Οικογένεια

20 Δεκ. 2017

Image may contain: one or more people, people standing, sky, cloud, outdoor and
 nature

"Νομάδες. Tης φωτιάς του ωκεανού της ζούγκλας. Κόκκινοι μπλε πράσινοι. Βίλα, ψαροχώρι, wasteland. 202 σκαλοπάτια μόνο να κατέβεις (άλλα τόσα να ανέβεις, δεν θέλει και πολύ μυαλό). Bok bok Agutaya Turublien. Απίστευτη ζέστη, τρελές καταιγίδες, τυφώνες και πάλι ζέστη. Υγρασία. Τα κουνούπια και οι μύγες της άμμου να κάνουν τρελό πάρτυ σε όλο μας το σώμα. Ασυλία η έπαθλο?

Ρύζι noodles κοτόπουλο και ψάρι για πρωινό. Ρύζι noodles κοτόπουλο και ψάρι για μεσημεριανό και βραδυνό. Πάλι τα ίδια ρε γαμωτο? Τι θα γίνει με το ίντερνετ; Ένταση νεύρα αλλά και πολύ πολύ πολύ γέλιο. Κοχύλια κοράλλια. Χιλιάδες εικόνες που θα μείνουν χαραγμένες μέσα μας. Χιλιάδες εικόνες που τις ξέρουμε μόνο εμείς.

Φιλιππινέζοι. Ποιος δεν αγάπησε αυτά τα παιδάκια!!! Άνθρωποι από την Ισπανία από την Αργεντινή από το Βέλγιο. Όλοι υπέροχοι με τα καλά τους και τα κακά τους...

Ελληνική ομάδα. Τι να πει κανείς? Αντέξαμε στα εύκολα και πολύ περισσότερο στα δύσκολα. Κάπου εδώ τελειώνει αυτό το υπέροχο ταξίδι του NOMADS για μένα.... Σας ευχαριστώ όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά που με αντέξετε στα πολύ κάτω μου και στα πολύ πάνω μου... Ελπίζω να συνεργαστούμε ξανά. Όλοι μαζί. Ευχαριστώ όλους όσους με θυμήθηκαν μου κράτησαν συντροφιά αλλά και όλους όσους με ξέχασαν. Από όλους έμαθα κάτι!!!

Και όσο κι αν λέμε πως είναι το τελευταίο μας ταξίδι ξέρουμε όλοι πως ήδη έχουμε κλείσει ραντεβού για το επόμενο. Σε μια ώρα θα χουν όλα τελειώσει.... Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.... Ραντεβού στην Ελλάδα. Καλημέρα σας...."

Image may contain: 2 people, people smiling, ocean, sky, outdoor, water and closeup

Με αυτα τα λόγια αποχαιρέτησε πριν από λίγο το νησί Παλαουάν ο Νίκος Παναγοηλιόπουλος*. Ποιός είναι αυτός;, θα αναρωτηθείτε. Ένας τεχνικός που συμμετείχε σε μία από τις μεγαλύτερες παραγωγές της Ελληνικής τηλόρασης. Στο Nomads. Ένας από τους πολλούς που άφησαν για τρεις μήνες σπιτι, οικογένεια, παιδί...τη ζωή τους ολόκληρη, για να πάνε να δουλέψουν στις Φιλιππίνες. Το είχαν κάνει άλλοι τόσοι πριν από αυτόν, θα το κάνουν ακόμη περισσότεροι.

Είναι εύκολο να σχολιάζουμε τα τηλεοπτικά προγράμματα. Να τα απορρίπτουμε, να τα ειρωνευόμαστε, να τα δαιμονοποιούμε. Είναι εύκολο να βρίζουμε παρουσιαστές, να ακυρώνουμε καριέρες και προσπάθειες ετών, να ταυτίζουμε τον δημοσιογράφο, τον σχολιαστή, τον οπερατέρ, τον ηχολήπτη, τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό.... με τον επιχειρηματία-καναλάρχη και να τους αποδίδουμε ευθύνες που δεν τους αναλογούν. Ξεχνώντας πως πίσω από όλα αυτά, υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται σκληρά. Και πίσω από αυτούς, οικογένειες, υποχρεώσεις, προβλήματα... Που την ώρα της εκπομπής, του γυρίσματος, του κοντρόλ, του στούντιο δεν έχουν τον παραμικρό χώρο, δεν γίνεται να τα κουβαλάς μαζί σου, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια...

Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις πόσα πολλά από την ζωή σου, την ενέργειά σου, την ηρεμία σου απαιτεί η τηλεόραση... Πόσο μάλιστα όταν βρίσκεσαι για μήνες μακρυά από το σπίτι σου. Χωρίς στην ουσία να ξέρεις τι συμβαίνει στους δικούς σου ανθρώπους, πώς κυλάει η ζωή τους, η καθημερινότητά τους, πώς αντιμετωπίζουν τα προβλήματα, τις ανάγκες τους, τις δυσκολίες πίσω στην πατρίδα, αφού η επικοινωνία μαζί τους διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα και περιλαμβάνει μόνο τα τυπικά:
"Καλά είμαι, κουράζομαι αλλά το παλεύω. Εσείς;" τους λες.
"Κι εμείς, όλοι καλά είμαστε" σε διαβεβαιώνουν.
Κι ας μην είναι πάντα αυτή η αλήθεια... Η απόσταση δεν αφήνει περιθώρια για αλήθειες... Πάνω από όλα η δουλειά...

Image may contain: 2 people, people smiling

Θέλω να ευχηθώ καλή επιστροφή στην ομάδα του Nomads που έρχεται στο σπίτι της. Καλό ταξίδι στην ομάδα του Survivor που ετοιμάζεται να αναχωρήσει. Και για την ιστορία, να συμπληρώσω ότι ο Γρηγόρης Αρναούτογλου και ο Σάκης Τανιμανίδης είναι κατά τη ταπεινη μου γνώμη οι καλύτεροι παρουσιαστές που θα μπορούσαν να έχουν και τα δύο αυτά τηλεοπτικά προγράμματα. Μου είναι παγερά αδιάφορα τα όποια σχόλια, των όποιων συμπλεγματικών (εδώ βρέθηκαν σκουπίδια, να γράψουν ότι χάρηκαν με τον θάνατο του 43χρονου δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ, τι να λέμε τώρα για την παράνοια του καθενός...). 

Υ.Γ. *Ο Νίκος Παναγοηλιόπουλος που αποχαιρέτησε το Παλαουάν και ταξιδεύει προς την Ελλάδα αυτές τις ώρες, είναι ο αδελφός μου. Μα όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί μου γνωρίζουν ότι τα ίδια ακριβώς θα έγραφα για κάθε έναν από αυτούς. Ίσως γιατί είχα την τύχη να συνεργάζομαι πάντα με τα καλύτερα παιδιά!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

11 Δεκ. 2017

Μέχρι και τα Χριστούγεννα της τρίτης δημοτικού, ο γιος μας απολάμβανε το παραμύθι του Άγιου Βασίλη, χωρίς να του περνάει καν από το μυαλό ότι κάτι μπορεί να μην πήγαινε καλά... Ήταν τα Χριστούγεννα της τετάρτης τάξης όταν ένα Σάββατο μεσημέρι, την ώρα του οικογενειακού τραπεζιού μας έριξε την οβίδα:

"Γιατί τόσα χρόνια μου λέτε ψέματα ότι υπάρχει Άγιος Βαίλης;".

Ο μπαμπάς του με κοίταξε χαμογελαστός, με εκείνο το ύφος που σημαίνει "δικό σου" κι εγώ παίρνοντας βαθιά ανάσα έκανα αυτό που πάντα επιλέγω να κάνω στα... δύσκολα: αυτοσχεδίασα. 

"Ποιός σου είπε κάτι τέτοιο Κωνσταντίνε μου;".

"Ο φίλος μου ο Παναγιώτης".

"Και έχει ο φίλος σου ο Παναγιώτης στοιχεία ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης;"

"Γιατί έχεις εσύ στοιχεία ότι υπάρχει;" (είναι και έξυπνα τα άτιμα...).

"Φυσικά και έχω. Τα δώρα που σου φέρνει κάθε χρόνο. Τα οποία του τα ζητάς εσύ γράφοντας ένα γράμμα που στη συνέχεια το κλείνεις σε φάκελο, αν θυμάσαι".

"Ναι αλλά ο Παναγιώτης λέει ότι μετά εσείς οι γονείς διαβάζετε κρυφά τα γράμματα και πάτε και μας αγοράζετε τα δώρα, γι αυτό αν σας γράψουμε ότι θέλουμε ένα αληθινό αεροπλάνο δεν μπορείτε να μας το φέρετε".

"Και πώς τα γνωρίζει όλα αυτά ο Παναγιώτης;"

"Του τα είπε η μεγάλη του αδελφή" (αχ αυτά τα μεγαλύτερα αδέλφια...)

"Λοιπόν, ξέρεις τότε τι προτείνω; Φέτος να γράψεις το γράμμα, να το σφραγίσεις σε έναν φάκελο και να πάμε μαζί να το ταχυδρομήσουμε, ώστε να είσαι βέβαιος ότι αποκλείεται να το διαβάσαμε εγώ κι ο μπαμπάς σου".

"Τέλεια! Ετσι θα αποδειχτεί το ψέμα σας!"

Το γράμμα γράφτηκε, σφραγίστηκε και κρύφτηκε (ευτυχώς) στην ίδια κρυψώνα που έκρυβε τα πάντα ο γιος μας. Μέσα στην "μαγική σκούπα" του Harry Potter! Ο μπαμπάς του ανέλαβε να τον απασχολήσει με το αγαπημένο τους παιχνίδι (μποξ!) κι εγώ έτρεξα να ανοίξω τον φάκελο με την παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο του ατμού. Κυριακή πρωί, ο Κωνσταντίνος έριξε με τα χεράκια του το γράμμα στο ταχυδρομικό κουτί και -ω του θαύματος!-  λίγες ημέρες αργότερα το ηλεκτρονικό παιχνίδι που είχε ζητήσει, βρισκόταν κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Έλαμψε το πρόσωπό του όταν τό είδε, σχολίασε μόνο "δεν θα πω τίποτα στον Παναγιώτη" και η κρίση έληξε εκεί. 

"Φέτος δεν θέλω τίποτα από τον Άγιο Βασίλη" μας ανακοίνωσε την επόμενη χρονιά (ο φίλος Παναγιώτης είχε βάλει και πάλι το χεράκι του).

"Πέμπτη δημοτικού πάει πια, ας μην το τραβήξουμε κι αλλο με τον Άγιο Βασίλη γιατί θα μας καταλάβει" πρότεινε ο μπαμπάς του.  

"Τελευταία φορά. Η πίστη στην ύπαρξη κάποιου που του φέρνει ό,τι λαχταράει η ψυχούλα του επιβραβεύοντάς τις προσπάθειές του και την καλή συμπεριφορά του, είναι μια πολυτέλεια που δεν θα την έχει ποτέ ξανά στη ζωή του", τον παρακάλεσα εγώ γνωρίζοντας ότι αυτή τη φορά το project "Άγιος Βασίλης" δεν θα ήταν εύκολο. 

Παραμονή των Χριστουγέννων, αργά το μεσημέρι, ξεκίνησε η εκτέλεσή του. Μαζευτήκαμε οικογενειακώς στο δωμάτιο του Κωνσταντίνου και εκδήλωσαμε τεράστιο ενδιαφέρον για ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που ήταν το αγαπημένο του εκείνη την εποχή. Μαμά και μπαμπάς βαλθήκαμε να προσπαθούμε να περάσουμε τις πίστες,  με εκείνον να μας κοροϊδεύει για την ασχετοσύνη μας. Παράλληλα, εγώ πηγαινοερχόμουν στην κουζίνα τάχα για να κοιτάζω το φαγητό και κάθε φορά πρόσθετα κι ένα κομματάκι στην έκπληξη που είχε προετοιμαστεί από νωρίς το πρωί.

Είχα φουσκώσει δεκάδες κόκκινα μπαλόνια και τα είχα κρύψει σε μια σακούλα σκουπιδιών στο μπαλκόνι. Είχα γράψει ένα γράμμα με παραλήπτη τον γιο μας και συντάκτη τον Άγιο Βασίλη. Είχα αγοράσει ένα επιτραπέζιο που ήξερα ότι το ήθελε πολύ ο Κωνσταντίνος. Και κάθε φορά που πήγαινα δήθεν στην κουζίνα έβγαζα κάτι από τα παραπάνω από την κρυψώνα του και το τοποθετούσα στο τζάκι. Εν συνεχεία επέστεφα στο δωμάτιο όπου όλοι μαζί συνεχίζαμε το παιχνίδι μας. Όταν όλα ήταν πανέτοιμα, έδεσα ένα πολύ μακρύ σκοινί στο σιδερένιο προστατευτικό του τζακιού και το πήρα μαζί μου μεχρι την πόρτα του παιδικού δωματίου. Την στιγμή που έμπαινα μέσα το τράβηξα με δύναμη, το σιδερένιο αντικείμενο έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα και έντρομοι κι οι τρεις τρέξαμε στο σαλόνι να δούμε τι συμβαίνει. Μέχρι να συνέλθει από το σοκ των δεκάδων μπαλονιών και του δώρου ο μικρός, εγώ είχα όλο το χρόνο να κρύψω το σχοινί και να σταθώ δίπλα του παριστάνοντας την έκπληκτη.

"Εχω γράμμα! Γράφει πως είναι από τον Άγιο Βασίλη. Αλλά αφού εμείς είμαστε μέσα, ποιός τα έφερε όλα αυτά και ποιός πέταξε κάτω το προστατευτικό; " κόμπιασε εκείνος και με μάτια θολά από τα δάκρυα το άνοιξε και το διάβασε. 

"Αγαπημένε Κωνσταντίνε,
έμαθα ότι φέτος δεν ήθελες να σου φέρω δώρο. Καταλαβαίνω ότι τώρα που εσύ μεγάλωσες προτιμάς να πηγαίνω τα δώρα μου στα μικρότερα παιδάκια και σε εκείνα που τα χρειάζονται περισσότερο. Ήθελα να σε ευχαριστήσω που τόσα χρόνια ήσουν πάντα ένα τόσο καλό παιδί και έκανες περήφανους τους γονείς σου. Ελπίζω να συνεχίσεις έτσι και σου δίνω τον λογο μου πως κάποτε θα ξαναβρεθούμε.
Άγιος Βασίλης
Υ.Γ. Συγγνώμη για την ζημιά που σας έκανα αλλά είμαι τόσο βιαστικός και το τζάκι σας τόσο στενό!
".

Στα 25 του σήμερα ο γιος μας, θυμάται με κάθε λεπτομέρεια εκείνη την παραμονή των Χριστουγέννων. Την ημέρα που -έστω και για λίγο- πίστεψε πως πέραν πάσης αμφιβολίας υπάρχει Άγιος Βασίλης! 

Υ.Γ. Στην φωτο, δεξιά ο Κωνσταντίνος και αριστερά ο "μαρτυριάρης" φίλος του ο Παναγιώτης... Φίλος ζωής...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

5 Δεκ. 2017

Image may contain: 2 people, people smiling, people standing and beard

Φέτος η γιορτή του Αγίου Νικολάου βρίσκει τον αδελφό μου, Νίκο Παναγοηλιόπουλο, στις μακρινές Φιλιππίνες όπου έχει μετακομίσει από τις αρχές Σεπτεμβρίου για να εργαστεί. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα περάσει καλά κι εκεί στα ξένα, όπως θα περάσουν καλά κι όσοι έχουν την τύχη να είναι μαζί του. Ο Νίκος έχει φίλους ΠΑΝΤΟΥ και όσοι τον ξέρετε προσωπικά γνωρίζετε πως δεν έχει ίχνος υπερβολής αυτό που γράφω. 

Αν θα του λείψει κάτι από την φετινή ξενιτεμένη γιορτή του; Σαφώς και θα του λείψει. Όχι ένα. Πολλά. Με κορυφαία τον γιο του και τις καριόκες της μανούλας. Αλλά δεν πειράζει. Τα Χριστούγεννα που θα επιστρέψει με το καλό, θα τον περιμένουν και τα δύο εδώ.

Προσωπικά, δεν πιστεύω στην αδελφική αγάπη λόγω γονιδιών. Το "κυλάει στις φλέβες μας το ίδιο αίμα" για εμένα δεν είναι αρκετό, στην περίπτωση των αδελφών. Αγαπάω τον Νίκο γιατί το κέρδισε στην πορεία της ζωής μας. Και αν δεν ήταν αδελφός εξ αίματος, θα τον επέλεγα σίγουρα για αδελφό- καρδιάς. Δηλαδή για φίλο μου.

Γιατί είναι ένας από τους πιο καλόψυχους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Σε βαθμό που αν του πεις ότι δεν έχεις παπούτσια θα σου δώσει τα δικά του κι ας είναι το μοναδικό του ζευγάρι. 

Γιατί είναι ένας από τους πιο εργατικούς και φιλότιμους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Σε βαθμό που ξεχνάει να κοιμηθεί (όχι να φάει, αυτό δεν το ξεχνάει ποτέ...) και φτάνει τον οργανισμό του σε ακραία σημεία.

Γιατί είναι ένας από τους ευαίσθητους ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Σε βαθμό που αν σας τον αποκαλύψω θα μου θυμώσει γιατί θα του χαλάσω το image. 

Γιατί είναι ένα από τους πιο δοτικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει.
Σε βαθμό που δίνει εθελοντικά αίμα, ακόμη κι όταν από την κούραση είναι έτοιμος να σωριαστεί στο πάτωμα.

Γιατί είναι ένας από τους καλύτερους μπαμπάδες που έχω γνωρίσει. Σε βαθμό που ακόμη και τα ξένα παιδάκια θα τον ήθελαν για μπαμπά τους (μετά τη φωτο με τα πιτσιρικάκια από το ψαροχώρι του Παλαουάν είμαι σίγουρη ότι ακολούθησε τρελό παιχνίδι).

Image
 may contain: 5 people, people smiling, outdoor

Γιατί είναι ο καλύτερος θείος που θα μπορούσα να φανταστώ για τον γιο μου. Σε βαθμό που επειδή τους χωρίζουν μόνο 20 χρόνια, το παιδί μου τον νιώθει περισσότερο σαν μεγάλο του αδελφό και λιγότερο σαν θείο. 

Γιατί είναι ένας από τους πιο cool τύπους που έχω γνωρίσει στην παρέα. Κι ας κλέβει σε όλα τα παιχνίδια γιατί δεν ξέρει να χάνει. Κι ας λέει τα πιο κρύα ανέκδοτα που υπάρχουν...

Γιατί ακούει εμμονικά Αντώνη Ρέμο. Και αυτό δεν χρειάζεται επεξήγηση...

Αν αρχίσω να γράφω τα ελατώμματά του, θα χρειαστώ δέκα blogs για να χωρέσουν. Ένα από τα μεγαλύτερα; Είναι Ολυμπιακός... Άρρωστος γαύρος. Κι έχει κάνει και το παιδί του σαν τα μούτρα του. Τι να κάνω; Το έχω αποδεχτεί! Εγώ, μια βαζέλα από τον Πειραιά! Τους φίλους μας τους αγαπάμε με τα ελατώμματά τους. 

Χρόνια πολλά αδελφούλη!! 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

Διαβάστε εδώ όλες τις αναρτήσεις της στήλης ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

11 Νοε. 2017

Το ημερολόγιο έγραφε Κυριακή 31 Ιανουαρίου 1993. Το ρολόι έδειχνε 12.20 μετά τα μεσάνυχτα. Και τα πρώτα αυθόρμητα λόγια του γιατρού μου, φανέρωναν ότι το μωρό έμοιαζε εκπληκτικά στον μπαμπά του:
"Απίστευτο! Αν του βάλουμε γυαλιά είναι ο Κώστας. Να σου ζήσει ο γιος. Τρία οκτακόσια πενήντα!", τον άκουσα να λέει τη στιγμή που τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου.
"Τυλίξτε τον για το σπίτι" είπα την χαριτωμενιά μου και μετά.... κενό. Δεν θυμάμαι τίποτε από τις μέρες στο μαιευτήριο, ούτε καν από τις πρώτες μέρες με το μωρό στο σπίτι.

Θυμάμαι όμως, σαν να την ζω τώρα, κάθε λεπτομέρεια απο την νύχτα που γεννήθηκε ο γιος μου. Την τελευταία νύχτα της ζωής μου που με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου... 

Οι πόνοι άρχισαν Σάββατο απόγευμα στις 17.45.
Ήμουν μόνη στο σπίτι γιατί ο Κώστας δούλευε από το πρωί.
Τηλεφώνησα στον γιατρό μου, τον Γιάννη Διάκο, και του κατέστρεψα το Σαββατόβραδο λέγοντάς του την συχνότητα των πόνων.
"Αν πάμε με αυτούς τους ρυθμούς, σε θέλω στο μαιευτήριο μετά από δυο ώρες. Αλλά επειδή ειναι Σάββατο κι έξω χιονίζει αρκετά, δεν ξέρω πόσο θα σας πάρει να έρθετε από το Φάληρο στο Χολαργό. Οπότε, ξεκινήστε κατα τις 19.15. Α, και Μαράκι... Δεν θα φας τίποτα απο εδω και πέρα. Τίποτα, οκ;", μου είπε με την καθησυχαστική φωνή του.
Έκλεισα το τηλέφωνο, φόρεσα το μπουφάν μου και πήγα στο περίπτερο της γωνίας.
Αγόρασα μια πράσινη σοκολάτα Break με φουντούκια και την έφαγα στην διαδρομή προς το σπίτι.
Είναι η τελευταία ανέμελη σοκολάτα της ζωής σου" είπα στο είδωλό μου στον καθρέφτη του ασανσέρ και σκέφτηκα οτι έπρεπε να τηλεφωνήσω στον άντρα μου στο γραφείο, αφού κινητά δεν υπήρχαν ακόμη.
Δεν χρειάστηκε. Πέντε λεπτά μετά, άνοιγε την πόρτα λυσσασμένος από την πείνα.
"Αρχίσανε οι πόνοι του τοκετού. Ο Γιάννης είπε να ξεκινήσουμε σε μία ωρα γιατί λόγω Σαββατόβραδου και χιονιού μπορεί να έχει κίνηση" του είπα.
Κοίταξε το ρολόι του.
Απο τον περιφερειακό, ούτε 10 λεπτά δεν ειναι ο Χολαργός. Θα φτιάξω πρώτα μακαρόνια με κιμά να φάω και μετα θα φύγουμε", μου απάντησε απαθής.
Είσαι σίγουρος ότι καταλάβες ποια γεννάει..." σχολίασα. Το βρήκε αστείο. Γελάσαμε και μετά περιμέναμε υπομονετικά να ετοιμαστεί ο κιμάς του. Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα απο φίλη ψυχολόγο ότι αυτό λέγεται "άρνηση" και είναι αδελφάκι του "πανικού" που βιώνουν πολλοί άντρες μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που έρχεται...
Φύγαμε για το μαιευτήριο στις 19.40. Από το Φάληρο. Για το Χολαργό. Σάββατο βράδυ. Με χιόνι...
Και επέλεξε τις ανηφόρες του περιφερειακού "για να κόψουμε δρομό".
Σε όλη τη διαδρομή ακούγαμε Θανο Μικρούτσικο και Νίκο Καββαδία.
"Το καραντί, το καραντί θα μας μπατάρει...", τον νέγρο θερμαστή απο το Τζιμπουτί, τις γαλέρες του θανάτου...
Στο " απάνω μου έχω πάντοτε, στη ζώνη μου σφιγμένο, ένα παλιό αφρικανικό ατσάλινο μαχαίρι...", δεν άντεξα.
Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρούμενο να ακούσουμε;" γκρίνιαξα. 
Μου έβαλε τις "Νταλίκες":  με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά
Είκοσι λεπτά μετά φτάσαμε στο μαιευτήριο.
Στην παραλαβή των επιτόκων, η νοσοκόμα έφραξε τον δρόμο στον Κώστα: " Εσείς θα μείνετε εδώ " του είπε χαμογελώντας. 
Δεν ξέρω αν μπορεί κάποια απο εμάς να νιώσει τα συναισθήματα του άντρα που μένει μόνος έξω από την αίθουσα τοκετών.. Εκεί... Να περιμένει... Τη γυναίκα του και το παιδί του. Με συγγενεις και φίλους. Αλλά στην ουσία "μόνος". Δεν μπήκε ούτε στιγμή στο χειρουργείο. Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει "δέκα ζωές, αυτό δεν άντεχε να το ζήσει. Ευτυχώς... Δεν του το είπα ποτέ, αλλά ούτε εγώ ήθελα να είναι εκεί...

Γέννησα μέσα σε 4 ώρες, κι ας ήταν η πρώτη φορά. Χωρίς επισκληρίδιο. Πόνεσα, μάλλον, αλλά δεν το θυμάμαι.
Ο γυναικολόγος μου ήταν κοντά μου συνέχεια. Όχι σαν guest star, όπως μαθαίνω οτι συνηθίζεται εσχάτως. Μου κρατούσε το χέρι και κουτσομπολεύαμε ακατάσχετα. Για τους πάντες και τα πάντα...
Ο Κωνσταντίνος μας γεννήθηκε Κυριακή 31 Ιανουαρίου. Είκοσι λεπτά μετα τα μεσάνυχτα. Υδροχόος με Ωροσκόπο Σκορπιό. "Ασυμβίβαστος και σέξι", μου είπε κάποτε μια αστρολόγος. "Γερός να είναι..." απάντησα αμήχανα εγώ.

Αν μου ζητούσε σήμερα ένας... εξωγήινος πολιτισμός να περιγράψω πώς νιώθει μια γυναίκα στη Γη την ημέρα που γίνεται μητέρα, θα έλεγα μια φράση: σαν να συνδέουν την καρδιά της με ένα μικροσκοπικό σωματάκι. Που ξαφνικά γίνεται 4, 14, 24...πολλών ετών! Αλλά συνεχίζει να κουβαλάει για πάντα την καρδιά της...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

28 Οκτ. 2017

Image may contain: 1 person

Η πρώτη σχολική παράσταση του γιου μας είχε γίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όταν ακόμη πήγαινε στον παιδικό σταθμό. "Όρνιθες" του Αριστοφάνη και ο τετράχρονος Κωνσταντίνος, μας μιλούσε με ενθουσιασμό για τις πρόβες πολλές εβδομάδες πριν, χωρίς όμως να μας αποκαλύπτει τον ρόλο του.

Μοναχοπαίδι, πρώτη του παράσταση, μαζευτήκαμε γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, θείοι και στρογγυλοκαθίσαμε στην δεύτερη σειρά του θεάτρου για να θαυμάσουμε τον μικρό μας ηθοποιό. Ξεκίνησε η παράσταση, πέρασε το πρώτο ημίωρο, πέρασε το δεύτερο... πουθενά ο Κωνσταντίνος. Μετά από μιάμιση ώρα αναμονής τον είδαμε επιτέλους να κάνει την εμφάνισή του, ντυμένος με μια στολή πουλιού. Πίσω του ακολουθούσαν δεκάδες άλλα παιδάκια που φορούσαν τις ίδιες στολές. Στάθηκαν όλα μαζί στο κέντρο της σκηνής, έκαναν δύο περιστροφές γύρω από τους εαυτούς τους, ο δικός μας κούνησε και πέντε φορές τα φτερά του, αφού όπως μάθαμε αργότερα ήταν ο αρχηγός των... πουλιών, έκαναν υπόκλιση και αποχώρησαν καμαρωτά καμαρωτά.

Τρεις ώρες ήταν η συνολική διάρκεια της παράστασης, τρεις ώρες πιαστήκαμε από την ακινησία, για να δούμε τελικά τον Κωνσταντίνο να εμφανίζεται για δύο λεπτά και να κουνάει απλώς τα φτερά του! Κι όμως, αυτό που μου έχει μείνει από εκείνη την πρώτη σχολική παράσταση, είκοσι χρόνια μετά, είναι άλλο: τα μάτια του γιου μας να "σκανάρουν" την αίθουσα του θεάτρου γεμάτα αγωνία μέχρι να μας εντοπίσουν και μετά, το πρόσωπό του να φωτίζεται βλέποντας το υψωμένο χέρι του μπαμπά του.

Ίσως γιατί το ίδιο βλέμμα, το ίδιο φως στο πρόσωπο, τον ακολουθούσε σε όλη του τη σχολική και φοιτητική ζωή. Σε όσες εκδηλώσεις κι αν συμμετείχε, από τον παιδικό σταθμό μέχρι και την τελετή ορκωμοσίας στο πανεπιστήμιο κι αργότερα στον στρατό, τα μάτια του πάντα αναζητούσαν εμάς. Κι όταν δεν κατάφερναν να μας βρουν, αρκούσε μια δική μου κραυγή αποθέωσης (οκ, όποιος την έχει ακούσει ξέρει ότι είναι δυνατή...) για να λάμψει ολόκληρος.

Το θυμήθηκα σήμερα, στην μαθητική παρέλαση. Καμαρώνοντας όλα αυτά τα παιδιά που με την άκρη των ματιών τους έψαχναν τους γονείς, τους παπούδες, τις γιαγιάδες, τους θείους... Για να εισπράξουν το "μπράβο" τους. Την μέγιστη επιβράβευση! Που δεν έχει σημασία αν απευθύνεται σε τετράχρονο ή εικοσιτετράχρονο. Το παιδί είναι πάντα παιδί

Και του χρόνου, λοιπόν. "Εκεί"...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook