5 Δεκ. 2017

Χρόνια πολλά αδελφούλη (πώς λένε στα Φιλιππινέζικα "να σε χαιρόμαστε";)

Image may contain: 2 people, people smiling, people standing and beard

Φέτος η γιορτή του Αγίου Νικολάου βρίσκει τον αδελφό μου, Νίκο Παναγοηλιόπουλο, στις μακρινές Φιλιππίνες όπου έχει μετακομίσει από τις αρχές Σεπτεμβρίου για να εργαστεί. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα περάσει καλά κι εκεί στα ξένα, όπως θα περάσουν καλά κι όσοι έχουν την τύχη να είναι μαζί του. Ο Νίκος έχει φίλους ΠΑΝΤΟΥ και όσοι τον ξέρετε προσωπικά γνωρίζετε πως δεν έχει ίχνος υπερβολής αυτό που γράφω. 

Αν θα του λείψει κάτι από την φετινή ξενιτεμένη γιορτή του; Σαφώς και θα του λείψει. Όχι ένα. Πολλά. Με κορυφαία τον γιο του και τις καριόκες της μανούλας. Αλλά δεν πειράζει. Τα Χριστούγεννα που θα επιστρέψει με το καλό, θα τον περιμένουν και τα δύο εδώ.

Προσωπικά, δεν πιστεύω στην αδελφική αγάπη λόγω γονιδιών. Το "κυλάει στις φλέβες μας το ίδιο αίμα" για εμένα δεν είναι αρκετό, στην περίπτωση των αδελφών. Αγαπάω τον Νίκο γιατί το κέρδισε στην πορεία της ζωής μας. Και αν δεν ήταν αδελφός εξ αίματος, θα τον επέλεγα σίγουρα για αδελφό- καρδιάς. Δηλαδή για φίλο μου.

Γιατί είναι ένας από τους πιο καλόψυχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Σε βαθμό που αν του πεις ότι δεν έχεις παπούτσια θα σου δώσει τα δικά του κι ας είναι το μοναδικό του ζευγάρι. 

Γιατί είναι ένας από τους πιο εργατικούς και φιλότιμους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Σε βαθμό που ξεχνάει να κοιμηθεί (όχι να φάει, αυτό δεν το ξεχνάει ποτέ...) και φτάνει τον οργανισμό του σε ακραία σημεία.

Γιατί είναι ένας από τους ευαίσθητους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Σε βαθμό που αν σας τον αποκαλύψω θα μου θυμώσει γιατί θα του χαλάσω το image. 

Γιατί είναι ένα από τους πιο δοτικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Σε βαθμό που δίνει εθελοντικά αίμα, ακόμη κι όταν από την κούραση είναι έτοιμος να σωριαστεί στο πάτωμα.

Γιατί είναι ένας από τους καλύτερους μπαμπάδες που έχω γνωρίσει. Σε βαθμό που ακόμη και τα ξένα παιδάκια θα τον ήθελαν για μπαμπά τους (μετά τη φωτο με τα πιτσιρικάκια από το ψαροχώρι του Παλαουάν είμαι σίγουρη ότι ακολούθησε τρελό παιχνίδι).

Image
 may contain: 5 people, people smiling, outdoor

Γιατί είναι ο καλύτερος θείος που θα μπορούσα να φανταστώ για τον γιο μου. Σε βαθμό που επειδή τους χωρίζουν μόνο 20 χρόνια, το παιδί μου τον νιώθει περισσότερο σαν μεγάλο του αδελφό και λιγότερο σαν θείο. 

Γιατί είναι ένας από τους πιο cool τύπους που έχω γνωρίσει στην παρέα. Κι ας κλέβει σε όλα τα παιχνίδια γιατί δεν ξέρει να χάνει. Κι ας λέει τα πιο κρύα ανέκδοτα που υπάρχουν...

Γιατί ακούει εμμονικά Αντώνη Ρέμο. Και αυτό δεν χρειάζεται επεξήγηση...

Αν αρχίσω να γράφω τα ελατώμματά του, θα χρειαστώ δέκα blogs για να χωρέσουν. Ένα από τα μεγαλύτερα; Είναι Ολυμπιακός... Άρρωστος γαύρος. Κι έχει κάνει και το παιδί του σαν τα μούτρα του. Τι να κάνω; Το έχω αποδεχτεί! Εγώ, μια βαζέλα από τον Πειραιά! Τους φίλους μας τους αγαπάμε με τα ελατώμματά τους. 

Χρόνια πολλά αδελφούλη!! 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ