14 Μαϊ. 2018

"Καλύτερα παίκτρια στο Game of Love παρά υπάλληλος σε εισπρακτική"

beach, beautiful, bikini

Τα μηνύματα που δέχομαι στο thisismarias.com από αναγνώστες που μου περιγράφουν τον πόνο, την οργή και την αγανάκτησή που νιώθουν ζώντας υπό τον ασφυκτικό κλοιό των εισπρακτικών εταιριών, είναι πολλά. Δεν έχω ποτέ μέχρι σήμερα δημοσιοποιήσει κάποιο από αυτά, κυρίως λόγω των υβριστικών χαρακτηρισμών που περιλαμβάνουν όλα ανεξαιρέτως.

Το μήνυμα που ακολουθεί, μου κέντρισε αμέσως την προσοχή χάρη στον ευφάνταστο, ομολογώ, τίτλο του: "Καλύτερα παίκτρια στο Game of Love παρά υπάλληλος σε εισπρακτική". Χωρίς βρισιές και κατάρες, με ένα πικρό χιούμορ που στην δεύτερη ανάγνωση μου έφερε ένα κόμπο στον λαιμό, η συντάκτριά του, αναφέρεται σε ένα θέμα που απασχολεί νυχθημερόν όλους τους Έλληνες.

"Είμαι η Τερέζα Ρ. Μεγαλώνω μόνη μου τον επτάχρονο γιο μου, αφού ο κύριος που συμμετείχε στην γέννησή του μού βγήκε "κότα" και εξαφανίστηκε στον τρίτο μήνα της κύησης. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2009 τα μηνιαία οικογενειακά έσοδά μου, έφταναν στο χορταστικό ποσό των 2.670 ευρώ. Με μισθό 1.650 ευρώ λόγω διδακτορικού τίτλου και την σύνταξη της μητέρας μου ύψους 1.020 ευρώ, είχα την πολυτέλεια να καλύπτω όλες μας τις ανάγκες, συν το στεγαστικό δάνειο των 420 ευρώ και να προσφέρω στο παιδί μου και εκείνο "το κάτι παραπάνω" για το οποίο όλοι οι γονείς παλεύουμε.

Όλα αυτά ανατράπηκαν βίαια, με αποφάσεις των κυβερνώντων και όχι με δική μου υπαιτιότητα, όταν η ιδιωτική επιχείρηση όπου εργαζόμουν άρχισε τις περικοπές "λόγω κρίσης". Ακολούθησε η μείωση (καταλήστευση είναι η σωστή λέξη) της σύνταξης της μανούλας μου και για να μην σε κουράζω, έφτασα το καλοκαίρι του 2011 να έχω μηναία έσοδα 1.800 ευρώ. Με τα έξοδα να αυξάνονται, το κόστος ζωής να ανεβαίνει, το παιδί μου να μεγαλώνει και μαζί να μεγαλώνουν και οι ανάγκες του. 

Τα πράγματα από το 2011 μέχρι το 2016, διακρώς χειροτέρευαν κι εγώ πελαγοδρομούσα ολομόναχη να κρατήσω το καράβι εντός πορείας για να μην τσακιστούμε στα βράχια. Οι καθυστερούμενες δόσεις του δανείου μου, ήταν ο μεγαλύτερος βραχνάς, και από κοντά τα ληξιπρόθεσμα της εφορίας. Αρχές του 2017, ήρθε η νέα μείωση απολαβών ενώ μία ασθένεια της μητέρας μου, τίναξε τον οικογενειακό προϋπολογισμό μας στον αέρα. Η ΔΕΗ απλήρωτη, το τηλέφωνο το ίδιο, τα κοινόχρηστα στοίβα σε μια γωνιά, το καράτε του μικρού κόπηκε, το φροντιστήριο αγγλικών σε καθυστέρηση... Το μόνο που ακολουθούσε πιστά το χρονοδιάγραμμά του χωρίς να παρεκκλίνει ποτέ, ήταν οι κλήσεις από τις εισπρακτικές εταιρίες!

Δεν ξέρω αν είναι το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου, αλλά ομολογώ πως η τράπεζα στην οποία χρωστάω, αντιμετώπισε με ανθρωπιά το γεγονός ότι είμαι μόνη μητέρα. Στη θεωρία τουλάχιστον. Γιατί στην πράξη η ρύθμιση που μού πρότεινε ήταν εντελώς ανεδαφική! Ουσιαστικά θα έπρεπε να σταματήσουμε να τρώμε, για να πληρώνουμε το δάνειο, ενώ όλες οι άλλες μας οικονομικές υποχρεώσεις θα έμεναν ακάλυπτες.

Κάπως έτσι, η κατάσταση ξέφυγε τελειώς. Τα χρέη έχουν γίνει βουνό, δεν ξέρω αν και πότε θα καταφέρω ποτέ να ξαναβάλω τη ζωή μου σε μια τάξη. Αυτό που μπορώ όμως με σιγουριά να σου πω, είναι πως τα τηλεφωνήματα των υπαλλήλων των κορακιών, αυτών των ηθικών συναυτουργών των νταβαντζήδων (αν σκοπεύεις να με λογοκρίνεις, σε παρακαλώ μην δημοσιοποιήσεις καθόλου το emai μου), οι προσβολές, οι πιέσεις, ο ψυχολογικός πόλεμος και η αλητεία που υφίσταμαι καθημερινά, όχι μόνο δεν θα με κάνουν να πληρώσω, αλλά αντίθετα με θυμώνουν τόσο πολύ που ακόμη και όταν μπορώ να πληρώσω κάτι ελάχιστο, το κάνω με τεράστια καθυστέρηση και φυσικά χωρίς να τους ενημερώσω στα χυδαία τηλεφωνήματά τους, για να μην εισπράξουν τα ποσοστά τους.

Ποσοστά από το έγκλημα που διαπράττουν, οδηγώντας με στον βαθμό που τους αναλογεί κάθε μέρα πιο κοντά στην τρέλα, στον καρκίνο, στην ανακοπή καρδιάς ή στο εγκεφαλικό. Και για να σε απαλλάξω από την όποια ευθύνη, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Την οποία θα βροντοφωνάζω μέχρι να πεθάνω. 

Σου δίνω όρκο ότι θα έκανα οποιαδηποτε δουλειά για να μεγαλώσω τον γιο μου. Οποιαδήποτε, το εννοώ. Εκτός από μία: δεν θα γινόμουν ποτέ υπάλληλος εισπρακτικής εταιρίας. Ελπίζω κάποτε όλοι αυτοί να κριθούν από τον υπέρτατο κριτή... Και επειδή σε διαβάζω και ξέρω πως έχεις χιούμορ, θα κλείσω με μια ατάκα που λέω με την κολλητή μου φίλη: Καλύτερα παίκτρια του Game of Love, παρά υπάλληλος εισπρακτικής. Το παιδί μου, θα ντρέπεται σίγουρα λιγότερο στην πρώτη περίπτωση.

Τερέζα Ρ- Οφειλέτης".

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com