Το blog μου

19 Σεπ. 2017

Ο Γιώργος Βολίκας είναι μουσικοσυνθέτης. Η μουσική κυλάει στο αίμα του από την ημέρα που γεννήθηκε και το να παίζει στο πιάνο έργα μεγάλων συνθετών σε ηλικία τριών ετών, ήταν για αυτόν κάτι απολύτως φυσιολογικό.

Μεγαλώνοντας, ο Γιώργος αποφάσισε ότι τίποτα δεν τον γέμιζε όσο η μουσική. Καμμία άλλη επιστήμη, καμμία δουλειά, δεν έκανε την καρδιά του να χτυπάει τόσο δυνατά όσο η σύνθεση. Η απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτήν, ήταν μονόδρομος, γεμάτος όμως από εμπόδια, λακούβες και παγίδες. Η στήριξη της μάνας-βράχου πολύτιμη, όχι μόνο για το πρακτικό κομμάτι αλλά και για την ψυχολογική τόνωση που ένας καλλιτέχνης έχει ανάγκη.

Δεν είναι (δυστυχώς) κανόνας στην Ελλάδα να αποδέχονται οι γονείς τις επιλογές των παιδιών τους (σε όλους τους τομείς). Η στενόμυαλη άποψη "πάρε ένα πτυχίο να το έχεις", η νοοτροπία "να χωθείς σε μια δουλειά να παίρνεις βρέξει χιονίσει τον μισθό σου", καταστρέφει καθημερινά όνειρα ανθρώπων που θα μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα στη ζωή τους, αν είχαν δίπλα τους μια μάνα κι έναν πατέρα να τους πει "κυνήγησε ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο". Ο Γιώργος Βολίκας, στο θέμα αυτό στάθηκε τυχερός. Αλλά και πεισματάρης.

Ο παρακάτω συχνός διάλογος,

-Τι δουλειά κάνεις;
-Μουσικός
-Καλά, αυτό είναι χόμπι. Τι δουλειά κάνεις για να ζήσεις;,

από ανθρώπους άλλοτε καλοπροαίρετους, άλλοτε όχι, δεν τον επηρέασε ποτέ αρνητικά, αλλά αντίθετα έγινε μέσα του κινητήριος δύναμη για να παλέψει ακόμη πιο σκληρά. Και αυτό ακριβώς κάνει. Παλεύει!

 Αναζητώντας στα 26 του χρόνια, το δικο του αστεράκι στον ουρανό της μουσικής, έναν ουρανό που έχει τις περισσότερες μέρες του χρόνου σύννεφα, μπόρες και αστραπές. Όμως εκείνες οι ελάχιστες που βγαίνει ο ήλιος, αποζημιώνουν τους δημιουργούς για κάθε δυσκολία.

"Είμαι ερωτευμένος με την μουσική" μου είπε πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Βολίκας. Κι όταν εγώ, ως μάνα ενός παιδιού σχεδόν συνομήλικού του που καλείται να χτίσει το μέλλον του στα αποκαϊδια της Ελλάδας, άρχισα να απαριθμώ προβλήματα, αγωνίες, ανασφάλειες... ο Πειραιώτης μουσικοσυνθέτης μου χαμογέλασε και με μάτια που έλαμπαν μου είπε:

"Ναι, αλλά υπάρχουν κάποιοι που τα καταφέρνουν. Γιατί δεν σκέφτεστε ότι ο γιος σας, ο ανιψιός σας, εγώ, τα παιδιά των φίλων σας, θα είμαστε ανάμεσα σε αυτούς;"

Αυτή η φράση ήταν το έναυσμα για να γράψω αυτές τις γραμμές. Δεν ζήτησα την άδειά του.. Δεν θα δεχόμουν την άρνηση σαν απάντηση. Θα τις έγραφα, έτσι κι αλλιώς. Με την ευχή, να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Στην επίσημη ιστοσελίδα του, μπορείτε να απολαύσετε δείγματα της μουσικής του. Το αξίζει! Όπως όλα τα ταλαντούχα νέα παιδιά που διεκδικούν το δικαίωμα στην ευτυχία...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις του This is Maria's blog

13 Σεπ. 2017

Είσαι ας πούμε ο ξένος επενδυτής που αγόρασε τον Αστέρα Βουλιαγμένης. Ετοιμάζεσαι να φτιάξεις εκεί το πρώτο Four Seasons στην Ελλάδα. Σήμερα το πρωί χτυπάει το τηλέφωνο σου την στιγμή που δαγκώνεις ένα κομμάτι φουρνιστού ψωμακίου ολικής αλέσεως αλειμμένο με χαβιάρι.

"Καλημέρα επενδυτή  μου", ακούς να σου λένε σε άπταιστα Ελληνικά. "Θυμάσαι που αγόρασες εκείνην την καταγάλανη παραλία-φιλέτο στο Καβούρι, που πάει πακέτο με τον Αστέρα; Ε, λοιπόν σου χω και καλά και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι στην παραλία βρέθηκε πετρέλαιο. Τα κακά είναι ότι το πετρέλαιο δεν προέρχεται από κάποιο κοίτασμα αλλά από ένα ναυάγιο που έγινε εδώ παρα πέρα στη Σαλαμίνα. Ενα δεξαμενόπλοιο, φίσκα στα καύσιμα πήγε στα καλά καθούμενα και βούλιαξε. Τι γιατί επενδυτή μου; Συμβαίνουν αυτά, πλοίο είναι μπορεί κάποια στιγμή να του 'ρθει να βουλιάξει. Αν δεν βουλιάξει το πλοίο ποιός θα βουλιάξει; Η οικονομία; Μα κάτι ερωτήσεις που κάνεις...

Εμείς που λες, ως επίσημο κράτος, από αγνή και aνόθευτη ανικανότητα δεν καταφέραμε τρεις μέρες τώρα να περιορίσουμε την μόλυνση στο σημείο του ναυαγίου αλλά την αφήσαμε να απλωθεί σε όλο τον Σαρωνικό, να έρθει να φανεί η μεγαλοπρέπειά της ένα πράγμα. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε το πετρέλαιο έχει πιάσει Πειραϊκή, Φρεαττύδα, Φάληρο, Άλιμο, Άγιο Κοσμά, Γλυφάδα κι αν είσαι τυχερός, μέχρι το βράδυ θα έχει σκεπάσει όλη την παραλία του Αστέρα. Γι αυτό σου τηλεφωνήσαμε. Για να σου ανακοινώσουμε ότι μπορεί να πλήρωσες άμμο, αλλά τελικά θα βρεθείς με πετρέλαιο στα χέρια! Και που σαι επενδυτή; Δεν θα χρεώσουμε ούτε ευρώ παραπάνω απο την αρχική συμφωνία. Εμείς γυφτιές δεν κάνουμε ".

Τι κάνεις  εσύ ο επενδυτής ακούγοντας όλα αυτά τα απίστευτα κι όμως Ελληνικά (για να δανειστώ τον διαχρονικό τίτλο της σατιρικής σειρά του Ζουγανέλη στο Mega); Το αυτονόητο!

Σπεύδεις να ενημερώσεις όλους τους πολυεκατομμυριούχους συντρόφους επενδυτές ότι υπάρχει μια χώρα που χρόνια τώρα πουλάει ήλιο και θάλασσα και όλες της οι κυβερνήσεις διατυμπάνιζαν ότι θα φτιάξουν την Ελληνική Ριβιέρα που μπροστά της τύφλα να ΄χει το Μόντε Κάρλο, αλλά τώρα πια το αφεντικό τρελάθηκε και μαζί με τον ήλιο και τη θάλασσα δίνει δώρο και πετρέλαιο! 

Το πιάσατε; Άσχετοι! Επενδύσεις προσελκύει η πετρελαιοκηλίδα που αφήνουν τρεις μέρες να σουλατσάρει στο Σαρωνικό. Υπάρχει σχέδιο! Αναπτυξιακό! "Άλλος για την πετρελαιοκηλίδα μας!" είναι η κεντρική ιδέα. Αλλά πού να την καταλάβει το μικρό μυαλουδάκι σας!

Και μην ακούσω ανοησίες για οικολογικές καταστροφές και τα συναφή! Εδώ υπάρχει ένα σχέδιο μεγάλο κι εσύ μιλάς για κάτι πράγματα μικρά, θα αναγκαστώ να παραφράσω το άσμα της Λίτσας και του Μάκη....

**η φωτο είναι "δανεική" από το piraeuspress.gr και απεικονίζει τα βράχια της Πειραϊκής χθες το βράδυ.

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις του This is Maria's blog

6 Σεπ. 2017

Αλαλούμ
 με τα εισιτήρια σε Μετρό, τραμ, λεωφορεία - Πόσο αυξάνονται
 λόγω του ΦΠΑ 23%

Η φωτεινή επιγραφή με ενημερώνει ότι το λεωφορείο που θέλω, θα περάσει σε 4 λεπτά. Τρέχω σε παρακείμενο περίπτερο-πολυκατάστημα για να προμηθευτώ εισιτήριο.

"Δύο εισιτήρια κι ένα μπουκαλάκι νερό" λέω στον περιπτερά.

"3.30", μου λέει αυτός, του δίνω τα χρήματα και αρπάζω τα ρέστα για να προλάβω.

"Την απόδειξή σας!", ουρλιάζει ο άνθρωπος, την πιάνω στον αέρα την πετάω στην τσάντα μου και την στιγμή που γυρίζω την πλάτη μου για να κατευθυνθώ προς τη στάση με σταματάνε δύο κύριοι. Ευγενέστατοι, χαμογελαστοί, "την απόδειξη για την αγορά που κάνατε μόλις τώρα από το περίπτερο" μου λένε. 

Μάλιστα! Το λεωφορείο αχνοφαίνεται στο βάθος του δρόμου κι εγώ πρέπει να αδειάσω την γυναικεία τσάντα μου -το τονίζω αυτό!- για να ανακαλύψω ένα τόσο δα μακρόστενο χαρτάκι που γράφει πάνω 3 ευρώ και 30 λεπτά! 

"Την έχω ρίξει εδώ μέσα αλλά μέχρι να την βρω θα χάσω το λεωφορείο" τους λέω παρακαλετά, αλλά ουδόλως πτοούνται.

"Θα πάρετε το επόμενο" μουρμουράει ο ένας και κοιτάζει με νόημα την τσάντα μου.

"Είναι σε 20 λεπτά το άλλο δρομολόγιο και θα έχω πρόβλημα" κάνω μια ύστατη προσπάθεια αλλά σε λίγο βλέπω το μπλε λεωφορείο με τον αριθμό 550 να φεύγει χωρίς εμένα!

Ψάχνω, βρίσκω το πολυπόθητο αποδεικτικό της νομιμότητας που σώζει κι εμένα και τον περιπτερά από το πρόστιμο και αφού το ελέγχουν οι δύο άνδρες του πρώην ΣΔΟΕ, με ευχαριστούν αυστηρά και συνεχίζουν τον αμείλικτο αγώνα τους για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Δεν φταίνει αυτοί. Απλοί υπάλληλοι είναι. Αλλά που να πάρει, δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται η αυστηρότητα και η εφαρμογή των νόμων στις μαρίδες, όταν οι καρχαρίες έχουν πλέον καταλύσει κάθε γωνιά αυτής της χώρας... Σε πιάνει το γαμώτο. Και σε κάνει να σκέφτεσαι ότι το μόνο που αξίζει στο κράτος, είναι να μην ξαναπάρεις ποτέ σου απόδειξη! Ως ελάχιστο δείγμα διαμαρτυρίας. Για να φωνάξεις έστω κι έτσι ότι βαρέθηκες να είσαι μονίμως το γαϊδούρι που τραβάει το κάρο...

Υ.Γ. Μία κυρία που παρακολούθησε το περιστατικό μου είπε ότι θα μπορούσα να ισχυριστώ πως τα εισιτήρια τα είχα αγορασμένα μέρες και το μπουκαλάκι του νερού το είχα πάρει από το σπίτι μου. "Μα με είδαν να φεύγω από το περίπτερο" αντέδρασα εγώ. "Σώπα καλέ! Εγώ θα τους έλεγα ότι θέλω να βγάλω γκόμενο τον περιπτερά. Θα μας φορολογήσουν και το καμάκι τώρα;". Ετών 68, η κυρία Άννα. Θεότητα!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις του This is Maria's blog

28 Αυγ. 2017

Σχετική εικόνα

Για τους περισσότερους η έναρξη κάθε νέου έτους, σηματοδοτεί νέους στόχους, νέες υποσχέσεις, νέα αρχή. Άλλοι πάλι, επιλέγουν την εποχή των γενεθλίων τους σαν τον φάρο των αλλαγών που θέλουν να κάνουν στη ζωή τους. Για εμένα, όλα τα παραπάνω, ταυτίζονται με τον Σεπτέμβριο.

Από παιδί, θυμάμαι κάθε τέλος Αυγούστου μαζί με την καινούρια σχολική τσάντα, να ονειρεύομαι και τις καινούριες εμπειρίες που θα μου έφερνε η "επόμενη χρονιά" και να τις καταγράφω σε μια λίστα. 

Σαν φοιτήτρια, ο Σεπτέμβριος απέκτησε ακόμη πιο έντονα χαρακτηριστικά αλλαγής, αφού από την πρώτη κιόλας εγγραφή μου στο Πανεπιστήμιο, οι στόχοι μου γέμισαν δυο σελίδες και κρεμάστηκαν στον τοίχο του δωματίου μου

Ο γάμος μου, αιφνιδιαστικός, αναπάντεχος, σε μια χρονική στιγμή που το νυφικό μου προκαλούσε ξεκαρδιστικά γέλια θυμίζοντας μου Αποκριά (ό,τι κοροϊδεύεις, το λούζεσαι που λένε...), έγινε κι αυτός Σεπτέμβριο. Στο πλευρό του άντρα μου, που έχει τα γενέθλιά του τον Σεπτέμβριο... Αυτόν τον μήνα επέλεξα, συνειδητά αυτή τη φορά, καθόλου τυχαία, να γίνει και η βάπτιση του γιου μας, το εναρκτήριο λάκτισμα της νέας του, φωτισμένης, ζωής.

Κι ύστερα, όταν αυτός πήγε στο σχολείο, βίωνα τον Σεπτέμβρη σαν τον μήνα των τεράστιων αλλαγών. Το παιδάκι μου ετοιμαζόταν για άλλο ένα βήμα προς την κατάκτηση της γνώσης και την ενηλικίωση. Μιας ενηλικίωσης που βρήκε εκείνον φοιτητή στο πανεπιστήμιο, κι έφερε σε εμένα Σεπτέμβριους γεμάτους από απορρυπαντικά, κουβάδες και σφουγγαρίστρες να ετοιμάζω το δωμάτιό του στην νέα φοιτητική εστία.

Από ένα όμορφο παιχνίδι της τύχης, Σεπτέμβριο, πριν από οκτώ χρόνια, έκλεισε ένας από τους δυσκολότερους κύκλους της οικογενειακής ζωής μας, μετά από ένα καλοκαίρι σκληρής μάχης με ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας δίνοντας τη σκυτάλη στον επόμενο. 

Ο φετινός Σεπτέμβρης, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Φέρνει μαζί του αφετηρίες, για διαδρομές γνωστές αλλά και άγνωστες, κάνοντας με πια να πιστεύω ότι κάτι τρέχει με μένα και τον ένατο μήνα του έτους... Δεν μπορεί. Υπάρχει κάτι καρμικό...

Η λίστα μου με τους στόχους της "νέας χρονιάς" ετοιμάζεται, όπως πάντα τέτοια εποχή, στα τέλη Αυγούστου. Γράφοντάς την, παρατηρώ πως όσο εγώ μεγαλώνω, τόσο αυτή μικραίνει. Περιλαμβάνοντας όλο και λιγότερες υποσχέσεις. Που μπορεί να μην είναι τόσο φιλοδοξες, βαρύγδουπες, ουτοπικές όπως παλιά, αλλά είναι πιο ουσιαστικές. Εξού και πιο δύσκολες στην υλοποίησή τους. 

Πόσες από αυτές θα γίνουν πράξη; Τι σημασία έχει; Οι λίστες των στόχων, καμμιά φορά έχουν μεγαλύτερη αξία όταν συντάσσονται παρά όταν πραγματοποιούνται. Γιατί μας βοηθούν να συνειδητοποιούμε τα θέλω μας, τα λάθη μας, τις ανάγκες μας... 

3,2,1... Καλη χρονιά σε όλους λοιπόν. Ο Σεπτέμβρης που έρχεται σε τρεις μέρες, να φέρει τον καθέναν πιο κοντά σε αυτό που λαχταράει η ψυχή του...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε όλες τις αναρτήσεις του This is Maria's blog

23 Αυγ. 2017
depressed, disappointed, elderly

Ετών 68, στη δουλειά από τα 16 του. Kατάφερε να φτιάξει μια οικογενειακή επιχείρηση με πολλές στερήσεις και σκληρή προσωπική εργασία του ίδιου, της συζύγου του και των τριών παιδιών τους, όταν αυτά μεγάλωσαν.
 
Δεν αγόρασε ποτέ ακριβά αυτοκίνητα και ρούχα, δεν έκανε πλούσια ζωή, ό,τι έβγαζε το επένδυε στην επιχείρηση και σε ακίνητα. Ένα σπίτι δικό του, από ένα για κάθε παιδί του. Στο σύνολο 4. "Για να έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους".
 
Σήμερα, του ήρθε η έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης του καταστήματός του για χρέη προς την εφορία. Τον πήραν τα κλάματα.
 
"Δεν κλαίω για την κατάσχεση. Ας τα πάρουν όλα. Κλαίω γιατί δεν έφαγα τα λεφτά μου σε ταξίδια, μπουζούκια και λούσα, δεν άρπαξα επιδοτήσεις όταν τις έβρεχε με το τσουβάλι, δεν πήρα δάνεια όταν τα χάριζαν, δεν βόλεψα τα παιδιά  μου στο Δημόσιο όταν μπορούσα, δεν έκλεψα όταν όλοι γύρω μου έκλεβαν. Κλαίω γιατί πλήρωνα τις υποχρεώσεις μου μια μέρα πριν λήξουν. Κλαίω γιατί έχτισα στη ζωή μου πάνω στην παραμύθα ότι όποιος είναι ικανός και δουλεύει σκληρά δεν χάνεται. Κλαίω γιατί υπήρξα  πολύ μεγάλος μαλάκας. Σας παρακαλώ αυτό να γράψετε στον τάφο μου. Εδώ αναπαύεται ο πιο μαλάκας Έλληνας", είπε στους δικούς του.
 
Κι αν κάποιος διαβάζοντάς το, κρίνει ότι το πρόβλημα είναι "πράσινο", "μπλε" ή "κόκκινο", τότε απλως δεν με αφορά καθόλου η γνώμη του. Για εμένα, αυτός και η κομματική νοοτροπία του είναι συνένοχοι στο έγκλημα εις βάρος των Ελλήνων. Ας κουβεντιάσει με τους ομοίους του... Είναι εκατομμύρια...