Βιβλιο-προτάσεις

19 Απρ. 2019

Αποτέλεσμα εικόνας
 για το χελιδόνι του βορρά

Πόση ελπίδα μπορεί να κρύβει ένα βιβλίο που μιλάει για την απώλεια; Πόση γαλήνη μπορεί να φέρει ένα μυθιστόρημα που αναμετριέται με τους ανθρώπινους φόβους; Άφθονη, είναι η απάντηση, εφόσον η συγγραφέας του είναι η Ισμήνη Μπάρακλη.

"Το χελιδόνι του Βορρά", το νέο της έργο, ακροβατεί ανάμεσα στην ιδέα του θανάτου και τον θρίαμβο της ζωής, την παραίτηση και τον αγώνα, τη θλίψη και τη χαρά, με τρόπο που με εντυπωσίασε. Οι ήρωες του φτάνουν στα άκρα, δεν συμβιβάζονται με χλιαρά συναισθήματα, αλλά στο τέλος αφήνουν στον αναγνώστη την μυρωδιά της Άνοιξης. Της εποχής που είναι ταυτισμένη με "το χελιδόνι". Του τίτλου, του εξωφύλλου, της φύσης, της ψυχής...

Η πόλη των Γιαννιτσών, γίνεται "ο ζωντανός μπερντές" μιας ιστορίας που εκτυλίσσεται με φόντο τα δεινά της Ελλάδας του προηγούμενου αιώνα. Οι ανθρώπινες σχέσεις (οικογενειακές, φιλικές, ερωτικές), ταξιδεύουν στα χρόνια του Μακεδονικού αγώνα κι από εκεί στην Κατοχή και την Δικτατορία, μέσα από τις ζωές παιδιών που μάτωσαν για την ελευθερία.

Με αφετηρία τις αρχές της δεκαετίας του '80, όταν η κεντρική ηρωίδα, η Δάφνη, συναντά σε μία κηδεία τον έρωτα των φοιτητικών της χρόνων, η συγγραφέας δημιουργεί ένα συγκινητικά δυνατό οδοιπορικό στο χθες, σε μια Ελλάδα που γονάτισε αλλά στάθηκε όρθια, πάλεψε, νίκησε.

Οι αναφορές στον Καραγκιόζη και την τέχνη του, μετατρέπουν τους ήρωες του βιβλίου σε νοσταλγικές φιγούρες, σταλάζοντας στις ψυχές μας αναμνήσεις γλυκές μα και πικρές, όμορφες μα και οδυνηρές.

Η λυρική γραφή της Ισμήνης Μπάρακλη, γνωστή από όλα τα προηγούμενα έργα της, εμφανίζεται ωριμότερη από κάθε άλλη φορά στο "Χελιδόνι του Βορρά", απογειώνοντας το μυθιστόρημα σε έναν ουρανό που πίσω από τα πυκνά σύννεφα, κρύβει έναν ολόλαμπρο ήλιο.

Δεν έχω καταφέρει να παρακολουθήσω μέχρι σήμερα κάποια παρουσίαση του βιβλίου, ωστόσο θα το κάνω με την πρώτη ευκαιρία, και το ίδιο προτρέπω και όλους εσάς. Οι υπαρξιακοί προβληματισμοί και οι σκέψεις που γεννά η ανάγνωσή του, αποτελούν την ιδανική βάση για έναν διάλογο ουσίας. 

"Το χελιδόνι του Βορρά" της Ισμήνης Μπάρακλη, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

12 Απρ. 2019

Αποτέλεσμα εικόνας
 για ζωή σε πόλεμο

Αν η συγκεκριμένη στήλη είχε ως αντικείμενο την "κριτική" λογοτεχνικών έργων, τότε το "Ζωή σε πόλεμο" της Λένας Μαντά, δεν θα είχε θέση σε αυτήν. Έχοντας ως δεδομένο τον τρόπο γραφής της, πώς θα μπορούσα να "κρίνω" μια αυτοβιογραφική ιστορία; Να πω τι; Αν μου άρεσε ή δεν μου άρεσε η ζωή της κ. Μαντά και της μητέρας της, οι οποίες είναι και οι πρωταγωνίστριες του βιβλίου; Δύσκολο. Σχεδόν παράλογο.

Επειδή ωστόσο η στήλη "Βιβλιοπροτάσεις" κάνει αυτό ακριβώς που μαρτυρά το όνομά της (προτείνει" στους φίλους του blog μου έργα προς ανάγνωση), αποφάσισα λίγες ημέρες πριν από την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της Λένας Μαντά ("Ταξίδι στην Βενετία", Εκδόσεις Ψυχογιός) να τολμήσω να σας μιλήσω για το προηγούμενο.

"Ζωή σε πόλεμο" λοιπόν. Η ιστορία μιας διαζευγμένης Κωνσταντινουπολίτισσας, της Φραντζέσκας, που μεγαλώνει μόνη την κόρη της (δηλαδή τη Λένα Μαντά), έχοντας ως κέντρο του κόσμου της, τον ίδιο της τον εαυτό. Οι δικοί της άνθρωποι, οι φίλοι της, ακόμη και το παιδί της, βρίσκονται όλοι "απέναντι". Γιατί εκεί τους τοποθετεί. Είναι οι "αντίπαλοι", οι "εχθροί" με τους οποίους βρίσκεται μια "ζωή σε πόλεμο". 

Αν το βιβλίο κυκλοφορούσε χωρίς να αποκαλύπτεται ότι πρόκειται για αυτοβιογραφία, τότε σίγουρα θα μιλούσαμε για ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα, αντιπροσωπευτικό της δημιουργού. Το γεγονός ότι από το εξώφυλλο κιόλας γνωρίζεις ότι αυτό που σε περιμένει στο εσωτερικό του είναι η αλήθεια και μόνον αυτή, μετατρέπει τη ανάγνωσή του σε μια βαθιά βουτιά σε αχαρτογράφητα νερά. Βγαίνοντας ξανά στην επιφάνεια, μετά από σχεδόν 500 σελίδες, κουβαλάς μαζί σου σκέψεις, διλήμματα, προβληματισμούς, τύψεις και άφθονο υλικό για συζήτηση. 

Παραβλέποντας για λίγο ότι πρόκειται για την μητέρα της συγγραφέως, νιώθω την ανάγκη να σας εξομολογηθώ ότι με ταλαιπώρησε πολύ η Φραντζέσκα σαν ηρωίδα.

Μία δυναμική γυναίκα, που από μικρή ηλικία αναγκάζεται να παλέψει σκληρά για να σταθεί στα πόδια της, γίνεται "ο άντρας της ζωής της" όπως έλεγε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε μια εποχή που αυτό δεν γινόταν εύκολα αποδεκτό από τον κοινωνικό περίγυρο.

Και παράλληλα μια μάνα που επιλέγει να μεγαλώσει την κόρη της με έναν τρόπο που δεν κατάφερα ούτε να κατανοήσω, ούτε να συγχωρέσω. Κι ας την προστάτευσε τις κρίσιμες στιγμές η Λένα Μαντά, βάζοντας "φρένο" σην έκφραση των συναισθημάτων της, κρατώντας αποστάσεις που άλλοτε θαύμασα κι άλλοτε με θύμωσαν.

"Πού το είδες το φρένο; Εγώ αντίθετα βρήκα κάποιες περιγραφές της υπερβολικά σκληρές!", διαφώνησε έντονα μαζί μου η φίλη που το διάβασε πρώτη και μού το πρότεινε. 

Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του "Ζωή σε πόλεμο". Ενώ αναφέρεται σε πέρα για πέρα αληθινά περιστατικά που δεν επιδέχονται υποκειμενικής κρίσης, καταφέρνει να καταγραφεί εντελώς διαφορετικά στην ψυχή του καθενός. 

Συζητώντας με φανατικούς αναγνώστες της Λένας Μαντά, συμπέρανα ότι το συγκεκριμένο έργο, τους "δίχασε".

Κάποιοι το λάτρεψαν. Γνώρισαν καλύτερα την συγγραφέα. Εντόπισαν  
"κομμάτια" των δύσκολων παιδικών και εφηβικών βιωμάτων της, σε κάποια από τα υπόλοιπα βιβλία της. 

Άλλους τους ξένισε η "ψυχοθεραπεία" που σαφώς επιχειρεί η δημιουργός μέσα από τις σελίδες του. Ένιωσαν "αμήχανοι" απέναντι στην γυμνή αλήθεια της. "Παραπονέθηκαν" ότι την προτιμούν σε μυθιστορήματα όπως το "Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι" ή το "Με λένε Ντάτα".

Προσωπικά, βρήκα το "Ζωή σε πόλεμο", γοητευτικά διαφορετικό από άποψη θεματολογίας και εξαιρετικά ενδιαφέρον ως προς τον τρόπο προσέγγισης. Ένας συνδυασμός, που όλο και σπανίζει στις νέες εκδόσεις... 

Το βιβλίο "Ζωή σε πόλεμο" της Λένας Μαντά κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

8 Απρ. 2019

Image may contain: text

Πριν ξεκινήσω να διαβάζω το νέο έργο του Σπύρου Πετρουλάκη, επιχείρησα να μάθω τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος του: ΣΑΣΜόΣ.

"Στην Κρήτη θα πει σιάξιμο" με ενημέρωσε μια φίλη Κρητικιά. "Όχι συμβιβασμός, με την έννοια της υποχώρησης, αλλά εξομάλυνση σχέσεων, αναίμακτη τακτοποίηση εκκρεμοτήτων" μου είπε ένας άλλος. "Ο σασμός, είναι το αντίθετο της βεντέτας" ήρθε μια πιο κατατοπιστική ερμηνεία.

Φτάνοντας στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, αντιλήφθηκα πως τίποτε από τα παραπάνω δεν μπορεί να περιγράψει το θέμα του. Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε τι είναι ο "ΣΑΣΜόΣ" του Πετρουλάκη, θα πρέπει να τον διαβάσετε. Και δεν θα το μετανιώσετε ούτε λεπτό. Μπορώ να εγγυηθώ προσωπικά γι αυτό.

Μια λογοτεχνική βουτιά στην Κρητική ψυχή. Ένας ύμνος στην Κρητική λεβεντιά. Μια αντρίκια αυτοκριτική για τα τα έθιμα και τους άγραφους νόμους που συχνά οδηγούν σε οικογενειακά δράματα δίχως τέλος, καταδικάζοντας ανθρώπους να κουβαλάνε για πάντα το επίθετό τους σαν σταυρό στην πλάτη.

Και παράλληλα ένα χαστούκι που μας υπενθυμίζει ότι όλα εκείνα τα δύσκολα που συμβαίνουν στους "άλλους" μπορεί ένα πρωί να χτυπήσουν την δική μας πόρτα. Γι αυτό το τελευταίο δεν πρέπει να πω περισσότερα, μα ένα από τα ζητήματα που θίγει ο Σπύρος Πετρουλάκης στο βιβλίο του, πέρα από βεντέτες και σασμούς, μας αφορά όλους! Και γι αυτό συγκλονίζει, με την σκληρή αλήθεια του.

Από λογοτεχνικής πλευράς, ο "ΣΑΣΜόΣ" είναι το αρτιότερο έργο του συγγραφέα. Αυτή τη φορά ο Πετρουλάκης είχε σαν μέτρο τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτόν κλήθηκε να ξεπεράσει. "Και τώρα οι δυο μας" μοιάζει να του είπε. Ένα προσωπικό στοίχημα, που -θυμηθείτε με!- το κέρδισε πανηγυρικά! 

Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας μιλήσω για τους συναρπαστικούς ήρωες του (τους "κακούς" τους λάτρεψα!). Θεωρώ ότι το οπισθόφυλλο του βιβλίου αποκαλύπτει όλα όσα χρειάζεται να ξέρετε - ίσως και λίγα παραπάνω.

Εκείνο που μπορώ να πω είναι πως δεν θα μπορούσε να γραφτεί ο "Σασμός" από έναν συγγραφέα που δεν κουβαλάει την Κρήτη στο αίμα του. Η πιο ενδελεχής έρευνα, η πιο γλαφυρή "πένα, ο πιο ταλαντούχος λογοτέχνης, δεν θα αρκούσαν για να μεταφέρουν τον αναγνώστη ΕΚΕΙ:

Να χαϊδέψουν τα αυτιά του με το κλάμα της λύρας...
Να γλυκάνουν την ψυχή του με την υπέροχη ντοπιολαλιά...
Να του κόψουν την ανάσα με τις ανατροπές και τις εκπλήξεις που (όπως σε όλα τα έργα του Πετρουλάκη) δεν σταματούν παρά μόνο στην τελευταία λέξη. Όχι στην τελευταία σελίδα. Αλλά στην τελευταία λέξη!

Αν και το 2019 βρίσκεται μόλις στην αρχή του, είμαι βέβαιη πως ο ΣΑΣΜόΣ είναι ένα από τα κορυφαία έργα της χρονιάς. Και όχι μονο...

O "ΣΑΣΜόΣ" του Σπύρου Πετρουλάκη κυκλοφορεί στις 10 Απριλίου από τις Εκδόσεις Μίνωας

Υ.Γ. Είμαι περήφανη που ο Σπύρος Πετρουλάκης και η γυναίκα της ζωής του, με τιμούν με την φιλία τους! Όμως σας δίνω τον λόγο μου ότι αυτό δεν θα με έκανε να γράψω ούτε μια αράδα για το βιβλίο του δημοσίως, αν δεν την πίστευα με όλη μου τη δύναμη. 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

3 Μαρ. 2019

Αποτέλεσμα
 εικόνας για μαρία
 τσακιρη ιφιγένεια

Το βιβλίο "Ιφιγένεια. Ο κύκλος της σιωπής" της Μαρίας Τσακίρη, έφτασε στα χέρια μου λίγες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, η ανάγνωσή του όμως ολοκληρώθηκε μόλις προχθές. Ο λόγος είναι ότι την ημέρα που το αγόρασα από το βιβλιοπωλείο, συναντήθηκα με μία φίλη η οποία κυριολεκτικά μού το άρπαξε μέσα από την τσάντα. Γνώριζα ότι έχει υπάρξει και η ίδια θύμα κακοποίησης και κατάλαβα πως διαβάζοντας το οπισθόφυλλο είδε τον εαυτό της σε αυτό:

«Μα τι τόσο σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;» ρώτησα αυθόρμητα την Ιφιγένεια σ’ εκείνη την πρώτη γνωριμία μας, τον χειμώνα του 1997. Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά, φρικτά… Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια, που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη. Όλες μαζί ισοπεδωτικές.
Χίλιες και μία ζωές στριμωγμένες σε τέσσερις δεκαετίες, που με έκαναν να καταλάβω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με διαβολεμένη ψυχραιμία και προκλητικό θάρρος∙ συγχρόνως, μια απελπιστικά μελαγχολική και θλιμμένη γυναίκα με παγωμένη ψυχή, που τολμά να σε κοιτάξει κατάματα και να σου μιλήσει για εκείνη τη σχέση ντροπής με τον πατέρα της και για όλα όσα στιγμάτισαν την ύπαρξή της.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έκδοση αυτή. Μόνο που χαθήκαμε με την Ιφιγένεια. Και για περίπου είκοσι χρόνια η ιδέα του βιβλίου έμεινε μια ανικανοποίητη επιθυμία, ώσπου νίκησε η ανάγκη μας να φωνάξουμε δυνατά την αλήθεια και να σώσουμε όσο περισσότερες ζωές μπορούμε. Και την αλήθεια αυτή την κρατάτε στα χέρια σας.

Δεν είναι αντικειμενική η κρίση μου για το βιβλίο αυτό. Η κουβέντα που είχα με την φίλη μου, την δική μου "Ιφιγένεια", μία από τις πολλές "Ιφιγένειες" που ζουν κυριολεκτικά στην διπλανή πόρτα, στο διπλανό γραφείο, στο διπλανό θρανίο... με έκανε να το δω αλλιώς. Να το αντέξω. Να το εκτιμήσω. Να το αγαπήσω για την αλήθεια του, όσο επώδυνη κι αν είναι.

Με το στομάχι μου ένα κουβάρι και το κεφάλι μου πεδίο βολής από τον πόνο, το τέλειωσα μέσα σε δύο νύχτες, από φόβο μήπως εάν το αφήσω για λιγο δεν καταφέρω να επιστρέψω σε αυτό. Δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Ντρεπόμουν. Η ηρωίδα του άντεξε στο παιδικό κορμάκι και την τρυφερή ψυχούλα της, πράγματα που δεν χωράνε στον ανθρώπινο νου κι εγώ η "ευαίσθητη" δεν άντεχα ούτε να τα διαβάσω; Ε, όχι! Δεν θα το επέτρεπα στον εαυτό μου κάτι τέτοιο!

Το μαρτύριο της "Ιφιγένειας" ξεκινάει από την παιδική της ηλικία. Όταν το Τέρας που την γέννησε την πείθει ότι η σεξουαλική κακοποίηση είναι...παιχνιδάκι. Σύντομα η μικρούλα αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει και από εκείνη τη στιγμή η ζωή της μετατρέπεται σε έναν ορμητικό χείμαρρο που την παρασύρει σε ό,τι πιο σκοτεινό και βρώμικο μπορεί να υπάρχει στον "πολιτισμένο" κόσμο μας. 

Ο παΤέρας την βιάζει, η μητέρα σιωπά, το περιβάλλον σφυρίζει αδιάφορα ή -ακόμη χειρότερα- κατακρίνει το θύμα (!) και κάποια στιγμή οι ουσίες γίνονται η σανίδα σωτηρίας. Η πρόσκαιρη διέξοδος από την Κόλαση. Μια κάποια "λύση"...

"Το να είσαι ναρκομανής δεν είναι επιλογή. Είναι κατάληξη. Κατάληξη αρρωστημένης ψυχολογίας", λέει χαρακτηριστικά η ηρωίδα.

"Γιατί να διαβάσω κάτι τόσο απάνθρωπο;", με ρώτησε μια γνωστή μου όταν της μίλησα για το βιβλίο της Μαρίας Τσακίρη.

"Μόνο γιατί θέλεις να μάθεις τι πραγματικά συμβαίνει στην ψυχή μιας γυναίκας που κακοποιείται", της απάντησα.

Το "Ιφιγένεια. Ο κύκλος της σιωπής" δεν είναι ένα βιβλίο που σε "ταξιδεύει", σε χαλαρώνει, σε συγκινεί. Η απόφαση για την ανάγνωσή του πρέπει να είναι απολύτως συνειδητή. Και να γίνει μετά από μια βαθιά ανάσα, σαν να ετοιμάζεσαι για βουτιά σε βαθιά νερά χωρίς φιάλη οξυγόνου.

Όταν θα αναδυθείς, το σίγουρο είναι πως θα νιώσεις στο πετσί σου αυτό που κάποια στιγμή λέει η ίδια η "Ιφιγένεια": " Μέσα στην ασχήμια της ζωής υπάρχει ομορφιά όταν θέλεις να τη δεις. Αρκεί να έχουμε τη θέληση και τη δύναμη να τη διακρίνουμε. Πίσω από τις ταμπέλες που τόσο εύκολα βάζουμε σ'ένα παιδί χοντρό, άσχημο, άρρωστο, καρκινοπαθές, διαβητικό υπάρχει μια εύθραυστη παιδική ψυχή... Πίσω απ'όλες τις αυθαίρετες ταμπέλες που αφορούν ανθρώπους υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που πόνεσαν, που λύγισαν, που σύρθηκαν στα πατώματα".

Προσωπικά, βγήκα σοφότερος άνθρωπος από την ανάγνωση του. Ίσως και λίγο καλύτερος. Αφού αναγκάστηκα να κάνω την αυτοκριτική μου για το τι κάνω εγώ για τις "Ιφιγένειες" που ζουν δίπλα μου...

Δεν θα σας πω "διαβάστε το".
Θα πω μόνο συγχαρητήρια στις Εκδόσεις Ψυχογιός - γιατί δεν δίστασαν να εκδώσουν ένα "αντιεμπορικό" βιβλίο.
Θα πω ένα ευχαριστώ στη φίλη μου- γιατί επέμεινε να το διαβάσω.
Ένα ακόμη μεγαλύτερο στη Μαρία Τσακίρη- γιατί το έγραψε με τρόπο υποδειγματικό.
Και ένα πελώριο στην "Ιφιγένεια"-γιατί έσπασε τον κύκλο της σιωπής.

Το βιβλίο "Ιφιγένεια. Ο κύκλος της σιωπής" της Μαρίας Τσακίρη, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com    

 

20 Φεβ. 2019

the7Lbookshop

"Έχω μια θανατηφόρα έλξη για τα βιβλία. Μια ασθένεια που δεν θέλω να θεραπεύσω. Είναι ένα σκληρό φάρμακο χωρίς κίνδυνο υπερβολικής δόσης".

Με αυτά τα λόγια περιέγραφε ο Karl Lagerfeld το πάθος του για τα βιβλία, που σχεδόν συναγωνιζόταν εκείνο για την υψηλή ραπτική.

Ο ακριβής αριθμός των βιβλίων που είχε στην κατοχή του κυμαίνεται από 60.000 έως 230.000, αφού ο ίδιος δεν έμπαινε ποτέ στην διαδικαία να απαντήσει στο ερώτημα "πόσα βιβλία αριθμεί η συλλογή σας;". 

Για πολλά χρόνια οι χάρτινοι θησαυροί του βρίσκονταν φυλαγμένοι σε πελώριες σιδερένιες κατασκευές στο στούντιο του στο Παρίσι, τοποθετημένα πάντα πλαγίως, στην λογική των λεγόμενων coffee table books που βλέπουμε στις φωτογραφίες των περιοδικών διακόσμησης.

Σύντομα ο χώρος αποδείχτηκε πολύ μικρός κι έτσι ο κορυφαίος σχεδιαστής, βρήκε την λύση σε μία υπόγεια έκταση στην Δυτική Γαλλία. Χίλια τετραγωνικά μέτρα, κάτω ακριβώς από το γήπεδο τένις του σπιτιού του στο κοσμοπολίτικο Μπίαριτζ, διαμορφώθηκαν κατάλληλα ώστε να αποκτήσουν όχι μόνο τις σωστές βιβλιοθήκες αλλά και την ιδανική θερμοκρασία για να φιλοξενήσουν το μεγαλύτερο μέρος της πολύτιμης συλλογής.

Παράλληλα, ο Λάγκερφελντ δημιούργησε την δική του εκδοτική εταιρεία με την ονομασία «7L» καθώς και ένα ονειρεμένο Βιβλιοπωλείο, το "7L Bookshop", στον αριθμό 7 της Rue de Lille στο Παρίσι. Στο πίσω μέρος του, στέγασε και το φωτογραφικό στούντιο όπου αγαπούσε να φωτογραφίζει τις συλλογές του, συντροφιά με ένα μικρό τμήμα από τα χιλιάδες βιβλία του!

Κάποτε ρωτήθηκε πόσα από αυτά έχει καταφέρει να διαβάσει. Απάντησε με μία ρήση του Σοπενχάουερ: "Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να αγοράσουμε μαζί με τα βιβλία και τον χρόνο να τα διαβάσουμε".

Δεν ξέρω πού πάμε μετά τον θάνατο. Ούτε φυσικά εάν υπάρχει Κόλαση και Παράδεισος. Νομίζω όμως ότι ο Κάρλ Λάγκερφελντ ανηκε στους ανθρώπους που ευτύχησαν να δημιουργήσουν τον προσωπικό τους Παράδεισο (ίσως και την Κόλαση...) πάνω στην γη και να απολαύσουν την ζωή τους εκεί. Υπάρχει μεγαλύτερη πολυτέλεια από αυτήν;

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com