28 Οκτ. 2017

Η ανάγκη των παιδιών να είμαστε "εκεί" (στη γιορτή, στην παρέλαση, στην ορκωμοσία...)

Image may contain: 1 person

Η πρώτη σχολική παράσταση του γιου μας είχε γίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όταν ακόμη πήγαινε στον παιδικό σταθμό. "Όρνιθες" του Αριστοφάνη και ο τετράχρονος Κωνσταντίνος, μας μιλούσε με ενθουσιασμό για τις πρόβες πολλές εβδομάδες πριν, χωρίς όμως να μας αποκαλύπτει τον ρόλο του.

Μοναχοπαίδι, πρώτη του παράσταση, μαζευτήκαμε γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, θείοι και στρογγυλοκαθίσαμε στην δεύτερη σειρά του θεάτρου για να θαυμάσουμε τον μικρό μας ηθοποιό. Ξεκίνησε η παράσταση, πέρασε το πρώτο ημίωρο, πέρασε το δεύτερο... πουθενά ο Κωνσταντίνος. Μετά από μιάμιση ώρα αναμονής τον είδαμε επιτέλους να κάνει την εμφάνισή του, ντυμένος με μια στολή πουλιού. Πίσω του ακολουθούσαν δεκάδες άλλα παιδάκια που φορούσαν τις ίδιες στολές. Στάθηκαν όλα μαζί στο κέντρο της σκηνής, έκαναν δύο περιστροφές γύρω από τους εαυτούς τους, ο δικός μας κούνησε και πέντε φορές τα φτερά του, αφού όπως μάθαμε αργότερα ήταν ο αρχηγός των... πουλιών, έκαναν υπόκλιση και αποχώρησαν καμαρωτά καμαρωτά.

Τρεις ώρες ήταν η συνολική διάρκεια της παράστασης, τρεις ώρες πιαστήκαμε από την ακινησία, για να δούμε τελικά τον Κωνσταντίνο να εμφανίζεται για δύο λεπτά και να κουνάει απλώς τα φτερά του! Κι όμως, αυτό που μου έχει μείνει από εκείνη την πρώτη σχολική παράσταση, είκοσι χρόνια μετά, είναι άλλο: τα μάτια του γιου μας να "σκανάρουν" την αίθουσα του θεάτρου γεμάτα αγωνία μέχρι να μας εντοπίσουν και μετά, το πρόσωπό του να φωτίζεται βλέποντας το υψωμένο χέρι του μπαμπά του.

Ίσως γιατί το ίδιο βλέμμα, το ίδιο φως στο πρόσωπο, τον ακολουθούσε σε όλη του τη σχολική και φοιτητική ζωή. Σε όσες εκδηλώσεις κι αν συμμετείχε, από τον παιδικό σταθμό μέχρι και την τελετή ορκωμοσίας στο πανεπιστήμιο κι αργότερα στον στρατό, τα μάτια του πάντα αναζητούσαν εμάς. Κι όταν δεν κατάφερναν να μας βρουν, αρκούσε μια δική μου κραυγή αποθέωσης (οκ, όποιος την έχει ακούσει ξέρει ότι είναι δυνατή...) για να λάμψει ολόκληρος.

Το θυμήθηκα σήμερα, στην μαθητική παρέλαση. Καμαρώνοντας όλα αυτά τα παιδιά που με την άκρη των ματιών τους έψαχναν τους γονείς, τους παπούδες, τις γιαγιάδες, τους θείους... Για να εισπράξουν το "μπράβο" τους. Την μέγιστη επιβράβευση! Που δεν έχει σημασία αν απευθύνεται σε τετράχρονο ή εικοσιτετράχρονο. Το παιδί είναι πάντα παιδί

Και του χρόνου, λοιπόν. "Εκεί"...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook