το τέλος που επέλεξε να δώσει στο βιβλίο της και λάτρεψα την ιστορία με τον σκύλο (δώστε της την προσοχή που της αρμόζει...).

Το γεγονός ότι δεν αναγνώρισα κάπου τον εαυτό μου ή τον γιο μου με βοήθησε να απολαύσω το ταλέντο της συγραφέα χωρίς να παρασυρθώ από συναισθηματικές υπερβολές, ωστόσο οφείλω να προειδοποιήσω τους αναγνώστες που έχουν παιδιά και ειδικά κόρες, καθώς και όσους βιώνουν τον κοινωνικό ρατσισμό, ότι τους περιμένουν πολύ έντονες στιγμές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

"Η τσιχλοφουσκα" κυκλοφόρησε αμέσως μετα την καραντίνα, σε μια εποχή που όλοι ήμασταν ιδιαίτερα ζορισμένοι και περιμέναμε το καλοκαίρι για να ανασάνουμε. Ίσως για κάποιους να μην ήταν ο σωστός χρόνος για να διαβάσουν ένα τόσο αγχωτικό και σκληρό βιβλίο, όμως μπορώ να πω με σιγουριά πως το φθινόπωρο και ο χειμώνας που έρχονται ΕΙΝΑΙ η σωστή στιγμή.

Ένα έργο που αξίζει να έχετε στη βιβλιοθήκη σας, όχι μόνο για τη δύναμή του, αλλά και για έναν ακόμη λόγο: H Ειρήνη Βαρδάκη είναι μια συγγραφέας που θα έχει μακρά και λαμπρή πορεία στον χώρο συνεπώς κάθε βιβλίο της θα έχει συλλεκτική αξία στο (εγγύς) μέλλον. Αυτή είναι η προσωπική μου εκτίμηση...

"Η τσιχλόφουσκα" της Ειρήνης Βαρδάκη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

2 Σεπ. 2020

Η άποψή μου για το "Τιρκουάζ" της Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη κανονικά θα έπρεπε να αρχίσει και να τελειώσει με την παρότρυνση "Μην το χάσετε, γιατί θα χάσετε".

Ένα βιβλίο- χείμαρρος εικόνων και συναισθημάτων, με επίκεντρο την έλλειψη της αγάπης στην παιδική ηλικία και όσα αυτή χαράζει στις ανθρώπινες ψυχές. Πίσω από κάθε λέξη, αισθανόμουν πως "έβλεπα" την ίδια τη συγγραφέα, να καταθέτει το απόσταγμα της τρυφερότητάς της για τα παιδιά αλλά και κάποια προσωπικά της βιώματα από εκείνα που μας ακολουθούν για πάντα και καθορίζουν τις ζωές μας.

Η κακομαθημένη και άσχημη, εντός και εκτός, Ερατώ. Η Μάιρα με την μελένια ψυχή και τη μορφή αγγέλου. Η γήινη και δοτική Κλέλια. Ο μισητός Στέφανος που ουσιαστικά μεγάλωσε μόνος, δεν πήρε αγάπη και δεν έμαθε να την προσφέρει. Αυτοί είναι οι τέσσερις πρωταγωνιστές που αφηγούνται προσωπικά τις ιστορίες τους δημιουργώντας συναισθήματα έντονα και βαθιά, αρνητικά και θετικά.

Συγκίνηση, συμπόνοια, θυμός, μίσος, λύτρωση μπορεί να συνυπάρχουν σε μια σελίδα, ενώ ο καταιγιστικός ο ρυθμός των γεγονότων σε πολλά σημεία δημιουργεί στον αναγνώστη την ψευδαίσθηση του λαχανιάσματος. 

Ιδιαίτεροι και οι δευτερεύοντες ήρωες, με την Εύα να μου κεντρίζει την προσοχή και να με κάνει να τη φαντάζομαι ηρωίδα ενός ολόκληρου βιβλίου.

Το "Τιρκουάζ" είναι ένα κλασικό μυθιστόρημα της Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη. Η γνώριμη ποιητική, λυρική, τρυφερή γραφή της συγγραφέα το χαρακτηρίζει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του λέξη, ενώ η ατμόσφαιρα ταινίας του παλιού καλού Ελληνικού κινηματογράφου σε ακολουθεί και μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης. 

Το "Τιρκουάζ" της Ρένας Ρώσση-Ζαϊρη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

24 Αυγ. 2020

Θα ξεκινήσω λίγο ανορθόδοξα την άποψή μου για το έργο "Η νύχτα της Αλήθειας" του Σπύρου Πετρουλάκη. Υπάρχουν δύο κατηγορίες βιβλίων με τα οποία είμαι πολύ επιφυλακτική. Η πρώτη είναι εκείνα που χαρακτηρίζονται από τους αναγνώστες τους ως "γροθιά στο στομάχι". Η δεύτερη εκείνα που σε κάνουν "να σπαράζεις στο κλάμα". Ο λόγος; Ξέρω πολύ καλά πόσο "ευκολάκι" είναι να πετύχεις και τα δυο εάν έχεις απλώς το χάρισμα του λόγου...

Όταν πριν από κάποια χρόνια μια αγαπημένη φίλη μού μίλησε για πρώτη φορά για τον Σπύρο Πετρουλάκη χρησιμοποίησε και τις δύο αυτές φράσεις: "Τα θέματά του είναι γροθιά στο στομάχι και η γραφή του σε κάνει να σπαράζεις στο κλάμα", μου είπε κερδίζοντας το ενδιαφέρον μου. Μια μέρα μετά ξεκίνησα την "Εξομολόγηση" με όλη την αυστηρότητα που μπορεί να έχει ένας αναγνώστης. Σφοδρός ο έρωτας μαζί της, με έκανε να αγαπήσω τον συγγραφέα και να τον ακολουθώ πιστά έκτοτε.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί τα βιβλία του Πετρουλάκη είναι πρωτίστως καλά βιβλία. Δουλεμένα στη λεπτομέρεια, με μια γραφή που αγγίζει τα όρια του αψεγάδιαστου και μια θεματολογία που μόνο ως "ευκολάκι" δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Το εάν κάποιοι αναγνώστες κλαίνε σπαρακτικά διαβάζοντάς τα δεν συμβαίνει γιατί ο συγγραφέας καταφεύγει σε μεθόδους-κλισέ για να "εκβιάσει" εκ του ασφαλούς το δάκρυ τους, αλλά γιατί ο Πετρουλάκης είναι μέγας δημιουργός συναισθημάτων.

Αυτό ακριβώς πετυχαίνει και στο τελευταίο του έργο "Η νύχτα της Αλήθειας". Να δημιουργήσει συναισθήματα από την πρώτη κιόλας παράγραφο, συναισθήματα έντονα, ισχυρά, βασανιστικά και λυτρωτικά, που συνοδεύουν την ψυχή σου μέχρι την τελευταία του γραμμή. 

Διαφορετική από ολα τα προηγούμενα βιβλία του "Η νύχτα της Αλήθειας" εξυφαίνει παράλληλες ιστορίες με έναν τρόπο σαγηνευτικό. Το ζητούμενο δεν είναι να καταλάβεις τι θα συμβεί παρακάτω, καθώς ο συγγραφέας ανοίγει όλα του τα χαρτιά ή τουλάχιστον έτσι σε αφήνει να νομίζεις, αλλά να νιώσεις. 

Την αγωνία της Φένιας που η ζωή της ανατρέπεται μέσα σε μια στιγμή. Το καρδιοχτύπι του Διονύση και της γυναίκας του. Το φορτίο ψυχής του Πάτροκλου και της Ναταλίας. Το μαράζι του Στράτου. Τη μεγαλοσύνη της Ελευθερίας...

Η Ελευθερία σε συγκλονίζει με τη δύναμή της, σε κάνει ακόμη και να ντρέπεσαι με το παράδειγμά της, αποδεικνύοντάς σου πως κανένα άλλοθι δεν είναι αρκετό για να δικαιολογήσει αυτά που δεν έκανες. 

Μοναδική η εναλλαγή του χθες με το σήμερα, προσδίδει στο μυθιστόρημα μια ροή που σε παρασύρει να διαβάσεις "λίγο ακόμη" και χρειάζεται να αυτοπεριοριστείς για να πεις "φτάνει, αύριο πάλι".

Το ταλέντο του συγγραφέα να ζωντανεύει εικόνες και τοπία, αναδεικνύεται στον υπερθετικό βαθμό στο "Η νύχτα της αλήθειας", αφού για τον αναγνώστη η Ιθάκη και κυρίως η ορεινή Ευρυτανία δεν είναι απλώς οι τόποι όπου εξελίσονται τα γεγονότα αλλά οι τόποι που νιώθει ότι βρίσκεται καθ΄όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Το απομονωμένο καταφύγιο στο βουνό γίνεται ξαφνικά ο χώρος που σε φιλοξενεί, το κελάρυσμα του νερού χαϊδεύει τα αυτιά σου, η μυρωδιά της ρίγανης γεμίζει τα ρουθούνια σου και η αύρα της φύσης γαληνεύει την ψυχή σου.

Ένα μυθιστόρημα πολυδιάστατο που αγγίζει λεπτές ανθρώπινες χορδές, μια γραφή που ο λυρισμός και η σκληρότητα συνυπάρχουν σε ισορροπία τρόμου, ένα βιβλίο που δεν το διαβάζεις αλλά το αισθάνεσαι!  

Μοναδική παρατήρηση με το θάρρος της φανατικής αναγνώστριας; Εγώ θα το ονόμαζα "Ελευθερία" το βιβλίο. Ίσως γιατί κλείνοντας την τελευταία του σελίδα ένιωσα πως η αγαπημένη Ελευθερία είναι κάτι πολύ παραπάνω από ηρωίδα του. Είναι ιδέα. Πρόταση. Συναίσθημα. Δύναμη. Στάση ζωής.

Διαβάστε το! 

"Η νύχτα της αλήθειας" του Σπύρου Πετρουλάκη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μίνωας

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

22 Αυγ. 2020

Διαβάζοντας το βιβλίο "Το δάκρυ του Χριστού- Lacryma Christi" ένιωθα βασανιστική την επιθυμία να επισκεφτώ τη Σαρδηνία και να περπατήσω στα μέρη που η Φιλομήλα Λαπατά τόσο παραστατικά ζωντάνευε στις σελίδες του. Ολοκληρώνοντάς την ανάγνωση, ένιωσα σαν να είχα μόλις επιστρέψει από εκεί.

Ένα πολύ δυνατό έργο, με πρωταγωνίστρια τη Λάκρυμα Κρίστη, μια γυναίκα αριστοκρατικής καταγωγής γεννημένη για να διαφέρει και πρόθυμη να πληρώσει το όποιο τίμημα γι αυτό. Καταιγιστική η αφήγηση, αν και είναι σε πρώτο πρόσωπο όχι μόνο δεν κουράζει αλλά σε παρασύρει στην ατμόσφαιρα της εποχής, μεταφέροντάς σε στη Σαρδηνία του 19ου αιώνα. 

Με γοήτευσε ο αγώνας της ηρωίδας προς την αποδοχή του ιδιαίτερου εαυτού της, με συγκλόνισε η αδιάκοπη μάχη της να κατακτήσει την αγάπη που στερήθηκε σε απόλυτο βαθμό από την πατρογονική της οικογένεια, με συγκίνησε η αφοσίωση στις αρχές της και η προσήλωση στους στόχους της. 

Υποδειγματική η ιστορική έρευνα, ουσιαστική και βαθιά (όπως σε όλα τα έργα της Λαπατά), συνυπάρχει με την ηθογραφία της εποχής, θίγοντας θέματα παναθρώπινα και διαχρονικά. Ευχάριστη έκπληξη οι μεταφυσικες αναφορές και οι προκαταλήψεις, είναι ενσωματωμένες με μαεστρία στην ιστορία που κυλάει σαν χείμαρρος και καταλήγει στο φινάλε που της αξίζει.

Κυρία Λαπατά, αγαπημένη Φιλομήλα, ευχαριστώ για την απόλαυση. Είμαι γοητευμένη! Αναμένω με λαχτάρα το επόμενο...

Το βιβλίο "Το δάκρυ του Χριστού- Lacryma Christi" της Φιλομήλας Λαπατά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Μαρία Παναγοπούλου

29 Μαϊ. 2020

Το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά "Οι Τρεις Άσοι" (Εκδόσεις Ψυχογιός) ξεκινάει με φόνο. Αλλά δεν είναι αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχει θυελλώδη έρωτα. Αλλά δεν είναι ερωτικό μυθιστόρημα. Έχει μυστήριο και αγωνία. Αλλά δεν είναι θρίλερ.

Είναι ένα κλασικό βιβλίο της Λένας Μαντά, της συγγραφέα των 2 εκατομμυρίων αντιτύπων όπως αναφέρεται στο εξώφυλλό του, με τη διαφορά ότι κουβαλάει στις σελίδες του μια συγγραφική ωριμότητα που γίνεται αμέσως αντιληπτή.

Το πιο δυνατό στοιχείο του, είναι αναμφίβολα οι πρωταγωνιστές του!

Από τη μια τρεις ανδρικές προσωπικότητες, "οι Άσοι", πλασμένες με μαεστρία ψυχαναλυτή. Ο Αρσένης, ο Δούκας και ο Μάριος. Ο αστυνόμος, ο νονός της νύχτας και ο ιερέας. Ευφυές το εύρημα των παράλληλων διαδρομών που ακολουθεί ο καθένας τους, το σμίξιμο του νόμου με τον υπόκοσμο και τον Θεό, δίνει στην ιστορία μια πολύ ιδιαίτερη διάσταση. 

Η συγγραφέας ξεκινάει το ψυχογράφημα των "Άσων" από την παιδική τους ηλικία και "χτίζει" παράγραφο την παράγραφο τη σχέση ζωής που τους δένει. Ο αναγνώστης γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της εξέλιξης τους, σύντομα νιώθει σαν να τους γνωρίζει προσωπικά, τους κατανοεί, τους δικαιολογεί, τους συμπονάει. Η δύναμη της βαθιάς, αληθινής φιλίας, δίνεται με τρόπο που συγκινεί, η αγάπη μεταξύ των τριών ανδρών γεφυρώνει τα χάσματα που τους χωρίζουν, μέχρι τη στιγμή που κάνει την εμφάνισή της μια γυναίκα. Η Λυδία.

Ως αναγνώστρια γοητεύομαι από τους "κακούς" πρωταγωνιστές των βιβλίων, τους αφιερώνω χρόνο και σκέψη προσπαθώντας να τους ψυχογραφήσω και συχνά καταλήγω να τους αγαπώ. Με τη Λυδία κάθε απόπειρα προσέγγισης, απέτυχε. Αλλά υποψιάζομαι πως αυτός ακριβώς ήταν ο στόχος της συγγραφέα. 

Ξεχωριστοί και οι δευτερεύοντες ήρωες του βιβλίου που εάν έπαιζαν σε κινηματογραφική ταινία θα διεκδικούσαν επάξια το Όσκαρ Β΄ρόλου. Αδυνατώ να αποφασίσω εάν θα το κέρδιζε η Τασία, η Εριέττα ή η Λιάνα, αλλά σας παροτρύνω να συγκρατήσετε και τα τρία ονόματα. 

Μεγάλης έντασης τα συναισθήματα που βιώνει ο αναγνώστης, η συγκίνηση εναλλάσσεται με την οργή, η αγωνία μπερδεύεται γλυκά με τον προβληματισμό, η μοίρα συμπορεύεται με την ατομική ευθύνη.  

Το νέο βιβλίο της Λένας Μαντά δεν "κραυγάζει", δεν έχει κανέναν λόγο να τραβήξει την προσοχή με "φασαρία". Διαθέτει το καλύτερο "χαρτί" και κερδίζει την "παρτίδα" πριν προλάβουν να ανοίξουν οι υπόλοιποι παίκτες τα φύλλα τους. Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέγω να αποφύγω τους κραυγαλέους επιθετικούς προσδιορισμούς και περιορίζομαι σε μια φιλική συμβουλή: διαβάστε το, γιατί το αξίζει!

Καλοτάξιδο από καρδιάς.

Υ.Γ. Και ένα πολύ προσωπικό σχόλιο: ο Θεός να με συγχωρέσει κυρία Μαντά, αλλά εγώ βρήκα πιο ερωτεύσιμο από τους τρεις "Άσους" σας τον παπά!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com