Οικογένεια

30 Οκτ. 2018

Η μόνη σημαντική στιγμή της που δεν ήμουν εκεί, ήταν η γέννησή της, αφού με τους γονείς της γνωρίστηκα έναν χρόνο αργότερα. Την ίδια την συνάντησα για πρώτη φορά την ημέρα του γάμου μου, τον Σεπτέμβριο του '92, δεκαπέντε μηνών μπαλίτσα, με τα πιο λαχταριστά μάγουλα που είχα δει ποτε σε μωρό, ένα πανέμορφο κεφάλι πνιγμένο στις μπούκλες και δυο μάτια, μα τι μάτια!



Στα χρόνια που ακολούθησαν η μπαλίτσα έγινε η κολλητή φίλη του, κατά 18 μήνες μικρότερου, γιου μου και η κόρη που κάθε γονιός θα ήθελε να έχει: υπάκουη, υπεύθυνη, αβίαστα μελετηρή, αριστούχος στο σχολείο της, πτυχιούχος των ΜΜΕ του Καποδιστριακού στα 21 της (από την ορκομωσία της το 2104 είναι η επόμενη φωτογραφία), κάτοχος Μεταπτυχιακού στα 23 της, άριστη γνώστρια 3 ξένων γλωσσών στα 24 της. Και μια μελαχροινή καλλονή! Που χάρισε την καρδιά της στον Γιάννη Τζαγκαράκη κι ένωσε την ζωή της μαζί του πριν από δύο καλοκαίρια.

Η Μαρία ήταν μόλις 12 ετών, όταν ο Κώστας Χαρδαβελλας, ο σύζυγός μου, γύρισε και μας είπε, "αυτή είναι γεννημένη δημοσιογράφος!". Αλλά και στις αρχές του 2017, όταν η Μαρία ξεκίνησε την συνεργασία της με το Star.gr, ήταν πάλι ο Κώστας  που διαβάζοντας την πρώτη της συνέντευξη σχολίασε "αυτό είναι απλώς η προθέρμανση". Σαράντα χρόνια φούρναρης, κάτι παραπάνω θα ξέρει, σκεφτηκαμε. Και προφανώς ήξερε.

Εδώ και λίγες εβδομάδες η Μαρία Ανδρικάκη ανήκει στο δυναμικό του Open beyond και καλύπτει το διεθνές ρεπορτάζ για την πρωινή ζώνη. Αν και μεγάλωσε μέσα στο σπίτι μας, μάθαμε για την πρόσληψή της στον σταθμό αφού είχε ήδη υπογραψει την σύμβαση της. Περήφανη, εγωίστρια, ξεροκέφαλη, πεισματάρα (φτυστή ο μπαμπάς της, ο δημοσιογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός και στιχουργός Αντώνης Ανδρικάκης), δεν ζήτησε ποτέ τη  βοήθεια μας. Και καλά έκανε! Γιατί απλώς, δεν την χρειάζεται!

Ξέρω ότι μπορεί και να μού θυμώσει λίγο για το κείμενο αυτό (αφού προτιμάει τους χαμηλούς τόνους), αλλά δεν θα τολμήσει να παραπονεθεί. Έχει μάθει από μωρό, ότι με εμένα (και με τον μπαμπά της) είναι καλύτερα να μην διαφωνείς! Εξάλλου, η πραγματική πρωταγωνίστρια του άρθρου μου, δεν είναι η ίδια. Είναι η μανούλα της. Η Μάικα Ανδρικάκη που ήταν πάντα εκεί, στο παρασκήνιο, ένα βήμα πίσω της, έτοιμη να παρέμβει σε πιθανό στραβοπάτημα. Σε αυτήν θέλω να πω ένα πελώριο ΜΠΡΑΒΟ! Έκανες σπουδαία δουλειά φιλενάδα! 

Υ.Γ. Όσοι διαβάσατε το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου", το πρώτο μου βιβλίο, ξέρετε ότι το όνομα της ηρωίδας του είναι Μάικα. Και ναι, είναι δανεισμένο από την μαμά της Μαρίας. Για γούρι. Και όχι μόνο...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

 

6 Μαρ. 2018

Αποτέλεσμα εικόνας για ντι κάπριο μαμά

Παρακολουθώντας την τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ, με συγκίνησαν δύο από τους νικητές, οι οποίοι έσπευσαν να αφιερώσουν τα αγαλματάκια τους στις υπέργηρες μανούλες τους. Ο Γκάρι Όλντμαν απευθύνθηκε στην 99χρονη (!) μητέρα του που τον έβλεπε από τον καναπέ του σπιτιού τους, ενώ ο σπουδαίος Αλεξάντρ Ντεσπλα, αφιέρωσε για δεύτερη φορά το βραβείο Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής στην (Ελληνίδα είναι η αλήθεια!) 90χρονη μαμά του.

Αναρωτήθηκα τι θα είχε συμβεί εάν δύο Έλληνες έκαναν αντίστοιχες αφιερώσεις. Ο τίτλος του "Έλληνα μαμάκια" θα τους συνόδευε για το υπόλοιπο της ζωής τους ενώ οι αναλύσεις για την "Ελληνίδα μάνα" που δεν αφήνει τον γιόκα της να απομακρυνθεί από το...εσώρουχό της θα κατέκλυζαν τα μέσα ενημέρωσης.

Ως μαμά ενός 25χρονου γιου δεν θα με ενοχλούσε καθόλου να πάρει Οσκαρ και να το αφιερώσει στην σύντροφό του κι όχι σε μένα. Εκείνο που θα με θύμωνε, είναι εάν τελικά ένιωθε την ανάγκη να αναφερθεί στην μάνα του, να του φόρτωναν τον τίτλο του "μαμάκια". Και γράφω "φόρτωναν" γιατί στην Ελλάδα οι άνδρες είναι πιο ενοχικοί από τους ξένους με το θέμα αυτό, ίσως γιατί νιώθουν πως η ταμπέλα "μαμάκιας" απειλεί τον (κακώς εννοούμενο) ανδρισμό τους.

Δεν είναι τυχαίο πως τρεις από τους πιο σέξι σταρς του Χόλιγουντ, φέρουν με καμάρι τον τίτλο του "μαμάκια" και όχι μόνο δεν προσπαθούν να το αποποιηθούν, αλλά τον συντηρούν με κάθε τρόπο. Ο Τζορτζ Κλούνεϊ δεν έκρυψε ποτέ ότι η μαμά Νίνα, είναι ο άνθρωπος που τον επηρεάζει περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο, γεγονός που μάλλον χειρίζεται με μαεστρία η "γάτα" Αμάλ Αλαμουντίν. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ζούσε με την μαμά του Γκλόρια, μέχρι που ερωτεύτηκε την Ιρίνα Σάικ και απέκτησαν το μωρό τους. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, δεν πάει πουθενά χωρίς την μαμά Ιρμελίν, ενώ δεν διστάζει να εμφανιστεί μαζί της σε επίσημες εκδηλώσεις του Χόλιγουντ. Στη φωτο που συνοδεύει το άρθρο μου, ο Μπράντλεϊ και ο Λίο, ποζάρουν καμαρωτοί καμαρωτοί με τις μαμάδες τους σε κάποια τελετή απονομής Χρυσής Σφαίρας.

Αποτέλεσμα εικόνας για ντι
 κάπριο μαμά

Είναι γεγονός ότι στην Ελλάδα, πολλές αγορομάνες "εγκληματούν" σε βάρος των γυιών τους, αρνούμενες να δεχτούν ότι μία άλλη γυναίκα θα μπει στην καρδιά τους. Άλλες τόσες μαμάδες γυιών όμως, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αγαπούν τα παιδιά τους! Και μπορεί κάποια αναγνώστρια να σκεφτεί  τώρα "τι μας λες ρε Μαρία; Ίδιο είναι να ανέχομαι την μάνα του Μπράντλεϊ Κούπερ και την μάνα του Μπάμπη;". Η απάντησή μου είναι "ναι, είναι ακριβώς το ίδιο".

Γιατί αν θέλουμε να είμαστε δίκαιες, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως και πολλές γυναίκες σύντροφοι "εγκληματούν" σε βάρος των σχέσεών τους, συναγωνιζόμενες για πάντα την "μαμά" του καλού τους. Το πρόβλημά τους δεν είναι ο "Μπράντλεϊ" ή ο "Μπάμπης" αλλά "η μανούλα" που τους γέννησε. 

Μάνα είναι μόνο μία, παγκοσμίως, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πριν γίνει μάνα, ήταν σύντροφος. Ενός άνδρα, που είχε κι εκείνος την δική του μάνα...  Ένας φαύλος κύκλος, μία αέναη κόντρα που συνήθως αποσκοπεί στην κατάκτηση της εξουσίας, στην κυριαρχία της μιας ή της άλλης πλευράς πάνω στον Μπράντλεϊ. Ή στον Μπάμπη....

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook
 

1 Φεβ. 2018

audience, blur, celebration

Δύο νέες γυναίκες, κάθονται απέναντί μου στο Μετρό. Από τον σταθμό Εθνικής Άμυνας μέχρι και τον Δουκίσσης Πλακεντίας, όπου αποβιβάζονται μαζί με εμένα, το θέμα συζήτησής τους είναι ένα και φλέγον: οι πεθερές τους. Νιόπαντρη η μία, αρραβωνιασμένη η άλλη, έχουν φριχτά παράπονα από τις μαμάδες των συντρόφων τους αλλά και από τους ίδιους αφού τους θεωρούν υπεύθυνους γιατί οι μανούλες τους έχουν πάρει τόσο αέρα.

"Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που κάνω ένα τραπέζι στο σπίτι να μου κουβαλιέται και η μάνα σου" του λέω προχθές και τι μου απαντάει; "Μα έρχεται για να σου μαγειρέψει! Αν δεν θέλεις να κουβαλιέται όπως λες, να μην την βάζεις να ετοιμάζει σπανακόπιτες και ντολμαδάκια. Να τα φτιάχνεις μόνη σου". Α, όχι αγάπη μου! Αν ήθελες μετά από 8 ώρες ορθοστασία στη δουλειά να κλείνομαι στην κουζίνα και να μαγειρεύω, να μου το έλεγες πριν από το γάμο. Και στην τελική, πλήρωσε να πάρουμε έτοιμα φαγητά, αν είσα τόσο μάγκας. Επειδή μας φτιάχνει δυο πίτες η μαμάκα σου, δεν θα μας κάτσει και στο σβέρκο. Ας φτιάξει ό,τι είναι να φτιάξει κι ας πάει σπιτάκι της. Άδικο έχω;", λέει χωρίς ανάσα η νιόπαντρη.

"Μωρέ ας μαγείρευε και η δικιά μου πεθερά κι ας μου καθόταν και στο σβέρκο. Εμένα το μόνο που την νοιάζει είναι να παριστάνει την ωραια και μοιραία. Άσε που τελευταία άρχισε να ντύνεται και να χτενίζεται σαν εμένα", αρχίζει την εξιστόρηση του πόνου της η αρραβωνιασμένη. "Την Πρωτοχρονιά, με ρωτάει δήθεν στο αδιάφορο "τι θα φορέσεις στο ρεβεγιόν πουλί μου;". Τσιμπάω εγώ η χαζή, "ένα μαύρο μάξι φόρεμα" της λέω. Φτάνει η παραμονή, πάμε στο σπίτι της, μας ανοίγει την πόρτα και μου 'ρχεται εγκεφαλικό. Φοράει μαύρο φόρεμα! Σαν τις αδελφές Όλσεν μοιάζαμε όλη νύχτα, ντυμένες με τα ίδια ρούχα! Χθες, περνάμε να πάρει ο δικός μου κάτι λογαριασμούς, την βλέπω κι έχει κόψει το μαλλί αφέλειες, ίδιες με τις δικές μου. Δεν άντεξα. "Α, κάνατε τα μαλλάκια σας σαν τα δικά μου;" της λέω. "Όχι πουλί μου, είδα την Τζέιν Φόντα και μου άρεσε!" μου ρίχνει το παραμύθι. Έξαλλος ο δικός μου μετά, ότι πρόσβαλα την μάνα του."Από την Τζέιν Φόντα το αντέγραψε το μαλλί, εσένα τι σε χαλάει;", μου λέει μέσα στα νεύρα. Άσε με αγόρι μου που θα κάτσω να με κοροϊδεύει μέσα στα μούτρα μου επειδή εσύ είσαι χάπατο".

Στο σημείο αυτό, η παντρεμένη με βλέπει να χαμογελάω. Μου χαμογελάει κι εκείνη.
"Συγγνώμη μιλάμε δυνατά και σας ζαλίσαμε" απολογείται. "Πεθερά έχετε;" με ρωτάει.
"Όχι, αλλά έχω γιο" της απαντάω. "Ανύπαντρο".
"Ευχόμαστε να μην γίνετε κι εσείς σαν τις μανάδες των συντρόφων μας όταν παντρευτεί" μου λέει η αρραβωνιασμένη. 
"Το σίγουρο είναι πως τον μεγάλωσα έτσι που να  διεκδικεί ό,τι του αξίζει στη ζωή. Άρα αν  επιλέξει την γυναίκα που του αξίζει, θα μπορεσω κι εγώ να είμαι η πεθερά που της αξίζει", σχολιάζω και σηκώνομαι από τη θέση μου. 

Δεν ξέρω τι κατάλαβαν, αν κατάλαβαν... Έχω συναντήσει πεθερές-κακουργήματα, που ταλαιπωρούν τους συντρόφους των παιδιών τους, γυναίκες και άντρες. Αλλά από αυτό το σημείο μέχρι την δαιμονοποίηση κάθε πεθεράς, υπάρχει τεράστια απόσταση... 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

20 Δεκ. 2017

Image may contain: one or more people, people standing, sky, cloud, outdoor and
 nature

"Νομάδες. Tης φωτιάς του ωκεανού της ζούγκλας. Κόκκινοι μπλε πράσινοι. Βίλα, ψαροχώρι, wasteland. 202 σκαλοπάτια μόνο να κατέβεις (άλλα τόσα να ανέβεις, δεν θέλει και πολύ μυαλό). Bok bok Agutaya Turublien. Απίστευτη ζέστη, τρελές καταιγίδες, τυφώνες και πάλι ζέστη. Υγρασία. Τα κουνούπια και οι μύγες της άμμου να κάνουν τρελό πάρτυ σε όλο μας το σώμα. Ασυλία η έπαθλο?

Ρύζι noodles κοτόπουλο και ψάρι για πρωινό. Ρύζι noodles κοτόπουλο και ψάρι για μεσημεριανό και βραδυνό. Πάλι τα ίδια ρε γαμωτο? Τι θα γίνει με το ίντερνετ; Ένταση νεύρα αλλά και πολύ πολύ πολύ γέλιο. Κοχύλια κοράλλια. Χιλιάδες εικόνες που θα μείνουν χαραγμένες μέσα μας. Χιλιάδες εικόνες που τις ξέρουμε μόνο εμείς.

Φιλιππινέζοι. Ποιος δεν αγάπησε αυτά τα παιδάκια!!! Άνθρωποι από την Ισπανία από την Αργεντινή από το Βέλγιο. Όλοι υπέροχοι με τα καλά τους και τα κακά τους...

Ελληνική ομάδα. Τι να πει κανείς? Αντέξαμε στα εύκολα και πολύ περισσότερο στα δύσκολα. Κάπου εδώ τελειώνει αυτό το υπέροχο ταξίδι του NOMADS για μένα.... Σας ευχαριστώ όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά που με αντέξετε στα πολύ κάτω μου και στα πολύ πάνω μου... Ελπίζω να συνεργαστούμε ξανά. Όλοι μαζί. Ευχαριστώ όλους όσους με θυμήθηκαν μου κράτησαν συντροφιά αλλά και όλους όσους με ξέχασαν. Από όλους έμαθα κάτι!!!

Και όσο κι αν λέμε πως είναι το τελευταίο μας ταξίδι ξέρουμε όλοι πως ήδη έχουμε κλείσει ραντεβού για το επόμενο. Σε μια ώρα θα χουν όλα τελειώσει.... Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.... Ραντεβού στην Ελλάδα. Καλημέρα σας...."

Image may contain: 2 people, people smiling, ocean, sky, outdoor, water and closeup

Με αυτα τα λόγια αποχαιρέτησε πριν από λίγο το νησί Παλαουάν ο Νίκος Παναγοηλιόπουλος*. Ποιός είναι αυτός;, θα αναρωτηθείτε. Ένας τεχνικός που συμμετείχε σε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγές της Ελληνικής τηλόρασης. Στο Nomads. Ένας από τους πολλούς που άφησαν για τρεις μήνες σπιτι, οικογένεια, παιδί...τη ζωή τους ολόκληρη, για να πάνε να δουλέψουν στις Φιλιππίνες. Το είχαν κάνει άλλοι τόσοι πριν από αυτόν, θα το κάνουν ακόμη περισσότεροι.

Είναι εύκολο να σχολιάζουμε τα τηλεοπτικά προγράμματα. Να τα απορρίπτουμε, να τα ειρωνευόμαστε, να τα δαιμονοποιούμε. Είναι εύκολο να βρίζουμε παρουσιαστές, να ακυρώνουμε καριέρες και προσπάθειες ετών, να ταυτίζουμε τον δημοσιογράφο, τον σχολιαστή, τον οπερατέρ, τον ηχολήπτη, τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό.... με τον επιχειρηματία-καναλάρχη και να τους αποδίδουμε ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Ξεχνώντας πως πίσω από όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται σκληρά. Και πίσω από αυτούς, οικογένειες, υποχρεώσεις, προβλήματα... Που την ώρα της εκπομπής, του γυρίσματος, του κοντρόλ, του στούντιο δεν έχουν τον παραμικρό χώρο, δεν γίνεται να τα κουβαλάς μαζί σου, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια...

Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις πόσα πολλά από την ζωή σου, την ενέργειά σου, την ηρεμία σου απαιτεί η τηλεόραση... Πόσο μάλιστα όταν βρίσκεσαι για μήνες μακρυά από το σπίτι σου. Χωρίς στην ουσία να ξέρεις τι συμβαίνει στους δικούς σου ανθρώπους, πώς κυλάει η ζωή τους, η καθημερινότητά τους, πώς αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, τις ανάγκες τους, τις δυσκολίες πίσω στην πατρίδα, αφού η επικοινωνία μαζί τους διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα και περιλαμβάνει μόνο τα τυπικά:
"Καλά είμαι, κουράζομαι αλλά το παλεύω. Εσείς;" τους λες.
"Κι εμείς, όλοι καλά είμαστε" σε διαβεβαιώνουν.
Κι ας μην είναι πάντα αυτή η αλήθεια... Η απόσταση δεν αφήνει περιθώρια για αλήθειες... Πάνω από όλα η δουλειά...

Image may contain: 2 people, people smiling

Θέλω να ευχηθώ καλή επιστροφή στην ομάδα του Nomads που έρχεται στο σπίτι της. Καλό ταξίδι στην ομάδα του Survivor που ετοιμάζεται να αναχωρήσει. Και για την ιστορία, να συμπληρώσω ότι ο Γρηγόρης Αρναούτογλου και ο Σάκης Τανιμανίδης είναι κατά τη ταπεινη μου γνώμη οι καλύτεροι παρουσιαστές που θα μπορούσαν να έχουν και τα δύο αυτά τηλεοπτικά προγράμματα. Μου είναι παγερά αδιάφορα τα όποια σχόλια, των όποιων συμπλεγματικών (εδώ βρέθηκαν σκουπίδια, να γράψουν ότι χάρηκαν με τον θάνατο του 43χρονου δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ, τι να λέμε τώρα για την παράνοια του καθενός...). 

Υ.Γ. *Ο Νίκος Παναγοηλιόπουλος που αποχαιρέτησε το Παλαουάν και ταξιδεύει προς την Ελλάδα αυτές τις ώρες, είναι ο αδελφός μου. Μα όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί μου γνωρίζουν ότι τα ίδια ακριβώς θα έγραφα για κάθε έναν από αυτούς. Ίσως γιατί είχα την τύχη να συνεργάζομαι πάντα με τα καλύτερα παιδιά!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

11 Δεκ. 2017

Μέχρι και τα Χριστούγεννα της τρίτης δημοτικού, ο γιος μας απολάμβανε το παραμύθι του Άγιου Βασίλη, χωρίς να του περνάει καν από το μυαλό ότι κάτι μπορεί να μην πήγαινε καλά... Ήταν τα Χριστούγεννα της τετάρτης τάξης όταν ένα Σάββατο μεσημέρι, την ώρα του οικογενειακού τραπεζιού μας έριξε την οβίδα:

"Γιατί τόσα χρόνια μου λέτε ψέματα ότι υπάρχει Άγιος Βαίλης;".

Ο μπαμπάς του με κοίταξε χαμογελαστός, με εκείνο το ύφος που σημαίνει "δικό σου" κι εγώ παίρνοντας βαθιά ανάσα έκανα αυτό που πάντα επιλέγω να κάνω στα... δύσκολα: αυτοσχεδίασα. 

"Ποιός σου είπε κάτι τέτοιο Κωνσταντίνε μου;".

"Ο φίλος μου ο Παναγιώτης".

"Και έχει ο φίλος σου ο Παναγιώτης στοιχεία ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;"

"Γιατί έχεις εσύ στοιχεία ότι υπάρχει;" (είναι και έξυπνα τα άτιμα...).

"Φυσικά και έχω. Τα δώρα που σου φέρνει κάθε χρόνο. Τα οποία του τα ζητάς εσύ γράφοντας ένα γράμμα που στη συνέχεια το κλείνεις σε φάκελο, αν θυμάσαι".

"Ναι αλλά ο Παναγιώτης λέει ότι μετά εσείς οι γονείς διαβάζετε κρυφά τα γράμματα και πάτε και μας αγοράζετε τα δώρα, γι αυτό αν σας γράψουμε ότι θέλουμε ένα αληθινό αεροπλάνο δεν μπορείτε να μας το φέρετε".

"Και πώς τα γνωρίζει όλα αυτά ο Παναγιώτης;"

"Του τα είπε η μεγάλη του αδελφή" (αχ αυτά τα μεγαλύτερα αδέλφια...)

"Λοιπόν, ξέρεις τότε τι προτείνω; Φέτος να γράψεις το γράμμα, να το σφραγίσεις σε έναν φάκελο και να πάμε μαζί να το ταχυδρομήσουμε, ώστε να είσαι βέβαιος ότι αποκλείεται να το διαβάσαμε εγώ κι ο μπαμπάς σου".

"Τέλεια! Ετσι θα αποδειχτεί το ψέμα σας!"

Το γράμμα γράφτηκε, σφραγίστηκε και κρύφτηκε (ευτυχώς) στην ίδια κρυψώνα που έκρυβε τα πάντα ο γιος μας. Μέσα στην "μαγική σκούπα" του Harry Potter! Ο μπαμπάς του ανέλαβε να τον απασχολήσει με το αγαπημένο τους παιχνίδι (μποξ!) κι εγώ έτρεξα να ανοίξω τον φάκελο με την παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο του ατμού. Κυριακή πρωί, ο Κωνσταντίνος έριξε με τα χεράκια του το γράμμα στο ταχυδρομικό κουτί και -ω του θαύματος!-  λίγες ημέρες αργότερα το ηλεκτρονικό παιχνίδι που είχε ζητήσει, βρισκόταν κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έλαμψε το πρόσωπό του όταν τό είδε, σχολίασε μόνο "δεν θα πω τίποτα στον Παναγιώτη" και η κρίση έληξε εκεί. 

"Φέτος δεν θέλω τίποτα από τον Άγιο Βασίλη" μας ανακοίνωσε την επόμενη χρονιά (ο φίλος Παναγιώτης είχε βάλει και πάλι το χεράκι του).

"Πέμπτη δημοτικού πάει πια, ας μην το τραβήξουμε κι αλλο με τον Άγιο Βασίλη γιατί θα μας καταλάβει" πρότεινε ο μπαμπάς του.  

"Τελευταία φορά. Η πίστη στην ύπαρξη κάποιου που του φέρνει ό,τι λαχταράει η ψυχούλα του επιβραβεύοντάς τις προσπάθειές του και την καλή συμπεριφορά του, είναι μια πολυτέλεια που δεν θα την έχει ποτέ ξανά στη ζωή του", τον παρακάλεσα εγώ γνωρίζοντας ότι αυτή τη φορά το project "Άγιος Βασίλης" δεν θα ήταν εύκολο. 

Παραμονή των Χριστουγέννων, αργά το μεσημέρι, ξεκίνησε η εκτέλεσή του. Μαζευτήκαμε οικογενειακώς στο δωμάτιο του Κωνσταντίνου και εκδήλωσαμε τεράστιο ενδιαφέρον για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που ήταν το αγαπημένο του εκείνη την εποχή. Μαμά και μπαμπάς βαλθήκαμε να προσπαθούμε να περάσουμε τις πίστες,  με εκείνον να μας κοροϊδεύει για την ασχετοσύνη μας. Παράλληλα, εγώ πηγαινοερχόμουν στην κουζίνα τάχα για να κοιτάζω το φαγητό και κάθε φορά πρόσθετα κι ένα κομματάκι στην έκπληξη που είχε προετοιμαστεί από νωρίς το πρωί.

Είχα φουσκώσει δεκάδες κόκκινα μπαλόνια και τα είχα κρύψει σε μια σακούλα σκουπιδιών στο μπαλκόνι. Είχα γράψει ένα γράμμα με παραλήπτη τον γιο μας και συντάκτη τον Άγιο Βασίλη. Είχα αγοράσει ένα επιτραπέζιο που ήξερα ότι το ήθελε πολύ ο Κωνσταντίνος. Και κάθε φορά που πήγαινα δήθεν στην κουζίνα έβγαζα κάτι από τα παραπάνω από την κρυψώνα του και το τοποθετούσα στο τζάκι. Εν συνεχεία επέστεφα στο δωμάτιο όπου όλοι μαζί συνεχίζαμε το παιχνίδι μας. Όταν όλα ήταν πανέτοιμα, έδεσα ένα πολύ μακρύ σκοινί στο σιδερένιο προστατευτικό του τζακιού και το πήρα μαζί μου μεχρι την πόρτα του παιδικού δωματίου. Την στιγμή που έμπαινα μέσα το τράβηξα με δύναμη, το σιδερένιο αντικείμενο έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα και έντρομοι κι οι τρεις τρέξαμε στο σαλόνι να δούμε τι συμβαίνει. Μέχρι να συνέλθει από το σοκ των δεκάδων μπαλονιών και του δώρου ο μικρός, εγώ είχα όλο το χρόνο να κρύψω το σχοινί και να σταθώ δίπλα του παριστάνοντας την έκπληκτη.

"Εχω γράμμα! Γράφει πως είναι από τον Άγιο Βασίλη. Αλλά αφού εμείς είμαστε μέσα, ποιός τα έφερε όλα αυτά και ποιός πέταξε κάτω το προστατευτικό; " κόμπιασε εκείνος και με μάτια θολά από τα δάκρυα το άνοιξε και το διάβασε. 

"Αγαπημένε Κωνσταντίνε,
έμαθα ότι φέτος δεν ήθελες να σου φέρω δώρο. Καταλαβαίνω ότι τώρα που εσύ μεγάλωσες προτιμάς να πηγαίνω τα δώρα μου στα μικρότερα παιδάκια και σε εκείνα που τα χρειάζονται περισσότερο. Ήθελα να σε ευχαριστήσω που τόσα χρόνια ήσουν πάντα ένα τόσο καλό παιδί και έκανες περήφανους τους γονείς σου. Ελπίζω να συνεχίσεις έτσι και σου δίνω τον λογο μου πως κάποτε θα ξαναβρεθούμε.
Άγιος Βασίλης
Υ.Γ. Συγγνώμη για την ζημιά που σας έκανα αλλά είμαι τόσο βιαστικός και το τζάκι σας τόσο στενό!
".

Στα 25 του σήμερα ο γιος μας, θυμάται με κάθε λεπτομέρεια εκείνη την παραμονή των Χριστουγέννων. Την ημέρα που -έστω και για λίγο- πίστεψε πως πέραν πάσης αμφιβολίας υπάρχει Άγιος Βασίλης! 

Υ.Γ. Στην φωτο, δεξιά ο Κωνσταντίνος και αριστερά ο "μαρτυριάρης" φίλος του ο Παναγιώτης... Φίλος ζωής...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook