7 Ιουν. 2018

Τι χρώμα έχουν σήμερα τα "άσπρα καράβια, τα όνειρά μας";

Σχετική εικόνα

Πλατεία Φλοίσβου, ώρα 03.20 το μεσημέρι. Ο ήλιος ζεματάει, ο αέρας φτάνει στα πνευμόνια καυτός, μα ο ρακένδυτος άνδρας που είναι ξαπλωμένος στο παγκάκι, φοράει παλτό και σκούφο! Ακριβώς απέναντι, μια μαυροντυμένη γυναίκα στο ΑΤΜ της Εθνικής Τράπεζας, προσπαθεί να καταλάβει αυτά που τής εξηγεί ένας νεαρός, για την πετσοκομένη σύνταξη χηρείας που καταθέσανε στον λογαριασμό της. "Ο άντρας μου είχε σύνταξη 1250 ευρώ όταν πέθανε. Εμένα γιατί μού δίνουν 410; Πού πάνε τα υπολοιπα; Πληρωμένα με αίμα είναι...", την ακούω να λέει.

Ένας ηλικιωμένος πιο κάτω γρατζουνάει ένα μπουζούκι και σιγοτραγουδάει "Του Βοτανικού ο μάγκας πέθανε την Κυριακή", ελπίζοντας ότι κάποιος περαστικός θα τού ρίξει ένα κέρμα. Και λίγο πιο πέρα, μια γυναίκα μιλάει στο κινητό για το παιδί της που δίνει Πανελλήνιες. "Να μπει σε ένα Πανεπιστήμιο, να πάρει ένα χαρτί να σηκωθεί να φύγει από αυτήν την πεθαμένη χώρα..." λέει με αγανάκτηση.

Σκέφτομαι πως η ανάκαμψη της οικονομίας που με τόσο καμάρι καλωσόρισε προχθές στην ομιλία του στα Ποσειδώνια 2018 ο κ. Τσίπρας, μάλλον δεν έχει φτάσει ακόμη στο Φάληρο. Ίσως να έπεσε σε μποτιλιάρισμα στην παραλιακή λεωφόρο, λόγω των έργων για την περίφημη Αθηναϊκή Ριβιέρα. Η αλήθεια είναι πως αν βρεις κίνηση στο φανάρι της Αλίμου, δύσκολα ξεμπερδεύεις. Ακόμη κι αν είσαι η ανάκαμψη...

Νιώθω ένα πλάκωμα στο στήθος, δεν ξέρω αν φταίει η υψηλή θερμοκασία, οι εικόνες που αντικρύζω ή οι σκέψεις που με βασανίζουν, όμως η αναπνοή μου βγαίνει με δυσκολία. Στρέφω το βλέμμα μου προς τη θάλασσα -μεγάλο γιατρικό η θέα της- και τότε το βλέπω... Ένα ξύλινο σκαρί με δύο πελώρια λευκά πανιά, φουσκωμένα από το ελαφρύ αεράκι, γλιστράει πάνω στο νερό, παίζει με τις ηλιαχτίδες, βάζει πλώρη για το άγνωστο.

"Άσπρα καράβια τα όνειρά μας..." μου έρχεται αυθόρμητα ο στίχος στο μυαλό και πριν προλάβω να θυμηθώ το ρυθμό του τραγουδιού, γεννιέται μέσα μου η απορία: άραγε τι χρώμα έχουν σήμερα τα "άσπρα καράβια, τα όνειρά μας;". 

Μεγάλος απατεώνας το λευκό χρώμα. Σε ξεγελάει με την καθαρότητα και την λάμψη του, χωρίς να σου πει πως με τον καιρό "γαριάζει". Ξεβάφει εύκολα αν δεν του φερθείς με την ευαισθησία και την προσοχή που του αξίζει. Λερώνει με το παραμικρό άγγιγμα. Διαγράφει κάθε ατέλεια όταν εκτεθεί στο φως... 

Κάπως έτσι μοιάζουν σήμερα τα "άσπρα καράβια, τα όνειρά μας" απαντώ στον εαυτό μου. Γαριασμένα ίσως, κιτρινισμένα από το χρόνο, με πολύχρωμα ξεβάμματα και λεκέδες που δεν καθαρίζουν πια, σκισμένα από τους αέρηδες και ξαναμπαλωμένα, στέκουν στο φως και αποκαλύπτουν πίσω τους κάθε μικρό ή μεγάλο λάθος μας

Η μελαγχολία γίνεται κόμπος στον λαιμό μου, μα η ματιά μου πέφτει και πάλι στο καραβάκι που μικραίνει καθώς χάνεται στον ορίζοντα. Ξάφνου φαντάζομαι στη θέση του όλα τα παιδιά που δίνουν αυτές τις ημέρες εξετάσεις. Κι όλα εκείνα που με τα πτυχία στα χέρια τους, ετοιμάζονται να ανοιχτούν στο πέλαγος της ζωής. Τα δικά τους όνειρα, είναι και πρέπει να παραμείνουν "άσπρα καράβια"... Σαν τις  "άσπρες ξεγνοιασιές των ανεμόμυλων" που ύμνησε ο Ελύτης, σκέφτομαι και -επιτέλους- χαμογελάω. Καλά σας ταξίδια παιδιά... Μην σας φοβίζει τίποτα... Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com