10 Μαϊ. 2017

"Κυνηγώντας απεγνωσμένα την ευτυχία (και τον καλό γαμπρό)"

Woman Wearing Pink and White Low Top Shoes Dancing Beside Man

Η Ντίνα μου στέλνει μηνύματα από την πρώτη μέρα που το This is Marias βγήκε στον ιντερνετικό "αέρα". Δεν γνωριζόμαστε. Μέχρι χθες δεν ήξερα καν εάν το Ντίνα είναι το πραγματικό της όνομα. Ένα email με θέμα "το απεγνωσμένο κυνήγι της ευτυχίας και του καλού γαμπρού", ήταν εκείνο που με έκανε να της ζητήσω περισσότερες πληροφορίες, μαζί με την άδειά της να το δημοσιεύσω. Έμαθα λοιπόν ότι η Ντίνα ότι είναι μία 38χρονη γυναίκα με εντυπωσιακή επαγγελματική πορεία, με ένα ιδιαίτερο χιούμορ που το αντιλαμβάνεσαι από τα πρώτα λεπτά συνομιλίας μαζί της, ανύπαντρη, σε σχέση αυτήν την περίοδο με έναν άντρα από αυτούς που σπανίως σου χαρίζουν οικογένεια και κουτσούβελα αλλά εγγυημένα σου εξασφαλίζουν αδρεναλίνη στο φουλ!

Λόγω της μεγάλης έκτασής της ιστορίας της, την έγραψα πιο συμπυκνωμένα, χωρίς να αλλάξω την ουσία της. 

"Ανήκω στις Ελληνίδες που μεγάλωσαν με το όνειρο του νυφικού και του καλού παλικαριού για γάμο. Η μάνα μου, γυναίκα της πόλης, σύγχρονη, όχι αγράμματη, αλλά δυστυχώς αναθρεμμένη με τον μικροαστισμό που κουβαλούσε η δική της μάνα, από μικρό κοριτσάκι μου τριβέλιζε το μυαλό να προσέχω με τους άντρες.

Σήμερα, στα 38 μου πια, καταλαβαίνω ότι πίσω από το "να προσέχεις με τους άντρες" κρυβόταν απλώς η επιθυμία της να βρω έναν σύντροφο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της. Καλό παιδί, εργατικό, να σέβεται, να πηγαίνουμε όλοι μαζί το καλοκαίρι στην Ύδρα, να της κουβαλάει τα ψώνια από το σούπερ μάρκετ και φυσικά να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο ότι θα μείνει για πάντα πιστός σε μένα -αφού έτσι άοσμος και άγευστος όπως θα ήταν δεν υπήρχε περίπτωση να τον λαχταρήσει άλλη γυναίκα.

Ξέρω πως διαβάζοντας την περιγραφή μου ίσως κάποιοι αναρωτηθείτε "τι κακό είχε η επιθυμία της μάνας σου;". Να με συμπαθάτε, αλλά αυτές είναι προδιαγραφές για να προσλάβεις έναν καλό κλητήρα στην επιχείρησή σου, όχι για τον άντρα που θα κάνει την καρδιά σου να χορέψει στους ρυθμούς του ταμπούρλου!

Έτσι, κυνηγώντας καταναγκαστικά την ευτυχία που είχα μάθει ότι θα έρθει μόνο όταν ντυθώ νυφούλα στο πλευρό του άντρα-κλητήρα, άφησα τη ζωή μου να περάσει και να χαθεί. Κυρίως όμως, κατέστρεψα όλες τις δυνατότητες που μου δόθηκαν να περάσω καλά με κάποιους συντρόφους που γνώρισα. Ο λόγος; Κανένας απο αυτούς δεν είχε πρόθεση για γάμο και -μάρτυς μου ο Θεός- κανένας από αυτούς δεν είχε τις προδιαγραφές της μάνας μου.

Ξέρω ότι ο τρόπος που με μεγάλωσε είχε σαν στόχο "το καλό μου", όμως είναι πια γνωστό σε όλους μας ότι τα μεγάλυτερα εγκλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις γίνονται με καλή πρόθεση! 

Στα 38 μου, άρχισα επιτέλους, δειλά δειλά, να χαλαρώνω από την θηλιά της υποχρεωτικής ευτυχίας, να μην την αναζητώ απελπισμένα και να χαλαρώνω απολαμβάνοντας την σχέση μου με έναν άνθρωπο που, αν τον γνωρίσει η μάνα μου, θα της προκαλέσει αλλεργική αντίδραση.

Είναι ο πλέον ακατάλληλος για εκκλησία, κουμπάρους και λαμπάδες, όμως κάθε μέρα μαζί του είναι σαν να ζω 10 ζωές. Θα ήθελα πολύ να τον έχω γνωρίσει στα 25 μου και να ζήσω τη σωστή στιγμή την υπέροχη αυτή εμπειρία. Όμως δυστυχώς, την εποχή που έπρεπε να απολαύσω τις ανέμελες, ξέφρενες σχέσεις εγώ περίμενα τους πρίγκιπες-κλητήρες και ονειρευόμουν νυφικά με μακρυές ουρές! Αυτός είναι και ο λόγος που σου γράφω. Θα ήθελα να φωνάξω σε όλες τις γυναίκες, κάθε ηλικίας, να πετάξουν από πάνω τους τον καταναγκασμό της "οικογενειακής ολοκλήρωσης" και να αφήσουν τον μόνο και μέγιστο σοφό να τους δείξει τον δρόμο: την ίδια τη ζωή."

Μαρία Παναγοπούλου

Επιστροφή στις Ιστορίες Αναγνωστών

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα