30 Νοε. 2017

Η μαμά μου και η κούκλα-γίγας...

Στη γειτονιά μου, στο Παλαιό Φάληρο, λειτουργεί το Μουσείο Παιχνιδιών που υπάγεται στο Μουσείο Μπενάκη. Καιρό τώρα, κάθε φορά που περνούσα έξω από τον επιβλητικό πύργο στον οποίο στεγάζονται τα παιδικά παιχνίδια του μακρινού παρελθόντος, έπιανα τον εαυτό μου να κοιτάζει την υπέροχη ταμπέλα του. Η υπερμεγέθης κούκλα που φιγουράρει στην δεξιά της πλευρά τραβούσε σαν μαγνήτης το βλέμμα μου, χωρίς να μπορώ να καταλάβω το γιατί.

Η απορία μού λύθηκε μόλις σήμερα το πρωί, όταν κοιτάζοντας για πολλοστή φορά την τεράστια κούκλα, "ζωντάνεψε" μπροστά στα μάτια μου μια εικόνα: η μαμά μου, μικρό κοριτσάκι στις αρχές της δεκαετίας του ΄50, με έναν χοντροκομμένο φιόγκο στο κεφάλι της, κρατάει στα χέρια της μια παρόμοια σε μέγεθος κούκλα, εντελώς αφύσικη για τα δικά μου δεδομένα!

Επιστρέφοντας στο σπίτι, αναζήτησα την σχετική φωτογραφία και παρατήρησα για πρώτη φορά με τόση προσοχή εκείνο το κοριτσίστικο παιχνίδι του χθες. Με ύψος σχεδόν το μισό από εκείνο της μητέρας μου, δεν μοιάζει σε τίποτα με τη μικροσκοπική και λεπτεπίλεπτη (διεθνή) Barbie ή την (Ελληνική αντιγραφή της) Bibi-bo, με τις οποίες μεγάλωσα εγώ. Θα έλεγα ότι αν οι δικές μου κούκλες παρέπεμπαν εμφανισιακά στη Ζωή Λάσκαρη, εκείνες της εποχής της μαμάς μου ήταν φτυστές η Ευαγγελία Σαμιωτάκη. Κι όμως... Χάριζαν την ίδια, για να μην πω περισσότερη, χαρά στα κοριτσάκια που τις έσφιγγαν στις αγκαλιές τους. 

Ελάχιστη σημασία έχει ποιες ήταν ομορφότερες. Η ομορφιά της μιας γενιάς, μπορεί να είναι ανύπαρκτη για την επόμενη. Προσωπικά, δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω τι έβρισκε ο γιος μου στον Pikachu και στον Buzz Lightyear. Ίσως αυτή η διαφορά "ματιάς" να είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα μεταξύ των γενεών...

Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα παιχνίδια είναι "ζωντανοί οργανισμοί" που εξελίσσονται στο πέρασμα του χρόνου και μεγαλώνουν μαζί με τα παιδιά. Ακόμη κι αν μικραίνουν στο μέγεθος... Αν αγριεύουν... Αν χάνουν την αθωότητά τους... Πόσες ομοιότητες έχει άραγε ένα 6χρονο της δεκαετίας του '50, με ένα 6χρονο του 2017; Μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού... Δεν θα ήταν ουτοπικό να περιμένουμε να παραμένουν ίδια τα παιχνίδια τους; 

Μαρία Παναγοπούλου

thisismarias.com

follow me on facebook