17 Απρ. 2018

Η θλιμμένη επιβάτης, που είχε μόλις βγει από το Ωνάσειο...

beach, blue, city

Ώρα 20.15, το λεωφορείο της γραμμή 550 που εκτελεί το μαραθώνιο δρομολόγιο Κηφισιά-Παλαιό Φάληρο, είναι ασφυκτικά γεμάτο. Ο κόσμος που ανεβαίνει σε κάθε στάση, είναι διπλάσιος από αυτόν που κατεβαίνει. Στο ύψος του Παντείου είμαστε πλέον σαν σαρδέλες, στριμωγμένοι, βλοσυροί, με τα κεφάλια σκυμμένα, έτοιμοι για καυγά με το παραμικρό σπρώξιμο.

Παρατηρώ μια νέα κοπέλα, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη που προσπαθεί να βολευτεί στο κάθισμα, κρατώντας στην αγκαλιά της το ζωηρό αγοράκι της.

Πιο πέρα μια ηλικιωμένη κυρία, εμφανώς κουρασμένη, στέκεται όρθια αφού κανείς δεν φιλοτιμείται να της παραχωρήσει τη θέση του.

Το ζευγάρι που είναι ακριβώς δίπλα μου, διαφωνεί σε έντονο τόνο για το ποιός από τους δύο θα βοηθήσει το γιο τους στην αριθμητική όταν θα επιστρέψουν στο σπίτι.

Στάση Ωνάσειο και από την μπροστινή πόρτα μπαίνει μια γυναίκα, όχι μεγαλύτερη από 30 ετών. Κλαίει. Χωρίς να κάνει καμία προσπάθεια να το κρύψει. Είναι φανερό ότι το στριμωγμένο πλήθος των επιβατών, δεν υπάρχει για εκείνη. Κρατάει στα χέρια της έναν μεγάλο σάκο, μάλλον γεμάτο με άπλυτα από κάποιον δικό της άνθρωπο που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Το πρόσωπό της είναι πρησμένο, τα μάτια της φωτιά κόκκινα, η θλίψη χαραγμένη στο όμορφο πρόσωπό της. Αφήνει το σώμα της να ακουμπήσει πάνω στο κουβούκλιο του οδηγού. Δεν κρατιέται από πουθενά. Καρφώνει το βλέμα της στο κενό...

Φτάνουμε στο τέρμα. Το λεωφορείο αδειάζει. Εκείνη στέκεται ακίνητη. Στην ίδια θέση. Σαν να μην την αφορά το ότι το δρομολόγιο έχει τελειώσει. 

"Πρέπει να αποβιβαστείτε" της λέω.

Τινάζεται σαν την χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα.

"Φτάσαμε στη Γλυφάδα;" μονολογεί χωρίς να με κοιτάξει.

"Όχι. Δεν πάει Γλυφάδα αυτή η γραμμή. Πρέπει να βγείτε στην Λεωφόρο Ποσειδώνος και να περιμένετε άλλο λεωφορειο" της εξηγεί μια κυρία.

"Πού είμαστε;" αναρωτιέται...

Δεν της απαντάω. Το ξέρω το συναίσθημα. Ξέρω καλά ότι δεν την ενδιαφέρει πού είμαστε όλοι εμείς. Εκείνη είναι ακόμη στο Ωνάσειο... Σε έναν θάλαμο, στην εντατική, σε ένα νοσοκομειακό κρεββάτι... Εκεί όπου υπάρχουν τα αληθινά προβλήματα. Κάποια από αυτά, ευτυχώς, λύνονται! Με πόνο, ταλαιπωρία, δάκρυα, κούραση. Αλλά λύνονται! Κάποια άλλα, δυστυχώς, όχι. 

Την ευχαριστώ νοερά που μου το υπενθύμισε και κατεβαίνω από το λεωφορείο. Με την ευχή, να επιστρέψει σύντομα το χαμόγελο στην ψυχή της...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com