28 Ιουλ. 2018

"Κι αν λιγάκι πονάει, ε, πόνος είναι, περνάει..."

Sunrise Under Cloudy Sky Illustration

Το Ελληνικό καλοκαίρι είναι ταυτισμένο με το φως. Του ήλιου ή του φεγγαριού, δεν έχει σημασία. Καλοκαίρι στη χώρα μας σημαίνει φως όλο το 24ωρο. Φως στην ψυχή... Μέρα και νύχτα. 

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης όπως μάθαμε να τα λέμε, η διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών έχει λιγοστεψει για τους περισσότερους. Για πολλούς έχει μηδενιστεί. Μα ακόμη κι έτσι, το φως συνέχιζε να είναι εκεί. Μια βόλτα στη θάλασσα, ένα παγωτό χωνάκι με θέα το ηλιοβασίλεμα, μια εκδρομή στο χωριό ή στο εξοχικό των φίλων, ήταν τα μέσα άμυνας στην θλίψη, η άρνηση να παραδώσουμε έτσι αμαχητί το καλοκαίρι μας σε εκείνους που μάς πήραν τα πάντα...

"Ο Έλληνας κουβαλάει το φως του ήλιου μέσα του κι αυτό δεν μπορεί κανείς να του το σβήσει. Κανείς", λέγαμε ο ένας στον άλλον και λέγε λέγε κοντεύαμε να το πιστέψουμε κι εμείς οι ίδιοι.

Μέχρι προχθές. Που το ημερολόγιο έγραφε 23 Ιουλίου. Και ο Έλληνας βρέθηκε από τη  μια στιγμή στην άλλη να μετράει νεκρούς. 88 ο απολογισμός τις στιγμές που γράφω αυτό το κείμενο. 88 "κανείς" που έσβησαν τον ήλιο μέσα μας. 

Ναι, η ζωή συνεχίζεται. Αλλίμονο αν δεν συνεχιζόταν. Και η ηλιοφάνεια επίσης. Μαζί με την ελπίδα. Και την ανάγκη να πιστέψεις ότι θα ξημερώσει κάποτε στην πατρίδα σου η ημέρα που τής αξίζει. Ίσως αυτή να ήταν και η καλύτερη ανάπαυση για τις ψυχές που έφυγαν.

Μια Ελλάδα άλλη. Χωρίς πολιτικούς ανθρωπάκια. Χωρίς δημόσιους λειτουργούς λαμόγια. Χωρίς ψηφοφόρους συνένοχους. Χωρίς πολίτες παρτάκηδες. Μια Ελλάδα που θα άρχιζε σήμερα κιόλας να μετράει από το μηδέν. Με οδηγό τις 88 δολοφονίες των φετινών πυρκαγιών.

Βαρύγδουπα λόγια που λέμε οι άνθρωποι όταν μάς πνίγει η οργή! Μεγαλεπήβολες υποσχέσεις που δίνουμε μπροστά σε μεγάλες τραγωδίες! Ειδικά όταν οι απώλειές τους δεν αφορούν την καμπούρα μας...

Ας είμαστε ειλικρινείς, όμως.

Τίποτε από αυτά δεν θα συμβεί. Ποτέ δεν συνέβη. "Θα περάσει κι αυτό. Όπως πέρασαν τ΄άλλα. Τα μικρά τα μεγάλα. Θα περάσει κι αυτό. Κι αν λιγάκι πονάει, ε, πόνος είναι, περνάει..." που τραγουδάει κι ο Πάριος.

Θα περάσει κι αυτό... Μόνο που η ευθύνη δεν θα βαραίνει τους "αρμοδίους", το "κράτος", τους ενόχους. Αλλά εμένα. Εσένα. Εμάς. Που ξεχνάμε... 

Καλές βουτιές, λοιπόν! Και προσοχή στην ποσότητα του δυόσμου που θα βάλουμε στο Μοχίτο μας. Λίγος παραπάνω αρκεί για να μας προκύψει κεφτές. Όχι άλλοι...Φτάνει...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com