Το blog μου

20 Μαϊ. 2018

Five Person Holding Mobile Phones

Φανταστείτε ότι για ένα ολόκληρο μήνα, η Ελλάδα μένει χωρίς ίντερνετ. Αφήστε για λίγο στην άκρη τα πρακτικά προβλήματα, ξεχάστε τις συνέπειες που θα είχε κάτι τέτοιο στην καθημερινότητά μας, τις μετακινήσεις, τις συναλλαγές, τις επαγγελματικές δραστηριότητες κλπ. Και επικεντρωθείτε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. 

Ένας μήνας, χωρίς facebook, messenger, instagram, twitter, sites... 

Ένας μήνας, που θα μείνουμε μόνοι, με τους εαυτούς μας και με τους δικούς μας ανθρώπους.

Ένας μήνας, που θα "μετρήσουμε" αν έχουμε φίλους (διαδικτυακούς και μη) με τους οποίους επιθυμούμε να συναντηθούμε και να μοιραστούμε συναισθήματα, στην εκτός οθόνης ζωή. 

Ένας μήνας, που τα ζευγάρια δεν θα μπορούμε να βυθιστούμε ο καθένας στην δική του ηλεκτρονική συσκευή, αλλά θα πρέπει να επικοινωνήσουμε

Ένας μήνας που τα παιδιά μας δεν θα είναι με τα δάχτυλα κολλημένα στις οθόνες τους κι εμείς θα κληθούμε να παίξουμε και να συζητήσουμε μαζί τους, παίρνοντας την θέση του διαδικτύου στην ζωή τους...

Ένας μήνας που το διαδικτυακό φλερτ δεν θα έχει τρόπο έκφρασης και θα πρέπει να θυμηθούμε πώς γίνεται η αληθινή προσέγγιση των ανθρώπων.

Ένας μήνας που δεν θα μπορούμε να καυτηριάσουμε, να κατακρίνουμε, να απορρίψουμε, πίσω από την ασφάλεια της απόστασης, αλλά θα πρέπει να το κάνουμε face to face. "Είμαι η Μαρία, σε κοιτάζω στα μάτια και σου λεω ότι σε βρίσκω εμπαθή και ανόητο".

'Εμας μήνας που δεν θα υπάρχει η ευκολία του "κραξίματος" πολιτικών, τηλεαστέρων, καλλιτεχνών, αλλά θα θυμηθούμε τον δικό μας μικρόκοσμο και θα κάνουμε έναν απολογισμό των ανθρώπων που επιλέγουμε να μας περιστοιχίζουν.

Ένας μήνας, που επειδή δεν θα μπορούμε να κρίνουμε όλους τους άλλους, ίσως αναγκαστούμε να κοιτάξουμε τα μούτρα μας στον καθρέφτη.

Ένας μήνας, που δεν θα μπορούμε να παραστήσουμε ότι διαβάσαμε διάφορα βιβλία μόνο και μόνο για να έχουμε λόγο ύπαρξης στις βιβλιοφιλικές ομάδες, αλλά θα χρειαστεί να θυμηθούμε την μαγεία της αληθινής ανάγνωσης.

Ένας μήνας, που δεν θα ξεσπάσουμε τα κόμπλεξ, τις ανασφάλειες και τα αδιέξοδα μας στο πληκτρολόγιο. Και άραγε, πού θα τα ξεσπάσουμε;

Ένας μήνας που για να γεμίσουμε τον χρόνο μας θα πρέπει να δούμε μια καλή ταινία, να πάμε μια ωραία βόλτα, να ζήσουμε...

Ένας μήνας, που η ζωή μας δεν θα είναι αυτή που φαίνεται στις λαμπερές, ρετουσαρισμένες φωτογραφίες, αλλά αυτή που πραγματικά είναι.

Για κάποιους ίσως να ακούγεται εφιαλτικό το σενάριο. Για άλλους, πάλι, μπορεί και να αποτελέσει κίνητρο για μια διαφορετική καθημερινότητα.

Σε κάθε περίπτωση, τώρα που ξαναδιαβάζω όσα έγραψα, αντιλαμβάνομαι πως το ίντερνετ είναι μια λύση... Για πολλούς, η μόνη...

Μαρία Παναγοπούλου
hisismarias.com

8 Μαϊ. 2018

Αποτέλεσμα
 εικόνας
 για ρουβάς
 shake it

Παρακολουθώ Eurovision, κάθε χρόνο, ανελλιπώς. Δεν μου αρέσει πάντα. Συχνά βαριέμαι, ακόμη πιο συχνά θυμώνω, αλλά συνεχίζω να την παρακολουθώ. Και δεν νιώθω την παραμικρή ανάγκη να απολογηθώ για αυτό.

Ο λόγος που το διευκρινίζω είναι γιατί το συγκεκριμένο άρθρο, απευθύνεται σε όσους επίσης παρακολουθούν Eurovision και όxι σε εκείνους που την θεωρούν υπεύθυνη ακόμη και για...την υπερθέρμανση του πλανήτη ή την αφορίζουν ως "πανηγυράκι που "πληρώνεται με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων". Αυτή, είναι μια άλλη συζήτηση, που μπορούμε να την κάνουμε κάποια στιγμή με όποιον ενδιαφέρεται (αφού κάνει ένα ζάπινγκ στο πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης και ρίξει μια ματιά στους προϋπολογισμούς των φετινών "ποιοτικών" προγραμμάτων).

Σκέφτηκα λοιπόν να αναζητήσω την "στιγμή" της Eurovision που θυμάμαι πιο έντονα, όχι κατ΄ανάγκη γιατί είναι η καλύτερη, αλλά γιατί για κάποιον λόγο έχει "γραφτεί" στη μνήμη ή την ψυχή μου. 

Πριν καταλήξω, ρώτησα τον γιο μου και τον άντρα μου, να μου πούνε χωρίς πολλή σκέψη ποιες είναι οι δικές τους "στιγμές", ζητώντας τους να αφήσουν "εκτός συναγωνισμού" την νίκη της Έλενας Παπαρίζου με το "My number one" (2005) που έτσι κι αλλιώς θα θυμόμαστε πάντα όλοι οι Έλληνες.

Ο πρώτος -που δεν "τρελαίνεται" κιόλας για την Eurovision- μου απάντησε με εμφανή διάθεση "τρολαρίσματος" του διαγωνισμού "το S' AGAPO του Ρακιντζή (2002) από Ελληνικές συμμετοχές και τα "τέρατα", οι Lordi (2006), από ξένες". Ο δεύτερος -που παρακολουθεί Eurovision- μου είπε " το Waterloo των Abba (1974) και το Lane Moje του Γιοκσίμοβιτς (2004)". 

Η δική μου αυθόρμητη επιλογή, ξάφνιασε κι εμένα την ίδια, αφού δεν αφορούσε κανένα από τα τραγούδια του διαγωνισμού που τραγουδάω (στο μπάνιο μου...). Δεν ήταν το θρυλικό Hold me now του Τζόνι Λόγκαν (1987), ούτε το αδικημένο Croire της Λάρα Φαμπιάν (1988). Δεν ήταν το κλασικό πλέον Volare (1958), ούτε το αθάνατο Μάθημα Σολφέζ (1977). Δεν ήταν το αξέχαστο Die for you των Αντίκ (2001) ούτε το ιδιαίτερο Fairytale του Ρίμπακ (2009).

Όπως έχω ήδη "προδώσει" από τη φωτογραφία του άρθρου, η "στιγμή" της Eurovision που προσωπικά ξεχωρίζω είναι το "Shake it" του Σάκη Ρουβά (2004). Ρουβίτσα δεν υπήρξα ποτέ και για να είμαι ειλικρινής μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση τον Σάκηηηηηηηη. Εκείνα τα 3 λεπτά στην σκηνή ήταν αρκετά για να καταλάβω ότι -ανεξάρτητα από το εάν σου αρέσει ή όχι ο τραγουδιστής Ρουβάς- ο άνθρωπος είναι ένας από τους μεγαλύτερους star που έβγαλε η Ελλάδα.

Με τα γαλανόλευκα χρώματα να δεσπόζουν στην σκηνή του Abdi Ipekci της Κωνσταντινούπολης...

Με τον Σάκη ομορφότερο από ποτέ, ντυμένο από τον Κωνσταντίνο Κασπίρη με ένα απλό τζην παντελόνι κι ένα λευκό σακάκι που στα μισά του τραγουδιού αφαιρείται και αφήνει την θέση του σε ένα μακό tshirt, την στιγμή που ο καλλιτέχνης φωνάζει στα Ελληνικά "πάμε" "έλα", ξεσηκώνοντας τους fans της Eurovsion.

Με την μουσική του Νίκου Τερζή -γραμμένη για να διεκδικήσει από μόνη της την πρωτιά στον διαγωνισμό, ακόμη κι αν όλα πήγαιναν στραβά την ώρα του live- και τους "έξυπνους" στίχους του Νεκτάριου Τυράκη - που είχαν στόχο να μεταδοθούν από στόμα σε στόμα κι όχι να...περάσουν κάποιο υψηλό μήνυμα (για την Eurovision μιλάμε ρε παιδιά)-.

Με δύο θεϊκά γυναικεία κορμιά, της Μαρίας Λυραράκη και της Irina Mansurova να λικνίζονται υπό την καθοδήγηση του Φωκά Ευαγγελινού που είχε στήσει μία απο τις πιο "έξυπνες" χορογραφίες που είδαμε ποτέ στον διαγωνισμό...

Ναι, το Shake it (εδώ μπορείτε να το δείτε και να το ακούσετε), είναι χωρίς αμφιβολία η "στιγμή" της Eurovision (επαναλαμβάνω: της Eurovision...) που έχει καταγραφεί μέσα μου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Η δική σας;

Υ.Γ. Καλή επιτυχία στην Γιάννα Τερζή και στην Ελληνική αποστολή, σήμερα Τρίτη, στον ημιτελικό της 63ης Eurοvision. 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

26 Απρ. 2018

Όταν διάβασα για πρώτη φορά για την "cry closet", δηλαδή την.. ντουλάπα κλάματος,που εγκατέστησε το Πανεπιστήμιο της Γιούτα των ΗΠΑ στη βιβλιοθήκη του, για να μπορούν οι φοιτητές να κλείνονται εκεί μέσα και να εκτονώνουν το άγχος των εξετάσεων κλαίγοντας, πίστεψα πως ήταν ένα αστειάκι του διαδικτύου.

Ήταν η παραπάνω φωτογραφία που ανέβασε στο Twiter μια φοιτήτρια του πανεπιστημίου, που με έκανε να καταλάβω ότι η "ντουλάπα κλάματος", είναι πραγματική! Όπως μπορείτε να διακρίνετε, στο εσωτερικό της υπάρχουν πολλά λούτρινα ζωάκια (προφανώς για να τα αγκαλιάζεις και να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος την ώρα που κλαις), ενώ οι σχετικές οδηγίες που έχουν αναρτηθεί στην πόρτα της αναφέρουν μεταξύ άλλων ότι επιτρέπεται η είσοδος σε έναν φοιτητή τη φορά και η παραμονή του εκεί δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 10 λεπτά!

Δεν μπορώ να κατανοήσω επουδενί την χρησιμότητα ενός τέτοιου χώρου, έχω δεκάδες ενστάσεις, αντιρρήσεις και φόβους για το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η απομόνωση και η έλλειψη επικοινωνίας που παίρνει διαστάσεις μάστιγας στις νεότερες ηλικίες, όμως έχω την ελπίδα ότι στην Ελλάδα δύσκολα θα φτάσει αυτή η ανόητη έμπνευση!

Όχι γιατί δεν έχουν άγχος οι μαθητές και οι φοιτητές μας (κάθε άλλο, αφού το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι από τα πιο στρεσογόνα του πλανήτη και η ανασφάλεια που συνοδεύει την επόμενη μέρα του πτυχίου είναι βαριά κι ασήκωτη), αλλά γιατί το εκτονώνουν με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Φραπεδάκι ή φρέντο, μπυρίτσα ή άλλο ποτάκι, ανάλογα με την ηλικία, στο cafe ή στο bar, συντροφιά με έναν ή περισσότερους συμμαθητές ή συμφοιτητές που ακούνε τον πόνο σου και σου λένε τον δικό τους, έχουν αποδειχτεί σωτήρια για γενιές και γενιές Ελλήνων. 

Όλα τα άλλα είναι...αμερικανιές! 

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

23 Απρ. 2018

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, στα 23 του χρόνια, είναι ένας από τους ταχύτερα ανερχόμενους super stars του NBA. Ο Greak Freak όπως τον αποκαλούν στις ΗΠΑ, βλέπει την "μετοχή" του να εκτινάσσεται στο χρηματιστήριο του αμερικανικού μπάσκετ, τα πλήθη να παραληρούν και το αθλητικό στερέωμα να υποκλίνεται στο τεράστιο ταλέντο του.

Στο χθεσινό επεισόδιο του Survivor, ο Γιάννης είχε την τιμητική του, καθώς οι παίκτες που ανήκουν στην ομάδα των Διασήμων, κέρδισαν ως έπαθλο ένα ταξίδι στο Μίλγουόκι για να παρακολουθήσουν από κοντά την ομάδα του Αντετοκούνμπο να αγωνίζεται. Για άλλη μια φορά ο Έλληνας που κάποτε πουλούσε cd στους δρόμους για να επιβιώσει, τα έδωσε όλα μέσα στο παρκέ, υπερνικώντας τους νόμους της φυσικής αλλά και της ανθρώπινης αντοχής! 

Όποιος έχει παίξει μπάσκετ, σε επίπεδο πρωταθλητισμού, γνωρίζει ότι η σωματική κούραση των αθλητών μετά το τέλος του αγώνα είναι απερίγραπτη και ενδεχομένως όταν μιλάμε για NBA να ξεπερνάει κάθε φαντασία. Κι όμως! Ο κατάκοπος Αντετοκούνμπο, μετά την ξέφρενη αναμέτρηση των Μιλγουόκι Μπακς με τους Μπόστον Σέλτικς, αντί να πάει στην βιλάρα του να ξεκουραστεί, βρέθηκε δίπλα στους Έλληνες παίκτες τού Survivor. Μίλησε μαζί τους, τούς ρώτησε για την εμπειρία που ζούνε, τους είπε πόσο του λείπει η Ελλάδα, αστειεύτηκε, φωτογραφήθηκε και στο τέλος τους είπε κι ευχαριστώ για την επίσκεψη! 

Με άλλα λόγια, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, έκανε εκείνο που οι 8 στους 10 Έλληνες "αστέρες" της υποκριτικής, της μουσικής ή της τηλεόρασης, αποφεύγουν. Γιατί είναι τόσο κουρασμένοι, τόσο υπερταλαντούχοι και τόσο...υπερδιάσημοι! Που δεν μπορούν να ασχολούνται με τους ταπεινούς θαυμαστές τους, που θέλουν να τους επισκεφτούν στο καμαρίνι τους ή να τους ενοχλήσουν στον δρόμο. Γι αυτό συχνά κυκλοφορούν με στρατιές παρατρεχάμενων, που έχουν σαν αποστολή να κρατάνε τα ενοχλητικά πλήθη μακρυά τους!

Τελευταία μαθαίνω ότι κάποιοι απασχολούν και bodyguards! Για να τους προστατεύσουν από τυχόν επιθέσεις εναντίον τους. Γιατί, ως γνωστόν, το όνειρο κάθε παρανοϊκού αυτής της γης είναι να σκοτώσει είτε τον Τζον Λένον, είτε τον καβαλημένο έλληνα ανθυποστάρ. Που δεν ανέβηκε μόνος του στο καλάμι. Με την δική μας ανοχή και στήριξη το ίππευσε. Αλλά αυτό, είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

17 Απρ. 2018

beach, blue, city

Ώρα 20.15, το λεωφορείο της γραμμή 550 που εκτελεί το μαραθώνιο δρομολόγιο Κηφισιά-Παλαιό Φάληρο, είναι ασφυκτικά γεμάτο. Ο κόσμος που ανεβαίνει σε κάθε στάση, είναι διπλάσιος από αυτόν που κατεβαίνει. Στο ύψος του Παντείου είμαστε πλέον σαν σαρδέλες, στριμωγμένοι, βλοσυροί, με τα κεφάλια σκυμμένα, έτοιμοι για καυγά με το παραμικρό σπρώξιμο.

Παρατηρώ μια νέα κοπέλα, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη που προσπαθεί να βολευτεί στο κάθισμα, κρατώντας στην αγκαλιά της το ζωηρό αγοράκι της.

Πιο πέρα μια ηλικιωμένη κυρία, εμφανώς κουρασμένη, στέκεται όρθια αφού κανείς δεν φιλοτιμείται να της παραχωρήσει τη θέση του.

Το ζευγάρι που είναι ακριβώς δίπλα μου, διαφωνεί σε έντονο τόνο για το ποιός από τους δύο θα βοηθήσει το γιο τους στην αριθμητική όταν θα επιστρέψουν στο σπίτι.

Στάση Ωνάσειο και από την μπροστινή πόρτα μπαίνει μια γυναίκα, όχι μεγαλύτερη από 30 ετών. Κλαίει. Χωρίς να κάνει καμία προσπάθεια να το κρύψει. Είναι φανερό ότι το στριμωγμένο πλήθος των επιβατών, δεν υπάρχει για εκείνη. Κρατάει στα χέρια της έναν μεγάλο σάκο, μάλλον γεμάτο με άπλυτα από κάποιον δικό της άνθρωπο που νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Το πρόσωπό της είναι πρησμένο, τα μάτια της φωτιά κόκκινα, η θλίψη χαραγμένη στο όμορφο πρόσωπό της. Αφήνει το σώμα της να ακουμπήσει πάνω στο κουβούκλιο του οδηγού. Δεν κρατιέται από πουθενά. Καρφώνει το βλέμα της στο κενό...

Φτάνουμε στο τέρμα. Το λεωφορείο αδειάζει. Εκείνη στέκεται ακίνητη. Στην ίδια θέση. Σαν να μην την αφορά το ότι το δρομολόγιο έχει τελειώσει. 

"Πρέπει να αποβιβαστείτε" της λέω.

Τινάζεται σαν την χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα.

"Φτάσαμε στη Γλυφάδα;" μονολογεί χωρίς να με κοιτάξει.

"Όχι. Δεν πάει Γλυφάδα αυτή η γραμμή. Πρέπει να βγείτε στην Λεωφόρο Ποσειδώνος και να περιμένετε άλλο λεωφορειο" της εξηγεί μια κυρία.

"Πού είμαστε;" αναρωτιέται...

Δεν της απαντάω. Το ξέρω το συναίσθημα. Ξέρω καλά ότι δεν την ενδιαφέρει πού είμαστε όλοι εμείς. Εκείνη είναι ακόμη στο Ωνάσειο... Σε έναν θάλαμο, στην εντατική, σε ένα νοσοκομειακό κρεββάτι... Εκεί όπου υπάρχουν τα αληθινά προβλήματα. Κάποια από αυτά, ευτυχώς, λύνονται! Με πόνο, ταλαιπωρία, δάκρυα, κούραση. Αλλά λύνονται! Κάποια άλλα, δυστυχώς, όχι. 

Την ευχαριστώ νοερά που μου το υπενθύμισε και κατεβαίνω από το λεωφορείο. Με την ευχή, να επιστρέψει σύντομα το χαμόγελο στην ψυχή της...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com