7 Ιουλ. 2017

Σήμερα γάμος γίνεται...

Έχω ξεκινήσει να συγκινούμαι από τις 25 Ιουνίου για τον γάμο αυτό. Το concept μου ήταν "συγκινήσου, συγκινήσου πού θα πάει θα στερέψει κάποια στιγμή κι έτσι δεν θα κινδυνέψω να πασαλειφτώ την ημέρα του μυστηρίου". Κάθε μέρα λοιπόν σκεφτόμουν κι από μια συγκινητική σκηνή, την ζούσα και προχωρούσα στην επόμενη. 

Το Μαράκι να βγαίνει από το δωμάτιο ντυμένο νύφη. Τον Αντώνη να κλαίει. Τη Μάικα να κλαίει. Την γιαγιά της να κλαίει. Το Σκουμπάνθρωπο να κλαίει. Όλους εμάς που είμαστε στο σπίτι να κλαίμε. Και μετά στην Εκκλησία. Τον Γιάννη να περιμένει αγχωμένος. Το αυτοκίνητο να φτάνει. Τη θεά νύφη να κατεβαίνει από το αυτοκίνητο. Τον Αντώνη να την παραδίδει στον γαμπρό. "Ους ο Θεός συνέζευξενάνθρωπος μη χωριζέτω". "Κι εμείς αποχαιρετάμε την Μαρία Ανδρικάκη και υποδεχόμαστε την Μαρία Ανδρικάκη Τζαγκαράκη".  Η πρώτη αγκαλιά που της κάνω σαν παντρεμένη. Ο γιος μου που φιλάει την παιδική του φίλη με νυφικό, παριστάνοντας τον πολύ cool. Και ύστερα... Το ζευγάρι κόβει την τούρτα. Χορεύει τον πρώτο χορό. Ακούγεται ο πρώτος Ρέμος (μην τον αργήσουμε και με τις ώρες, ε;).

Δώδεκα μέρες "έβλεπα" τις σκηνές που πρόκειται να ζήσω την ημέρα του γάμου κι όταν διαπίστωνα ότι κάποια από αυτές με ζόριζε πολύ, φρόντιζα να την ξαναφανταστώ την επομένη και να ξανασυγκινηθώ με την ελπίδα ότι θα την συνηθίσω. 

Η μέρα όμως έφτασε. Σήμερα, Σάββατο 8 Ιουλίου, γάμος γίνεται. Η Μαρία Ανδρικάκη (αυτό το πανέμορφο πλασματάκι με τα τεράστια μάτια που βλέπετε στη φωτογραφία μαζί με τον γιο μου κι εμάς τις μανούλες τους) μεγάλωσε και ντύνεται νύφη στο πλευρό του αγαπημένου της Γιάννη Τζαγκαράκη. Κι εγώ άντε πάλι συγκινούμαι τώρα που το γράφω. Γιατί τελικά, προσομοίωση συγκίνησης δεν γίνεται! Και φοβάμαι πως δεν θα την γλιτώσω. Τζάμπα θα πάει η νέα μάσκαρα που αγόρασα.

" Είναι αδιάβροχη;" ρώτησα την υπάλληλο. 

" Φυσικά και είναι! " μου απάντησε ελαφρώς ενοχλημένη λες και αμφισβήτησα ότι ο Ντάνος άξιζε την νίκη στο Survivor...

" Στα πόσα μέτρα αντέχει;" επέμεινα εγώ.

" Τι εννοείτε;", παραξενεύτηκε.

" Αφού είναι αδιάβροχη, πόση ώρα μπορεί να μείνει το μάτι μου μέσα στο νερό;" το έθεσα πιο απλά.

Με κοίταξε με αυτό το βλέμα που έχω συνηθίσει να με κοιτάνε οι άνθρωποι...

" Πόση ώρα θα κολυμπήσετε με τη μάσκαρα;", αναστέναξε με μία ελαφριά ειρωνία.

" Υπολογίστε από τις 17.00 το απόγευμα μέχρι 01.00- 02.00 μετά τα μεσάνυχτα", της είπα με το σκεπτικό ότι θα αρχίσω να κλαίω από την ώρα που θα ξεκινήσει η προετοιμασία της νύφης, μέχρι τον πρώτο χορό του ζευγαριού, χωρίς να βάλω μέσα και τίποτα έξτρα-δάκρυα-έκπληξη που μπορεί να σκάσουν..."Περίπου 8 με 9 ώρες θα πρέπει να αντέξει η μάσκαρα" έκανα την σούμα.

Μου φάνηκε ότι την είδα να χλωμιάζει λίγο. Ίσως να με πέρασε για τρελή. Ή πάλι να σκέφτηκε "για να μείνεις τόση ώρα κάτω από το νερό, μάλλον θα πας για καταδύσεις με μπουκάλες άρα τι τη θέλεις κυρά μου τη μάσκαρα;". Όπως και να ΄χει, δεν σχολίασε τίποτα. Μόνο τη στιγμή που άφηνε το προϊόν στο ταμείο με κοίταξε με ένα χαμόγελο συγκατάβασης και μου είπε:

 "Θα κάνει τις βλεφαρίδες σας σαν βεντάλια".

Αμ πες το μου βρε κορίτσι μου! Αυτό αλλάζει τα δεδομένα. Θα έχω τουλάχιστον υαλοκαθαριστήρες... Να κλάψω με την άνεσή μου!

Μαρία και Γιάννη, μεγάλη η χάρη σας!

Υ.Γ. Εβαλα εντελώς αυθόρμητα την ανάρτηση αυτή στην κατηγορια "Οικογένεια". Οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε. Και τα παιδιά τους, είναι τα παιδιά της καρδιάς μας...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα