14 Ιουν. 2017

Κλαίγοντας (σε όλες) τις τελετές αποφοίτησης του παιδιού μας...

Η λήξη του σχολικού έτους, φέρνει μαζί της κάθε χρόνο γιορτές αποφοίτησης μαθητών που αποχαιρετούν μια σελίδα της ζωής τους ανοίγοντας την επόμενη. Έχοντας ζήσει 5 φορές μέχρι σήμερα "το έργο" ως μανούλα, θα ξεκινήσω από τα βασικα: δεν γίνεται να μην κλάψετε. Αλλά κυρίως, δεν υπάρχει λόγος να μην κλάψετε.

Είτε τελειώνει το Νηπιαγωγείο, είτε το Πανεπιστήμιο το παιδί σας, η συγκίνηση είναι ίδια και αμείωτη. Για εσάς έτσι κι αλλιώς θα είναι πάντα το μωρό που πήρατε απο το μαιευτήριο μέσα σε ένα καλάθι. Ακόμη κι αν η πατούσα του είναι πλέον στο ίδιο μέγεθος με εκείνο το καλάθι, στα δικά σας μάτια ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

Κάνοντας τον προσωπικό απολογισμό αποφοιτήσεων του 24χρονου πλέον γιου μας, είναι αδύνατο να διαλέξω μία στιγμή ως κορυφαία. Γι αυτό και επέλεξα να ενώσω αυτές τις δύο εικόνες μεταξύ τους: την αποφοίτηση του Νηπιαγωγείου με εκείνη του Πανεπιστημίου...

Μπορώ να τις ξαναδώ όλες μπροστά μου, σαν να ήταν χθες...

Όταν τελειώσαμε το Νηπιαγωγείο- και ο Κωνσταντίνος μας πρωταγωνίστησε στην σχολική παράσταση στον ρόλο του Δημάρχου Τσιμεντόπουλου (από όπου η αριστερή φωτογραφία). Μεγάλο καμάρι!

Όταν αποφοιτήσαμε από το Δημοτικό- με τις εικόνες όλων των παιδιών από την ημέρα που ξεκίνησαν την πρώτη τάξη μέχρι και που τελείωσαν την έκτη, να προβάλλονται σε μία γιγαντοοθόνη και να σκορπάνε κλάματα στην αίθουσα σε μικρούς και μεγάλους.

Την αποφοίτηση του Γυμνασίου- που συνοδεύτηκε από την τεράστια αγωνία εάν θα καταφέρει ή όχι να μπει με εισαγωγικές στο Λεόντειο Λύκειο αλλά και την απορία "πότε μεγάλωσε τόσο;"

Κι ύστερα, το μεγάλο φινάλε της σχολική ζωής! Το τέλος του Λυκείου. Τότε που χόρεψε ένα μοναδικό tango και υποκλίθηκε με το κοστούμι του (άντρας ολόκληρος), με τον μπαμπά του κι εμένα από κάτω να μην τολμάμε να κοιταχτούμε μεταξύ μας για να μην μας πάρουν σηκωτούς...

Όσο για την τελετή αποφοίτησης απο το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου... Αυτή νομίζω πως θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες των γονιών που κάθονταν δίπλα μας. Ασιάτες στην πλειοψηφία τους, είδαν ξαφνικά δυο τρελούς Έλληνες να σπαράζουν στο κλάμα, επειδή το παιδί τους ορκιζόταν Διαιτολόγος (και όχι ας πούμε πρόεδρος των ΗΠΑ). Ρεζίλι σας λέω...

Αυτήν την εποχή είμαστε σε ρυθμούς Στρατού, αφού όπου να ΄ναι παρουσιαζόμαστε. Υποθέτω ότι η περίπτωσή μας θα παραμείνει τραγική. Γιατί κάποια πράγματα απλώς δεν αλλάζουν...

Γι αυτό σας είπα από την αρχή: μην το καταπιέζετε. Κλάψτε με την ψυχή σας σε όλες τις αποφοιτήσεις των παιδιών σας. Πόσα πράγματα μας έμειναν που να μας κάνουν να κλαίμε από χαρά;

Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι μαζί μας έκλαιγαν πάντα και παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες. Τι να κάνουμε; Έτσι είμαστε οι Έλληνες. Πάμε πολλοί μαζί...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα