Το blog μου

28 Ιουλ. 2018

Sunrise Under Cloudy Sky Illustration

Το Ελληνικό καλοκαίρι είναι ταυτισμένο με το φως. Του ήλιου ή του φεγγαριού, δεν έχει σημασία. Καλοκαίρι στη χώρα μας σημαίνει φως όλο το 24ωρο. Φως στην ψυχή... Μέρα και νύχτα. 

Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης όπως μάθαμε να τα λέμε, η διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών έχει λιγοστεψει για τους περισσότερους. Για πολλούς έχει μηδενιστεί. Μα ακόμη κι έτσι, το φως συνέχιζε να είναι εκεί. Μια βόλτα στη θάλασσα, ένα παγωτό χωνάκι με θέα το ηλιοβασίλεμα, μια εκδρομή στο χωριό ή στο εξοχικό των φίλων, ήταν τα μέσα άμυνας στην θλίψη, η άρνηση να παραδώσουμε έτσι αμαχητί το καλοκαίρι μας σε εκείνους που μάς πήραν τα πάντα...

"Ο Έλληνας κουβαλάει το φως του ήλιου μέσα του κι αυτό δεν μπορεί κανείς να του το σβήσει. Κανείς", λέγαμε ο ένας στον άλλον και λέγε λέγε κοντεύαμε να το πιστέψουμε κι εμείς οι ίδιοι.

Μέχρι προχθές. Που το ημερολόγιο έγραφε 23 Ιουλίου. Και ο Έλληνας βρέθηκε από τη  μια στιγμή στην άλλη να μετράει νεκρούς. 88 ο απολογισμός τις στιγμές που γράφω αυτό το κείμενο. 88 "κανείς" που έσβησαν τον ήλιο μέσα μας. 

Ναι, η ζωή συνεχίζεται. Αλλίμονο αν δεν συνεχιζόταν. Και η ηλιοφάνεια επίσης. Μαζί με την ελπίδα. Και την ανάγκη να πιστέψεις ότι θα ξημερώσει κάποτε στην πατρίδα σου η ημέρα που τής αξίζει. Ίσως αυτή να ήταν και η καλύτερη ανάπαυση για τις ψυχές που έφυγαν.

Μια Ελλάδα άλλη. Χωρίς πολιτικούς ανθρωπάκια. Χωρίς δημόσιους λειτουργούς λαμόγια. Χωρίς ψηφοφόρους συνένοχους. Χωρίς πολίτες παρτάκηδες. Μια Ελλάδα που θα άρχιζε σήμερα κιόλας να μετράει από το μηδέν. Με οδηγό τις 88 δολοφονίες των φετινών πυρκαγιών.

Βαρύγδουπα λόγια που λέμε οι άνθρωποι όταν μάς πνίγει η οργή! Μεγαλεπήβολες υποσχέσεις που δίνουμε μπροστά σε μεγάλες τραγωδίες! Ειδικά όταν οι απώλειές τους δεν αφορούν την καμπούρα μας...

Ας είμαστε ειλικρινείς, όμως.

Τίποτε από αυτά δεν θα συμβεί. Ποτέ δεν συνέβη. "Θα περάσει κι αυτό. Όπως πέρασαν τ΄άλλα. Τα μικρά τα μεγάλα. Θα περάσει κι αυτό. Κι αν λιγάκι πονάει, ε, πόνος είναι, περνάει..." που τραγουδάει κι ο Πάριος.

Θα περάσει κι αυτό... Μόνο που η ευθύνη δεν θα βαραίνει τους "αρμοδίους", το "κράτος", τους ενόχους. Αλλά εμένα. Εσένα. Εμάς. Που ξεχνάμε... 

Καλές βουτιές, λοιπόν! Και προσοχή στην ποσότητα του δυόσμου που θα βάλουμε στο Μοχίτο μας. Λίγος παραπάνω αρκεί για να μας προκύψει κεφτές. Όχι άλλοι...Φτάνει...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

25 Ιουν. 2018

Photography of Cat at Full Moon

Είμαι η Μαρία και είμαι προληπτική. Δεν περηφανεύομαι γι αυτό, αντίθετα ντρέπομαι πολύ. Συχνά κατακεραυνώνω τον εαυτό μου, τον "μαστιγώνω" με όλα τα κοσμητικά επίθετα που νιώθω ότι ταιριάζουν σε ανθρώπους που επιτρέπουν σε δοξασίες και προλήψεις να τούς επηρεάζουν τη ζωή. Και μετά, ξανακυλάω... 

Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία ξεκίνησε το πρόβλημα, αλλά η αφορμή ήταν σίγουρα το ποδόσφαιρο. Παναθηναϊκός, αν και Πειραιώτισσα, κάθε φορά που έπαιζε η ομάδα μου, αναζητούσα λυσσασμένα τρόπους να βάλω κι εγώ από το σπίτι ένα χεράκι για να βοηθήσω. Και...τούς έβρισκα κιόλας. Αν νομίζετε ότι ο Μέγας Σαραβάκος το 1987 έβαλε μόνος του τη μπάλα στα δίχτυα της Γιουβέντους στο Ολυμπιακό Στάδιο, στέλνοντας ουσιαστικά τους πράσινους στην τρίτη φάση του Κυπέλλου Ουέφα, πλανάστε πλάνην οικτρά! Ας μην είχα φροντίζει εγώ να δέσω έντεκα κόμπους το κασκόλ της Γιουβέντους (όσοι και οι παίκτες της) και εν συνεχεία να το βάλω στην κατάψυξη για να παγώσουν τα πόδια τους και σας έλεγα αν θα τα κατάφερνε ο τεράστιος μικρός...

Από την εποχή εκείνη και μετά, με πήρε η κάτω βόλτα.

Μπλούζα-γούρι στις Πανελλαδικές, η οποία φορέθηκε άπλυτη και τις 4 ημέρες (κάτι που επιβλήθηκε 23 χρόνια μετά και στον γιό μου, με τεράστια επιτυχία).

Περπάτημα στην ίδια πλευρά του πεζοδρομίου, πριν από κάθε σημαντικό ραντεβού, χωρίς να πατάμε πάνω στις ενώσεις των τσιμεντένιων πλακών (μην λέμε και τα αυτονόητα!).

Συγκεκριμένη θέση στις εξετάσεις του Πανεπιστημίου (σειρά 8, θέση 8 δεξιά όπως ανεβαίνουμε) που αν ήταν πιασμένη από συμφοιτητή, ήταν βέβαιο πως θα κοπώ.

Και η λίστα συνεχώς μεγάλωνε, μαζί της και η ντροπή μου.

Όταν παντρεύτηκα, είδα για πρώτη φορά το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση. Μακριά από προκαταλήψεις, γούρια και δεισιδαιμονίες ο άντρας μου (κουβαλούσε μόνο από τον πατριό του την λαϊκή δοξασία "Τετάρτη και Παρασκευή τα νύχια σου μην κόψεις αν θέλεις να προκόψεις" την οποία επαναλάμβανε σαν ποιηματάκι περισσότερο για να γελάσουμε), ο πρώτος καιρός της συγκατοίκησης ήταν ένα ένα δράμα για εμένα.

Άντε να ισιώνω κρυφά τις παντόφλες στο κομοδίνο (μεγάλη γρουσουζιά οι ανάποδες παντόφλες). Άντε να βρίσκω δικαιολογίες για να μην τού δώσω χέρι με χέρι το αλάτι στο τραπέζι (α, πα, πα, πα). Άντε να παρακολουθώ ποδοσφαιρικούς αγώνες μαζί του χωρίς να με καταλάβει ότι είμαι έτοιμη να σκάσω από το κατούρημα (δεν κάνουμε την ανάγκη μας εν ώρα αγώνα παιδιά, γιατί τρώμε τζάμπα γκολ). Άντε να κρύβω το κόκκινο αντρικό μποξεράκι που φορούσα την Πρωτοχρονιά για γούρι (με τα γυναικεία δεν πιάνει, καρατσεκαρισμένο!).

Κάποια στιγμή, με κατάλαβε.

"Ενα μυαλό σαν το δικό σου, δεν είναι δυνατόν να πιστεύει ότι κάτι πήγε στραβά γιατί ανοίξαμε την ομπρέλα μέσα στο σπίτι", σχολίασε (φτου, φτου, φτου!), "αλλά εμένα δεν με ενοχλεί, εσύ παιδεύεσαι για ανοησίες" έκανε το λάθος να συμπληρώσει, ανάβοντάς μου το πράσινο φως! Αυτό ήταν! Από την ίδια κιόλας ημέρα, άφησα ελεύθερο τον καταπιεσμένο προληπτικό εαυτό μου και για τα επόμενα 26 χρονια (όσα είμαστε μαζί μέχρι σήμερα) δεν έκανα καμία προσπάθεια να τον ξανακαταπιέσω.

Αντίθετα, έκανα ακριβως ό,τι όλοι οι εξαρτημένοι, "άρρωστοι" άνθρωποι, που δεν θέλουν να γίνουν καλά: προσπάθησα να παρασύρω και τον άντρα μου και τον γιο μας στην καταστροφή. Φτάνοντας στο ακραίο σημείο να χωρίζω τους ανθρώπους σε "γουρλήδες" και "γκαντέμηδες, προτείνοντάς να βγάλουμε από την ζωή μας τους δεύτερους αφού μόνο κακό μάς φέρνουν (γι αυτό ντρέπομαι λίγο παραπάνω, αλλά...θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ για ώρες προσπαθώντας να σας πείσω πως έχω κι ένα δίκαιο)!

Ήταν το καλοκαίρι του 2009, όταν ο σύζυγός μου διαγνώστηκε με καρκίνο, που η κατάσταση ξέφυγε εντελώς από τον έλεγχό μου. Δεν ήμουν πλέον απλώς προληπτική! Ξυπνούσα και κοιμόμουν, ερμηνεύοντας σαν "θετικά" ή "αρνητικά" σημάδια, τα πάντα:

"Αν τα φανάρια της Κηφισίας ήταν πράσινα στη διαδρομή που πηγαίναμε να κάνουμε τις αιματολογικές εξετάσεις, πίστευα πως όλα θα πάνε καλά. Κάθε κόκκινος σηματοδότης με βύθιζε στη θλίψη.

»Αν το ραδιόφωνο έπαιζε τραγούδια ενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη το πρωί της Δευτέρας που θα γινόταν η χημειοθεραπεία, θεωρούσα δεδομένη την επιπλοκή.

»Αν είχε ρεπό η όμορφη μελαχρινή κοπέλα που μου έδινε τον καφέ στο κυλικείο του νοσοκομείου, πλακωνόταν η ψυχή μου ότι κάτι κακό θα συμβεί.

»Κι εκείνο το μοιραίο πρωινό του Δεκαπενταύγουστου του 2009, ανήμερα της γιορτής μου, όταν στις 8.30 το πρωί έφτασε στο κινητό μου το πρώτο SMS για “χρόνια πολλά” από έναν άνθρωπο που τον θεωρούσα έτσι κι αλλιώς κακότυχο, ήξερα ότι θα βρισκόμασταν ένα βήμα πριν τον θάνατο…" **

Αντιλαμβάνομαι πως ακούγονται ανόητα όλα αυτά, πως δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους με παιδεία και καλλιέργεια, σάς το είπα από την πρώτη στιγμή, δεν είμαι περήφανη που είμαι προληπτική. Κάνω προσπάθειες να το ελέγξω, να το εκλογικεύσω, να το μετριάσω... Κάποιες φορές τα καταφέρνω. Άλλες όχι. Και αν θέλω να είμαι έντιμη μαζί σας, πρέπει να σας αποκαλύψω πως ούτε απόψε το βράδυ θα τολμήσω να τινάξω τα ψίχουλα από το τραπεζομάντηλο. Αλλά μην βιαστείτε να με κατακρίνετε γι αυτό... Το ότι το παραδέχομαι δημοσίως, είναι ένα βήμα... Δεν είναι;

**Απόσπασμα από το κεφάλαιο "Το γράμμα της Μαρίας" που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Κώστας Χαρδαβέλλας-Το ζεϊμπέκικο του νικητή"- Εκδόσεις Πατάκη)

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

7 Ιουν. 2018

Σχετική εικόνα

Πλατεία Φλοίσβου, ώρα 03.20 το μεσημέρι. Ο ήλιος ζεματάει, ο αέρας φτάνει στα πνευμόνια καυτός, μα ο ρακένδυτος άνδρας που είναι ξαπλωμένος στο παγκάκι, φοράει παλτό και σκούφο! Ακριβώς απέναντι, μια μαυροντυμένη γυναίκα στο ΑΤΜ της Εθνικής Τράπεζας, προσπαθεί να καταλάβει αυτά που τής εξηγεί ένας νεαρός, για την πετσοκομένη σύνταξη χηρείας που καταθέσανε στον λογαριασμό της. "Ο άντρας μου είχε σύνταξη 1250 ευρώ όταν πέθανε. Εμένα γιατί μού δίνουν 410; Πού πάνε τα υπολοιπα; Πληρωμένα με αίμα είναι...", την ακούω να λέει.

Ένας ηλικιωμένος πιο κάτω γρατζουνάει ένα μπουζούκι και σιγοτραγουδάει "Του Βοτανικού ο μάγκας πέθανε την Κυριακή", ελπίζοντας ότι κάποιος περαστικός θα τού ρίξει ένα κέρμα. Και λίγο πιο πέρα, μια γυναίκα μιλάει στο κινητό για το παιδί της που δίνει Πανελλήνιες. "Να μπει σε ένα Πανεπιστήμιο, να πάρει ένα χαρτί να σηκωθεί να φύγει από αυτήν την πεθαμένη χώρα..." λέει με αγανάκτηση.

Σκέφτομαι πως η ανάκαμψη της οικονομίας που με τόσο καμάρι καλωσόρισε προχθές στην ομιλία του στα Ποσειδώνια 2018 ο κ. Τσίπρας, μάλλον δεν έχει φτάσει ακόμη στο Φάληρο. Ίσως να έπεσε σε μποτιλιάρισμα στην παραλιακή λεωφόρο, λόγω των έργων για την περίφημη Αθηναϊκή Ριβιέρα. Η αλήθεια είναι πως αν βρεις κίνηση στο φανάρι της Αλίμου, δύσκολα ξεμπερδεύεις. Ακόμη κι αν είσαι η ανάκαμψη...

Νιώθω ένα πλάκωμα στο στήθος, δεν ξέρω αν φταίει η υψηλή θερμοκασία, οι εικόνες που αντικρύζω ή οι σκέψεις που με βασανίζουν, όμως η αναπνοή μου βγαίνει με δυσκολία. Στρέφω το βλέμμα μου προς τη θάλασσα -μεγάλο γιατρικό η θέα της- και τότε το βλέπω... Ένα ξύλινο σκαρί με δύο πελώρια λευκά πανιά, φουσκωμένα από το ελαφρύ αεράκι, γλιστράει πάνω στο νερό, παίζει με τις ηλιαχτίδες, βάζει πλώρη για το άγνωστο.

"Άσπρα καράβια τα όνειρά μας..." μου έρχεται αυθόρμητα ο στίχος στο μυαλό και πριν προλάβω να θυμηθώ το ρυθμό του τραγουδιού, γεννιέται μέσα μου η απορία: άραγε τι χρώμα έχουν σήμερα τα "άσπρα καράβια, τα όνειρά μας;". 

Μεγάλος απατεώνας το λευκό χρώμα. Σε ξεγελάει με την καθαρότητα και την λάμψη του, χωρίς να σου πει πως με τον καιρό "γαριάζει". Ξεβάφει εύκολα αν δεν του φερθείς με την ευαισθησία και την προσοχή που του αξίζει. Λερώνει με το παραμικρό άγγιγμα. Διαγράφει κάθε ατέλεια όταν εκτεθεί στο φως... 

Κάπως έτσι μοιάζουν σήμερα τα "άσπρα καράβια, τα όνειρά μας" απαντώ στον εαυτό μου. Γαριασμένα ίσως, κιτρινισμένα από το χρόνο, με πολύχρωμα ξεβάμματα και λεκέδες που δεν καθαρίζουν πια, σκισμένα από τους αέρηδες και ξαναμπαλωμένα, στέκουν στο φως και αποκαλύπτουν πίσω τους κάθε μικρό ή μεγάλο λάθος μας

Η μελαγχολία γίνεται κόμπος στον λαιμό μου, μα η ματιά μου πέφτει και πάλι στο καραβάκι που μικραίνει καθώς χάνεται στον ορίζοντα. Ξάφνου φαντάζομαι στη θέση του όλα τα παιδιά που δίνουν αυτές τις ημέρες εξετάσεις. Κι όλα εκείνα που με τα πτυχία στα χέρια τους, ετοιμάζονται να ανοιχτούν στο πέλαγος της ζωής. Τα δικά τους όνειρα, είναι και πρέπει να παραμείνουν "άσπρα καράβια"... Σαν τις  "άσπρες ξεγνοιασιές των ανεμόμυλων" που ύμνησε ο Ελύτης, σκέφτομαι και -επιτέλους- χαμογελάω. Καλά σας ταξίδια παιδιά... Μην σας φοβίζει τίποτα... Ο φόβος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

30 Μαϊ. 2018

Monochrome Photo of a Homeless Man

 Στην γειτονιά μου, τριγυρνάει ένας ρακένδυτος άνδρας, με ένα καρότσι του σούπερ μάρκετ και μαζεύει σκουπίδια. Πίσω του, ακολουθούν μονίμως τρεις πάνχοντρες γατες, τις οποίες πραφανώς καλοταϊζει, σε σημείο που αν προσπαθήσεις να τους δώσεις φαγητό, εκείνες γυρνούν τα μούτρα τους περιφρονητικά από την άλλη μεριά.

 Πριν από περίπου δύο εβδομάδες, ο άνδρας "πάρκαρε" το καρότσι του στην γωνία, ξάπλωσε στο γρασίδι του μικρού πάρκου που εκείνη την ώρα καταβρεχόταν από τα αυτόματα ποτιστικά και άπλωσε τα αποφάγια που είχε συλλέξει σε ένα κομμάτι χαρτόνι λίγο πιο πέρα για να φάνε οι γάτες. 

 Ένας από τους περίοικους τον πλησίασε εξοργισμένος και άρχισε να τον βρίζει κλωτσώντας τα γατιά και να απαιτεί να σηκωθεί αμέσως να φύγει φωνάζοντάς του "εδώ παίζουν τα παιδιά μας". Ο ρακοσυλλέκτης δεν του απάντησε, μονάχα τον κοίταξε μια δύο φορές, με βλέμμα που μού φάνηκε γεμάτο από απορία.

 Δυο τρεις περαστικοί σταμάτησαν για να δουν τι συμβαίνει, ένα παλικάρι ψέλλισε "ντροπή, τι σας ενοχλεί ο δυστυχισμένος άνθρωπος;", δύο κυρίες κούνησαν το κεφάλι αηδιασμένες σχολιάζοντας "μυρίζουν όλοι αυτοί και ποτίζει το σημείο που ξαπλώνουν από την βρώμα", ενώ ένας ηλικιωμένος έριξε την ιδέα να ειδοποιήσουν την αστυνομία.

 Η λέξη "αστυνομία" έπεσε σαν κεραυνός στο κεφάλι του μέχρι εκείνη τη στιγμή απαθούς άντρα, που πετάχτηκε σαν αίλουρος πάνω, μάζεψε γατιά και υπάρχοντα και πήρε τον δρόμο... για πού άραγε; 

 Δεν ξέρω τι συνειρμός ήταν αυτός που έγινε στο μυαλό μου, αλλά από προχθές που έγινε γνωστή η κτηνωδία της Λέρου, με τα ανθρωπόμορφα τέρατα που βίαζαν και κακοποιούσαν τα παιδιά τους, κάτω από τη μύτη της τοπικής κοινωνίας και με την ανοχή των κρατικών υπηρεσιών, η σκηνή με τον ρακοσυλλέκτη ζωντανεύει συνεχώς μπροστά μου.

 Και αναρωτιέμαι, τι ελπίδες έχει μία κοινωνία, που καλεί την αστυνομία και εξανίσταται γιατί ένας "βρωμιάρης άστεγος" κάθεται με τις γάτες του στο πάρκο "που παίζουν τα παιδιά μας", αλλά σφυρίζει αδιάφορα στους βιαστές παιδιών της διπλανής πόρτας;

 Όχι, δεν γενικεύω, δεν τσουβαλιάζω... Δεν λέω πως όλοι κάνουμε ή θα κάναμε το ίδιο. Αν και τελικά ο καθένας μας κρίνεται μόνο την ώρα της πράξης. Από το πώς θα συμπεριφερεθεί όταν ο "βρωμιάρης", ζει στη δική του γειτονιά. Όταν το παιδί που κακοποιείται, μένει δίπλα στη δική του πόρτα... Ή μέσα στο σπίτι του δικού του συγγενή... Μέχρι να συμβεί αυτό, έχουμε απλώς άποψη. Και είναι γνωστό πως οι απόψεις είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου... Σαν τη δική μου καλή ώρα...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com



20 Μαϊ. 2018

Five Person Holding Mobile Phones

Φανταστείτε ότι για ένα ολόκληρο μήνα, η Ελλάδα μένει χωρίς ίντερνετ. Αφήστε για λίγο στην άκρη τα πρακτικά προβλήματα, ξεχάστε τις συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο στην καθημερινότητά μας, τις μετακινήσεις, τις συναλλαγές, τις επαγγελματικές δραστηριότητες κλπ. Και επικεντρωθείτε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. 

Ένας μήνας, χωρίς facebook, messenger, instagram, twitter, sites... 

Ένας μήνας, που θα μείνουμε μόνοι, με τους εαυτούς μας και με τους δικούς μας ανθρώπους.

Ένας μήνας, που θα "μετρήσουμε" αν έχουμε φίλους (διαδικτυακούς και μη) με τους οποίους επιθυμούμε να συναντηθούμε και να μοιραστούμε συναισθήματα, στην εκτός οθόνης ζωή. 

Ένας μήνας, που τα ζευγάρια δεν θα μπορούμε να βυθιστούμε ο καθένας στην δική του ηλεκτρονική συσκευή, αλλά θα πρέπει να επικοινωνήσουμε

Ένας μήνας που τα παιδιά μας δεν θα είναι με τα δάχτυλα κολλημένα στις οθόνες τους κι εμείς θα κληθούμε να παίξουμε και να συζητήσουμε μαζί τους, παίρνοντας την θέση του διαδικτύου στην ζωή τους...

Ένας μήνας που το διαδικτυακό φλερτ δεν θα έχει τρόπο έκφρασης και θα πρέπει να θυμηθούμε πώς γίνεται η αληθινή προσέγγιση των ανθρώπων.

Ένας μήνας που δεν θα μπορούμε να καυτηριάσουμε, να κατακρίνουμε, να απορρίψουμε, πίσω από την ασφάλεια της απόστασης, αλλά θα πρέπει να το κάνουμε face to face. "Είμαι η Μαρία, σε κοιτάζω στα μάτια και σου λεω ότι σε βρίσκω εμπαθή και ανόητο".

'Εμας μήνας που δεν θα υπάρχει η ευκολία του "κραξίματος" πολιτικών, τηλεαστέρων, καλλιτεχνών, αλλά θα θυμηθούμε τον δικό μας μικρόκοσμο και θα κάνουμε έναν απολογισμό των ανθρώπων που επιλέγουμε να μας περιστοιχίζουν.

Ένας μήνας, που επειδή δεν θα μπορούμε να κρίνουμε όλους τους άλλους, ίσως αναγκαστούμε να κοιτάξουμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη.

Ένας μήνας, που δεν θα μπορούμε να παραστήσουμε ότι διαβάσαμε διάφορα βιβλία μόνο και μόνο για να έχουμε λόγο ύπαρξης στις βιβλιοφιλικές ομάδες, αλλά θα χρειαστεί να θυμηθούμε την μαγεία της αληθινής ανάγνωσης.

Ένας μήνας, που δεν θα ξεσπάσουμε τα κόμπλεξ, τις ανασφάλειες και τα αδιέξοδα μας στο πληκτρολόγιο. Και άραγε, πού θα τα ξεσπάσουμε;

Ένας μήνας που για να γεμίσουμε τον χρόνο μας θα πρέπει να δούμε μια καλή ταινία, να πάμε μια ωραία βόλτα, να ζήσουμε...

Ένας μήνας, που η ζωή μας δεν θα είναι αυτή που φαίνεται στις λαμπερές, ρετουσαρισμένες φωτογραφίες, αλλά αυτή που πραγματικά είναι.

Για κάποιους ίσως να ακούγεται εφιαλτικό το σενάριο. Για άλλους, πάλι, μπορεί και να αποτελέσει κίνητρο για μια διαφορετική καθημερινότητα.

Σε κάθε περίπτωση, τώρα που ξαναδιαβάζω όσα έγραψα, αντιλαμβάνομαι πως το ίντερνετ είναι μια λύση... Για πολλούς, η μόνη...

Μαρία Παναγοπούλου
hisismarias.com