29 Ιουν. 2017

Όλη η αλήθεια για το φλέγον θέμα: άντρες και κατσαρίδες!

Photography of Person Wearing Brown Leather Shoes Near Brown Log on Green Forest during Daytime

Γνωρίζω ότι υπάρχουν φλέγοντα ζητήματα στην καθημερινότητα όλων μας που καθιστούν το εν λόγω άρθρο εντελώς περιττό, ωστόσο είμαι της άποψης ότι το μόνο που έχει μείνει περιττό στη ζωή μας είναι να λέμε καμιά ανάλαφρη κουβέντα πού και πού να νομίζουμε ότι χαλαρώνουμε. 

Το θέμα "κατσαρίδες και άντρες", λοιπόν, με προβληματίζει από μικρή ηλικία και για τον λόγο αυτό κάνω εδώ και τρεις δεκαετίες μία άτυπη δική μου έρευνα.

Ήμουν 12 χρονών όταν κατά τη διάρκεια καλοκαιρινών διακοπών στην Ερέτρια, ήρθα για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την αλήθεια. Αφορμή, στάθηκε η εμφάνιση μιας πελώριας ιπτάμενης κατσαρίδας, στο δωμάτιο όπου είμαστε μαζεμένα όλα τα παιδιά της γειτονιάς, αγόρια και κορίτσια περιμένοντας να περάσει ο μεσημεριανός καύσωνας για να ξεχυθούμε στον χωματόδρομο να παίξουμε. Κοριτσίστικα ουρλιαχτά, τσιρίδες, πανικός υποδέχτηκαν την κατσαρίδα, ωστόσο από την πλευρά του αγορίστικου πληθυσμού δεν υπήρξε κάποια τρελή προθυμία εξολόθρευσής της. Σαν να έριχναν ο ένας στον άλλον το δύσκολο έργο, σαν να απέφευγαν και να κοιτάξουν προς το σίχαμα, κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα εμάς τις φοβιτσιάρες.

Έφηβη πια στο πατρικό μου στον Πειραιά, έζησα μία ανάλογη εμπειρία με πρωταγωνιστές τον "ατρόμητο" μικρότερο αδελφό μου και τον επίσης "ατρόμητο" κολλητό του Γιώργο. Είμαστε οι τρεις μας στο σπίτι όταν μια καστανη καλοθρεμμένη κατσαρίδα άρχισε να τρέχει στο πάτωμα του υπνοδωματίου μου. Ανέβηκα στο κρεββάτι εγώ, "ελάτε, κατσαρίδα" φώναξα, μπούκαραν μέσα τα κομάντα, κοίταξαν δολοφονικά την κατσαρίδα και τσουπ...ανέβηκαν μαζί μου στο κρεββάτι. Μείναμε εκεί περίπου 10 λεπτά, περιμένοντας τους γονείς μου να γυρίσουν για να αναλάβουν το δύσκολο έργο της εξόντωσης του εχθρού. Μόλις έφτασαν, ο γίγαντας-μπαμπάς μου, κοίταξε με μια υποψία αηδίας το έντομο και δήθεν πολύ απασχολημένος είπε στην μαμά μου: "Ελένη, δες τι θέλουν τα παιδιά".

Όταν παντρεύτηκα, αισθάνθηκα μια σιγουριά, ότι επιτέλους το μέγα πρόβλημα κατσαρίδες είχε λυθεί δια παντός για εμένα. Διότι ποιος ο λόγος να τρέχεις με νυφικά σε εκκλησίες αν δεν εξασφαλίσεις έναν εξολοθρευτή εντόμων δίπλα σου; Η εμφάνιση πολλών μικρών κατσαρίδων στην κουζίνα του σπιτιού μας, ήταν το πρώτο test που έκανα στον σύζυγό μου, ανεβασμένη πάνω σε μία καρέκλα. Ο ήρωας εμφανίστηκε μεν να σώσει την καλή του, αλλά μόλις αντίκρυσε τις κατσαριδούλες μου είπε το απερίγραπτο:
"Ψυχή έχουν κι αυτές, κακώς τις σκοτώνουμε".
"Και τι να τις κάνουμε αγάπη μου; Να τους βάλουμε λουράκι να τις πάμε βόλτα;" θύμωσα εγώ όμως το μήνυμα το είχα ήδη λάβει.

Η τελευταία πράξη της προσωπικής μου έρευνας με θέμα "κατσαρίδες και άντρες" παίχτηκε με πρωταγωνιστή τον 18χρονο τότε γιο μου. Μπαίνοντας στο σπίτι μας, είδαμε μια φρικιαστική κατσαρίδα να παρελαύνει στο λευκό μάρμαρο. 
"Κωνσταντίνε! Βοήθεια", αντέδρασα εγώ και έτρεξα να του φέρω το κατσαριδοκτόνο σπρέι. Εκείνος το πήρε και -δυο μέτρα άντρας- ανέβηκε σε μία καρέκλα και άρχισε να ψεκάζει από απόσταση τον εισβολέα, λες και τον ράντιζε με αγιασμό.

Πλέον είχα καταλάβει! Και ήρθε η ώρα να το μοιραστώ μαζί σας: οι άντρες σιχαίνονται και φοβούνται τις κατσαρίδες το ίδιο (μην σας πω και λίγο παραπάνω) από εμάς τις γυναίκες! Αναγκασμένοι να υπηρετούν το κοινωνικό στερεότυπο που τους θέλει "προστάτες" μας, παριστάνουν τους εξολοθρευτές ειρωνευόμενοι συχνά τον φόβο μας, ενώ το μονο που θέλουν είναι να ανέβουν σε ένα ψηλό σημείο και... να φωνάξουν την μαμά τους! Ή την αδελφή τους! Ή την γυναίκα τους! Ή την φίλη τους! Εμάς δηλαδή....

Λυπάμαι αν σας γκρέμισα την εικόνα που είχατε για τον αρσενικό σωτήρα σας, αλλά οι αλήθειες πρέπει να λέγονται! Μεταξύ μας... 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις του This is Maria's blog

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα