Οικογένεια

20 Σεπ. 2017

Ο μικρός αδελφός μου (καλά, δεν τον μεγάλωσα και στα πόδια μου...) φεύγει σήμερα για ένα μακρινό προορισμό, όπου θα μείνει τους επόμενους τρεις μήνες για δουλειά. Δεν είναι η πρώτη φορά που θα λείψει για τόσο καιρό, όμως παλιότερα, όσο ο γιος του ήταν μικρούλης, τα πράγματα ήταν πιο εύκολα.

Είναι δύσκολο να απουσιάζεις από τον τόπο σου, το σπίτι σου και τους δικούς σου ανθρώπους, ειδικά όταν η δουλειά σου δεν είναι π.χ. ναυτικός και δεν το έχεις συνηθίσει (αν υποθέσουμε ότι συνηθίζεται), όμως στους καιρούς που ζούμε κάποιες φορές καλείσαι να το πράξεις, με την πεποίθηση ότι κάνεις το καλύτερο δυνατό για το παιδί σου και την οικογένειά σου. Με αυτήν την πεποίθηση, τον αποχαιρέτησα κι εγώ σήμερα το πρωί. Ότι η απόφαση που πήρε είναι η καλύτερη!

Τράβηξα και μια selfie για να θυμόμαστε τη στιγμή αλλά λίγο ο ήλιος που ήταν κόντρα, λίγο η εκτυφλωτική λάμψη μας (λέμε τώρα...), ήρθε και βγήκε μαύρη η φωτογραφία, φτυστοί ο Μάικλ Τζάκσον στα σκούρα του φαινόμαστε. Δεν πειράζει. Διάλεξα μια άλλη από το άλμπουμ με τις παιδικές αναμνήσεις μας, εμφανισιακά έχουμε λιγουλάκι αλλάξει, αλλά όχι υπερβολικά πράγματα. Αξίζει τον κόπο να παρατηρήσετε το... σικάτο ντύσιμό μας καθώς και τον trendy διάκοσμο του υπνoδωματίου τον γονιών μας, τέλη της δεκαετίας του '70.

Καλή διαμονή στα ξένα λοιπόν Νίκο Παναγοηλιόπουλε και μην ανησυχείς για τίποτα. Εδώ, όταν με το καλό γυρίσεις θα είναι όλα όπως τα άφησες. Και τα κακά και τα καλά. Η χώρα θα έχει τα χάλια της. Δουλειές δεν θα υπάρχουν κι όσες υπάρχουν θα πληρώνουν πενταροδεκάρες. Η ομάδα σου (πολύ φοβάμαι) θα είναι και πάλι πρωταθλήτρια χειμώνα (και θα ετοιμάζεται για άλλο ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γαμώτο!). Ο γιος σου δεν θα έχει (όπως πάντα)  "τίποτα για διάβασμα". Κι εμείς θα ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε το 2017 και να αρπαχτούμε από το 2018 με την ελπίδα ότι θα είναι καλύτερο. Υγεία να έχουμε, να το υποδεχτούμε όλοι μαζί και τα υπόλοιπα, θα έρθουν. Κι αν δεν έρθουν θα συνεχίσουμε να ζούμε και χωρίς αυτά!

Καλό ταξίδι!!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

 

15 Σεπ. 2017

Boy in Brown Hoodie Carrying Red Backpack While Walking on Dirt Road Near Tall Trees

Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, με ταξιδεύει κάθε χρόνο στην πιο δυνατή και αξεπέραστη στιγμή από την μαθητική ζωή του 24χρονου πλέον γιου μου. 

Μοναχοπαίδι, αντιμετωπίζαμε κάθε πρώτη του φορά σαν κοσμογονία. Η πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό, στο προνήπιο, στο νηπιαγωγείο, στο καράτε, στο θεατρικό παιχνίδι, στο δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο κι ύστερα η φυγή για σπουδές στο εξωτερικό, η πρώτη φορά στην φοιτητική εστία, η πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο... Δεκάδες οι "πρώτες φορές" έντονα και πρωτόγνωρα τα συναισθήματα.

Ξεφυλλίζοντας όμως το άλμπουμ της ζωής μας, υπάρχει μία, που βρίσκεται στην κορυφαία θέση στην καρδιά της μανούλας, δηλαδή τη δική μου. Μια στιγμή τόσο ισχυρή και κομβική που μέχρι σήμερα καμία άλλη δεν κατάφερε να την ρίξει από τον "θρόνο της": η πρώτη μέρα του γιου μας στο δημοτικό σχολείο!

Έντεκα Σεπτεμβρίου 1999, μόλις τέσερεις μέρες μετά από τον καταστροφικό σεισμό στην Πάρνηθα, εγώ έπρεπε να πάρω τον εξάχρονο Κωνσταντίνο και να τον πάω σε ένα μεγάλο κτήριο, με πολλά παράθυρα, έπιπλα και αντικείμενα κρεμασμένα στους τοίχους και το χειρότερο όλων, πολλά μεγαλύτερα παιδάκια!

Ντρέπομαι που το γράφω, όμως ο μεγαλύτερος εφιάλτης μου εκείνη την πρώτη μέρα στο δημοτικό, δεν ήταν το ενδεχόμενο ενός σεισμού εν ώρα μαθήματος. Ήταν να μην πατήσουν το παιδί μου τα μεγαλύτερα παιδιά, έτσι όπως έτρεχαν σαν αφηνιασμένα στην αυλή! Τώρα που το σκέφτομαι από την απόσταση των δεκαοκτώ ετών, αντιλαμβάνομαι ότι ήταν πρακτικά αδύνατο να συμβεί κάτι τέτοιο, ειδικά στον δικό μου γιο που περνούσε δυο κεφάλια σχεδόν όλους τους συμμαθητές του, όμως τότε αυτό φάνταζε ασήμαντη λεπτομερεια.

Το παιδί μου ήταν μικρό. Και πήγαινε για πρώτη φορά σε ένα τόσο μεγάλο κτήριο με τόσα πολλά παιδιά και τόσο μεγάλους κινδύνους να παραμονεύουν σε κάθε γωνιά! Αυτή ήταν η πραγματικότητα! Όλα τα άλλα, τα άκουγα βερεσέ... 

Με αυτές τις σκέψεις στο κεφάλι μου είχα παρακολουθήσει τον αγιασμό και αμέσως μετά τη λήξη του είχα μείνει στην αυλή μαζί με τους άλλους γονείς-πρωτάκια περιμένοντας οδηγίες από την διευθύντρια του σχολείου. 

"Και τώρα θα ήθελα να σας πω το σημαντικότερο όλων" την θυμάμαι να μας λέει ολοκληρώνοντας την σύντομη ομιλία της. "Ξέρω ότι η ανάγκη σας είναι να μείνετε εδώ, στην αυλή ή έξω από την πόρτα του σχολείου, μέχρι το πρώτο διάλειμμα. Θέλω όμως να σας διαβεβαιωσω ότι το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να κάνετε στο παιδί σας είναι να σηκωθείτε να φύγετε. Μακριά. Να πάτε στο σπίτι σας, στη δουλειά σας και να μην επιστρέψετε εδώ πριν από το σχόλασμα".

Στα Ιμαλάια να μου ζητούσε να ανέβω, πιο εύκολο θα μου ακουγόταν. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου, είδα την εικόνα του Κωνσταντίνου ποδοπατημένου στην αυλή με αμέτρητα παιδιά να τρέχουν γύρω του στο διάλειμμα! Ανοίγοντάς τα, είχα πάρει την απόφαση μου.

Θα έφευγα! Χωρίς να κοιτάξω πίσω μου. Δική μου ήταν η ανασφάλεια, δική μου και η ανάγκη να μείνω κοντά του. Εκείνος ήμουν σίγουρη ότι μπορούσε να τα καταφέρει μια χαρά χωρίς εμένα. Δεν την ξέχασα ποτέ εκείνη τη στιγμή. Τα πενήντα, εκατό βήματα που περπάτησα μέχρι την εξοδο του σχολείου, με συνοδεύουν ακόμη, δεκαοκτώ χρόνια τώρα. Μαζί τους και η απάντηση του γιου μου στην ερώτηση "πώς πέρασες την πρώτη σου μέρα στο δημοτικο;" όταν χτύπησε το κουδούνι για το σχόλασμα:

"Πάρα πολύ ωραία! Θα έρχομαι κάθε μέρα. Έχει ένα μαγαζάκι που δίνεις ένα λεφτό για να αγοράσεις κουλούρι και σου δίνουν πίσω πολλά λεφτά", μου είχε πει γεμάτος ενθουσιασμό, περιγράφοντας έτσι με τον δικό του τρόπο την πρώτη οικονομική συναλλαγή που είχε κάνει στην καντίνα. Εκεί που δίνοντας ένα κέρμα των 50 δραχμών, είχε πάρει ρέστα "πολλά λεφτά".

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

 

1 Σεπ. 2017

adult, affection, beautiful

Μαμαδοπαρέα, με παιδιά μεταξύ 16 και 20 ετών, κουβεντιάζει για την ερωτική ζωή των βλασταριών τους.

"Εμένα ο γιος μου, βγήκε μονογαμικός" σχολιάζει η μάνα νούμερο ένα για το 20χρονο μοναχοπαίδι της, με ένα κρυφό καμάρι στην φωνή της.

"Εσύ φταις" την κατακεραυνώνει η μάνα νούμερο δύο, μητέρα μιας κόρης 16 κι ενός γιου 18 χρονών.

"Τι εννοείς φταίει;" αντιδρά η νούμερο τρία, κοριτσομάνα.

"Φταίει αγάπη μου! Είναι φανερό ότι κάποιο λάθος έκανε στην ανατροφή του παιδιού της και βγήκε μονογαμικό. Αγόρι και μονογαμικό; Πού ακούστηκε; Ο άντρας πρέπει να έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα, αλλιώς είναι ένας βουτυρομπεμπές που από το βρακί της μάνας του, μπαίνει στο βρακί της γυναίκας του".

"Μα τι αρρωστημένες απόψεις είναι αυτές;" αναρωτιέται η "ένοχη" μάνα του μονογαμικού. "Άσε που όταν ένας άντρας έχει κάνει πολλά χιλιόμετρα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος από κεκτημένη ταχύτητα να συνεχίσει να τα κάνει και σαν οικογενειάρχης. Κι αυτό οδηγεί μαθηματικά στη δυστυχία ή και τη μοναξιά".

"Τι ακούνε τα αυτιά μου και δεν σηκώνονται να φύγουν;  Ξέρεις εσύ άντρα να είναι δυστυχισμένος επειδή έχει πολλές γκόμενες στη ζωή του; Άσε μας καλή μου με αυτά τα φιλοσοφημένα. Αυτά μας φάγανε" εξανίσταται η μητέρα νούμερο δύο.

"Εγώ πάντως ξέρω γυναίκες που είναι δυστυχισμένες στο πλευρό τέτοιων αντρών. Και επειδή εμείς οι δυο έχουμε και κορίτσια, πώς θα αισθανόσουν αν η κόρη σου παντρευόταν έναν άντρα με πολλά χιλιόμετρα που θα παρέμενε λάτρης των πολλαπλών διαδρομών και μετά τον γάμο τους;" παρεμβαίνει εμφανώς αγανακτισμένη η νούμερο τρία.

Η σιωπή που σκεπάζει την ομήγυρη, είναι ενδεικτική της απάντησης που θα ακολουθήσει.

"Τι σχέση έχει η κόρη μου στην κουβέντα μας; Αν είναι ξύπνια και έχει πάρει τα μαθήματα που της έδωσα μεγαλώνοντάς την, θα βρει εναν καλόβολο, μονογαμικό βουτυρομπεμπέ να περάσει ζάχαρη. Αν θέλει τον άτακτο, κακό του κεφαλιού της. Και στην τελική, αν σε όλα τα άλλα του είναι σωστός και της εξασφαλίζει μια καλή ζωή, ας κάνει λίγο και τη χαζή. Οι γιαγιάδες μας που ζούσαν έτσι, χαμένες βγήκαν; Αυτό που πρέπει να ξέρει μια γυναίκα είναι ότι ο προορισμός της είναι το νυφικό κι αυτά τα μοντέρνα που λένε για καριέρες και ελευθερίες, είναι για να περνάει η ώρα μας".

Τι να σχολιάσω εγώ; Μια ευχή μόνο να κάνω: να πάψουν κάποτε οι γονείς, μανάδες και πατεράδες, να παράγουν δυστυχία... Θηλυκού και αρσενικού γένους... 

Μαρία Παναγοπούλου

Follow me on Facebook

7 Ιουλ. 2017

Έχω ξεκινήσει να συγκινούμαι από τις 25 Ιουνίου για τον γάμο αυτό. Το concept μου ήταν "συγκινήσου, συγκινήσου πού θα πάει θα στερέψει κάποια στιγμή κι έτσι δεν θα κινδυνέψω να πασαλειφτώ την ημέρα του μυστηρίου". Κάθε μέρα λοιπόν σκεφτόμουν κι από μια συγκινητική σκηνή, την ζούσα και προχωρούσα στην επόμενη. 

Το Μαράκι να βγαίνει από το δωμάτιο ντυμένο νύφη. Τον Αντώνη να κλαίει. Τη Μάικα να κλαίει. Την γιαγιά της να κλαίει. Το Σκουμπάνθρωπο να κλαίει. Όλους εμάς που είμαστε στο σπίτι να κλαίμε. Και μετά στην Εκκλησία. Τον Γιάννη να περιμένει αγχωμένος. Το αυτοκίνητο να φτάνει. Τη θεά νύφη να κατεβαίνει από το αυτοκίνητο. Τον Αντώνη να την παραδίδει στον γαμπρό. "Ους ο Θεός συνέζευξενάνθρωπος μη χωριζέτω". "Κι εμείς αποχαιρετάμε την Μαρία Ανδρικάκη και υποδεχόμαστε την Μαρία Ανδρικάκη Τζαγκαράκη".  Η πρώτη αγκαλιά που της κάνω σαν παντρεμένη. Ο γιος μου που φιλάει την παιδική του φίλη με νυφικό, παριστάνοντας τον πολύ cool. Και ύστερα... Το ζευγάρι κόβει την τούρτα. Χορεύει τον πρώτο χορό. Ακούγεται ο πρώτος Ρέμος (μην τον αργήσουμε και με τις ώρες, ε;).

Δώδεκα μέρες "έβλεπα" τις σκηνές που πρόκειται να ζήσω την ημέρα του γάμου κι όταν διαπίστωνα ότι κάποια από αυτές με ζόριζε πολύ, φρόντιζα να την ξαναφανταστώ την επομένη και να ξανασυγκινηθώ με την ελπίδα ότι θα την συνηθίσω. 

Η μέρα όμως έφτασε. Σήμερα, Σάββατο 8 Ιουλίου, γάμος γίνεται. Η Μαρία Ανδρικάκη (αυτό το πανέμορφο πλασματάκι με τα τεράστια μάτια που βλέπετε στη φωτογραφία μαζί με τον γιο μου κι εμάς τις μανούλες τους) μεγάλωσε και ντύνεται νύφη στο πλευρό του αγαπημένου της Γιάννη Τζαγκαράκη. Κι εγώ άντε πάλι συγκινούμαι τώρα που το γράφω. Γιατί τελικά, προσομοίωση συγκίνησης δεν γίνεται! Και φοβάμαι πως δεν θα την γλιτώσω. Τζάμπα θα πάει η νέα μάσκαρα που αγόρασα.

" Είναι αδιάβροχη;" ρώτησα την υπάλληλο. 

" Φυσικά και είναι! " μου απάντησε ελαφρώς ενοχλημένη λες και αμφισβήτησα ότι ο Ντάνος άξιζε την νίκη στο Survivor...

" Στα πόσα μέτρα αντέχει;" επέμεινα εγώ.

" Τι εννοείτε;", παραξενεύτηκε.

" Αφού είναι αδιάβροχη, πόση ώρα μπορεί να μείνει το μάτι μου μέσα στο νερό;" το έθεσα πιο απλά.

Με κοίταξε με αυτό το βλέμα που έχω συνηθίσει να με κοιτάνε οι άνθρωποι...

" Πόση ώρα θα κολυμπήσετε με τη μάσκαρα;", αναστέναξε με μία ελαφριά ειρωνία.

" Υπολογίστε από τις 17.00 το απόγευμα μέχρι 01.00- 02.00 μετά τα μεσάνυχτα", της είπα με το σκεπτικό ότι θα αρχίσω να κλαίω από την ώρα που θα ξεκινήσει η προετοιμασία της νύφης, μέχρι τον πρώτο χορό του ζευγαριού, χωρίς να βάλω μέσα και τίποτα έξτρα-δάκρυα-έκπληξη που μπορεί να σκάσουν..."Περίπου 8 με 9 ώρες θα πρέπει να αντέξει η μάσκαρα" έκανα την σούμα.

Μου φάνηκε ότι την είδα να χλωμιάζει λίγο. Ίσως να με πέρασε για τρελή. Ή πάλι να σκέφτηκε "για να μείνεις τόση ώρα κάτω από το νερό, μάλλον θα πας για καταδύσεις με μπουκάλες άρα τι τη θέλεις κυρά μου τη μάσκαρα;". Όπως και να ΄χει, δεν σχολίασε τίποτα. Μόνο τη στιγμή που άφηνε το προϊόν στο ταμείο με κοίταξε με ένα χαμόγελο συγκατάβασης και μου είπε:

 "Θα κάνει τις βλεφαρίδες σας σαν βεντάλια".

Αμ πες το μου βρε κορίτσι μου! Αυτό αλλάζει τα δεδομένα. Θα έχω τουλάχιστον υαλοκαθαριστήρες... Να κλάψω με την άνεσή μου!

Μαρία και Γιάννη, μεγάλη η χάρη σας!

Υ.Γ. Εβαλα εντελώς αυθόρμητα την ανάρτηση αυτή στην κατηγορια "Οικογένεια". Οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγουμε. Και τα παιδιά τους, είναι τα παιδιά της καρδιάς μας...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα

14 Ιουν. 2017

Η λήξη του σχολικού έτους, φέρνει μαζί της κάθε χρόνο γιορτές αποφοίτησης μαθητών που αποχαιρετούν μια σελίδα της ζωής τους ανοίγοντας την επόμενη. Έχοντας ζήσει 5 φορές μέχρι σήμερα "το έργο" ως μανούλα, θα ξεκινήσω από τα βασικα: δεν γίνεται να μην κλάψετε. Αλλά κυρίως, δεν υπάρχει λόγος να μην κλάψετε.

Είτε τελειώνει το Νηπιαγωγείο, είτε το Πανεπιστήμιο το παιδί σας, η συγκίνηση είναι ίδια και αμείωτη. Για εσάς έτσι κι αλλιώς θα είναι πάντα το μωρό που πήρατε απο το μαιευτήριο μέσα σε ένα καλάθι. Ακόμη κι αν η πατούσα του είναι πλέον στο ίδιο μέγεθος με εκείνο το καλάθι, στα δικά σας μάτια ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

Κάνοντας τον προσωπικό απολογισμό αποφοιτήσεων του 24χρονου πλέον γιου μας, είναι αδύνατο να διαλέξω μία στιγμή ως κορυφαία. Γι αυτό και επέλεξα να ενώσω αυτές τις δύο εικόνες μεταξύ τους: την αποφοίτηση του Νηπιαγωγείου με εκείνη του Πανεπιστημίου...

Μπορώ να τις ξαναδώ όλες μπροστά μου, σαν να ήταν χθες...

Όταν τελειώσαμε το Νηπιαγωγείο- και ο Κωνσταντίνος μας πρωταγωνίστησε στην σχολική παράσταση στον ρόλο του Δημάρχου Τσιμεντόπουλου (από όπου η αριστερή φωτογραφία). Μεγάλο καμάρι!

Όταν αποφοιτήσαμε από το Δημοτικό- με τις εικόνες όλων των παιδιών από την ημέρα που ξεκίνησαν την πρώτη τάξη μέχρι και που τελείωσαν την έκτη, να προβάλλονται σε μία γιγαντοοθόνη και να σκορπάνε κλάματα στην αίθουσα σε μικρούς και μεγάλους.

Την αποφοίτηση του Γυμνασίου- που συνοδεύτηκε από την τεράστια αγωνία εάν θα καταφέρει ή όχι να μπει με εισαγωγικές στο Λεόντειο Λύκειο αλλά και την απορία "πότε μεγάλωσε τόσο;"

Κι ύστερα, το μεγάλο φινάλε της σχολική ζωής! Το τέλος του Λυκείου. Τότε που χόρεψε ένα μοναδικό tango και υποκλίθηκε με το κοστούμι του (άντρας ολόκληρος), με τον μπαμπά του κι εμένα από κάτω να μην τολμάμε να κοιταχτούμε μεταξύ μας για να μην μας πάρουν σηκωτούς...

Όσο για την τελετή αποφοίτησης απο το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου... Αυτή νομίζω πως θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες των γονιών που κάθονταν δίπλα μας. Ασιάτες στην πλειοψηφία τους, είδαν ξαφνικά δυο τρελούς Έλληνες να σπαράζουν στο κλάμα, επειδή το παιδί τους ορκιζόταν Διαιτολόγος (και όχι ας πούμε πρόεδρος των ΗΠΑ). Ρεζίλι σας λέω...

Αυτήν την εποχή είμαστε σε ρυθμούς Στρατού, αφού όπου να ΄ναι παρουσιαζόμαστε. Υποθέτω ότι η περίπτωσή μας θα παραμείνει τραγική. Γιατί κάποια πράγματα απλώς δεν αλλάζουν...

Γι αυτό σας είπα από την αρχή: μην το καταπιέζετε. Κλάψτε με την ψυχή σας σε όλες τις αποφοιτήσεις των παιδιών σας. Πόσα πράγματα μας έμειναν που να μας κάνουν να κλαίμε από χαρά;

Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι μαζί μας έκλαιγαν πάντα και παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες. Τι να κάνουμε; Έτσι είμαστε οι Έλληνες. Πάμε πολλοί μαζί...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα