1 Δεκ. 2018

Το 2019 "υγεία να 'χουμε" αλλά όχι...ξεροσφύρι!

Clear Glass Bottle on Brown Wooden Table

Υγεία να 'χουμε... Μια ευχή που όσο μεγαλώνεις βαραίνει όλο και περισσότερο μέσα σου. Μαθαίνεις να εκτιμάς την αξία της. Την εκφράζεις με όλη σου την ψυχή. Την εννοείς μέχρι το μεδούλι της.

Μια ευχή, ωστόσο, που στα χρόνια της κρίσης έχει αποκτήσει διαστάσεις πανάκειας για κάθε πρόβλημα.

"Χρωστάμε παντού, αλλά δεν είμαστε οι μόνοι. Τουλάχιστον έχουμε την υγειά μας".

"Άνεργα είναι τα παιδιά μου, παρά τα προσόντα τους, αλλά τι να κάνεις; Την υγειά τους να 'χουν".

"Η κόρη μου έχει δύο μεταπτυχιακά και δουλεύει σερβιτόρα. Δεν βαριέσαι! Ας είναι γερή και όλα θα γίνουν".

"Μπήκαν κλέφτες στο σπίτι, μάς άρπαξαν τα πάντα, αλλά ευτυχώς απουσιάζαμε. Εμείς να ΄μαστε καλά".

"Μετά τις 15 κάθε μήνα τα λεφτά τελειώνουν και μετράμε και τα κέρματα, όπως όλος ο κόσμος. Γεροί να ΄μαστε...".

"Δεν ανάβουμε πια καλοριφέρ στην πολυκατοικία, αλλά το συνηθίσαμε. Υγεία να υπάρχει και όλα τα άλλα γίνονται".

Μια ολόκληρη χώρα, έχει ξαφνικά μεταμορφωθεί σε μία μάζα μοιρολατρών. Οι πολίτες της αποδεχόμαστε κάθε δυσκολία, αδικία, στέρηση επαναλαμβάνοντας την ευχή "υγεία να 'χουμε" ενίοτε με την συνοδεία σταυροκοπήματος. Και θεωρούμε "μικρό" κάθε κακό συγκρίνοντας το με το "απόλυτο κακό": την σοβαρή αρρώστια, την εξαθλίωση, ακόμη και με τον θάνατο...

"Λογικό δεν είναι;", θα ρωτήσει κάποιος. Δεν χρειάζεται καμία στατιστική έρευνα για να μας πει ότι στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί ραγδαία οι θάνατοι από ανακοπή καρδιάς ή έμφραγμα, οι διαγνώσεις καρκίνου, τα κρούσματα αυτοάνοσων νοσημάτων... 

"Η υγεία είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε", θα υπερθεματίσει κάποιος άλλος. Τα αληθινά προβλήματα βρίσκονται ξαπλωμένα στα νοσοκομειακά κρεβάτια, εκεί όπου οι ασθενείς δίνουν μάχη για την ζωή τους, συχνά υπό απάνθρωπες συνθήκες.

Θα συμφωνήσω και με τους δυο. Όχι θεωρητικά, αλλά γνωρίζοντας από πρώτο χέρι τι σημαίνει να συγκατοικείς με τον θάνατο και να πανηγυρίζεις γιατί ξημέρωσε η επόμενη ημέρα. 

Ναι, χωρίς "την υγειά μας", τίποτα δεν έχει σημασία. Αρκεί όμως να έχουμε μόνο αυτό; Να ΄χουμε την υγειά μας, χωρίς να ονειρευόμαστε; Χωρίς να χαλαρώνουμε; Χωρίς να απολαμβάνουμε; Χωρίς να ελπίζουμε; Χωρίς να διεκδικούμε; Με άλλα λόγια, να 'χουμε την υγειά μας, χωρίς να ζούμε;

Αδυνατώ να απαντήσω για λογαριασμό του καθενός από εσάς. Γι αυτό θα απαντήσω για τον εαυτό μου. Ευχόμενη ο νέος χρόνος που βρίσκεται πια προ των πυλών να φέρει σε όλους μας υγεία. Αλλά όχι...ξεροσφύρι. Μαζί της να φέρει και το δικαίωμα στον "μεζέ". Όχι κατ΄αναγκη τον ακριβό και τον πολυτελή. Αλλά εκείνον που μεταμορφώνει ένα ποτήρι οινόπνευμα σε ένα απολαυστικό ποτό! Ευφραίνοντας "καρδίαν ανθρώπου"...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com