Βιβλιο-προτάσεις

3 Μαρ. 2019

Αποτέλεσμα
 εικόνας για μαρία
 τσακιρη ιφιγένεια

Το βιβλίο "Ιφιγένεια. Ο κύκλος της σιωπής" της Μαρίας Τσακίρη, έφτασε στα χέρια μου λίγες εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του, η ανάγνωσή του όμως ολοκληρώθηκε μόλις προχθές. Ο λόγος είναι ότι την ημέρα που το αγόρασα από το βιβλιοπωλείο, συναντήθηκα με μία φίλη η οποία κυριολεκτικά μού το άρπαξε μέσα από την τσάντα. Γνώριζα ότι έχει υπάρξει και η ίδια θύμα κακοποίησης και κατάλαβα πως διαβάζοντας το οπισθόφυλλο είδε τον εαυτό της σε αυτό:

«Μα τι τόσο σημαντικό έχει η ζωή σου για να γίνει βιβλίο;» ρώτησα αυθόρμητα την Ιφιγένεια σ’ εκείνη την πρώτη γνωριμία μας, τον χειμώνα του 1997. Όλα όσα μου είπε ήταν ανατριχιαστικά, φρικτά… Όσα άκουσα έκρυβαν τόση ασχήμια, που αναρωτιόμουν αν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Κάθε λέξη πιο βαριά από την άλλη. Όλες μαζί ισοπεδωτικές.
Χίλιες και μία ζωές στριμωγμένες σε τέσσερις δεκαετίες, που με έκαναν να καταλάβω πως απέναντί μου έχω έναν άνθρωπο με διαβολεμένη ψυχραιμία και προκλητικό θάρρος∙ συγχρόνως, μια απελπιστικά μελαγχολική και θλιμμένη γυναίκα με παγωμένη ψυχή, που τολμά να σε κοιτάξει κατάματα και να σου μιλήσει για εκείνη τη σχέση ντροπής με τον πατέρα της και για όλα όσα στιγμάτισαν την ύπαρξή της.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έκδοση αυτή. Μόνο που χαθήκαμε με την Ιφιγένεια. Και για περίπου είκοσι χρόνια η ιδέα του βιβλίου έμεινε μια ανικανοποίητη επιθυμία, ώσπου νίκησε η ανάγκη μας να φωνάξουμε δυνατά την αλήθεια και να σώσουμε όσο περισσότερες ζωές μπορούμε. Και την αλήθεια αυτή την κρατάτε στα χέρια σας.

Δεν είναι αντικειμενική η κρίση μου για το βιβλίο αυτό. Η κουβέντα που είχα με την φίλη μου, την δική μου "Ιφιγένεια", μία από τις πολλές "Ιφιγένειες" που ζουν κυριολεκτικά στην διπλανή πόρτα, στο διπλανό γραφείο, στο διπλανό θρανίο... με έκανε να το δω αλλιώς. Να το αντέξω. Να το εκτιμήσω. Να το αγαπήσω για την αλήθεια του, όσο επώδυνη κι αν είναι.

Με το στομάχι μου ένα κουβάρι και το κεφάλι μου πεδίο βολής από τον πόνο, το τέλειωσα μέσα σε δύο νύχτες, από φόβο μήπως εάν το αφήσω για λιγο δεν καταφέρω να επιστρέψω σε αυτό. Δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Ντρεπόμουν. Η ηρωίδα του άντεξε στο παιδικό κορμάκι και την τρυφερή ψυχούλα της, πράγματα που δεν χωράνε στον ανθρώπινο νου κι εγώ η "ευαίσθητη" δεν άντεχα ούτε να τα διαβάσω; Ε, όχι! Δεν θα το επέτρεπα στον εαυτό μου κάτι τέτοιο!

Το μαρτύριο της "Ιφιγένειας" ξεκινάει από την παιδική της ηλικία. Όταν το Τέρας που την γέννησε την πείθει ότι η σεξουαλική κακοποίηση είναι...παιχνιδάκι. Σύντομα η μικρούλα αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει και από εκείνη τη στιγμή η ζωή της μετατρέπεται σε έναν ορμητικό χείμαρρο που την παρασύρει σε ό,τι πιο σκοτεινό και βρώμικο μπορεί να υπάρχει στον "πολιτισμένο" κόσμο μας. 

Ο παΤέρας την βιάζει, η μητέρα σιωπά, το περιβάλλον σφυρίζει αδιάφορα ή -ακόμη χειρότερα- κατακρίνει το θύμα (!) και κάποια στιγμή οι ουσίες γίνονται η σανίδα σωτηρίας. Η πρόσκαιρη διέξοδος από την Κόλαση. Μια κάποια "λύση"...

"Το να είσαι ναρκομανής δεν είναι επιλογή. Είναι κατάληξη. Κατάληξη αρρωστημένης ψυχολογίας", λέει χαρακτηριστικά η ηρωίδα.

"Γιατί να διαβάσω κάτι τόσο απάνθρωπο;", με ρώτησε μια γνωστή μου όταν της μίλησα για το βιβλίο της Μαρίας Τσακίρη.

"Μόνο γιατί θέλεις να μάθεις τι πραγματικά συμβαίνει στην ψυχή μιας γυναίκας που κακοποιείται", της απάντησα.

Το "Ιφιγένεια. Ο κύκλος της σιωπής" δεν είναι ένα βιβλίο που σε "ταξιδεύει", σε χαλαρώνει, σε συγκινεί. Η απόφαση για την ανάγνωσή του πρέπει να είναι απολύτως συνειδητή. Και να γίνει μετά από μια βαθιά ανάσα, σαν να ετοιμάζεσαι για βουτιά σε βαθιά νερά χωρίς φιάλη οξυγόνου.

Όταν θα αναδυθείς, το σίγουρο είναι πως θα νιώσεις στο πετσί σου αυτό που κάποια στιγμή λέει η ίδια η "Ιφιγένεια": " Μέσα στην ασχήμια της ζωής υπάρχει ομορφιά όταν θέλεις να τη δεις. Αρκεί να έχουμε τη θέληση και τη δύναμη να τη διακρίνουμε. Πίσω από τις ταμπέλες που τόσο εύκολα βάζουμε σ'ένα παιδί χοντρό, άσχημο, άρρωστο, καρκινοπαθές, διαβητικό υπάρχει μια εύθραυστη παιδική ψυχή... Πίσω απ'όλες τις αυθαίρετες ταμπέλες που αφορούν ανθρώπους υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι που πόνεσαν, που λύγισαν, που σύρθηκαν στα πατώματα".

Προσωπικά, βγήκα σοφότερος άνθρωπος από την ανάγνωση του. Ίσως και λίγο καλύτερος. Αφού αναγκάστηκα να κάνω την αυτοκριτική μου για το τι κάνω εγώ για τις "Ιφιγένειες" που ζουν δίπλα μου...

Δεν θα σας πω "διαβάστε το".
Θα πω μόνο συγχαρητήρια στις Εκδόσεις Ψυχογιός - γιατί δεν δίστασαν να εκδώσουν ένα "αντιεμπορικό" βιβλίο.
Θα πω ένα ευχαριστώ στη φίλη μου- γιατί επέμεινε να το διαβάσω.
Ένα ακόμη μεγαλύτερο στη Μαρία Τσακίρη- γιατί το έγραψε με τρόπο υποδειγματικό.
Και ένα πελώριο στην "Ιφιγένεια"-γιατί έσπασε τον κύκλο της σιωπής.

Το βιβλίο "Ιφιγένεια. Ο κύκλος της σιωπής" της Μαρίας Τσακίρη, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com    

 

20 Φεβ. 2019

the7Lbookshop

"Έχω μια θανατηφόρα έλξη για τα βιβλία. Μια ασθένεια που δεν θέλω να θεραπεύσω. Είναι ένα σκληρό φάρμακο χωρίς κίνδυνο υπερβολικής δόσης".

Με αυτά τα λόγια περιέγραφε ο Karl Lagerfeld το πάθος του για τα βιβλία, που σχεδόν συναγωνιζόταν εκείνο για την υψηλή ραπτική.

Ο ακριβής αριθμός των βιβλίων που είχε στην κατοχή του κυμαίνεται από 60.000 έως 230.000, αφού ο ίδιος δεν έμπαινε ποτέ στην διαδικαία να απαντήσει στο ερώτημα "πόσα βιβλία αριθμεί η συλλογή σας;". 

Για πολλά χρόνια οι χάρτινοι θησαυροί του βρίσκονταν φυλαγμένοι σε πελώριες σιδερένιες κατασκευές στο στούντιο του στο Παρίσι, τοποθετημένα πάντα πλαγίως, στην λογική των λεγόμενων coffee table books που βλέπουμε στις φωτογραφίες των περιοδικών διακόσμησης.

Σύντομα ο χώρος αποδείχτηκε πολύ μικρός κι έτσι ο κορυφαίος σχεδιαστής, βρήκε την λύση σε μία υπόγεια έκταση στην Δυτική Γαλλία. Χίλια τετραγωνικά μέτρα, κάτω ακριβώς από το γήπεδο τένις του σπιτιού του στο κοσμοπολίτικο Μπίαριτζ, διαμορφώθηκαν κατάλληλα ώστε να αποκτήσουν όχι μόνο τις σωστές βιβλιοθήκες αλλά και την ιδανική θερμοκρασία για να φιλοξενήσουν το μεγαλύτερο μέρος της πολύτιμης συλλογής.

Παράλληλα, ο Λάγκερφελντ δημιούργησε την δική του εκδοτική εταιρεία με την ονομασία «7L» καθώς και ένα ονειρεμένο Βιβλιοπωλείο, το "7L Bookshop", στον αριθμό 7 της Rue de Lille στο Παρίσι. Στο πίσω μέρος του, στέγασε και το φωτογραφικό στούντιο όπου αγαπούσε να φωτογραφίζει τις συλλογές του, συντροφιά με ένα μικρό τμήμα από τα χιλιάδες βιβλία του!

Κάποτε ρωτήθηκε πόσα από αυτά έχει καταφέρει να διαβάσει. Απάντησε με μία ρήση του Σοπενχάουερ: "Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσαμε να αγοράσουμε μαζί με τα βιβλία και τον χρόνο να τα διαβάσουμε".

Δεν ξέρω πού πάμε μετά τον θάνατο. Ούτε φυσικά εάν υπάρχει Κόλαση και Παράδεισος. Νομίζω όμως ότι ο Κάρλ Λάγκερφελντ ανηκε στους ανθρώπους που ευτύχησαν να δημιουργήσουν τον προσωπικό τους Παράδεισο (ίσως και την Κόλαση...) πάνω στην γη και να απολαύσουν την ζωή τους εκεί. Υπάρχει μεγαλύτερη πολυτέλεια από αυτήν;

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

 

2 Φεβ. 2019

Image result for όταν θα δεις τη θάλασσα

Το βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου "Όταν θα δεις τη θάλασσα" (Εκδόσεις Ψυχογιός) είναι ένα από τα σύχρονα Ελληνικά λογοτεχνικά έργα που θα έβαζα στην κιβωτό μου, για να τα σώσω από μια καταστροφή του πλανήτη!

Δύο παράλληλες ιστορίες, αριστοτεχνικά "δουλεμένες", λέξη προς λέξη.

Δύο ηρωίδες τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες. Η Μαργαρίτα, στην Αθήνα του 1886. Και η Δωροθέα, στην Πελοπόννησο του 1919.

Δύο ερωτικές θύελλες που σαρώνουν τις ζωές τους και ταυτόχρονα παρασύρουν τον αναγνώστη στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα,
όχι υπό την μορφή ιστορικού συγγράματος, αλλά με ματιά ερευνητική, δημοσιογραφική, μετατρέποντας τον σε αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων.

Η χάραξη και δημιουργία του σιδηροδρομικού δικτύου που ενώνει την Αθήνα με την Πελοπόννησο, γίνονται στα χέρια του συγγραφέα οι ράγες που ενώνουν τελικά τις δύο γυναίκες, με τρόπο που ξαφνιάζει και καθηλώνει.

Έχοντας μελετήσει περισσότερες από τρεις φορές το βιβλίο, ένα από τα (πολλά) στοιχεία που με συναρπάζουν σε αυτό είναι η λιτότητα με την οποία ο Στέφανος Δάνδολος καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη του. Χωρίς ακραίες ανατροπές ή μυθιστορηματικές υπερβολές, δημιουργεί μια λογοτεχνική παγίδα από την οποία δεν ξεφεύγεις παρά μόνο διαβάζοντας την τελευταία (συγκλονιστική) σελίδα!

Το "Όταν θα δεις τη θάλασσα", αν και έχει όλα τα στοιχεία του ιστορικού μυθιστορήματος, βασίζεται κατά κύριο λόγο στα έντονα συναισθήματα. Η απόγνωση και η ελπίδα, τα πάθη και τα λάθη, η προδοσία και η εγκατάλειψη, είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές του. Σε δεύτερους ρόλους, από εκείνους όμως που θα διεκδικούσαν επάξια τα αντίστοιχα βραβεία Oscar, οι πολιτικές ίντριγκες, η διαφθορά, τα παιχνίδια εξουσίας, τα ξένα οικονομικά συμφέροντα, οι κοινωνικές προκαταλήψεις, τα πρώτα επαναστατικά βήματα των γυναικών, η ψεύτικη λάμψη της υψηλής κοινωνίας.

Ένα αριστούργημα που πρέπει να διαβαστεί από όλους τους λάτρεις της λογοτεχνίας!

Το "Όταν θα δεις τη θάλασσα" του Στέφανου Δάνδολου κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

21 Ιαν. 2019

Image result for φωτιά στο παρελθον

Δεκαετία του '70. Η Ελλάδα αλλάζει, αλλά για την ηρωίδα του βιβλίου "Φωτιά στο παρελθόν" (Εκδόσεις Ωκεανός), το μόνο που έχει σημασία είναι να κρατήσει τον σύζυγό της μακριά από κάθε θηλυκή απειλή. Μέλος της ελίτ των Αθηνών η Ισμήνη, μια γυναίκα αδίστακτη, με ψυχή βουτηγμένη στο σκοτάδι, όταν συνειδητοποιεί ότι ο γάμος της κινδυνεύει από την υπηρέτριά τους, δεν διστάζει να της στήσει μια θανάσιμη παγίδα για να την ξεφορτωθεί.

Αυτός είναι ο καμβάς, πάνω στον οποίο η συγγραφέας, Γερακίνα Μπουρίκα, έχει δημιουργήσει ένα καθηλωτικό έργο, εντελώς διαφορετικό από τα δύο, σαφώς εξαιρετικά, προηγούμενα της.

Έχοντας διαβάσει το οπισθόφυλλο πριν ξεκινήσω την ανάγνωση, είχα στο μυαλό μου ότι "χρόνια μετά, οι δραματικές εξελίξεις στο ερωτικό τρίγωνο της Αθήνας σφραγίζουν τη ζωή του ανυποψίαστου Φίλιππου στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Το πλήρωμα του χρόνου όμως θα φτάσει. Αποκαλύψεις ανασκαλεύουν το πυρωμένο παρελθόν και η φωτιά αρχίζει να φουντώνει". Τίποτα όμως, δεν μπορούσε να με προϊδεάσει για αυτό που με περίμενε. 

Με έντονο λυρισμό στα κομμάτια που πρωταγωνιστεί ο έρωτας και ωμό ρεαλισμό εκεί όπου η ίδια η ζωή περνάει στο προσκήνιο.

Με χαρακτήρες "χτισμένους" στην λεπτομέρειά τους, σαν να τους έχεις περάσει από το ντιβάνι του ψυχαναλυτή.

Με ανατροπές που σοκάρουν και ένα τέλος που -στοιχηματίζω!- δεν προβλέπεται με τίποτα.

Το "Φωτιά στο παρελθόν" είναι ένα βιβλίο που δεν το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου, πριν φτάσεις στην τελευταία σελίδα του. Αν μού επιτρέπεται, ωστόσο, να δώσω μία φιλική "συμβουλή" στους αναγνώστες, αυτή είναι να κοντρολάρουν την επιθυμία τους να μάθουν "τι γίνεται παρακάτω" και να δώσουν τον χρόνο που αξίζει στα ανθρώπινα συναισθήματα και πάθη που με μοναδικό τρόπο ζωντανεύει η συγγραφέας. Αυτό είναι (κατά την ταπεινή γνώμη μου) και το πιο ισχυρό κομμάτι αυτού του έργου!

Εύχομαι να έχει μεγάλο ταξίδι!

Το "Φωτιά στο παρελθόν" της Γερακίνας Μπουρίκα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανός.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 

18 Ιαν. 2019

Becoming: η αυτοβιογραφία
 της Μισέλ Ομπάμα κυκλοφόρησε
 στα ελληνικά

Το "Becoming: Η δική μου ιστορία" της Μισέλ Ομπάμα, είναι το βιβλίο που επέλεξα για να κάνω αναγνωστικό ποδαρικό στο 2019. Χρειάστηκα 10 ημέρες για να το ολοκληρώσω, γεγονός που -να διευκρινίσω- για εμένα είναι μόνο θετικό.

Ένα έργο που θέλει τον αναγνώστη σε πλήρη εγρήγορση, διεκδικεί την προσοχή του, τον αναγκάζει να παίρνει ανάσες για να απορροφήσει γεγονότα, στοιχεία και μηνύματα.

Αυτό, θεωρώ πως είναι και ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της αυτοβιογραφίας της πρώην Πρώτης Κυρίας των ΗΠΑ: είναι ταξίδι και όχι ημερήσια εκδρομή

Η συγγραφέας έχει χωρίσει την κατάθεση ψυχής της, σε τρία μέρη. Το πρώτο, το Becoming Me, αν και λιγότερο ενδιαφέρον από τα επόμενα, αποτελεί την βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε η μικρή χαρισματική Μισέλ από την φτωχογειτονιά του Σικάγο για να γίνει μία από τις πιο δημοφιλείς γυναίκες του πλανήτη. 

Η απογείωση ωστόσο του βιβλίου, συντελείται από την στιγμή που η Μισέλ συναντά τον Μπαράκ. Η πρώτη της δουλειά, η γνωριμία τους, το φλερτ, η επεισοδιακή και ιδιοφυής πρόταση γάμου, τα δύσκολα πρώτα χρόνια του έγγαμου βίου περιγράφονται στο δεύτερο μέρος, το Becoming Us, με τρόπο ευθύ, χωρίς προσπάθεια ωραιοποίησης ή δραματοποίησης. Ο αγώνας δύο έγρωμων ταλαντούχων ανθρώπων να κατακτήσουν τα όνειρά τους σε μια κοινωνία φτιαγμένη για λευκούς, η αφόρητη πίεση της δουλειάς που έβαλε σε κινδυνο την σχέση τους, η μοναξιά της συζύγου, μια οδυνηρή πρώτη αποτυχημένη εγκυμοσύνη, οι εξωσωματικές και η γέννηση των δύο παιδιών τους, σε κάνουν να νιώθεις σαν έχεις απέναντί σου την Μισέλ Ομπάμα και να κουβεντιάζετε βγάζοντας τα σώψυχά σας, όπως κάνεις με μια καλή σου φίλη.

Και κάπου εκεί, ξεκινάει το τρίτο και πιο δυνατό, κατά την γνώμη μου, μέρος της αυτοβιογραφίας. Το Becoming More, δηλαδή η ζωή των Ομπάμα στο πολιτικό προσκήνιο, πέρα από τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες περιγραφές και αποκαλύψεις, διαθέτει κάτι που προσωπικά (ως συγγραφέας) το ζήλεψα και το μελέτησα ενδελεχώς: σε αυτό η συγγραφέας καταφέρνει να ενώσει την ματιά της με αυτήν του αναγνώστη. Σαν ένας άνθρωπος πια, μπαίνεις μαζί της στα άδυτα του Λευκού Οίκου, συναναντάς κορυφαίες προσωπικότητες, δειπνείς με την Βασίλισσα Ελισάβετ, νιώθεις την αγωνία του Μπαράκ Ομπάμα σε κρίσιμες στιγμές, ζεις τον καθημερινό αγώνα της Μισέλ να ισορροπήσει ανάμεσα στους πολλούς, απαιτητικούς και διαφορετικούς ρόλους της.

Αν έπρεπε να περιγράψω με μία φράση το  "Becoming: Η δική μου ιστορία", θα έλεγα "426 σελίδες, γραμμένες από μια γυναίκα που γεννήθηκε και μεγάλωσε με στόχο να πετύχει".

Αν σας ελκύουν τα έργα που διαβάζονται και δεν ξεφυλλίζονται απλώς, αν σας αρέσουν οι αυτοβιογραφίες, αν σας γοητεύουν οι αληθινές ιστορίες ζωής, αν θαυμάζετε τις γυναίκες που θέτουν ως όριο μόνο τους εαυτούς τους, τότε θα αγαπήσετε αυτό το βιβλίο όσο κι εγώ!

Το "Becoming: Η δική μου ιστορία", κυκλοφορεί από τις Athens Bookstore Publications

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com