16 Φεβ. 2018

Το ζεϊμπέκικο του αετού...

Δείτε καρέ-καρέ το ζεϊμπέκικο
 του Τάσου Μητρόπουλου στο Ρέμο

Ταυτισμένη με τον χάρτινο αετό η Καθαρή Δευτέρα, στη δική μου μνήμη ανασύρεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή ένας άλλος, "μουσικοχορευτικός αετός". Αρχές της δεκαετίας του ΄90, ανεβαίνουμε στη Θεσσαλονίκη για το τριήμερο της τελευταίας αποκριάς. Σάββατο βράδυ, κάποιοι φίλοι επιμένουν να μας πάνε σε ένα νυχτερινό μαγαζί στην περιοχή της Νεάπολης. Scorpios Show γράφει στην ταμπέλα του, χωρίς ονόματα καλλιτεχνών στην μαρκίζα. Η ουρά των παρκαρισμένων αυτοκινήτων παραπέμπει σε ποδοσφαιρικό αγώνα και στο εσωτερικό επικρατεί το αδιαχώρητο.  

Την ώρα που φτάνουμε, ξεκινάει το δεύτερο πρόγραμμα, το λαϊκό. Oι καλλιτέχνες καθισμένοι  σε ξύλινες καρέκλες, στη λογική του πάλκου, τραγουδάνε ό,τι μπορεί να βάλει ο νους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένα μελαχροινό κορίτσι, με σγουρά μαλλιά, μονίμως χαμογελαστό, με μια φωνή που δηλώνει ξεκάθαρα "εγώ θα κάνω πολύ μεγάλη καριέρα". Δίπλα της ένας πιτσιρικάς, που δείχνει να ξέρει όλους τους θαμώνες με το μικρό τους όνομα και από τη στιγμή που ανεβαίνει στην πίστα, κάνει σαφές ότι είναι γεννημένος για να την κατακτήσει. Νατάσσα Θεοδωρίδου, Αντώνης Ρέμος τα ονόματά τους, που εκείνο το βράδυ δεν θα χαραχτούν καν στην μνήμη μου.

"Σαν τον αετό είχα φτερά ώ ώ ώ και πέταγα και πέταγα πολύ ψηλά" ξεκινάει το τραγούδι και ξαφνικά στο κατάμεστο μαγαζί προσγειώνεται ένας "αετός". Είναι ο γνωστός ποδοσφαιριστής Τάσος Μητρόπουλος που σηκώνεται όρθιος, ανοίγει τα χέρια του και ενσαρκώνει τους μαγικούς στίχους της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, χορεύοντας στον ρυθμό του Μεγάλου Μάνου Χατζιδάκι. Στα δυόμιση λεπτά που διαρκεί το τραγούδι, ο Τάσος Μητρόπουλος, γίνεται ο ίδιος "αετός", περήφανος και λεβέντης όπως ακριβώς και το αρπακτικό πτηνό. 

Έχουν περάσει σχεδόν 25 χρόνια από τότε και το "Είμαι αϊτός χωρίς φτερά" μού είναι αδύνατο να το δω να χορεύεται από άλλον άνδρα. Για εμένα το "ζεϊμπέκικο του αετού" είναι "το ζεϊμπέκικο του Τάσου" κι ας μην τον έχω γνωρίσει ποτέ προσωπικά. Όπως το "Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας" είναι το "δικό μου ζεϊμπέκικο", αλλά... προσωπικά ζητήματα συζήτηση κομμένη.

Η φωτογραφία είναι μεταγενέστερη και δημοσιεύτηκε στο gossip-tv. Από εκείνη την βραδιά των 90s δεν έχω εικόνα. Ίσως γι αυτό αποτυπώθηκε στην μνήμη μου και παρέμεινε ζωντανή μέχρι σήμερα αντί να γίνει άλλο ένα στιγμιότυπο στα χιλιάδες που αποθηκεύουμε πια στις ηλεκτρονικές μνήμες των συσκευών μας...

Καλά κούλουμα σε όλους!