25 Οκτ. 2018

Το ασήκωτο βάρος των καταπιεσμένων συναισθημάτων...

attractive, beautiful, beauty

Καταπιεσμένα συναισθήματα. Θετικά ή αρνητικά, ελάχιστη σημασία έχει. Αυτο που τα χαρακτηρίζει είναι το θάψιμο, σε κάποια γωνιά της ψυχής μας. Δεν τα εκφράζουμε, δεν τα εξωτερικεύουμε, δεν τα ζωντανεύουμε με λόγια. Προτιμάμε να τα κουβαλάμε στα σκοτάδια μας, να τα αφήνουμε να σιγοβράζουν κατακαίγοντάς το μέσα μας.

"Σ' αγαπάω", "σε σκέφτομαι", "μου λείπεις", "με πληγώνεις", "με πονάς", "με αδικείς", "με υποτιμάς", "με χάνεις"... Ανείπωτες αλήθειες που διαβρώνουν ύπουλα τις σχέσεις μας, την ψυχική μας γαλήνη, την υγεία μας. Μας κάνουν νευρικούς ή θλιμμένους, κατηφείς ή υπερδραστήριους. Μας κάνουν...άλλους!

"Νόμιζα ότι είχες καταλάβεις πως νιώθω", κατηγορούμε τους γύρω μας, λες και συναναστρεφόμαστε με "Πυθίες" που διαθέτουν την υπερδύναμη να διαβάζουν μυαλά και ψυχές. Ναι! Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι καταφέρνουν να μας διαβάσουν. Όμως σπανίως  μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν. Με κάτι που δεν έχει ειπωθεί ποτέ; Ποιός ο λόγος;

Και ο χρόνος περνάει. Oι άλλοι βολεύονται με την σιωπή μας. Όσα δεν λέμε γίνονται θηλιά γύρω από τον λαιμό μας. Μας στερούν το οξυγόνο. Μας πνίγουν. Το βάρος των ανέκφραστων, καταπιεσμένων συναισθημάτων γίνεται ασήκωτο. Μας καμπουριάζει. Στο τέλος μας στερεί το ανάστημα που αξίζουμε να έχουμε...Μας συρρικνώνει. Μας κάνει τοσοδούληδες...

Θέτουμε συνήθως μεγαλεπήβολους στόχους οι άνθρωποι. Και χάνουμε την ευκαιρία να υλοποιήσουμε τους απλούς και ουσιαστικούς. Όπως το από σήμερα θα λέω αυτό που αισθάνομαι, χωρίς φόβο και δεύτερες σκέψεις. Θα βγάζω από την ψυχή μου ό,τι την βαραίνει. Θα πάψω να απαιτώ από τους άλλους να μαντεύουν τι θέλω. Θα διεκδικώ ο ίδιος για τον εαυτό μου αυτό που του αξίζει...

Υ.Γ. Με αφορμή την κουβέντα με μια φίλη που έμεινε βουβή. Και πνίγηκε...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com