20 Μαϊ. 2017

Γάμος απο προξενιό εν έτη 1942...

 

Το ζευγάρι της φωτογραφίας είναι ο Σπυρίδων Δενδρινός και η Κυριακή Μπάιζου. Παντρεύτηκαν το 1942, μέσα στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ η Ελλάδα ήταν υπό γερμανική κατοχή. Γνωρίστηκαν από προξενιό. Και παρά τη φρίκη του πολέμου, αποφάσισαν να ενωθούν "εις σάρκαν μίαν".

Φόρεσαν το γαμπριάτικο κοστούμι και το νυφικό αντίστοιχα, στήθηκαν και για την τυπική φωτογραφία και λίγα χρόνια αργότερα έφεραν στον κόσμο την μονάκριβη κόρη τους, την Ελένη. Τη μαμά μου. Γιατί ο Σπύρος και η Κούλα, όπως τους φώναζαν οι δικοί τους άνθρωποι, ήταν ο παππούς μου και η γιαγιά μου.

Όταν ανακάλυψα για πρώτη φορά αυτή τη φωτογραφία, στο "οικογενειακό σεντούκι", έμεινα να την παρατηρώ για ώρα. Τα σφιγμένα πρόσωπα του ζευγαριού, ήταν τα πρώτα που τράβηξαν την προσοχή μου. Αν δεν τους ήξερα θα υπέθετα πως ήταν άνθρωποι αγέλαστοι, μονόχνωτοι, όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Απλώς και οι δύο σε όλη τους τη ζωή, για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, δεν χαμογελούσαν ποτέ στις φωτογραφίες.

Στην Ελλάδα του 1942 βέβαια δεν ήταν εύκολο να χαμογελάς. Πείνα, εξαθλίωση, φόβος, θάνατος...σκέπαζαν με το μαύρο πέπλο τους τις ψυχές των Ελλήνων και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που αγαπώ αυτή τη φωτογραφία. Η απόφαση δύο νέων να παντρευτούν εν μέσω της απόλυτης δυστυχίας, νομίζω πως σηματοδοτεί την απόλυτη επικράτηση της ζωής απέναντι στον πόλεμο. Την νίκη του λευκού πέπλου έναντι του μαύρου...

Η στάση που έχει τοποθετήσει ο φωτογράφος της εποχής τους νιόνυμφους, είναι άλλο ένα στοιχείο που κεντρίζει την προσοχή μου όποτε κοιτάζω την εικόνα. Η γυναίκα καθιστή, "υπό", και ο άντρας όρθιος, καμαρωτός, κυρίαρχος. Στη φωτογραφία... Στα μυαλά των ανθρώπων... Στις κοινωνικές αντιλήψεις... Γιατί στην πραγματική ζωή, η Μανιάτισσα Κούλα, ήταν εκείνη που επέβαλε τον ρυθμό. Όπως διαχρονικά συμβαίνει στις Ελληνικές οικογένειες, αλλά ας μην το κάνουμε και θέμα...

Ο παππούς και η γιαγιά αν και παντρεύτηκαν από προξενιό, έζησαν αγαπημένοι κι ευτυχισμένοι μέχρι που τους χώρισε ο θάνατος. Η γιαγιά έφυγε πρώτη, πολύ νωρίς, χτυπημένη από διαβήτη. Και ο παππούς, νεότατος χήρος, αρνήθηκε πεισματικά να ξαναφτιάξει τη ζωή του, μένοντας και μετά θάνατον πιστός στην Κούλα του

Άλλες εποχές, άλλα ήθη, άλλοι άνθρωποι... Σε πολλά σημεία "καλύτεροι", σε άλλα τόσα "χειρότεροι" από εμάς... Σίγουρα όμως "διαφορετικοί".

Μαρία Παναγοπούλου
thisismarias.com

Follow me on facebook

Διαβάστε όλη τη στήλη Ρετρό

Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα