Το blog μου

18 Ιαν. 2018

adult, blur, boss

Το ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, κυρίως γιατί έχει σκεπάσει με την μαύρη σκιά του τον λαμπερό και πολύχρωμο κόσμο του Χόλιγουντ. Το τι ακριβώς θεωρείται σεξουαλική παρενόχληση, έχει διχάσει τους ανθρώπους του θεάματος, τους κοινούς θνητούς και φυσικά τoυς χρήστες των social media. Φράσεις όπως "άλλο το επίμονο φλερτ και άλλο η σεξουαλική επίθεση", "μερικές τα θέλουν κιόλας αφού κυκλοφορούν ημίγυμνες ", "αν δεν κουνήσεις την ουρά σου, κανένας δεν στην πέφτει" είναι μερικές μόνο από αυτές που εντόπισα στο facebook.

Προσωπικά, δεν έχω δεχτεί ποτέ παρενόχληση με την μορφή ανεπιθύμητου αγγίγματος, ούτε με έχει πιέσει κάποιος να έχω ερωτική επαφή μαζί του εκβιάζοντάς με. Όπως οι περισσότερες γυναίκες, έχω ακούσει χοντράδες για συγκεκριμένα σημεία του σώματός μου, έχω νιώσει αμήχανα από λαίμαργα βλέμματα, έχω γίνει αποδέκτης πρόστυχων υπονοούμενων... Όλα, τα αντιμετωπίζω με τον τρόπο που τους αρμόζει. Εκτός από ένα... Που το άφησα αναπάντητο... Ίσως γιατί για εμένα, αποτελεί την πιο χυδαία μορφή παρενόχλησης.

Ήμουν πάνω κάτω 20 χρονών, ξεκινούσα συνεργασία με διάφορα μέσα ενημέρωσης και σε ένα από αυτά, είχα γνωρίσει κάποιον μεγάλο και τρανό του χώρου. Γοητευτικός (κατά γενική ομολογία), ευγενικός (σε βαθμό υπερβολής), γλυκομίλητος (να κολλάς από τα μέλια), σοβαρός (με συμπεριφορά κυρίου). Συμπλήρωνα μία εβδομάδα στη δουλειά, όταν με κάλεσε στο γραφείο του για να μου δώσει συμβουλές επαγγελματικής φύσεως.

"Χαίρομαι που βλέπω νέα παιδιά να έχουν ικανότητες. Να κανονίσουμε να πιούμε έναν καφέ να τα πούμε με την ησυχία μας γιατί μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα στο χώρο", μου είχε πετάξει γενικά και αόριστα την ώρα που έφευγα.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, η πρόσκληση είχε γίνει πιο συγκεκριμένη: "Σήμερα το βράδυ κανόνισα να πάμε να φάμε σε ένα από τα καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας και μετά να περάσουμε από ένα μπαράκι που θα είναι και φίλοι από την τηλεόραση. Με τέτοιο κοντινό που καταλαβαίνω ότι έχεις, πρέπει να κάνεις οπωσδήποτε τηλεόραση". Είχα αρνηθεί ευγενικά, του είχα πει ότι δεν με ενδιέφερε σε εκείνη τη φάση η τηλεοραση και είχα αποχωρήσει από το γραφείο του.

Δεκαπέντε μέρες είχε κρατήσει η πολιορκία. Καθημερινά, με φώναζε μόνη στο γραφείο του, έκλεινε την πόρτα, μου μιλούσε μονο για θέματα της δουλειάς και στο τέλος επαναλάμβανε την πρόσκληση για φαγητό. Πάντα ευγενικά, χωρίς ίχνος χυδαιότητας, χωρις καν να με κοιτάζει "διαφορετικά". Είχα αρχίσει να νιώθω πιεσμένη κυρίως γιατί ντρεπόμουν τους υπόλοιπους εργαζόμενους που με έβλεπαν κάθε μέρα να κλείνομαι μαζί του στο γραφείο, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Ήμουν πιτσιρίκι κι έκανα τα πρώτα μου βήματα, κείνος βρισκόταν ήδη στην κορυφή και σε τελική ανάλυση ήμουν υποχρεωμένη να δέχομαι τις επαγγελματικές εντολές του.

Στο τέλος της πρώτης εβδομάδας, έφτασαν στα αυτιά μου τα πρώτα μισόλογα. Προερχόμενα δυστυχώς από γυναίκες που, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρούσαν εμένα υπεύθυνη για το ασφυκτικό φλερτ του "μεγάλου". Γιατί; Γιατί ήμουν νέα, με μια εμφάνιση -που ο Θεός μου την έδωσε- καλή! Αυτό ήταν το "παράπτωμα" που μου καταλόγιζαν! 

Παραμονές εθνικών εκλογών, με την δουλειά και την κούραση να χτυπάνε κόκκινο λόγω της επικαιρότητας, ο "κύριος" με φώναξε στο γραφείο του, με ύφος για πρώτη φορά "διαφορετικό".

"Γιατί με αποφεύγεις; Σου έχω ζητήσει δεκαπέντε φορές να βγούμε, σαν φίλοι, να μιλήσουμε για την δουλειά, να σε βοηθήσω γιατί βλέπω ότι "το ΄χεις" κι εσύ μου το παίζεις σνομπ! Δεν θα κάνεις ποτέ καριέρα έτσι", θυμάμαι ακόμη τα λόγια του, σχεδόν 30 χρόνια μετά.

"Δεν πειράζει. Ας μην κάνω καριέρα" του είχα απαντήσει και τον είχα ενημερώσει ότι αμέσως μετα από τις εκλογές θα ζητούσα από την διεύθυνση να με μεταφέρει σε άλλη βάρδια. Δεν μου είχε πει τίποτα, ένα ξερό "μπορείς να πηγαίνεις" μόνο. Δύο ώρες μετά, είχε ζητήσει εκτάκτως σύσκεψη όλου του τμήματος. 

"Επειδή έχουμε κοντά μας μία νέα συνάδελφο, νέα στην ηλικία αλλά νέα και στην εμπειρία, η οποία δυστυχώς όσο φιλότιμα κι να προσπαθεί δεν καταφέρνει να ανταπεξέλθει στις υψηλές απαιτήσεις της δουλειάς μας, θα ήθελα να παρακαλέσω να μην της ξαναδοθεί ποτέ από κανέναν σοβαρό θεμα να ασχοληθεί. Μπορεί να μας βοηθάει στις φωτοτυπίες, στα φαξ, να σηκώνει τα τηλέφωνα ή να φέρνει τους καφέδες, δεν είναι υποτιμητικό, όλοι από κάπου ξεκινήσαμε", είχε πει παρουσία δεκάδων ανθρώπων και είχε αποχωρήσει θριαμβευτικά. Ήταν ολοφάνερο ότι μιλούσε για εμένα. Δεν ταίριαζε κανένας άλλος στην περιγραφή που είχε κάνει.

Παραιτήθηκα μία εβδομάδα αργότερα. Όχι γιατί θεωρούσα υποτιμητικό να φτιάχνω καφέδες (όσοι έτυχε να δουλέψουμε μαζί ξέρετε ότι μέχρι και σήμερα τους φτιάχνω) αλλά γιατί ένιωθα  σαν να με είχαν βιάσει... Αυτός είναι και ο λόγος που έγραψα αυτό το κείμενο. Για να φωνάξω ότι η χειρότερη μορφή σεξουαλική παρενόχλησης δεν είναι να σου πιάνουν τον κώλο, αλλά να σου κόβουν τα φτερά γιατί δεν τους άφησες να στον πιάσουν. 

Υ.Γ. Επειδή είναι πολλοί εκείνοι που ξέρουν και θυμούνται το περιστατικό, παρακαλώ θερμά να μην υπάρξει κάποιο σχόλιο που να κατονομάζει τον "κύριο". Εδώ, βλέπετε, δεν είναι Χόλιγουντ. Οι σοβαροί, επιτυχημένοι και famous, με τις καλογυαλισμένες βιτρίνες,  έχουν πάντα δίκιο...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook
 

30 Δεκ. 2017

Happy New Year Decorative Plate

Ήμουν δεν ήμουν 20 χρονών, όταν είχα γνωρίσει, τέτοιες μέρες γιορτινές, μια υπέροχη Ελληνοαμερικανίδα, κοντά στα 70 τότε, η χαρά της ζωής προσωποποιημένη, που μου είχε δώσει μια συμβουλή για το τι θα ήταν καλό να κάνω πριν φύγει ο παλιός χρόνος κι έρθει ο επόμενος.

"Να μην κουβαλάς ποτέ στο νέο έτος, τα παράπονα του προηγούμενου. Να τα λες στους ανθρώπους που αγαπάς, εκτιμάς και σε ενδιαφέρουν, να τα βγάζεις από μέσα σου και να πατάς το πόδι σου στην νέα χρονιά απαλλαγμένη από αυτά. Δεν έχει σημασία αν οι άλλοι θα επανορθώσουν, αν θα φροντίσουν να αλλάξουν όσα σε πλήγωσαν, σε πόνεσαν και σε ενοχλούν. Σημασία έχει να κάνεις κάθε νέα αρχή με την ψυχούλα σου ξαλαφρωμένη", μου είχε πει.

"Μα να περάσω τις γιορτές κάνοντας παράπονα;" ήταν η δική μου αφελής απορία.

"Είναι καλύτερα να περάσεις τις γιορτές κάνοντας παράπονα, παρά τη ζωή σου ολόκληρη μέσα στο παράπονο. Γιατί πρέπει να ξέρεις ότι τα παράπονα έχουν το κακό ότι συσσωρεύονται, σε ακολουθούν συνεχώς και φτάνει κάποια χρονιά που είναι πια τόσα πολλά που δεν μπορείς να τα εξωτερικεύσεις. Έχουν γίνει κομμάτι του σώματός σου".

Ελάχιστα την είχα κατάλαβει τότε, 20 χρονών νομίζεις ότι είσαι ο κυρίαρχος του σύμπαντος ή εν πάση περιπτώσει θα γίνεις από μέρα σε μέρα... Μεγαλώνοντας όμως, θυμήθηκα πολλές φορές τα λόγια της. Και σήμερα πια, μπορώ να εκτιμήσω την σοφία που έκρυβαν μέσα τους γι αυτό και τα μοιράζομαι μαζί σας.

Μια μέρα μένει για να φύγει το 2017. Τι λέτε; Μήπως να δοκιμάσουμε να κάνουμε ποδαρικό στο 2018, χωρίς τα παράπονα, τις πικρίες, τις στενοχώριες που μας φόρτωσαν, συνειδητά ή άθελά τους, άνθρωποι που αγαπάμε, νοιαζόμαστε και θέλουμε να είναι στις ζωές μας;

Προσωπικά το έχω δοκιμάσει αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια... Αλλά δεν θα σας πω το αποτέλεσμα. Κάποια πράγματα είναι για να τα βιώνεις ο ίδιος κι όχι να τα ακούς ή να διαβάζεις από άλλους. 

Καλή χρονιά λοιπόν!! Και για όποιον το επιχειρήσει, καλό ξαλάφρωμα ψυχής...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook 

22 Δεκ. 2017

2017, art, bright

Κάποιοι το απέδωσαν στην "γκαντεμιά". Άλλοι στους "ανάδρομους πλανήτες". Πολλοί ζήτησαν τη βοήθεια του Θεού ("κάναμε ένα ευχέλαιο για να φύγει το κακό μάτι") ή έψαξαν να βρουν την "πηγή του κακού" για να την ξεριζώσουν από την ζωή τους ("ποιός μας μούντζώσε ήθελα να ΄ξερα;"). Οι περισσότεροι το θεώρησαν τραγικό επακόλουθο μιας σειράς αποφάσεων που πήραν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς (αν και αυτό το τελευταίο σηκώνει πολλή συζήτηση...).

"Να φύγει και να μην ξανάρθει", "μας τσάκισε το 2017", "όλα μας πήγαν στραβά", "δεν πήραμε ανάσα" είναι οι πιο συχνές φράσεις με τις οποίες ξεκινούν οι περισσότεροι όταν θέλουν να σου πουν τον πόνο τους για το έτος που πνέει τα λοίσθια. Ακολουθούν περιγραφές για τραγικές απώλειες αγαπημένων προσώπων, μπες βγες σε νοσοκομεία, χωρισμούς, ανεργία, μειώσεις μισθών, χρωστούμενα, οφειλές, κατασχέσεις, απειλές, ανέχεια, τσακωμούς... ΟΥΦ! Είναι ατελείωτη η λίστα των δεινών.

Μόνο αραιά και πού, άκουγες και μια ευχάριστη είδηση. Με την φωνή χαμηλωμένη πάντα. Σαν να ντρέπονταν που στην έλεγαν. Σαν να μην ήθελαν να σε προκαλέσουν. Λες και έφταιγαν που σε εκείνους η ζωή έστειλε ένα χαμόγελο μέσα στην γενική μαυρίλα.

Η αλήθεια είναι ότι στον ευρύτερο κύκλο των ανθρώπων που συναναστρέφομαι, ξεκινώντας από τον στενό οικογενειακό πυρήνα και φτάνοντας μέχρι τους απλούς γνωστούς, το 2017 πήγε κατά διαόλου (να μου συγχωρεθεί η έκφραση αλλά ήταν η πιο επιεικής που μπόρεσα να βρω...). Σε προσωπικό επίπεδο, "το 2017 μας τσάκισε". Αν όντως ισχύουν οι αστρολογικές επιρροές, τότε θα έλεγα ότι η δική μας χρονιά ήταν ανάδρομη από την αρχή μέχρι το τέλος της (και επειδή μένουν ακόμη λίγες μέρες βαστάω και την ανάσα μου να φύγουν να πάνε στον αγύριστο).

Μας έφερε όμως και μικρές ή μεγαλύτερες στιγμές χαράς. Ευτυχίας. Ικανοποίησης. Περηφάνιας. Λίγες. Μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αλλά μας τις έφερε... Αυτές κρατώ. Γιατί όσο μεγαλώνει κάποιος, αντιλαμβάνεται ότι η ευτυχία είναι μια μόνιμη κατάσταση μόνο εάν παίζεις στο "Τόλμη και Γοητεία". Στην πραγματική ζωή, αποτελείται από στιγμές. Πολύχρωμες, γεμάτες φως, που συχνά τις αφηνουμε να χάνονται μέσα στο γενικότερο γκρίζο. 

Η εκπνοή του 2017 λοιπόν, με βρίσκει να μετρώ τις δικές μου χρωματιστές πινελιές. Και το ίδιο προτείνω να κάνετε κι εσείς. Μην βιαστείτε να πείτε πως δεν υπήρξαν. Κοιτάξτε καλύτερα...Μπορεί να είναι καλά κρυμμένες

Στα χαμόγελα των παιδιών σας. 
Στο "άριστα" που πήραν στο σχολείο τους. 
Στην σφιχτή αγκαλιά του συντρόφου σας. 
Στο τρυφερό χάδι του την ώρα που παρακολουθούσατε μαζί μια ταινία. 
Στον καφέ που ήπιατε με φίλους καρδιάς. 
Στο νέο επαγγελματικό βήμα που μοιάζει μετέωρο όμως επιτέλους το κάνατε. 
Στο ξεκίνημα μιας νέας ζωής. 
Στην μικρή επιτυχία κάποιων προσπαθειών σας.
Στην αλλαγή μιας πορείας που ήταν αδιέξοδη. 
Στην εκδρομή μέχρι το χωριό. 
Στα θετικά αποτελέσματα κάποιων ιατρικών εξετάσεων. 
Στο εξιτήριο από το νοσοκομείο. 
Στο τηλεφώνημα που έλεγε "τι θα κάνετε την Πρωτοχρονιά, θέλετε να έρθετε στο σπίτι να πιούμε ένα κρασάκι;". 

Αυτή είναι και η ευχή μου για όλους. Το 2018 να φέρει πολύχρωμες αχτίδες φωτός στις καρδιές και στις ζωές μας. Ας μην είναι πολλές. Ας είναι έστω και μία. Αρκεί να είναι φωτεινή...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook 

13 Δεκ. 2017

Την Τρίτη το απόγευμα είχα την χαρά να βρεθώ στο κατάμεστο θέατρο “ΠΑΛΛΑΣ”, σε μία υπέροχη μουσική εκδήλωση αφιερωμένη στον Στέλιο Καζαντζίδη, με αφορμή το νέο βίβλιο του Γιώργου Λιάνη Στέλιος Καζαντζίδης η φωνή, η ψυχή, η ζωή του”.

Ανάμεσα στους εξαιρετικούς ομιλητές ήταν και ο ποιητής κ. Γιώργος Κακουλίδης. Μετρημένα τα λόγια του, σύντομη αλλά συγκινητικά περιεκτική η ομιλία του, ολοκληρώθηκε με τις φράσεις που σας μεταφέρω αυτολεξεί:

"Ο Στέλιος Καζαντζίδης σαν πρόσωπο πρέπει να μας είναι τρυφερά αδιάφορο. Εμείς παρακολουθούμε μία φωνή. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...Έναν καλλιτέχνη που ακολουθώντας τα χνάρια των παλαιότερων, πρόσθεσε στην κοσμηματοθήκη των φωνών ακόμη μία που δεν θα πεθάνει ποτέ. Τι άνθρωπος ήταν; Δεν πρέπει να μας αφορά. Εμείς, όσοι κατοικούμε εδώ αυτήν την έρημη γη, πρέπει να κατανοήσουμε ότι είμαστε προς ώρας χρεωμένοι και στον Θεό και στον διάβολο".

Φεύγοντας από το θέατρο Παλλάς, τα λόγια του κ. Κακουλίδη με προβλημάτισαν πολύ. Κι αυτό γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, ανήκω σε εκείνους που επηρεάζονται από την προσωπικότητα ενός δημόσιου προσώπου.

Υπάρχουν ηθοποιοί που αρνούμαι να τους δω στο θέατρο και αλλάζω κανάλι όταν τους βλέπω στην τηλεόραση, γιατί γνωρίζω ότι είναι αγενείς, υπερόπτες, αλαζόνες.

Υπάρχουν τραγουδιστές που δεν αντέχω ούτε να ακούσω την φωνή τους, γιατί ξέρω πως πίσω από τα λαμπερά φώτα κρύβουν μια ψυχή βρώμικη, γεμάτη κακία και χολή.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι (πολλοί!) που γκρεμοτσακίστηκαν από το βάθρο τους όταν τους συνάντησα ή έμαθα τον βίο και την πολιτεία τους.

Μόλις πρόσφατα, διεγραψα εντελώς από μέσα μου μια συγγραφέα που γνωρίζοντάς την από κοντά διαπίστωσα ότι απέχει πολύ από την γλυκιά, ευγενική, καταδεχτική εικόνα που με τόση μαεστρία πλασσάρει στο αναγνωστικό κοινό.

Κι όμως... Ακούγοντας τον κ. Κακουλίδη να λέει "ο Στέλιος Καζαντζίδης σαν πρόσωπο πρέπει να μας είναι τρυφερά αδιάφορο, εμείς παρακολουθούμε μία φωνή" συμφώνησα απολύτως μαζί του. Βασανίστηκα αρκετά, αλλά νομίζω πως κατάλαβα το γιατί...

Ναι! Δεν με νοιάζει τι άνθρωπος ήταν ο Καζαντζίδης. Ούτε ο Χατζιδάκης, ο Τσιτσάνης, ο Χορν, ο Ελύτης, ο Καζαντάκης... Γιατί το έργο τους και το ταλέντο τους, ορθώθηκαν πάνω από τις όποιες ανθρώπινες αδυναμίες, έκαναν τα όποια ανθρώπινα ελαττώματα να μοιάζουν άνευ σημασίας στα μάτια μου... 

Με αφορά όμως και με επηρεάζει η προσωπικότητα ενός δημόσιου προσώπου που δεν είναι, ούτε θα γίνει ποτέ του Κωστής Παλαμάς. Γιατί τον κρίνω με κριτήρια ανθρώπινα... Μπορεί να κάνω και λάθος. Ανθρώπινα είναι και τα λάθη...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook

23 Νοε. 2017

Ένα Χριστουγεννιάτικο οικογενειακό ταξίδι στην μαγευτική Βιέννη, ήταν η έμπνευση για να γράψω πριν από 15 χρόνια ένα κείμενο με τίτλο "Οι άνθρωποι-Παρασκευές και οι άνθρωποι-Δευτέρες" και να το προσθέσω στην ιδιότυπη συλλογή μου με αληθινές ιστορίες και γεγονότα.

Με αφορμή την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου ( το "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σουβασίστηκε σε μια από τις πιο συγκλονιστικές δραματικές ιστορίες μου) κάνω εδώ και λίγες ημέρες μια βουτιά στα παλιά τετράδια και στα ηλεκτρονικά μου αρχεία, ξαναδιαβάζοντας περιστατικά που σχεδόν έχουν σβηστεί από την μνήμη μου μα (ευτυχώς!) παραμένουν ολοζώντανα στα κιτάπια μου. Το "Οι άνθρωποι-Παρασκευές και οι άνθρωποι-Δευτέρες" , τράβηξε αμέσως την προσοχή μου...

Χριστούγεννα, στην χιονισμένη και υπέρλαμπρη Βιέννη, παρέα με τους αδελφικούς φίλους Αντώνη και Μάικα Ανδρικάκη και τα παιδάκια μας, τον δικό μας Κωνσταντίνο και την δική τους Μαρία. Αποφασισμένοι να γνωρίσουμε την ιστορία της αυστριακής πρωτεύουσας και όχι να περιοριστούμε στα τουριστικά αξιοθέατα, καταφύγαμε στην βοήθεια μίας έμπειρης ξεναγού. Ξεκινήσαμε λοιπόν, προπαραμονή των Χριστουγέννων, με ένα mini van και στόχο να προλάβουμε να επισκεφτούμε όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη. Τα πιτσιρίκια μας, 8-10 ετών τότε, κ ποια στιγμή κουράστηκαν από τις ξεναγήσεις και θέλησαν να παίξουν χιονοπόλεμο. Ξεμάκρυναν από κοντά μας και άρχισαν να μαζεύουν με τις χούφτες τους χιόνι και να το εκτοξεύουν ο ένας στον άλλον.

"Βάλτε αμέσως το χιόνι εκεί που το βρήκατε", αντήχησε η αυστηρή φωνή της ξεναγού την στιγμή που έτρεχε προς την μεριά του Κωνσταντίνου μου (που ως αγοράκι ήταν και λίγο πιο ζωηρούλης). "Βάλε το χιόνι στη θέση του" επανέλαβε ουρλιάζοντας στα μούτρα του την παράλογη διαταγή της. Δεν έχει σημασία να σας μεταφέρω την συνέχεια της ιστορίας, ούτε τις αντιδράσεις μικρών και μεγάλων (αν και είμαι σίγουρη πως θα τις βρίσκατε ξεκαρδιστικές- η φωτο είναι από την ανάπαυλα που ακολούθησε με λουκάνικα και μπύρες).

Θα ήθελα μόνο να μείνω στην σκέψη που γεννήθηκε μέσα μου εκείνη την ημέρα: η κυρία ξεναγός ήταν ένας άνθρωπος-Δευτέρα! Αφοσιωμένη στο καθήκον, σκυθρωπή, μίζερη, αδυνατούσε να δεχτεί ότι δύο παιδάκια προτιμούσαν να παίξουν χιονοπόλεμο από το να ακούσουν την ιστορία της Μαρίας Θηρεσίας και ακόμη χειρότερα αδυνατούσε να αντικρύσει το λευκό, καλοστρωμένο χιόνι, στραπατσαρισμένο από τα παιδικά παιχνίδια. Παγιδευμένη σε μια καταναγκαστική ατσαλάκωτη καθημερινότητα, όπως η Δευτέρα, που είναι καταδικασμένη να ακολουθεί την ανεμελιά και την χαλαρότητα του Σαββατοκύριακου.

Ήταν αυτή η εμπειρία στην Βιέννη, το έναυσμα για να ξεκινήσω να χωρίζω τους γύρω μου, σε ανθρώπους-Δευτέρες και σε ανθρώπους-Παρασκευές. Επιλέγοντας συνειδητά να έχω μόνο τους δεύτερους στην ζωή μου. Με το χαμόγελο πλατύ στο πρόσωπό τους, ακόμη και στα δύσκολα. Με διάθεση να ξεπερνούν τα εμπόδια. Να αντιμετωπίζουν τις ζόρικες καταστάσεις στην πραγματική τους διάσταση. Να περιμένουν πάντα το ουράνιο τόξο όσο δυνατή κι αν είναι η καταιγίδα. Να θυσιάζουν την εικόνα τελειότητας του φρεσκοστρωμμένου χιονιού, για να δημιουργήσουν ό,τι πολυτιμότερο: όμορφες αναμνήσεις.

Αφιερωμένο σε εσάς λοιπόν, το σημερινό άρθρο μου. Στους ανθρώπους-Παρασκευές...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook