Οι αναγνώστες μου

20 Ιουν. 2018

Αποτέλεσμα εικόνας
 για παιδιά στην κουζίνα ασπασία

Δεν κάνω διαφημιστικές αναρτήσεις, δεν προωθώ προϊόντα ή υπηρεσίες μέσα από το blog μου, αν όμως δω μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια νέων ανθρώπων, με φαντασία, όραμα και πρόταση, τότε νιώθω την ανάγκη να την μοιραστώ μαζί σας. Αυτό μου συνέβη και στην περίπτωση του "Παιδιά στην κουζίνα" της Ασπασίας Πρόβου.

Η Ασπασία ξεκίνησε να αφιερώνει χρόνο εθελοντικά, καθοδηγώντας εργαστήρια μαγειρικής και διατροφής για παιδιά, το 2012. Τότε, ήταν περισσότερο ως χόμπι που πήγαζε από το προσωπικό της ενδιαφέρον για τη διατροφή, ξεκινώντας από την ανάγκη να βελτιώσει τη διατροφή της δικής της οικογένειας. Όσο περισσότερο δούλευε μαζί με παιδιά, τόσο περισσότερα μάθαινε και προβληματιζόταν για τις επιπτώσεις της μη ισορροπημένης διατροφής τους, συνειδητοποιώντας την πολυδιάστατη σημασία του φαγητού. Αποφάσισε, λοιπόν, να κάνει κάτι για να συμβάλλει στη βελτίωση των παιδικών διατροφικών συνηθειών, εξοικειώνοντάς τα με τη μαγειρική και βοηθώντας τα να καταλάβουν καλύτερα τη αξία της θρέψης και της καλής τροφής, ώστε να γίνουν υγιείς ενήλικες από κάθε πλευρά – σωματική, πνευματική και συναισθηματική.

Για το σκοπό αυτό, δημιούργησε μια ομάδα παιδαγωγών και επιστημόνων για το σχεδιασμό εκπαιδευτικών προγραμμάτων που απευθύνονται τόσο σε παιδιά, όσο και στους γονείς και τους δασκάλους τους. Την ομάδα αυτή αποτελούν δύο σεφ, δύο “γκουρού” εκπαιδευτικοί, ένας γενικός γιατρός και διαβητολόγος, μια οδοντίατρος, μια παιδίατρος, μία τεχνολόγος τροφίμων και μια ολιστική σύμβουλος υγείας.

Το "Παιδιά στην κουζίνα!", απευθύνονται σε μικρούς και μεγάλους.

Για τα παιδιά και τους εφήβους, οργανώνονται δράσεις που βοηθούν στην απόκτηση μιας πιο ολοκληρωμένη αντίληψη για τη διατροφή και το περιβάλλον και μια πιο υγιή σχέση με την τροφή, τη μαγειρική και την έννοια της θρέψης, ώστε να γίνουν υγιείς ενήλικες από κάθε πλευρά – σωματική, πνευματική και συναισθηματική. Παράλληλα υπάρχουν Εργαστήρια μαγειρικής και καλής διατροφής, Health coaching (Συμβουλευτική υγείας) για εφήβους, Πάρτι μαγειρικής και πολλά ακόμη.

Όπως όμως αναφέρουν οι δημιουργοι του "Παιδιά στην κουζίνα" "δεν θα μπορούσαμε να εργαζόμαστε βοηθώντας τα παιδιά να αποκτούν μια πιο υγιή σχέση με την τροφή, τη μαγειρική και την έννοια της θρέψης, χωρίς να στηρίζουμε και τους γονείς τους! Προσφέρουμε πληροφόρηση, έμπνευση και συμβουλευτικές υπηρεσίες, όλα με ανθρωποκεντρική και ολιστική προσέγγιση".

Στο site τους, paidiastinkouzina.gr, μπορείτε να βρείτε εξαιρετικές συνταγές που υπόσχονται να κάνουν τα μικρά σας να φάνε από cookies βρώμης μέχρι κριτσίνια με κολοκυθάκι, έξυπνα βίντεο, ειδήσεις και ανακοινώσεις για τις επόμενες δράσεις τους.

Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία, γιατί τα παιδιά μας, όπως κι εμείς, είμαστε ό,τι τρώμε!

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

14 Μαϊ. 2018

beach, beautiful, bikini

Τα μηνύματα που δέχομαι στο thisismarias.com από αναγνώστες που μου περιγράφουν τον πόνο, την οργή και την αγανάκτησή που νιώθουν ζώντας υπό τον ασφυκτικό κλοιό των εισπρακτικών εταιριών, είναι πολλά. Δεν έχω ποτέ μέχρι σήμερα δημοσιοποιήσει κάποιο από αυτά, κυρίως λόγω των υβριστικών χαρακτηρισμών που περιλαμβάνουν όλα ανεξαιρέτως.

Το μήνυμα που ακολουθεί, μου κέντρισε αμέσως την προσοχή χάρη στον ευφάνταστο, ομολογώ, τίτλο του: "Καλύτερα παίκτρια στο Game of Love παρά υπάλληλος σε εισπρακτική". Χωρίς βρισιές και κατάρες, με ένα πικρό χιούμορ που στην δεύτερη ανάγνωση μου έφερε ένα κόμπο στον λαιμό, η συντάκτριά του, αναφέρεται σε ένα θέμα που απασχολεί νυχθημερόν όλους τους Έλληνες.

"Είμαι η Τερέζα Ρ. Μεγαλώνω μόνη μου τον επτάχρονο γιο μου, αφού ο κύριος που συμμετείχε στην γέννησή του μού βγήκε "κότα" και εξαφανίστηκε στον τρίτο μήνα της κύησης. Μέχρι τον Οκτώβριο του 2009 τα μηνιαία οικογενειακά έσοδά μου, έφταναν στο χορταστικό ποσό των 2.670 ευρώ. Με μισθό 1.650 ευρώ λόγω διδακτορικού τίτλου και την σύνταξη της μητέρας μου ύψους 1.020 ευρώ, είχα την πολυτέλεια να καλύπτω όλες μας τις ανάγκες, συν το στεγαστικό δάνειο των 420 ευρώ και να προσφέρω στο παιδί μου και εκείνο "το κάτι παραπάνω" για το οποίο όλοι οι γονείς παλεύουμε.

Όλα αυτά ανατράπηκαν βίαια, με αποφάσεις των κυβερνώντων και όχι με δική μου υπαιτιότητα, όταν η ιδιωτική επιχείρηση όπου εργαζόμουν άρχισε τις περικοπές "λόγω κρίσης". Ακολούθησε η μείωση (καταλήστευση είναι η σωστή λέξη) της σύνταξης της μανούλας μου και για να μην σε κουράζω, έφτασα το καλοκαίρι του 2011 να έχω μηναία έσοδα 1.800 ευρώ. Με τα έξοδα να αυξάνονται, το κόστος ζωής να ανεβαίνει, το παιδί μου να μεγαλώνει και μαζί να μεγαλώνουν και οι ανάγκες του. 

Τα πράγματα από το 2011 μέχρι το 2016, διακρώς χειροτέρευαν κι εγώ πελαγοδρομούσα ολομόναχη να κρατήσω το καράβι εντός πορείας για να μην τσακιστούμε στα βράχια. Οι καθυστερούμενες δόσεις του δανείου μου, ήταν ο μεγαλύτερος βραχνάς, και από κοντά τα ληξιπρόθεσμα της εφορίας. Αρχές του 2017, ήρθε η νέα μείωση απολαβών ενώ μία ασθένεια της μητέρας μου, τίναξε τον οικογενειακό προϋπολογισμό μας στον αέρα. Η ΔΕΗ απλήρωτη, το τηλέφωνο το ίδιο, τα κοινόχρηστα στοίβα σε μια γωνιά, το καράτε του μικρού κόπηκε, το φροντιστήριο αγγλικών σε καθυστέρηση... Το μόνο που ακολουθούσε πιστά το χρονοδιάγραμμά του χωρίς να παρεκκλίνει ποτέ, ήταν οι κλήσεις από τις εισπρακτικές εταιρίες!

Δεν ξέρω αν είναι το παιχνίδι του καλού και του κακού μπάτσου, αλλά ομολογώ πως η τράπεζα στην οποία χρωστάω, αντιμετώπισε με ανθρωπιά το γεγονός ότι είμαι μόνη μητέρα. Στη θεωρία τουλάχιστον. Γιατί στην πράξη η ρύθμιση που μού πρότεινε ήταν εντελώς ανεδαφική! Ουσιαστικά θα έπρεπε να σταματήσουμε να τρώμε, για να πληρώνουμε το δάνειο, ενώ όλες οι άλλες μας οικονομικές υποχρεώσεις θα έμεναν ακάλυπτες.

Κάπως έτσι, η κατάσταση ξέφυγε τελειώς. Τα χρέη έχουν γίνει βουνό, δεν ξέρω αν και πότε θα καταφέρω ποτέ να ξαναβάλω τη ζωή μου σε μια τάξη. Αυτό που μπορώ όμως με σιγουριά να σου πω, είναι πως τα τηλεφωνήματα των υπαλλήλων των κορακιών, αυτών των ηθικών συναυτουργών των νταβαντζήδων (αν σκοπεύεις να με λογοκρίνεις, σε παρακαλώ μην δημοσιοποιήσεις καθόλου το emai μου), οι προσβολές, οι πιέσεις, ο ψυχολογικός πόλεμος και η αλητεία που υφίσταμαι καθημερινά, όχι μόνο δεν θα με κάνουν να πληρώσω, αλλά αντίθετα με θυμώνουν τόσο πολύ που ακόμη και όταν μπορώ να πληρώσω κάτι ελάχιστο, το κάνω με τεράστια καθυστέρηση και φυσικά χωρίς να τους ενημερώσω στα χυδαία τηλεφωνήματά τους, για να μην εισπράξουν τα ποσοστά τους.

Ποσοστά από το έγκλημα που διαπράττουν, οδηγώντας με στον βαθμό που τους αναλογεί κάθε μέρα πιο κοντά στην τρέλα, στον καρκίνο, στην ανακοπή καρδιάς ή στο εγκεφαλικό. Και για να σε απαλλάξω από την όποια ευθύνη, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Την οποία θα βροντοφωνάζω μέχρι να πεθάνω. 

Σου δίνω όρκο ότι θα έκανα οποιαδηποτε δουλειά για να μεγαλώσω τον γιο μου. Οποιαδήποτε, το εννοώ. Εκτός από μία: δεν θα γινόμουν ποτέ υπάλληλος εισπρακτικής εταιρίας. Ελπίζω κάποτε όλοι αυτοί να κριθούν από τον υπέρτατο κριτή... Και επειδή σε διαβάζω και ξέρω πως έχεις χιούμορ, θα κλείσω με μια ατάκα που λέω με την κολλητή μου φίλη: Καλύτερα παίκτρια του Game of Love, παρά υπάλληλος εισπρακτικής. Το παιδί μου, θα ντρέπεται σίγουρα λιγότερο στην πρώτη περίπτωση.

Τερέζα Ρ- Οφειλέτης".

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

20 Απρ. 2018

Photography of Couple Holding Hands

Φίλη, γύρω στα 40, μόνη εδώ και καιρό, αποδέχεται την πρόταση συνομήλικου συναδέλφου της να βγουν για φαγητό. Εμφανισιακά είναι ο τύπος της, η συμπεριφορά του στο χώρο εργασίας είναι υποδειγματική και παρά το γεγονός ότι έχει ξεκινήσει πρόσφατα η συνεργασία τους και δεν γνωρίζει πολλά πράγματα γι αυτόν, νιώθει οικεία μαζί του.

Ο, ας τον πούμε, Μιχάλης αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να κλείσει τραπέζι σε ένα πολύ in εστιατόριο των νοτίων προαστίων, την περιμένει κάτω από το σπίτι της δέκα λεπτά νωρίτερα από το ραντεβού, της ανοίγει την πόρτα, φροντίζει να ακούνε την αγαπημένη της μουσική κατά την διάρκεια της διαδρομής....

"Αν δεν είναι φάρσα κάποιου πρώην, τότε μόλις γνώρισα τον mr perfect" πληκτρολογεί στα κλεφτά η, ας την πούμε, Μαρίνα στο κινητό της και αποστέλει το μήνυμα σε όλες τις κολλητές της, που περιμένουμε με αγωνία ανταποκριση για την έκβαση του ραντεβού.

Η πρώτη γρατζουνιά στην...τελειότητα, κάνει την εμφάνισή της μαζί με την φιάλη του κρασιού, όταν ο Μιχάλης εντελώς ξαφνικά αρχίζει να  της μιλάει για...ζαντολάστιχα και να περιαυτολογεί για τις οδηγικές του ικανότητες.

"Κορίτσια sos! Αυτός εδώ και ένα τέταρτο καμαρώνει για τα ζαντολάχιστα του αυτοκινήτου του και μου αναλύει τον τρόπο που οδηγεί στη Θηβών με ύφος αστροναύτη που πήγε στο διάστημα! Τι κάνω;" είναι το νέο μήνυμα που στέλνει η Μαρίνα στις φίλες της, πηγαίνοντας για λίγο στην τουαλέτα.

"Σκάσε και περίμενε!" της απαντάει η μία.

"Σήκω φύγε! Άντρας που ασχολείται τόσο με το αυτοκίνητό του, πάσχει αλλού..." την συμβουλεύει η άλλη.

"Αν είναι καλό το φαγητό, τουλάχιστον απόλαυσέ το", της λέω εγώ.

Όταν επιστρέφει στο τραπέζι, η Μαρίνα κάνει μία απόπειρα να αλλάξει θέμα συζήτησης ρωτώντας τον Μιχάλη πού συνηθίζει να πηγαίνει για διακοπές το καλοκαίρι. Και κάπου εκεί, ξεκινάει η μάχη του Βατερλώ...

Για την επόμενη μισή ώρα, ο τύπος τής μιλάει με πάθος για τα...ακάρεα! Εξηγώντας την διαφορά τους από τα τσιμπούρια. Περιγράφοντας με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τον τρόπο που τα σιχαμερά έντομα βρίσκονται παντού στο σπίτι μας αλλά και στα ξενοδοχεία που διαμένουμε. Στον αέρα, στη σκόνη, στο στρώμα, στον καναπέ...

Μπουκιά δεν μπορεί να καταπιεί η γυναίκα, αναγούλα της έρχεται μόνο που βλέπει το λιγκουίνι με τις γαρίδες, οι δαγκάνες τους τής μοιάζουν τόσο πολύ με εκείνες που τις έχει περιγράψει ο συνοδός της ότι διαθέτουν τα ακάρεα, που νιώθει το στομάχι της να ανεβαίνει με φόρα προς τα πάνω!

"Σε παρακαλώ μπορούμε να πούμε κάτι άλλο, γιατί τα ζωύφια με ανατριχιάζουν;" του ζητάει ευθέως, τής χαμογελάει απολογητικά εκείνος, σηκώνει το ποτήρι του, το ακουμπάει απαλά στο δικό της και τής ρίχνει την χαριστική βολή:

"Από την πρώτη στιγμή που σε γνώρισα μου θύμισες την μάνα μου, την κυρά Ρούλα, αλλά αυτή σου η αντίδραση ξεπερνάει κάθε ομοιότητα. Είστε φτυστές. Και αυτό είναι για εμένα το πιο σημαντικό στοιχείο σε μία γυναίκα", της λέει κι ένα δάκρυ τρεμοπαίζει στο αριστερό του μάτι.

Αν είδατε το Σάββατο το βράδυ μια φιγούρα να σχίζει σαν αστραπή την παραλιακή λεωφόρο, ήταν η φίλη μου η Μαρίνα... Ακόμη τρέχει...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com  

11 Απρ. 2018

beach, calm, clouds

Ο Στράτος Χ., είναι πτυχιούχος οικονομικού Πανεπιστημίου και κάτοχος δύο μεταπτυχιακών και εργάζεται σε μεγάλη εταιρία τηλεπικοινωνιών "με έναν πολύ καλό για την εποχή μισθό". Παντρεμένος εδώ και τρία χρόνια με μία γιατρό, δεν έχουν ακόμη αποκτήσει παιδί λόγω της οικονομικής στενότητας που αντιμετωπίζουν αφού όπως χαρακτηριστικά μου γράφει στο μήνυμα που έστειλε στο thisismarias.com "πότε μπαίνουν, πότε βγαίνουν δύο μισθοί στο σπίτι μας, χαμπάρι δεν παίρνουμε".

Το θέμα που θέλησε να μοιραστεί μαζί μου, έχει να κάνει με τους "επωνύμους" που πέρασαν τις διακοπές του Πάσχα σε κάποιον εξωτικό προορισμό και δημοσιεύεται ελαφρώς "λογοκριμένο" αφού ο τρόπος έκφρασής του ξεπερνάει σε αρκετά σημεία τις προσωπικές μου "κόκκινες γραμμές".

"Σου γράφω για να με βοηθήσεις να απαντήσω σε ένα ερώτημα που με τσουρουφλίζει τις τελευταίες ημέρες: Tι δουλειά κάνουν όλοι αυτοί οι Έλληνες που κατέκλυσαν τα Ντουμπάια τις ημέρες του Πάσχα; Σου δίνω το λόγο της τιμής μου, δεν ζηλεύω τους ανθρώπους που καταφέρνουν να βγάλουν πάρα πολλά χρήματα από την εργασία τους, ακόμη και αν κρίνω ότι δεν τα αξίζουν. Συνεπώς το σχόλιό μου δεν αφορά στους διασήμους που βρέθηκαν σε εξωτικά μέρη ή σε μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου ή σε χλιδάτες βίλες της Μυκόνου, ξοδεύοντας τα πάμπολλα λεφτά τους.

Η αγανάκτησή μου επικεντρώνεται στους "άλλους". Κάτι τριτοτέταρτους ημιδιάσημους, που κάπου, κάπως, κάποτε, έκαναν μια δουλίτσα σε αυτό που αποκαλούμε Ελληνική show biz. Δουλίτσα κομπάρσου, τους περισσότερους εγώ δεν τους θυμάμαι, δεν τους ξέρω, η σύζυγος μου κάνει τις "συστάσεις" για να καταλάβω πάνω κάτω ποιός/ποια είναι αυτός/ή που ποζάρει στο υπερπολυτελές resort κι εύχεται "Χριστός Ανέστη" στα κορόιδα. 

Πώς καλύπτονται τα έξοδα αυτής της ζωής αγαπητή Μαρία; Μην μου απαντήσεις κι εσύ "μπορεί να έχουν καλούς φίλους" όπως μου λέει η αφελής μάνα μου! Πού είναι ρε παιδιά αυτοί οι φίλοι, να τους γνωρίσουμε κι εμείς! Φίλοι που σου πληρώνουν αεροπορικά, διαμονή, διατροφή, μετακινήσεις; Πώς είναι δυνατόν μια κυρία που έκανε ένα περασματάκι από την Ελληνική τηλεόραση, να μένει σε βιλάρα που θα ζήλευε και ο Χιου Χέφνερ; Πώς γίνεται ο ανεπάγγελτος που κάνει λέει "δημόσιες σχέσεις σε celebrities", σε μια χώρα που δεν έχει celebrities, να περνάει ζωή χαρισάμενη; 

Τι στα κομμάτια κάνουν; Εμπόριο σαρκός; Ουσιών; Παρανομίες; Βίζιτες; Πόθεν έσχες τα χρήματα με τα οποία πληρώνονται όλες αυτές οι χλιδές που χωρίς αιδώ μας πετάνε στα μούτρα μέσω social media, βροντοφωνάζοντάς μας "μαλάκα, κάτσε εσύ και κάνε μεταπυχιακά και αν δεις ποτέ το Νουμπάι σε καρτ ποστάλ, τυχερός θα είσαι!";

Θέλω να με πιστέψεις: χεσμένο το έχω και το Ντουμπάι και τις Μαλδίβες και τη Μύκονο και όλα αυτά τα δήθεν. Αν αύριο κέρδιζα το λαχείο, θα αγόραζα ένα σπίτι στην Πάτμο, το πιο "εξωτικό" μέρος του πλανήτη. Δεν είναι η ζήλεια για κάτι που λαχταράω και δεν έχω, το κίνητρό μου. Είναι η αγανάκτηση! Γιατί αντί να κυνηγάνε τον καστανά που δεν κόβει αποδείξεις, θα μπορούσαν να κάνουν ένα ντου στο instagram οι διώκτες του ΣΔΟΕ και να ζητήσουν από τις μπασκλασαρίες να δικαιολογήσουν την Ανάσταση στις Σεϋχέλλες. Εκεί να δεις "μαύρο χρήμα". Ασορτί με το "μαύρο τους το χάλι".

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Στράτος Χ."

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

8 Απρ. 2018

agriculture, basket, beets

Με την (ας την πούμε) Καιτούλα, δεν έχουμε συναντηθει ποτέ. Διάβασε το βιβλίο μου, μού έστειλε ένα υπέροχο email με την παράκληση να μην το δημοσιοποιήσω ποτέ για λόγους που σέβομαι απολύτως και έκτοτε επικοινωνούμε συχνά μέσω facebook.

Ετών 30 η Καιτούλα, μοναχοπαίδι, είναι αρραβωνιασμένη εδώ και δύο μήνες με τον 35χρονο (ας τον πούμε) Παντελή. "Ξεκαρδίστηκα στα γέλια όταν μου είπε να αρραβωνιαστούμε μεγάλοι άνθρωποι, το βρήκα τόσο αναχρονιστικό έθιμο, κατάλοιπο μιας εποχής όπου τα ζευγάρια παρίσταναν ότι δεν έχουν προγαμιαίες σχέσεις και η συγκατοίκηση άνευ γάμου ισοδυναμούσε με πορνεία για μια κοπέλα", μου είχε εξηγήσει η Καιτούλα μιλώντας μου για τον αρραβώνα της. "Τέλος πάντων, δέχτηκα γιατί κατάλαβα ότι για εκείνον είχε ιδιαίτερη σημασία και απέφυγα να ζητησω περισσότερες διευκρινήσεις γιατί το ένστικτό μου φώναζε ότι πίσω από αυτόν το ψευτοκαθωσπρεπισμό κρυβόταν η μανούλα του", είχε καταλήξει.

Την Μεγάλη Τετάρτη, η Καιτούλα μού ευχήθηκε καλή Ανάσταση, ενημερώνοντάς με ότι θα περνούσε τις άγιες ημέρες του Πάσχα στο χωριό του Παντελή, με σύσσωμη την οικογένειά του, που αποτελείται από την μέλλουσα πεθερά της, τις δύο αδελφές του μετά των συζύγων τους και τα έξι (!) ανίψια του. "Κάτι μου λέει, ότι η εμπειρία που θα ζήσω θα σου δώσει τροφή για κάποιο επόμενο βιβλίο σου" έγραφε κατά λέξη το μήνυμά της. Κυριακή του Πάσχα, σήμερα, γύρω στις 17.00 το απόγευμα ξεκίνησε η... ανταπόκριση της Καιτούλας η οποία ολοκληρώθηκε μία ώρα αργότερα. Με την άδειά της, δημοσιεύω ένα μέρος των όσων μου είπε, αποκρύπτοντας τα σημεία που η ίδια μου υπέδειξε.

"Μαρία μου αγαπημένη, έκανα λάθος.Το πρώτο μου Πάσχα στο χωριό με το σόι του καλού μου δεν προσφέρεται για μυθιστόρημα. Είναι ιδανικό για κινηματογραφική ταινία. Της κατηγορίας θρίλερ. Δεκατρείς άνθρωποι (μπρρρρρ!) κλεισμένοι για τρεις μέρες σε ένα (υπέροχο ομολογώ) σπίτι. Να κατουράω ενοχικά, με την επίγνωση πως όλοι ξέρουν τι κάνω. Να ανοίγω το ψυγείο και να πετάγεται από το πουθενά η μητέρα του και να με ρωτάει "θέλεις κάτι Καιτούλα;", με ύφος "πάλι θα φας μωρή μουλάρα;". Να θέλω να κλείσω για λίγο τα μάτια μου να ξεκουραστώ το απομεσήμερο της Μεγάλης Παρασκευής και να μην μπορώ γιατί οι τέσσερεις ανιψιές του Παντελή (ζωή να έχουν τα παιδάκια!) αποφασίζουν να τραγουδήσουν το "ξημερώματα δίνεις δικαιώματα". Συγγνώμη, αυτά ακούνε σήμερα τα τετράχρονα και τα εξάχρονα;

"Το μεγάλο δράμα ωστόσο ξημέρωσε μαζί με το Μεγάλο Σάββατο. "Οι άντρες θα πάνε βόλτα με τα παιδιά κι εμείς θα καθαρίσουμε τα αντεράκια για την μαγειρίτσα" έβγαλε το ανακοινωθέν η πεθερά μου. Μάρτυς μου ο Θεός, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να βοηθήσω στην διαδικασία και να πλύνω και όλα τα σκεύη με τα χεράκια μου, αν δεν υπήρχε ένα αξεπέραστο συνειδησιακό εμπόδιο: όπως ίσως σου έχω πει, απέχω από την κατανάλωση κρέατος από τα 16 μου χρόνια! Όχι ακραία πράγματα, μόνο κρέας δεν τρώω, αλλά καταλώνω κανονικά γαλακτοκομικά και αυγά. Ε, λοιπόν, εξωγήινος να έμπαινε στο σαλόνι του σπιτιού και μάλιστα από εκείνους τους κακάσχημους με τα τεράστια πράσινα κεφάλια, δεν θα τον κοιτούσε σύσσωμη η οικογένεια έτσι όπως κοίταξε εμένα την στιγμή που είπα τη φράση "αν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη δουλειά να σας βοηθήσω με ευχαρίστηση αλλά αντεράκια να καθαρίσω δεν μπορώ γιατί δεν τρώω κρέας και δεν συμμετέχω στα σχετικά  έθιμα". Άσπρισε ο έρημος ο Παντελής, μα ήθελα να ήξερα κι αυτός πότε περίμενε να τους πει αυτην την σημαντική λεπτομέρεια Πασχαλιάτικα;
"Τι εννοείς δεν τρως κρέας;" με ρώτησε ξινισμένα η μεγάλη του αδελφή.
"Και τι θα φας μετά την Ανάσταση και αύριο το μεσημέρι;" συμπλήρωσε η μικρή.
"Α, μην σας απασχολεί καθόλου. Δεν είμαι αυστηρή χορτοφάγος, θα φάω αυγά και πατάτες φούρνου και σαλάτες. Μια χαρά θα είμαι" προσπάθησα να τους καθησυχάσω.
"Και όταν ανοίξετε σπιτικό τι θα τρώει ο γιος μου; Σαλάτες; Σαλάτες τρώνε τα αρνιά! Ο Παντελής είναι δυο μέτρα άντρας. Αν δεν φάει κρέας θα του πέσει ο σίδηρος. Εσύ τι λες για όλα αυτά;" άρχισε να ωρύεται η μητέρα, απευθυνόμενη στον καλό μου.
"Αυτό αφορά εμένα και την Καιτούλα" πήγε να το παίξει αυστηρός αυτός αλλά η ματιά που του έριξαν μάνα, αδελφές και γαμπροί τον έκανε να το βουλώσει.

"Βγήκε βεβαια και κάτι θετικό από όλη αυτήν την ιστορία. Το ότι από εκείνη την ώρα, κανείς δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί μου. Σαν να έγινα ξαφνικά αόρατη αφού δεν τρώω κρέας, ένιωσα. Τυπικές κουβέντες, ψυχρές ευχές, περίεργες ματιές, μουρμουρητά πίσω από την πλάτη μου και μια ατάκα από την εξάχρονη ανιψιά που σίγουρα δεν την σκέφτηκε από μόνη της: "Εσύ θεία Καίτη, πώς θα κάνεις γερά παιδάκια αφού δεν τρως κρεατάκι;".

Χριστός Ανέστη Μαρία μου! Θέλει θυσίες ο έρωτας!"

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com