23 Νοε. 2017

Οι άνθρωποι-Παρασκευές και οι άνθρωποι-Δευτέρες...

Ένα Χριστουγεννιάτικο οικογενειακό ταξίδι στην μαγευτική Βιέννη, ήταν η έμπνευση για να γράψω πριν από 15 χρόνια ένα κείμενο με τίτλο "Οι άνθρωποι-Παρασκευές και οι άνθρωποι-Δευτέρες" και να το προσθέσω στην ιδιότυπη συλλογή μου με αληθινές ιστορίες και γεγονότα.

Με αφορμή την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου ( το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σουβασίστηκε σε μια από τις πιο συγκλονιστικές δραματικές ιστορίες μου) κάνω εδώ και λίγες ημέρες μια βουτιά στα παλιά τετράδια και στα ηλεκτρονικά μου αρχεία, ξαναδιαβάζοντας περιστατικά που σχεδόν έχουν σβηστεί από την μνήμη μου μα (ευτυχώς!) παραμένουν ολοζώντανα στα κιτάπια μου. Το "Οι άνθρωποι-Παρασκευές και οι άνθρωποι-Δευτέρες" , τράβηξε αμέσως την προσοχή μου...

Χριστούγεννα, στην χιονισμένη και υπέρλαμπρη Βιέννη, παρέα με τους αδελφικούς φίλους Αντώνη και Μάικα Ανδρικάκη και τα παιδάκια μας, τον δικό μας Κωνσταντίνο και την δική τους Μαρία. Αποφασισμένοι να γνωρίσουμε την ιστορία της αυστριακής πρωτεύουσας και όχι να περιοριστούμε στα τουριστικά αξιοθέατα, καταφύγαμε στην βοήθεια μίας έμπειρης ξεναγού. Ξεκινήσαμε λοιπόν, προπαραμονή των Χριστουγέννων, με ένα mini van και στόχο να προλάβουμε να επισκεφτούμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη. Τα πιτσιρίκια μας, 8-10 ετών τότε, κ ποια στιγμή κουράστηκαν από τις ξεναγήσεις και θέλησαν να παίξουν χιονοπόλεμο. Ξεμάκρυναν από κοντά μας και άρχισαν να μαζεύουν με τις χούφτες τους χιόνι και να το εκτοξεύουν ο ένας στον άλλον.

"Βάλτε αμέσως το χιόνι εκεί που το βρήκατε", αντήχησε η αυστηρή φωνή της ξεναγού την στιγμή που έτρεχε προς την μεριά του Κωνσταντίνου μου (που ως αγοράκι ήταν και λίγο πιο ζωηρούλης). "Βάλε το χιόνι στη θέση του" επανέλαβε ουρλιάζοντας στα μούτρα του την παράλογη διαταγή της. Δεν έχει σημασία να σας μεταφέρω την συνέχεια της ιστορίας, ούτε τις αντιδράσεις μικρών και μεγάλων (αν και είμαι σίγουρη πως θα τις βρίσκατε ξεκαρδιστικές- η φωτο είναι από την ανάπαυλα που ακολούθησε με λουκάνικα και μπύρες).

Θα ήθελα μόνο να μείνω στην σκέψη που γεννήθηκε μέσα μου εκείνη την ημέρα: η κυρία ξεναγός ήταν ένας άνθρωπος-Δευτέρα! Αφοσιωμένη στο καθήκον, σκυθρωπή, μίζερη, αδυνατούσε να δεχτεί ότι δύο παιδάκια προτιμούσαν να παίξουν χιονοπόλεμο από το να ακούσουν την ιστορία της Μαρίας Θηρεσίας και ακόμη χειρότερα αδυνατούσε να αντικρύσει το λευκό, καλοστρωμένο χιόνι, στραπατσαρισμένο από τα παιδικά παιχνίδια. Παγιδευμένη σε μια καταναγκαστική ατσαλάκωτη καθημερινότητα, όπως η Δευτέρα, που είναι καταδικασμένη να ακολουθεί την ανεμελιά και την χαλαρότητα του Σαββατοκύριακου.

Ήταν αυτή η εμπειρία στην Βιέννη, το έναυσμα για να ξεκινήσω να χωρίζω τους γύρω μου, σε ανθρώπους-Δευτέρες και σε ανθρώπους-Παρασκευές. Επιλέγοντας συνειδητά να έχω μόνο τους δεύτερους στην ζωή μου. Με το χαμόγελο πλατύ στο πρόσωπό τους, ακόμη και στα δύσκολα. Με διάθεση να ξεπερνούν τα εμπόδια. Να αντιμετωπίζουν τις ζόρικες καταστάσεις στην πραγματική τους διάσταση. Να περιμένουν πάντα το ουράνιο τόξο όσο δυνατή κι αν είναι η καταιγίδα. Να θυσιάζουν την εικόνα τελειότητας του φρεσκοστρωμμένου χιονιού, για να δημιουργήσουν ό,τι πολυτιμότερο: όμορφες αναμνήσεις.

Αφιερωμένο σε εσάς λοιπόν, το σημερινό άρθρο μου. Στους ανθρώπους-Παρασκευές...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook