Οικογένεια

11 Νοε. 2017

Το ημερολόγιο έγραφε Κυριακή 31 Ιανουαρίου 1993. Το ρολόι έδειχνε 12.20 μετά τα μεσάνυχτα. Και τα πρώτα αυθόρμητα λόγια του γιατρού μου, φανέρωναν ότι το μωρό έμοιαζε εκπληκτικά στον μπαμπά του:
"Απίστευτο! Αν του βάλουμε γυαλιά είναι ο Κώστας. Να σου ζήσει ο γιος. Τρία οκτακόσια πενήντα!", τον άκουσα να λέει τη στιγμή που τον ακούμπησε στην αγκαλιά μου.
"Τυλίξτε τον για το σπίτι" είπα την χαριτωμενιά μου και μετά.... κενό. Δεν θυμάμαι τίποτε από τις μέρες στο μαιευτήριο, ούτε καν από τις πρώτες μέρες με το μωρό στο σπίτι.

Θυμάμαι όμως, σαν να την ζω τώρα, κάθε λεπτομέρεια απο την νύχτα που γεννήθηκε ο γιος μου. Την τελευταία νύχτα της ζωής μου που με ένοιαζε μόνο ο εαυτός μου... 

Οι πόνοι άρχισαν Σάββατο απόγευμα στις 17.45.
Ήμουν μόνη στο σπίτι γιατί ο Κώστας δούλευε από το πρωί.
Τηλεφώνησα στον γιατρό μου, τον Γιάννη Διάκο, και του κατέστρεψα το Σαββατόβραδο λέγοντάς του την συχνότητα των πόνων.
"Αν πάμε με αυτούς τους ρυθμούς, σε θέλω στο μαιευτήριο μετά από δυο ώρες. Αλλά επειδή ειναι Σάββατο κι έξω χιονίζει αρκετά, δεν ξέρω πόσο θα σας πάρει να έρθετε από το Φάληρο στο Χολαργό. Οπότε, ξεκινήστε κατα τις 19.15. Α, και Μαράκι... Δεν θα φας τίποτα απο εδω και πέρα. Τίποτα, οκ;", μου είπε με την καθησυχαστική φωνή του.
Έκλεισα το τηλέφωνο, φόρεσα το μπουφάν μου και πήγα στο περίπτερο της γωνίας.
Αγόρασα μια πράσινη σοκολάτα Break με φουντούκια και την έφαγα στην διαδρομή προς το σπίτι.
Είναι η τελευταία ανέμελη σοκολάτα της ζωής σου" είπα στο είδωλό μου στον καθρέφτη του ασανσέρ και σκέφτηκα οτι έπρεπε να τηλεφωνήσω στον άντρα μου στο γραφείο, αφού κινητά δεν υπήρχαν ακόμη.
Δεν χρειάστηκε. Πέντε λεπτά μετά, άνοιγε την πόρτα λυσσασμένος από την πείνα.
"Αρχίσανε οι πόνοι του τοκετού. Ο Γιάννης είπε να ξεκινήσουμε σε μία ωρα γιατί λόγω Σαββατόβραδου και χιονιού μπορεί να έχει κίνηση" του είπα.
Κοίταξε το ρολόι του.
Απο τον περιφερειακό, ούτε 10 λεπτά δεν ειναι ο Χολαργός. Θα φτιάξω πρώτα μακαρόνια με κιμά να φάω και μετα θα φύγουμε", μου απάντησε απαθής.
Είσαι σίγουρος ότι καταλάβες ποια γεννάει..." σχολίασα. Το βρήκε αστείο. Γελάσαμε και μετά περιμέναμε υπομονετικά να ετοιμαστεί ο κιμάς του. Πολλά χρόνια αργότερα θα μάθαινα απο φίλη ψυχολόγο ότι αυτό λέγεται "άρνηση" και είναι αδελφάκι του "πανικού" που βιώνουν πολλοί άντρες μπροστά στο μεγαλείο της ζωής που έρχεται...
Φύγαμε για το μαιευτήριο στις 19.40. Από το Φάληρο. Για το Χολαργό. Σάββατο βράδυ. Με χιόνι...
Και επέλεξε τις ανηφόρες του περιφερειακού "για να κόψουμε δρομό".
Σε όλη τη διαδρομή ακούγαμε Θανο Μικρούτσικο και Νίκο Καββαδία.
"Το καραντί, το καραντί θα μας μπατάρει...", τον νέγρο θερμαστή απο το Τζιμπουτί, τις γαλέρες του θανάτου...
Στο " απάνω μου έχω πάντοτε, στη ζώνη μου σφιγμένο, ένα παλιό αφρικανικό ατσάλινο μαχαίρι...", δεν άντεξα.
Δεν υπάρχει κάτι πιο χαρούμενο να ακούσουμε;" γκρίνιαξα. 
Μου έβαλε τις "Νταλίκες":  με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά
Είκοσι λεπτά μετά φτάσαμε στο μαιευτήριο.
Στην παραλαβή των επιτόκων, η νοσοκόμα έφραξε τον δρόμο στον Κώστα: " Εσείς θα μείνετε εδώ " του είπε χαμογελώντας. 
Δεν ξέρω αν μπορεί κάποια απο εμάς να νιώσει τα συναισθήματα του άντρα που μένει μόνος έξω από την αίθουσα τοκετών.. Εκεί... Να περιμένει... Τη γυναίκα του και το παιδί του. Με συγγενεις και φίλους. Αλλά στην ουσία "μόνος". Δεν μπήκε ούτε στιγμή στο χειρουργείο. Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει "δέκα ζωές, αυτό δεν άντεχε να το ζήσει. Ευτυχώς... Δεν του το είπα ποτέ, αλλά ούτε εγώ ήθελα να είναι εκεί...

Γέννησα μέσα σε 4 ώρες, κι ας ήταν η πρώτη φορά. Χωρίς επισκληρίδιο. Πόνεσα, μάλλον, αλλά δεν το θυμάμαι.
Ο γυναικολόγος μου ήταν κοντά μου συνέχεια. Όχι σαν guest star, όπως μαθαίνω οτι συνηθίζεται εσχάτως. Μου κρατούσε το χέρι και κουτσομπολεύαμε ακατάσχετα. Για τους πάντες και τα πάντα...
Ο Κωνσταντίνος μας γεννήθηκε Κυριακή 31 Ιανουαρίου. Είκοσι λεπτά μετα τα μεσάνυχτα. Υδροχόος με Ωροσκόπο Σκορπιό. "Ασυμβίβαστος και σέξι", μου είπε κάποτε μια αστρολόγος. "Γερός να είναι..." απάντησα αμήχανα εγώ.

Αν μου ζητούσε σήμερα ένας... εξωγήινος πολιτισμός να περιγράψω πώς νιώθει μια γυναίκα στη Γη την ημέρα που γίνεται μητέρα, θα έλεγα μια φράση: σαν να συνδέουν την καρδιά της με ένα μικροσκοπικό σωματάκι. Που ξαφνικά γίνεται 4, 14, 24...πολλών ετών! Αλλά συνεχίζει να κουβαλάει για πάντα την καρδιά της...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

28 Οκτ. 2017

Image may contain: 1 person

Η πρώτη σχολική παράσταση του γιου μας είχε γίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όταν ακόμη πήγαινε στον παιδικό σταθμό. "Όρνιθες" του Αριστοφάνη και ο τετράχρονος Κωνσταντίνος, μας μιλούσε με ενθουσιασμό για τις πρόβες πολλές εβδομάδες πριν, χωρίς όμως να μας αποκαλύπτει τον ρόλο του.

Μοναχοπαίδι, πρώτη του παράσταση, μαζευτήκαμε γονείς, γιαγιάδες, παππούδες, θείοι και στρογγυλοκαθίσαμε στην δεύτερη σειρά του θεάτρου για να θαυμάσουμε τον μικρό μας ηθοποιό. Ξεκίνησε η παράσταση, πέρασε το πρώτο ημίωρο, πέρασε το δεύτερο... πουθενά ο Κωνσταντίνος. Μετά από μιάμιση ώρα αναμονής τον είδαμε επιτέλους να κάνει την εμφάνισή του, ντυμένος με μια στολή πουλιού. Πίσω του ακολουθούσαν δεκάδες άλλα παιδάκια που φορούσαν τις ίδιες στολές. Στάθηκαν όλα μαζί στο κέντρο της σκηνής, έκαναν δύο περιστροφές γύρω από τους εαυτούς τους, ο δικός μας κούνησε και πέντε φορές τα φτερά του, αφού όπως μάθαμε αργότερα ήταν ο αρχηγός των... πουλιών, έκαναν υπόκλιση και αποχώρησαν καμαρωτά καμαρωτά.

Τρεις ώρες ήταν η συνολική διάρκεια της παράστασης, τρεις ώρες πιαστήκαμε από την ακινησία, για να δούμε τελικά τον Κωνσταντίνο να εμφανίζεται για δύο λεπτά και να κουνάει απλώς τα φτερά του! Κι όμως, αυτό που μου έχει μείνει από εκείνη την πρώτη σχολική παράσταση, είκοσι χρόνια μετά, είναι άλλο: τα μάτια του γιου μας να "σκανάρουν" την αίθουσα του θεάτρου γεμάτα αγωνία μέχρι να μας εντοπίσουν και μετά, το πρόσωπό του να φωτίζεται βλέποντας το υψωμένο χέρι του μπαμπά του.

Ίσως γιατί το ίδιο βλέμμα, το ίδιο φως στο πρόσωπο, τον ακολουθούσε σε όλη του τη σχολική και φοιτητική ζωή. Σε όσες εκδηλώσεις κι αν συμμετείχε, από τον παιδικό σταθμό μέχρι και την τελετή ορκωμοσίας στο πανεπιστήμιο κι αργότερα στον στρατό, τα μάτια του πάντα αναζητούσαν εμάς. Κι όταν δεν κατάφερναν να μας βρουν, αρκούσε μια δική μου κραυγή αποθέωσης (οκ, όποιος την έχει ακούσει ξέρει ότι είναι δυνατή...) για να λάμψει ολόκληρος.

Το θυμήθηκα σήμερα, στην μαθητική παρέλαση. Καμαρώνοντας όλα αυτά τα παιδιά που με την άκρη των ματιών τους έψαχναν τους γονείς, τους παπούδες, τις γιαγιάδες, τους θείους... Για να εισπράξουν το "μπράβο" τους. Την μέγιστη επιβράβευση! Που δεν έχει σημασία αν απευθύνεται σε τετράχρονο ή εικοσιτετράχρονο. Το παιδί είναι πάντα παιδί

Και του χρόνου, λοιπόν. "Εκεί"...

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

 

25 Οκτ. 2017

adorable, baby, child

Το πρώτο μου μυθιστόρημα, με τίτλο "ΕΙΔΑ τον εαυτό μου στα μάτια σου" που κυκλοφόρησε πρόσφατα, είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία μιας νέας γυναίκας που έχοντας βιώσει το σκληρό πρόσωπο του έρωτα, αφήνει την λαχτάρα της να αποκτήσει ένα παιδί να καταστρέψει τη ζωή της ίδιας και των δικών της ανθρώπων.

Για να το ολοκληρώσω, μίλησα με ζευγάρια που δυσκολεύτηκαν να γίνουν ή δεν έγιναν ποτέ γονείς, άκουσα τις εξομολογήσεις γυναικών για τον αγώνα που έδωσαν ή δίνουν με την ελπίδα να κρατήσουν στην αγκαλιά τους το μωρό τους, ανακάλεσα στη μνήμη μου περιπτώσεις αγαπημένων φίλων μου που κατέρρευσαν ψυχολογικά μετά από μια αποβολή, μια αποτυχημένη εξωσωματική ή μία έκτρωση...

Όλη αυτή η διαδικασία, με έκανε ακόμη πιο ευαισθητοποιημένη και παρατηριτική στο θέμα της τεκνοποίησης, άρχισα να διαβάζω πίσω από τις λέξεις και τις συμπεριφορές των ανθρώπων που επιθυμούν να γίνουν γονείς. Σε αυτήν ακριβώς την φάση, με βρήκε η τυχαία συνάντηση με δύο κυρίες, σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση. Στα αριστερά μου η μια και στα δεξιά μου η έτερη, σύντομα η συζήτηση έφτασε στα παιδιά μας. 

"Α, εγώ έκανα τέσσερα και θα συνέχιζα αν επιτέλους δεν γεννιόταν ένα που να μου μοιάζει. Δεν είναι δυνατόν να τραβάω εγώ όλο το λούκι της εγυμοσύνης και να μην έχω ένα με το χρώμα των ματιών μου. Ευτυχώς το πέτυχα με την τέταρτη..." επιχειρηματολόγησε η εκ δεξιών μου.

"Πόσο σε καταλαβαίνω. Εμένα μου μοιάζουν και τα δύο και έχω πολύ μεγάλο καμάρι. Αν και να σας πω την αλήθεια δεν είχα καμιά όρεξη να κάνω δεύτερο παιδί", σχολίασε η εξ ευωνύμων. 

"Και γιατί το κάνατε;" ρώτησα εγώ, για να μην με περάσουν για εντελώς αγενή, αφού ήμουν βέβαιη ότι το ύφος μου είχε ήδη τεράστιες ποσότητες ξινίλας ακούγοντάς τες.

"Ε, μου είπε ο άντρας μου αφού όλοι κάνουν δεύτερο, πρέπει να κάνουμε κι εμείς και σκέφτηκα ότι είχε δίκιο. Όλοι σετάκια τα έχουν. Αν ήξερα ότι θα χωρίζαμε, θα το ξανασκεφτόμουν" ήρθε η αποστομωτική ομολογώ απάντησή της.

"Πάλι καλά, τυχερή είσαι. Εμένα μετά το τέταρτο, επειδή έχουμε μία κόρη και τρεις γιους μου ζήτησε να σκεφτώ μήπως συνεχίσουμε είτε για να κάνουμε ζευγάρι τα θηλυκά, είτε για να φτιάξουμε ομάδα μπάσκετ", μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα η δεξιά μου.

Προφασίστηκα πονοκέφαλο και αποχώρησα πριν καν ξεκινήσει η εκδήλωση. Η εικόνα της ηρωίδας μου, που τίναξε στον αέρα τόσες ζωές, παραδομένη στην απύθμενη επιθυμία της να νιώσει μάνα, ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια μου. Οι ιστορίες τόσων γυναικών που αγωνίστηκαν και αγωνίζονται να τα καταφέρουν, πυρπόλησαν τα αυτιά μου... Θα ήταν προσβολή να μείνω στην παρέα των δύο φιλάνθρωπων κυριών που ποδοπατούσαν βάναυσα την ιερότητα της μητρότητας...

Μακάρι να είναι γερά τα παιδάκια τους και όλα τα παιδιά της γης, όμως νιώθω πως είναι επιτακτική ανάγκη να μάθουμε οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, πότε, γιατί και υπό ποιες συνθήκες θα έπρεπε να φέρνουμε μια ζωή στον κόσμο... 

** Το "Είδα τον εαυτό μου στα μάτια σου" της Μαρίας Παναγοπούλου, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on Facebook

10 Οκτ. 2017

boy, child, clouds

Ο γιος μου στην ηλικία των τεσσάρων ετών, είχε παθιαστεί με τους υπερήρωες που φορούσαν μπέρτα και πετούσαν από ουρανοξύστη σε ουρανοξύστη, αποδίδοντας δικαιοσύνη. Το αγαπημένο του παιχνίδι ήταν να δένει μία υφασμάτινη πετσέτα της κουζίνας γύρω από το λαιμό του (σε ρόλο... μπέρτας) και να πηδάει σαν ακρίδα από τον καναπέ στην πολυθρόνα περνώντας ξυστά πάνω από το τραπεζάκι του σαλονιού! 

"Κωνσταντίνε θα χτυπήσεις" ούρλιαζα εγώ, "ο Σπάιντερμαν δεν χτυπάει ποτέ" επιχειρηματολογούσε εκείνος και κάπως έτσι κυλούσαν οι μέρες, όταν η υπομονή μου ήταν στα πάνω της. Γιατί τις άλλες, εκείνες που η κούραση ή τα νεύρα μου χτυπούσαν κόκκινο, ο ιπτάμενος Κωνσταντίνος ήταν μια δοκιμασία που αδυνατούσα να αντέξω. Οι φωνές μου ακούγονταν σε όλη την πολυκατοικία, αλλά κατά έναν ανεξήγητο τρόπο δεν έφταναν καν στα αυτιά του... υπερήρωα που συνέχιζε ακάθεκτος τις αποστολές του.

Σε μια τέτοια φάση με είχε πετύχει κάποια στιγμή μία παιδαγωγός-σύμβουλος ψυχικής υγείας που ακούγοντας με να τον μαλώνω, με είχε κάνει... με τα κρεμμυδάκια!

"Αντί να ενθαρρύνεις την φαντασία του, τον τρομάζεις με τις φωνές σου και τελικά τον ωθείς να γίνει αντιδραστικός! Είναι λάθος! Εξήγησε του με ήρεμο τρόπο τους κινδύνους που διατρέχει πηδώντας πάνω από τα έπιπλα, βρες εναλλακτικούς τρόπους να τον μαλώσεις και να του δώσεις να καταλάβει αυτό που θες να του πεις".

"Το έχεις δοκιμάσει και πιάνει;"

"Η δουλειά μου είναι".

"Άσε τη δουλειά σου. Σε ρωτάω αν το έχεις δοκιμάσει σε τετράχρονο αγόρι που δένει μπέρτες γύρω από το λαιμό του και παριστάνει τον Σπάιντερμαν μέσα στο σπίτι...".

Απάντηση δεν είχα πάρει αλλά την ίδια κιόλας μέρα είχα δοκιμάσει να εφαρμόσω την συμβουλή της παιδαγωγού.

"Κωνσταντίνε μου ο Σούπερμαν, φοράει μια ειδική στολή που την έχει μόνο εκείνος και τον βοηθάει να στηρίζεται σε ψηλά κτίρια χωρίς να κινδυνεύει να πέσει και να χτυπήσει. Η πετσέτα της κουζίνας που φοράς εσύ δεν μπορεί να σε προστατεύσει και υπάρχει φόβος να τραυματιστείς" του είχα εξηγήσει με μειλίχιο χαμόγελο.

Με είχε κοιτάξει με μάτια γουρλωμένα, είχε σουφρώσει τα χείλια του και πηδώντας πάνω στον πάγκο της κουζίνας μου είχε απαντήσει:

"Πού την είδες την πετσέτα της κουζίνας; Ο μανδύας μου είναι. Και είναι μαγικός".

Είχα εγκαταλείψει εκεί την "εναλλακτική" προσπάθεια... μαλώματος, συνεχίζοντας να του βάζω τις φωνές κάθε φορά που έβλεπα ότι το παράκανε. Όχι γιατί είμαι κατά των ειδικών. Κάθε άλλο. Θεωρώ όμως πως το κάθε πρόβλημα έχει μία και μοναδική λύση, όπως ο καθένας από εμάς έχει μία και μοναδική προσωπικότητα. Οι γενικεύσεις βασισμένες σε θεωρητικές γνώσεις, χωρίς να εξετάζεται ξεχωριστά η κάθε περίπτωση, όχι μόνο δεν αποδίδουν αλλά συχνά μπορούν να κάνουν και ζημιά...

Κάτι δικά μου...

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook

20 Σεπ. 2017

Ο μικρός αδελφός μου (καλά, δεν τον μεγάλωσα και στα πόδια μου...) φεύγει σήμερα για ένα μακρινό προορισμό, όπου θα μείνει τους επόμενους τρεις μήνες για δουλειά. Δεν είναι η πρώτη φορά που θα λείψει για τόσο καιρό, όμως παλιότερα, όσο ο γιος του ήταν μικρούλης, τα πράγματα ήταν πιο εύκολα.

Είναι δύσκολο να απουσιάζεις από τον τόπο σου, το σπίτι σου και τους δικούς σου ανθρώπους, ειδικά όταν η δουλειά σου δεν είναι π.χ. ναυτικός και δεν το έχεις συνηθίσει (αν υποθέσουμε ότι συνηθίζεται), όμως στους καιρούς που ζούμε κάποιες φορές καλείσαι να το πράξεις, με την πεποίθηση ότι κάνεις το καλύτερο δυνατό για το παιδί σου και την οικογένειά σου. Με αυτήν την πεποίθηση, τον αποχαιρέτησα κι εγώ σήμερα το πρωί. Ότι η απόφαση που πήρε είναι η καλύτερη!

Τράβηξα και μια selfie για να θυμόμαστε τη στιγμή αλλά λίγο ο ήλιος που ήταν κόντρα, λίγο η εκτυφλωτική λάμψη μας (λέμε τώρα...), ήρθε και βγήκε μαύρη η φωτογραφία, φτυστοί ο Μάικλ Τζάκσον στα σκούρα του φαινόμαστε. Δεν πειράζει. Διάλεξα μια άλλη από το άλμπουμ με τις παιδικές αναμνήσεις μας, εμφανισιακά έχουμε λιγουλάκι αλλάξει, αλλά όχι υπερβολικά πράγματα. Αξίζει τον κόπο να παρατηρήσετε το... σικάτο ντύσιμό μας καθώς και τον trendy διάκοσμο του υπνoδωματίου τον γονιών μας, τέλη της δεκαετίας του '70.

Καλή διαμονή στα ξένα λοιπόν Νίκο Παναγοηλιόπουλε και μην ανησυχείς για τίποτα. Εδώ, όταν με το καλό γυρίσεις θα είναι όλα όπως τα άφησες. Και τα κακά και τα καλά. Η χώρα θα έχει τα χάλια της. Δουλειές δεν θα υπάρχουν κι όσες υπάρχουν θα πληρώνουν πενταροδεκάρες. Η ομάδα σου (πολύ φοβάμαι) θα είναι και πάλι πρωταθλήτρια χειμώνα (και θα ετοιμάζεται για άλλο ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γαμώτο!). Ο γιος σου δεν θα έχει (όπως πάντα)  "τίποτα για διάβασμα". Κι εμείς θα ετοιμαζόμαστε να αποχαιρετήσουμε το 2017 και να αρπαχτούμε από το 2018 με την ελπίδα ότι θα είναι καλύτερο. Υγεία να έχουμε, να το υποδεχτούμε όλοι μαζί και τα υπόλοιπα, θα έρθουν. Κι αν δεν έρθουν θα συνεχίσουμε να ζούμε και χωρίς αυτά!

Καλό ταξίδι!!

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

Follow me on Facebook