12 Ιουν. 2018

"Η καημένη η Κουλιανού! Κοίτα τους αστραγάλους της!"

Αποτέλεσμα εικόνας
 για κουλιανού

Τέλη της δεκαετίας του΄90, στη Μύκονο, στην παραλία της Αγίας Άννας στον Καλαφάτη. Το καλοκαίρι βρίσκεται στο τέλος του, ο ήλιος αποσύρεται νωρίς, το αεράκι φέρνει τις πρώτες ψύχρες κι εγώ κάθομαι κουκουλωμένη με την πετσέτα και περιμένω υπομονετικά να τελειώσει ο εξάχρονος γιος μου τον αγώνα beach soccer που προσπαθεί να παίξει με άλλα παιδάκια.

Λιγοστός ο κόσμος, δίπλα μου είναι άλλες δύο μαμάδες, μπροστά μου μια οικογένεια και στην άκρη της αμμουδιάς ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Κάποια στιγμή το ζευγάρι σηκώνεται να φύγει και διασχίζει την παραλία πλησιάζοντας προς την μεριά μας. Τα κεφάλια γυρίζουν εντυπωσιασμένα, ένας πανύψηλος άνδρας με αθλητικό σώμα προπορεύεται ελάχιστα και πίσω του ακολουθεί...μία γαζέλα.

Το ύψος της είναι σίγουρα κοντά στο 1.80 και το σώμα της, μέσα στο μικροσκοπικό μαύρο μπικίνι, κάνει την λέξη τελειότητα να ακούγεται επιεικής. Μελαχροινή, με μακριά μέχρι την μέση μαλλιά και δύο πόδια...όρθια χιλιόμετρα, ο τρόπος που περπατάει φωνάζει από μακρυά ότι είναι μοντέλο. 

"Η Κουλιανού και ο....", ακούω την μία από τις δύο μαμάδες δίπλα μου, να αναφέρουν το όνομα της Ελληνίδας καλλονής κι ενός γνωστού αθλητή (δεν έχει σημασία ποιού...) και τότε συνειδητοποιώ πως είναι πράγματι αυτή.

Ακόμη και σήμερα η Βίκυ Κουλιανού διαθέτει ένα από τα ωραιότερα γυναικεία σώματα, ωστόσο αν σκεφτείτε ότι η εικόνα που βλέπω εγώ είναι σχεδόν 20 χρόνια πριν, εύκολα αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της ομορφιάς. Μένω να την χαζεύω, χωρίς ίχνος ζήλειας σάς ορκίζομαι, όπως θα έκανα και με ένα έργο τέχνης. Θαυμάζω την κλασική Ελληνική κατατομή του προσώπου της και το αγαλματένιο κορμί της, σκέφτομαι πως επάξια έκανε καριέρα και στο εξωτερικό... όταν ξαφνικά νιώθω κάποιον να κάθεται στην ξαπλώστρα μου.

"Την καημένη!" ακούω μια γυναικεία φωνή να μού ψυθιρίζει και πριν προλάβω να καταλάβω τι γίνεται, τσουπ, άλλο ένα σώμα στρογγυλοκάθεται δίπλα μου.
"Είδατε! Δεν στα δίνει ο Θεός όλα για να κρατάει μια ισορροπία" φτάνει κι η δεύτερη ατάκα στα αυτιά μου, ακριβώς την στιγμή που η Κουλιανού μάς προσπερνάει.
Κοιτάξω απορημένη, βλέπω τις δύο μαμάδες τής διπλανής ξαπλώστρας να έχουν μετακομίσει στη δική μου, "τι εννοείτε;" ψελλίζω, αν και μέσα μου είμαι σίγουρη ότι αστειεύονται. Αμ δε!
"Δεν είδες τους αστραγάλους της;" έρχεται η επεξήγηση από την μάνα νούμερο ένα.
"Χάλια! Χοντροί, σχεδόν τετράγωνοι!", συμπληρώνει η μάνα νούμερο δύο.
"Τής κυρίας Κουλιανού;", ρωτάω η αμετανόητη ξανθιά.
"Ναι την καημένη! Τι να το κάνω τέτοιο σώμα, εάν έχω αυτούς τους αστραγάλους. Ευτυχώς εγώ πήρα τής μάνας μου, λεπτεπίλεπτους και καλοσχηματισμένους" καμαρώνει η πρώτη και πανευτυχής παίρνει την έτερη και φεύγουν.

Δεν έχει και τόση σημασία να σας περιγράψω πώς ήταν εμφανισιακά οι δύο κυρίες. Ας περιοριστούμε στην φράση "δύο μέσες Ελληνίδες με όλα τα προβληματάκια της μέσης Ελληνίδας". Για να είμαι ειλικρινής όμως, δεν ξέρω εάν θα είχαν διαφορετική αντίδραση στην περίπτωση που ήταν καλλονές. Έχω συζητήσει με πολλούς φίλους το περιστατικό και οι απόψεις διχάζονται.

Κάποιοι, λένε ότι αυτές οι δύο γυναίκες δεν άντεχαν την γενναιοδωρία της φύσης απέναντι στην Κουλιανού ακριβώς επειδή ο καλός Θεός είχε σταθεί...φειδωλός με τις ίδιες. Άλλοι πάλι, ανάμεσά τους κι εγώ, υποστηρίζουν ότι ο φθόνος μεταξύ γυναικών, έχει να κάνει με το πόσο καλά νιώθει η κάθε μία με τον εαυτό της και όχι με την εικόνα της. Όλοι ωστόσο συμφωνούμε πως η ύπαρξη ενός ελαττώματος πάνω στο τέλειο σώμα του μοντέλου, ήταν μια κάποια λύση για τις δύο μαμάδες... Οι χοντροί αστράγαλοι της Βίκυς Κουλιανού, ήταν μια παρηγοριά...Είτε υπήρχαν, είτε όχι... Δεν ήταν αυτό το θέμα μας...

Υ.Γ. Δεν γνωρίζω τον φωτογράφο της φωτογραφίας που συνοδεύει το άρθρο μου. Την επέλεξα με κριτήριο να φαίνονται οι επίμαχοι αστράγαλοι.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com