19 Σεπ. 2017

Γιώργος Βολίκας: ένας Πειραιώτης μουσικοσυνθέτης που επιμένει να ονειρεύεται...

Ο Γιώργος Βολίκας είναι μουσικοσυνθέτης. Η μουσική κυλάει στο αίμα του από την ημέρα που γεννήθηκε και το να παίζει στο πιάνο έργα μεγάλων συνθετών σε ηλικία τριών ετών, ήταν για αυτόν κάτι απολύτως φυσιολογικό.

Μεγαλώνοντας, ο Γιώργος αποφάσισε ότι τίποτα δεν τον γέμιζε όσο η μουσική. Καμμία άλλη επιστήμη, καμμία δουλειά, δεν έκανε την καρδιά του να χτυπάει τόσο δυνατά όσο η σύνθεση. Η απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτήν, ήταν μονόδρομος, γεμάτος όμως από εμπόδια, λακούβες και παγίδες. Η στήριξη της μάνας-βράχου πολύτιμη, όχι μόνο για το πρακτικό κομμάτι αλλά και για την ψυχολογική τόνωση που ένας καλλιτέχνης έχει ανάγκη.

Δεν είναι (δυστυχώς) κανόνας στην Ελλάδα να αποδέχονται οι γονείς τις επιλογές των παιδιών τους (σε όλους τους τομείς). Η στενόμυαλη άποψη "πάρε ένα πτυχίο να το έχεις", η νοοτροπία "να χωθείς σε μια δουλειά να παίρνεις βρέξει χιονίσει τον μισθό σου", καταστρέφει καθημερινά όνειρα ανθρώπων που θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα στη ζωή τους, αν είχαν δίπλα τους μια μάνα κι έναν πατέρα να τους πει "κυνήγησε ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο". Ο Γιώργος Βολίκας, στο θέμα αυτό στάθηκε τυχερός. Αλλά και πεισματάρης.

Ο παρακάτω συχνός διάλογος,

-Τι δουλειά κάνεις;
-Μουσικός
-Καλά, αυτό είναι χόμπι. Τι δουλειά κάνεις για να ζήσεις;,

από ανθρώπους άλλοτε καλοπροαίρετους, άλλοτε όχι, δεν τον επηρέασε ποτέ αρνητικά, αλλά αντίθετα έγινε μέσα του κινητήριος δύναμη για να παλέψει ακόμη πιο σκληρά. Και αυτό ακριβώς κάνει. Παλεύει!

 Αναζητώντας στα 26 του χρόνια, το δικο του αστεράκι στον ουρανό της μουσικής, έναν ουρανό που έχει τις περισσότερες μέρες του χρόνου σύννεφα, μπόρες και αστραπές. Όμως εκείνες οι ελάχιστες που βγαίνει ο ήλιος, αποζημιώνουν τους δημιουργούς για κάθε δυσκολία.

"Είμαι ερωτευμένος με την μουσική" μου είπε πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Βολίκας. Κι όταν εγώ, ως μάνα ενός παιδιού σχεδόν συνομήλικού του που καλείται να χτίσει το μέλλον του στα αποκαϊδια της Ελλάδας, άρχισα να απαριθμώ προβλήματα, αγωνίες, ανασφάλειες... ο Πειραιώτης μουσικοσυνθέτης μου χαμογέλασε και με μάτια που έλαμπαν μου είπε:

"Ναι, αλλά υπάρχουν κάποιοι που τα καταφέρνουν. Γιατί δεν σκέφτεστε ότι ο γιος σας, ο ανιψιός σας, εγώ, τα παιδιά των φίλων σας, θα είμαστε ανάμεσα σε αυτούς;"

Αυτή η φράση ήταν το έναυσμα για να γράψω αυτές τις γραμμές. Δεν ζήτησα την άδειά του.. Δεν θα δεχόμουν την άρνηση σαν απάντηση. Θα τις έγραφα, έτσι κι αλλιώς. Με την ευχή, να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Στην επίσημη ιστοσελίδα του, μπορείτε να απολαύσετε δείγματα της μουσικής του. Το αξίζει! Όπως όλα τα ταλαντούχα νέα παιδιά που διεκδικούν το δικαίωμα στην ευτυχία...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις του This is Maria's blog