Το blog μου

12 Νοε. 2018

"Μια ζωή θα είσαι εδώ" είναι ο "προφητικός" τίτλος του τραγουδιού που επέλεξε να ερμηνεύσει ο Γιάννης Βαρδής, τέσσερα χρόνια μετά από τον θάνατο του πατέρα του. Σε μουσική του Αντώνη Βαρδή και στίχους του Βασίλη Γιαννόπουλου, η εξαιρετική ερμηνεία του Γιάννη συγκινεί βαθιά καθώς κάθε νότα, κάθε λέξη, είναι βγαλμένες απευθείας από την ψυχή του:

"Δεν είσαι πια εδώ κι ο κόσμος άδειασε, για πάντα στη ζωή μου βράδιασε.
 Δεν είσαι πια εδώ, μπορεί στα δύο να χωρίσαμε, μα δεν ξεχνιούνται όσα ζήσαμε".

Το τραγούδι ήταν σχεδόν έτοιμο να κυκλοφορήσει από την Panik Records όταν, εντελώς τυχαία, ο Γιάννης ανακάλυψε ότι ο πατέρας του είχε προλάβει να το ηχογραφήσει με την δική του φωνή! Ευτυχώς για όλους μας, η απόφαση του ήταν αστραπιαία: οι δύο ερμηνείες πατέρα και γιου ενώθηκαν στο στούντιο, γεννώντας μία μοναδική και (κυριολεκτικά) ανεπανάληπτη μουσική συνάντηση!

"Για μένα μια ζωή θα είσαι εδώ, χωρίς εσένα μάτια μου δεν ζω,
 κανείς να μας χωρίσει δεν μπορεί, μας δένει μια ολόκληρη ζωή",

σπάει καρδιές στο ρεφρέν ο Αντώνης Βαρδής, με τον χαρακτηριστικό λυγμό του. Αυτόν που πάντα άγγιζε, αγγίζει και θα συνεχίσει να αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας...  

Το video clip του τραγουδιού, σκηνοθετημένο από τον Βαγγέλη Τσαουσόπουλο, μοιάζει με ταινία, από εκείνες που παρακολουθείς με μάτια δακρυσμένα και εύχεσαι να μην τελειώσουν ποτέ. 

Οικογενειακές φωτογραφίες του Γιάννη με τον πατέρα του, η μορφή του Αντώνη ολοζώντανη, "σαν να είναι εδώ", υπέροχες εικόνες από τα ωραιότερα σημεία του Πειραιά κι ένα συγκινητικό φινάλε που δεν θα σας το αποκαλύψω γιατί (πιστέψτε με) αξίζει να το δείτε. Με τα μάτια της ψυχής σας...

ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟ "ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ" ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ VIDEO CLIP ΤΟΥ

Υ.Γ. Ο Πειραιώτης, συνεργάτης και φίλος Χάρης Εργατίδης, υπογράφει την Διεύθυνση Παραγωγής του video clip, σε μία δουλειά που όλοι οι συντελεστές έχουν δώσει τον καλύτερο εαυτό τους!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com 
 

 

 

 

 

 

6 Νοε. 2018

Man Wearing Sunglasses and Suit Jacket

Βρίσκονται παντού! Σαν τη σκόνη... Εισβάλλουν σε επαγγελματικούς χώρους, κοινωνικές ομάδες, παρέες, χωρίς να τους αντιληφθεί κανείς. Η ταμπέλα του "επιτυχημένου" που έχουν κρεμάσει στον λαιμό τους, είναι το πασπαρτού που τους ανοίγει δρόμους, πόρτες και παράθυρα. Από το σημείο αυτό κι έπειτα, όλα είναι στο χέρι τους! Με κινήσεις χειρουργικής ακρίβειας, εφαρμόζουν την αλάνθαστη μέθοδο που τους οδηγεί στην κορυφή!

Βήμα πρώτo: η στάση του σώματος

Κεφάλι ελαφρώς υψωμένο, σαν την κότα που ετοιμάζεται να να πιει νερό, στήθος προτεταμένο, της παρέλασης και ύφος, αχ αυτό το ύφος! "Έμείς οι επιτυχημένοι..." φωνασκεί και όσο μικρότερη είναι η όποια επιτυχία τους, τόσο πιο δυνατή είναι η φασαρία που εκπέμπει το μάτι τους. Για να πείσει τους πάντες, έχοντας προηγουμένως πείσει τον ίδιο τον κάτοχό του. 

Βήμα δεύτερο: η στρατολόγηση

Κάθε "επιτυχημένος" που σέβεται τον γλοιώδη εαυτό του, οφείλει να διαθέτει τους υπηκόους του. Αυτούς που θα τον θαυμάζουν, θα τον χειροκροτούν, θα διαδίδουν τα "επιτεύγματά" του, θα τον ραίνουν με ροδοπέταλα. Στα χρόνια των social media, οι χειροκροτητές έχουν επιφορτιστεί με άλλον έναν, όχι και τόσο βαρύ, ρόλο. Στα καθήκοντά τους έχει ενταχθεί και ο καθημερινός αποθεωτικός σχολιασμός του "επιτυχημένου". Με απώτερο σκοπό τον προσυλητισμό νέων "πιστών". Ευκολάκι...  

Βήμα τρίτο: η τακτική της προσκολήσεως

Διότι ο "επιτυχημένος" ξέρει καλά ότι τίποτε δεν μπορεί να του χαρίσει μεγαλύτερη αναγνώριση από την λάμψη ενός αληθινά επιτυχημένου! Εξ΄ου και κολλάει δίπλα του σαν τσιμπούρι! Τον γλύφει μέχρι εξαντλήσεως του σάλιου, τον προσκυνάει σαν Ολύμπιο θεό, στρώνει στα πόδια του κόκκινα χαλιά, προσφέρει δώρα και "εξυπηρετήσεις", δίνει μάχη μέχρις εσχάτων για μια θέση στον περίγυρό του. Και -δυστυχώς- ενίοτε την κερδίζει. Οι φωτογραφίες "ημών των επιτυχημένων" αγκαλιά, γίνονται εισιτήριο, διαβατήριο και αποσκευή προς την "επιτυχία".

Βήμα τέταρτο: η εξόντωση των ικανών

Έχοντας τρουπώσει στο κλαμπ των επιτυχημένων, ο "επιτυχημένος", αρχίζει να ζει με την ανασφάλεια. "Αν με πάρουν χαμπάρι;" σου λέει. "Αν με εκπαραθυρώσουν; Αν τους έρθει καμιά φαεινή έμπνευση να τσεκάρουν με αντικειμενικά κριτήρια, τις ικανότητές μου; Ωιμέ!". Και κάπου εκεί ξεκινάει η επιχείρηση εξόντωσης των ικανών. Όχι των ομοίων του. Αυτούς δεν τους φοβάται. Όλοι οι ντεμέκ ικανοί, χωράνε. Με τους άλλους έχει πρόβλημα. Τους ταλαντούχους. Τους άξιους. Τους αληθινούς. Γι αυτό και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τους ξεφορτωθεί. Υπογείως πάντα. "Να τον προσέχεις αυτόν, δεν έχω ακούσει καλά πράγματα". Ύπουλα. "Μακριά από αυτήν, δεν αρμόζει στο επίπεδό σου". Μπαμπέσικα. "Βρε παιδί μου, εγώ επειδή σε εκτιμώ στο λέω, αυτός έχει κακό όνομα". Στα σκοτάδια. "Α, πα,πα, έχω μάθει ότι όπου πάει ανακατεύεται με όλους και με όλα". 

Θα  μπορούσα να συνοδεύσω το άρθρο μου με φωτογραφίες. Διάσημων "επιτυχημένων", άσημων "επιτυχημένων", ανθρώπων της τηλεόρασης, του θεάτρου, της συγγραφής, της πολιτικής αλλά και άλλων, της γειτονιάς μου, της διπλανής πόρτας, του γωνιακού καταστήματος, του ευρύτερου περίγυρου. Δεν το κάνω για έναν κυρίως λόγο: αυτό ακριβώς περιμένουν. Να τους διαφημίσεις. Όχι εγώ!

Εξάλλου, πείτε αλήθεια: διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές, δεν αναγνωρίσατε πίσω από τις λέξεις κάποιον γνωστό σας, κάποιον γνωστό γενικότερα, ένα, δύο ή δέκα συγκεκριμένα πρόσωπα; Είμαι σίγουρη πως ναι...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

25 Οκτ. 2018

attractive, beautiful, beauty

Καταπιεσμένα συναισθήματα. Θετικά ή αρνητικά, ελάχιστη σημασία έχει. Αυτο που τα χαρακτηρίζει είναι το θάψιμο, σε κάποια γωνιά της ψυχής μας. Δεν τα εκφράζουμε, δεν τα εξωτερικεύουμε, δεν τα ζωντανεύουμε με λόγια. Προτιμάμε να τα κουβαλάμε στα σκοτάδια μας, να τα αφήνουμε να σιγοβράζουν κατακαίγοντάς το μέσα μας.

"Σ' αγαπάω", "σε σκέφτομαι", "μου λείπεις", "με πληγώνεις", "με πονάς", "με αδικείς", "με υποτιμάς", "με χάνεις"... Ανείπωτες αλήθειες που διαβρώνουν ύπουλα τις σχέσεις μας, την ψυχική μας γαλήνη, την υγεία μας. Μας κάνουν νευρικούς ή θλιμμένους, κατηφείς ή υπερδραστήριους. Μας κάνουν...άλλους!

"Νόμιζα ότι είχες καταλάβεις πως νιώθω", κατηγορούμε τους γύρω μας, λες και συναναστρεφόμαστε με "Πυθίες" που διαθέτουν την υπερδύναμη να διαβάζουν μυαλά και ψυχές. Ναι! Η αλήθεια είναι ότι κάποιοι καταφέρνουν να μας διαβάσουν. Όμως σπανίως  μπαίνουν στον κόπο να ασχοληθούν. Με κάτι που δεν έχει ειπωθεί ποτέ; Ποιός ο λόγος;

Και ο χρόνος περνάει. Oι άλλοι βολεύονται με την σιωπή μας. Όσα δεν λέμε γίνονται θηλιά γύρω από τον λαιμό μας. Μας στερούν το οξυγόνο. Μας πνίγουν. Το βάρος των ανέκφραστων, καταπιεσμένων συναισθημάτων γίνεται ασήκωτο. Μας καμπουριάζει. Στο τέλος μας στερεί το ανάστημα που αξίζουμε να έχουμε...Μας συρρικνώνει. Μας κάνει τοσοδούληδες...

Θέτουμε συνήθως μεγαλεπήβολους στόχους οι άνθρωποι. Και χάνουμε την ευκαιρία να υλοποιήσουμε τους απλούς και ουσιαστικούς. Όπως το από σήμερα θα λέω αυτό που αισθάνομαι, χωρίς φόβο και δεύτερες σκέψεις. Θα βγάζω από την ψυχή μου ό,τι την βαραίνει. Θα πάψω να απαιτώ από τους άλλους να μαντεύουν τι θέλω. Θα διεκδικώ ο ίδιος για τον εαυτό μου αυτό που του αξίζει...

Υ.Γ. Με αφορμή την κουβέντα με μια φίλη που έμεινε βουβή. Και πνίγηκε...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

7 Οκτ. 2018

Photo of People Clapping Their Hands

Στα χρόνια του σχολείου, τους φωνάζαμε γλειφτρόνια. Στο πιο σικ, λέγονται αυλοκόλακες. Χειροκροτητές. Οσφυοκάμπτες. Εγώ τους αποκαλώ ανθρώπους-βούρτσες. Συχνά και "οι πωλώντες εξυπηρέτηση".

Όπως κι αν τους πεις, σημασία έχει ότι είναι σαν τις κατσαρίδες. Επιβιώνουν παντού. Και πάντα...

Βγάζουν την τεράστια γλώσσα τους και σε περνάνε από κορυφής εώς ονύχων, σε βουρτσίζουν παινεύοντας ακατάπαυστα κάθε σου πράξη. Σωστή ή λάθος. 

Στην επιτυχία σου σε ραίνουν με χρυσόσκονη, σε εξυψώνουν, σε χειροκροτούν μέχρι να πρηστούν τα χέρια τους. Και φυσικά, κολλάνε και δίπλα σου για την καθιερωμένη selfie...

Η ιδανική συνθήκη, ωστόσο, είναι το λάθος σου. Πεδίο δόξης λαμπρό ανοίγεται μπροστά τους, γνωρίζοντας ότι τότε είσαι πιο εύκολο θύμα. Η στιγμή που οι αληθινοί φίλοι σου θα σου πούνε κατάμουτρα "ρε Μαράκι, έκανες μαλ@#@α", είναι γι αυτούς η καλύτερη ώρα να βγουν στο προσκήνιο για το νούμερό τους.

Σε πλησιάζουν και αρχίζουν να αποθεώνουν την λανθασμένη επιλογή σου. Σου λένε αυτό που έχεις ανάγκη να ακούσεις. Σου ταϊζουν τον πληγωμένο εγωισμό με φούμαρα. Ενίοτε αναλαμβάνουν να σου πουλήσουν κι εξυπηρέτηση, τασσόμενοι δημοσίως στο πλευρό σου. Απέναντι σε όλους τους άλλους. Τους "κακούς". Που σε αμφισβήτησαν "γιατί σε ζηλεύουν". 

Δεν το κάνουν με το αζημίωτο. Εξυπακούεται αυτό. Άλλοτε το εισπράτουν σε υλικά αγαθά, άλλοτε σε ενέργεια που στην ρουφάνε μέχρι τελευταίας σταγόνας. Σημασία έχει ότι κάνουν τη δουλίτσα τους, καθιστώντας σε υπόχρεο. Είναι αυτοί που "σου στάθηκαν" στην στραβή. Πώς να φανείς εσύ αχάριστος και να μην τους το ανταποδώσεις;

Αυτός είναι εξαρχής ο στόχος τους. Σε επιλέγουν με μοναδικό κριτήριο εάν έχουν να πάρουν κάτι από εσένα. Όταν πάψεις να διαθέτεις αυτό το κάτι, προχωράνε στον επόμενο. Α, όλα κι όλα! Το σέβονται το σάλιο τους! Δεν το σπαταλάνε δίχως λόγο. 

Οι άνθρωποι-βούρτσες, υπάρχουν παντου γύρω μας. Στην προσωπική και στην επαγγελματική μας ζωή. Το ερώτημα είναι, γιατί; 

Η δική μου απάντηση; Γιατί εμείς τους το επιτρέπουμε.

Ανάλογα με την ανασφάλειά του ο καθένας μας, το ψυχικό μπόι του, την αξιοπρέπειά του, επιλέγει τι προτιμάει: το βολικό γλείψιμο που τονώνει το εγώ του; Ή την ανόθευτη φιλία που μπορεί και να ενοχλήσει, να πονέσει λειτουργώντας σαν καθρέφτης;

Δικό σας!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

21 Σεπ. 2018

Αποτέλεσμα εικόνας
 για σκαι νέο σήμα

Όταν έγραφα πριν από καιρό το άρθρο με θέμα "Εμάς που ισιώνουμε τα κάδρα στους τοίχους να μάς αγαπάτε", δεν φανταζόμουν ότι είμαστε τόσοι...πολλοί. Τα μηνύματα που έλαβα από ανθρώπους που είχαν τον ίδιο ή δεκάδες άλλους ιδεοψυχαναγκασμούς, μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω ακάθεκτη να ισιώνω τα πάντα, με την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνη. Ούτε άρρωστη. Ιδεοψυχαναγκαστική είμαι. 

Το δράμα μου, ξεκίνησε την ημέρα που ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ παρουσίασε το νέο του λογότυπο. Η άμεση αντίδραση ήταν να κλείσω ερμητικά τα μάτια μου, με την ελπίδα να τα προφυλάξω από την εκτυφλωτική δυσαρμονία που έπεσε με βία πάνω τους. Τα άνοιξα πάλι με προσοχή, περισσότερο για να σιγουρευτώ ότι δεν είχαν λαθέψει, μα η δυσαρμονία παρέμεινε εκεί. Αδυσώπητη! Βασανιστική! Αβάσταχτη! Και το χειρότερο, μη αντιμετωπίσιμη.

Γιατί τον στραβό πίνακα μπορώ να τον ισιώσω, δεν πα να ΄ναι και έκθεμα σε μουσείο.
Τα διακοσμητικά αντικείμενα μπορώ να τα στολίσω αρμονικά, σε δυάδες.
Τα ρούχα να τα κρεμάσω από τα ανοιχτόχρωμα προς τα σκούρα. 
Τα πηρούνια να τα βάλω στη θέση τους με τα δοντάκια όλα προς τα επάνω.
Τις κούπες του καφέ να τις τοποθετήσω από την μικρότερη προς την μεγαλύτερη.
Τα καλαμάκια να τα αποθηκεύσω ανά χρώμα στα συρτάρια μου.
Τις πετσέτες του μπάνιου να τις αλφαδιάσω με την άκρη του νιπτήρα.
Τα χαρτονομίσματα να τα κρύψω "κεφαλάκι" με "κεφαλάκι" στο πορτοφόλι μου...

Για το νέο σήμα του ΣΚΑΪ όμως, δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτα!

Είμαι καταδικασμένη να το βλέπω λειψό. Χωρίς την κάθετη γραμμή στο γράμμα κάπα. Με το μάτι μου να έλκεται σαν μαγνήτης από την δυσαρμονία. Να πονάει στην θέα του λάθους...

Εξαιρετικά τα νέα γραφικά του σταθμού, αλλά κύριοι γραφίστες, στο σήμα σταθήκατε αμείλικτοι! Δοκιμασία ολόκληρη περνάμε εμείς οι έρημοι ψυχαναγκαστικοί! 

Προωπικά, δοκιμάζω ήδη εναλλακτικές λύσεις. 

Ένα λευκό κάθετο αυτοκόλλητο πάνω στην οθόνη μου, που θα κάνει το Κ να ξαναβρεί την χαμένη του αρμονία.
Ένα κομμάτι χαρτόνι που θα τοποθετηθεί στην πάνω δεξιά γωνία της τηλεορασης, για να κρύβει το πρόβλημα...
Ή μήπως ένα σεμεδάκι της γιαγιάς μου, πλεγμένο με βελονάκι, ριγμένο λοξά πάνω στην plasma για να το σκεπάζει;

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com